De eerste …

firstdayBest wel een spannende dag gehad vandaag.

Vandaag ben ik immers, voor het eerst sinds 13 maart, nog eens naar het kantoor in Antwerpen geweest.

En ik moet toegeven, na drie en halve maand thuiswerk, was ik er toch niet helemaal gerust in.

De nadruk blijft bij ons op thuiswerk liggen maar het is wel de bedoeling dat we één dag per week naar kantoor komen. Ik koos voor de donderdag, al had ik best kunnen thuisblijven aangezien ik als diabetespatiënt  tot de risicogroep behoor.

Maar ik wilde nog wel eens collega’s in levende lijve zien en horen en niet via Skype of Microsoft Teams 😉.

De wekker dus maar een uurtje vroeger gezet en rond een uur of zes op de trein gestapt richting Antwerpen, met bedekte mond en neus. Na een wandeling van een klein halfuurtje (ik wist gelukkig de weg nog) aangekomen op kantoor. Gels hier, gels daar, enkel richting in de trappenhal, beperkt aantal medewerkers per keer in de lift, verplaatsingen van de ene verdieping naar de andere verdieping met mondmasker. Op de afdeling meer van hetzelfde.

Het deed enerzijds raar om terug mensen te zien maar het deed ook deugd.

Oké … onze beheerssystemen hebben er de hele dag uitgelegen maar dat was niet mijn schuld. Echt waar. Scouts honour 😊.

Voor ik het goed en wel besefte was het alweer tijd om naar huis te gaan … weer met de trein.

En ook morgen wordt het een “eerste dag”. Vanaf deze week werk ik immers nog maar 4/5 in het kader van een landingsbaan. Vrijdagen zijn in principe vanaf nu altijd vrije dagen.

Vakantie

Het leek er op dat het nooit zou komen en plots is het dan toch zover … vakantie!

Dat is het bizarre aan heel deze lange periode van lockdown. Je lijkt alle besef van tijd te verliezen. Gedurende 60 dagen niet naar je vriendin mogen was enerzijds ongelooflijk lang maar anderzijds zijn die dagen wel voorbij gevlogen.

Afin, na een laatste week hard werken zijn we nu toe aan vakantie. Sinds vrijdag 16u voor mij. Dat was overigens de laatste vrijdag dat ik ben gaan werken. Vanaf 1 juli stap ik in een landingsbaan en ga ik 4/5 werken. Vrijdag wordt mijn niet-te-werken-dag. Iets waar ik waarschijnlijk heel snel aan ga kunnen wennen.

Het afgelopen weekend werd er nog wat getraind voor de komende fietsvakantie. Gisteren met moeder naar de Heggekapel in Poederlee gefietst. Vandaag met Conny vanuit Peulis naar Werchter gefietst. Zonder Corona hadden we dat ook gedaan. Want dan zouden daar o.a. Crowded House en Sir Paul McCartney op het podium staan.

Helaas, geen podium vandaag, geen 60.000 mensen, geen hamburgers, geen frieten … gewoon niks. Behalve een paar verloren gelopen mensen die hetzelfde idee hadden als wij. Er was zelfs een koppel dat foto’s aan ’t maken was met een SeatSac erbij.

Morgen nog een dag om wat inkopen te doen terwijl de studenten hun laatste examen afleggen, dinsdag inpakken en de auto een poetsbeurtje geven en woensdag zijn we weg … naar Boekelo, nabij Enschede.

Vakantie … we zijn er wel aan toe.

Voor het eerst …

3 maanden zijn er ondertussen gepasseerd sinds het begin van de lockdown. Drie maanden !

Nu alles een beetje losser wordt is de tijd van “voor het eerst sinds lang” aangebroken. Zo heb ik zelf afgelopen donderdag voor de eerste keer sinds 15 maart nog eens getankt. Ik heb ook voor het eerst sinds 15 maart buitenshuis gegeten, meer bepaald in Het Looze Vissertje in Herselt. Dat ligt maar een paar 100 meter voorbij de oogarts van moeder en aangezien zij donderdag op controle moest was het maar logisch dat we daar dan ook gingen eten. Chique is het er niet maar het zit er vol met mensen met grijze haren en dan weet je dat je veel en lekker kunt eten voor weinig geld 😉.

