Tilburg 013 (vervolg)

Na een copieus ontbijt vertrokken we richting het station. Op het programma stond immers een uitstapje naar het Wandelbos 013 en het aangrenzende Warandepark. De eenvoudigste manier was, zo vertelde ze ons bij het VVV, om de trein te nemen. Vlakbij is immers de universiteit van Tilburg met een station.

Op zich lijkt het gek om 5,60 euro per persoon te betalen voor een retourbiljetje maar het was inderdaad wel gemakkelijk. En zo kon de auto blijven staan op de afgesloten parking.

We waren nog maar net in het bos aangekomen of Conny zag iets wat leek op een eekhoorntje wegstuiven. Het leek echter helemaal niet op onze gekende Rode Eekhoorn, zelfs niet op zijn Amerikaanse neef de Grijze Eekhoorn. Neen, dit diertje was veel kleiner en had een gestreepte pels. Een korte speurtocht op het wereldwijde web leerde ons dat het een Siberische Grondeekhoorn was.

Blijkbaar was er tot 1973 een dierenpark in Tilburg. Toen dat werd gesloten en de dieren werden verplaatst zou er een kist van de vrachtwagen zijn gevallen en vluchtte de inhoud in het nabijgelegen bos. Die “inhoud” waren dus die Siberische Grondeekhoorns. Er zouden er nog een honderdtal leven in Tilburg. Volgens “Europa” zouden ze als “exoten” moeten worden afgemaakt maar daar heb ben ze gelukkig een stokje kunnen voorsteken. Deze diertjes zijn, in tegenstelling tot de Grijze Eekhoorns, immers geen enkele bedreiging voor de Rode Eekhoorns. Later in de voormiddag zagen we nog een exemplaar maar deze keer net iets beter en lang genoeg om een (wazige) foto te nemen.

Na de middag namen we de trein terug naar het centrum van de stad. Er waren immers nog de Piushaven, de wijk Korvel en Oude Dijk die we nog graag bezochten. In de Piushaven zag Conny dan toevallig een restaurantje dat wel tof leek om ’s avonds te gaan eten. Ze had gelijk, een paar uur later hebben we heerlijk getafeld in Restaurant Harboury.

Zo kwam er weer veel te snel een einde aan een heerlijke dag. Zondag, na alweer een geweldig ontbijt hebben we afscheid genomen van René van B&B Hoe Maakt u Het en keerden we terug richting België. Onderweg nog een tussenstop gemaakt op het Kiel om de fototentoonstelling van Fotoklub72 te bezoeken (en om ex-collega Carine nog eens te zien).

Het aftellen naar het volgende weekend of uitstapje kan beginnen.

Tilburg 013

Als we al eens een concertje in het “buitenland” doen dan proberen we daar altijd net iets meer van te maken. In 2016 hebben we een concert van Nits gecombineerd met een weekendje ’s Hertogenbosch. In april van dit jaar hebben we een concert van, alweer, Nits gecombineerd met een midweek in Noord-Brabant.

En afgelopen weekend hebben we van een concert van Luka Bloom gebruik gemaakt om een verlengd weekend door te brengen in Tilburg waar we twee nachten te gast waren in Hoe maakt u het? , de B&B van René Donders in de Jan Aartestraat.

Onze eerste dag hebben we gevuld met een wandeling in de binnenstad. Daarvoor waren we eerst bij het VVV gepasseerd. Ik had immers gelezen op hun website dat ze een handige gids hadden met daarin een wegbeschrijving.

De wandeling was een voltreffer. Eigenlijk stonden er vier wandelingen in. Eén grote stadswandeling van 3,5 km en nog drie kleinere wandelingen die perfect konden worden gecombineerd. Wij vulden de Binnenstadswandeling aan met een rondje Veemarktkwartier in de buurt van onze B&B. Ik kan de wandeling aan iedereen aanraden. Je komt uiteraard op de drukke en bekendere plekken van Tilburg maar ook op plaatsen waar je nauwelijks of geen toeristen ziet. De informatie in de brochure maakt dat je nog één en ander bijleert ook.

Zo weet ik nu dat Tilburgers ook Kruikezeikers worden genoemd. Dit omdat ze vroeger urine gebruikten om wol te wassen. Door het hoge ammoniakgehalte was die daar immers perfect voor. En daarom namen de textielarbeiders hun urine mee in kruiken naar ’t werk.

Bucket

Bucketlists … Iedereen zal er wel eentje hebben of gehad hebben zeker?

Vaak staan daar spectaculaire zaken op zoals skydiven of de Mount Everest beklimmen of zo. Zo’n dingen staan er bij mij niet op. Er staan wel enkele namen op. Namen van artiesten die ik ooit nog eens live aan het werk wil zien of opnieuw aan het werk wil zien.

Voor sommige namen zoals bijvoorbeeld The Beatles, Thin Lizzy of Jimi Hendrix gaat dat nooit lukken om de eenvoudige redenen dat ze niet meer leven (of tenminste niet allemaal meer). Andere groepen zoals Abba en Rush zal ik ook nooit zien.

Maar af en toe kan ik nog eens iemand afvinken en dat is er wat er het afgelopen weekend is gebeurd. Ik ben er wel voor naar Tilburg moeten rijden want in België lukte het maar niet. Maar we hebben maar van de gelegenheid geprofiteerd om er een weekendje Tilburg van te maken. Dat verslag volgt een van de komende dagen wel maar ik kan al wel verklappen dat we een exotisch dier hebben gezien, een snel en schichtig diertje dat zich maar moeilijk laat fotograferen.