Van Herselt ging het verder naar Lier waar we, na een wandeling over de vesten, een koffietje en een thee zijn gaan drinken in Van Ouytsels Koffiehoekje, een traditie die al terug gaat naar de tijd dat ik daar nog op internaat zat (héél lang geleden dus 😉).

Dat drinken van een koffie heb ik gisteren nog eens met Conny overgedaan. De laatste weken pakken we vaker de fiets omdat we toch een beetje moeten trainen voor onze fietsvakantie eind deze maand.

Wij zijn weliswaar niet naar Lier gereden maar wel naar Gestel waar we in De Klappeistaak een terrasje hebben gedaan.

Vandaag hebben we ons weekendje afgesloten met een wandelingetje in Peulis.

Nog één week werken en we kunnen genieten van een vakantie … eindelijk.

Losser en losser

Beetje bij beetje worden we terug een beetje losser gelaten.

De cafés mogen open. De restaurants mogen open. Ook op het werk worden de regels aangepast. Thuiswerken blijft de boodschap maar vanaf 1 juli is het in principe voor iedereen verplicht om minstens één dag in de week naar het kantoor te komen. Werknemers die tot een risicogroep behoren kunnen, mits doktersattest, wel thuis blijven werken.

Ik ga echter geen attest vragen aan mijn dokter. Ik was sowieso van plan om vanaf 1 juli één dag naar Antwerpen te trekken.

De cafés, de terrassen en de restaurants hoeven voor mij en Conny ook niet direct.

Wat we wel positief vinden is het openzetten van de grenzen vanaf 15 juni. Dat betekent immers dat onze fietsvakantie in Boekelo gaat kunnen doorgaan. En hoewel we een drietal weken geleden nog niet echt uitkeken naar een vakantie is dat nu wel het geval.

De mooie wandeling in Lier twee weken geleden en de fietstochten van vorige week en van vandaag hebben het tij doen keren. Al hopen we wel dat we iets beter weer hebben dan vorige vrijdag toen er een helse hagelbui over de Zuiderkempen trok. Dat leverde wel een schitterende regenboog op.

Nog twee weken aftellen dus …

 

Meersel-Dreef

IMG_6000Van de extra vakantiedag gebruik gemaakt om nog eens met moeder op stap te gaan.

We trokken na het middagmaal naar Meersel-Dreef, het meest noordelijke dorp van België.

We gingen er eigenlijk naartoe omdat moeder nog eens graag de Mariagrot wou bezoeken maar Meersel-Dreef heeft eigenlijk veel meer te bieden. Die grot ligt immers in een heel mooi park met tal van beelden, een mooie kruisweg en vooral rustige wandelpaden. Uiteraard hebben we aan de grot enkele kaarsen aangestoken. Met de examens in aantocht helpen alle kleintjes 😉.

Meersel-Dreef heeft sinds 1687 ook een Kapucijnenklooster. Enkel in de periode van 1800 tot 1865 verbleven er geen Kapucijner paters.

Het gebouw op zich is vrij sober. De omgeving achter het klooster stroomt de Mark die deels ook de grens met Nederlands vormt.

Samengevat … een leuke uitstap waar vooral moeder veel plezier heeft aan gehad.

Morgen beginnen we aan week 12 van het thuiswerk. Nog drie weken en dan volgen anderhalve week vakantie, vakantie die we hopelijk in Boekelo gaan kunnen doorbrengen.

Frisse kop

Joepie … het is gelukt. Ik ben sinds eergisteren verlost van mijn lockdownkapsel.

Eerst was ik nog boos op Kreatos omdat ik ondanks een afspraak om 18u pas om 19u aan de beurt was. Later verdween die boosheid toen bleek dat één van de drie kapsters onverwacht een ganse dag in het ziekenhuis had doorgebracht. In ieder geval … mijn haartjes zijn terug lekker kort. Best aangenaam met dit warme weer.

Van dat weer hebben we het afgelopen weekend weer vlot geprofiteerd. Gisteren een fietstochtje langs de Dijle gemaakt richting Mechelen. Even een tussenstop gemaakt bij Simon Lévelt om een essentiële voorraad thee in te slaan en dan terug naar Peulis.

Vandaag hebben we dan in Peulis een boswandeling van een vijftal kilometer gemaakt. We passeerden, net als vorige week, de schranshoeve. Daar hadden we vorige week een waterhoentje op een nest gezien. Die zat er vandaag niet meer maar in haar plaats peddelden er een paar superschattige kleine waterhoentjes in het water. Water dat trouwens zo helder was dat je de vissen kon zien.

Het goede weer heeft ook nadelen. Het wandelbos waar ik nagenoeg elke werkdag naar toe gaan met mijn moeder is sinds vrijdag terug afgesloten. Door de droogte geldt daar immers code Rood. Hopelijk krijgen we snel regen. Regen die wel mag stoppen tegen 20 juni want dan begint mijn vakantie. Hopelijk beslist de Veiligheidsraad snel dat we op vakantie mogen vertrekken. We zijn wel toe aan een weekje fietsen bij onze Noorderburen.

Lezen

Ik zit ondertussen in mijn elfde week thuiswerken en het bevalt me nog altijd prima. Maar het heeft ook zijn nadelen. Eén van die nadelen is mijn dagelijkse pendeltocht met de trein.

Uiteraard is het uitermate leuk wanneer je om 16u stopt met werken en om 16u01 thuis bent en niet om 17u20.

Maar ik mis wel mijn leeskwartiertje ’s morgens en ’s avonds. Om de één of de andere reden lukt het me niet om elke dag te lezen. Sinds het begin van de lockdown heb ik welgeteld één boek gelezen. U leest het goed … één boek.

Dat boek was dan nog het enigszins korte boek “Rechercheur De Klerck en het Duivelse Spel” van P. Dieudonné.

Het verhaal :

Wanneer een vrouw zich aan het hoofdbureau aan het Doelwater in Rotterdam meldt, met het verhaal dat ze wordt bedreigd, is het De Klerck zelf die haar verhaal aanhoort. De mooie jonge uitgeefster Laurette Kasemier uit Dordrecht wordt in het vaarwater gezeten door een hele grote uitgever uit Rotterdam, Stefan le Couvreur van uitgevrij Burgman & Pijfferd. Stefan is bevriend met de ex van Laurette, notaris van Bokhoven uit Hillegersberg en Laurette denkt dat hij Stefan heeft opgestookt. Laurette geeft zogenaamde pulp romans uit en Stefan vind dit een slechte zaak voor de boeken business. Pulp romans horen niet thuis tussen echte boeken vind Stefan. De Klerck adviseert Laurette eens rustig met Stefan te gaan praten.

Wanneer de Klerck en Ruben de volgende dag bij een moord worden geroepen blijkt dit de ex van Laurette te zijn, notaris van Bokhoven. Naast het lijk ligt een pulproman open geslagen, op de bladzijde waarop een overspel wordt beschreven en het moordwapen blijkt een ballpoint te zijn. Wordt met deze aanwijzing meteen de moordenaar aangewezen? Is Laurette verhaal gaan halen bij haar ex?

Net als het debuut, Rechercheur De Klerck en het Doodvonnis, is dit ook een vlotlezende politiethriller. Hij haalt nog niet het niveau van Baantjer en De Cock maar het zijn wel leuke boeken. Perfecte treinliteratuur eigenlijk.

Het volgende boek dat ik ga proberen te lezen is nog eens een papieren boek : Alles voor de club, het tiende boek rond het Lierse speurdersduo Somers & De Winter van Ludo Geluykens.

deklerck2

Verrassend

IMG_5921Ondertussen ben ik 10 weken aan ’t thuiswerken en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen.

Onze bureaus zijn wel open maar voorlopig mag er maximaal 25% van de bureaus bezet zijn. Dat betekent dus enkel  voor diegenen waarvan de fysieke aanwezigheid nodig is voor de job of voor diegenen die het mentaal nodig hebben. Ik val voorlopig onder geen van beide categorieën dus ik blijf gezellig thuis werken. Vermoedelijk ga ik wel vanaf juli 1 dag per week naar Antwerpen rijden.

Verder houden we de bubbels zo klein mogelijk. Voor mij is dat de thuisbubbel en de Pieper-bubbel. Meer moet dat niet zijn.

Thuis werk ik en maak ik een dagelijkse wandeling met mijn moeder, in Pieper werk ik ook (in de tuin bijvoorbeeld) en maak ik wandelingen met Conny.

Zo zijn we gisteren nog eens naar Lier geweest. Je zou denken dat ik na 6 jaar school en internaat in de Schapenkoppenstad en na jaren en jaren elke week in Lier te gaan lopen dat ik de stad door en door ken maar dat is toch niet het geval.

Ik had een Pasar-wandeling gevonden die “verassend Lier” heet en ja hoor, zelfs ik ben af en toe nog verrast.

Heel leuke wandeling.

En morgen … dan beginnen we aan thuiswerkweek 11.

(een beetje) Terug naar normaal

Na 9 lange weken thuisblijven en thuiswerken ben ik afgelopen vrijdag eindelijk nog eens naar Peulis gereden. Gelukkig wist ik de weg nog zonder mijn GPS  te moeten gebruiken 😉.

Het was een warm weerzien en de 9 weken in afzondering waren snel vergeten, behalve bij Jup de kater. Hoewel hij eerst ook heel blij leek te zijn dat ik terug was. Maar toen besefte hij dat ik ‘m 2 volle maanden met die drie vraalie alleen had gelaten en hij eraan dacht dat ik moest gestraft worden. Eerst een paar knuffels komen vragen en dan ostentatief zijn rug keren en op de leuning van de zetel gaan zitten. Voor de rest kreeg ik heel de zaterdag nog veel vieze blikken. Gelukkig zijn we deze namiddag terug vriend geworden en hebben we samen een dutje gedaan op het schommelbankje 😉.

Het deed ook wel deugd om de vooruitgang in de tuin te zien. Vooral de bloemenweide in het achterste gedeelte is bijzonder mooi.

Vandaag dan nog een mooie wandeling gemaakt naar de Peulte bossen.

Samengevat : een zalig weekend gehad. Even de tijd genomen om de Coronacrisis even te vergeten.

En morgen? Dan beginnen we aan onze 10de week thuiswerk.

Gat in de ozonlaag

Het lichtje aan het einde van de tunnel lijkt alsmaar groter te worden.

Het bezoeken van je partner wordt niet langer beschouwd als een niet-essentiële verplaatsing. Tenminste, zo interpreteren wij dat toch. Volgend weekend dan ook voor de eerste keer in twee maanden nog eens naar Peulis. Dat is uiteraard heel goed nieuws maar wel nieuws met een zwart randje. Er is nu immers ook een tweede gat in de ozonlaag. Ik heb het er zelf in gesprongen, zo blij was ik 😉.

Verder valt er over de afgelopen week niet veel te vertellen. Als je wil weten wat ik gedaan heb volstaat het om de blog van vorige week te lezen 😉.

Er zijn weer wel enkele mooie wandelingen gemaakt waarbij er niet alleen enkele mooie foto’s zijn gemaakt maar ook elke dag wat “suikerij” werd verzameld. Wij gebruiken die term voor molsla, de groene, eetbare, blaadjes onderaan de paardenbloem. Onze kippen zijn er verzot op.

Of er deze week veel zal gewandeld worden zal afhangen van het weer vrees ik. Dat is een beetje koffiedik kijken.

Maar dat er voor de negende week op rij gaat worden thuisgewerkt staat wel vast.