Over het optreden van Luka Bloom, want dat is de man die ons naar Tilburg heeft gekregen, kan ik heel kort zijn : fantastisch goed.

Luka Bloom werd in 1955 geboren als Barry Moore. In 1988 wijzigde hij zijn naam naar Luka Bloom, “Luka” naar de hit van Suzanne Vega en “Bloom” naar de achternaam van het hoofdpersonnage uit Ulysses van James Joyce. Toen hij eind de jaren 70 in Groningen woonde werd hij ziek waardoor hij de tokkeltechniek waarmee hij zijn gitaar bespeelde niet meer kon toepassen vond hij een nieuwe techniek uit. Het resultaat noemt men trouwens de Luka-sound. (bron : Wikipedia).

Hoe hij het ook deed … wij hebben twee uur mogen genieten van zijn geweldige gitaarspel, zijn mooie stem en vooral zijn heel mooie liederen. Tussendoor kregen we grappige bindteksten in een mengeling van Iers en Nederlands met een Iers accent.

Kortom … een geweldig concert waarvoor we elke keer opnieuw zo’n verplaatsing zouden willen doen.

Het verslag van de binnenstadswandeling, het rondje Korvel en Oude dijk, het rondje om de Piushaven, onze wandeling door het Wandelbos013 (en onze kennismaking met het Siberisch grondeekhoorntje) en het Warandepark lezen jullie later deze week wel.

Cooder

Na vier zalige dagen in Zeeland was het vrijdag helaas tijd om terug te keren naar België.

Dat deden we echter wel met een omweg. ’s Avonds stond er immers nog een concert in het Casino Kursaal van Oostende op het programma. Niemand minder dan Ry Cooder passeerde daar en laat die man nu al heel lang op mijn bucketlist staan.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat we een bezoek zouden brengen aan Raversijde vóór we ons zouden settelen in het Mercure Hotel in Oostende. Een koffiestop in Sluis besliste daar echter anders over. Omdat het zo’n lekker weer was besloten we om ook daar onze boterhammetjes op te eten. Op een bankje naast de Vesten.

Na het eten moet je altijd even wandelen en daartoe leent Sluis zich ook perfect. Enkele jaren geleden heb ik daar eens een halve marathon gelopen maar rustig wandelen is toch veel aangenamer. We leerden zo ook dat Sluis veel meer is dan winkels en drankgelegenheden. Heel mooi om te wandelen.

Aangekomen in Oostende was het verschil met de Zeeuwse kust oneindig groot. De zeedijk met zijn appartementsblokken … het blijft gewoon spuuglelijk. De galerijen van de Thermae Palace hebben natuurlijk wel hun charmes. Daar loopt momenteel trouwens een mooie fototentoonstelling.

ry cooderEven genieten van de toch wel mooie zonsondergang en dan was het tijd om naar het Casino Kursaal te gaan. Joachim Cooder, zoon van, deed zijn uiterste best om ons op te warmen maar daar slaagde hij helaas niet in, ook al was het in de zaal behoorlijk warm.

Tien minuten vroeger dan gepland, zo rond twintig voor negen was het dan de beurt aan de meester zelf : Ryland Peter Cooder, Ry voor de vrienden.

71 jaar is hij ondertussen maar dat was er niet aan te horen. Hij bracht flink wat nummers van zijn nieuwe CD, The Prodigal Son en verder eerder onbekende covers van onder andere Woody Guthrie. Voor een man met zoveel klassiekers vind ik dat toch moedig. Hij heeft “het” zeker nog wel maar zonder zijn guests zou het concert toch minder goed zijn geweest.

Die guests waren The Hamiltones : J.Vito, Tony Lelo en Corey Williams II. De manier waarop deze drie heren uit North Carolina samenzongen heb ik zelden gehoord. Deze zang in combinatie met het gitaarspel van Ry Cooder werkte gewoon perfect.

Bijna twee uur hebben de heren ons onderhouden en het was puur genieten. Ik was wel blij dat we die kamer hadden geboekt want terugrijden naar Peulis en/of Vorselaar zou niet simpel zijn geweest. Zowel Conny als ikzelf waren behoorlijk moe.

En zo is het ondertussen 14 oktober geworden … verkiezingsdag. Dat wordt ook hoog tijd want ik was al dat gedoe rond die verkiezingen k**sbeu.

Sara

Ons midweekje in Zeeland zit er ondertussen op maar er moeten nog enkele verslagen volgen.

Afgelopen donderdag stond er nog eens een wandeling op het programma. Na een verjaardagsontbijtje, Conny heeft immers Sara gezien, reden we naar Renesse op nauwelijks 10km van ons appartementje.

Geparkeerd op het Transferum en al snel vonden we de knooppuntenpaal waar onze wandeling begon.

Geen Zeeuwse Ardennen deze keer, eerder Zeeuwse Kempen. De omgeving deed ons enorm denken aan mijn eigen Kempen. Uitgestrekt heidegebied, hier en daar een paar koeien en paarden, een stukje bos en paddenstoelen.

Het strand zag er wel totaal anders uit dan in Burgh Haamstede op dinsdag. Heel uitgestrekt en volledige andere ondergrond. Blijkbaar kwam de vloed in dit gedeelte ook heel snel op maar dat hebben wij niet gezien.

Na de wandeling nog wat rondgelopen in Renesse zelf. Veel winkeltjes en boetiekjes, veel cafés en eethuizen en ook een Italiaans ijssalon waar we ons even hebben “laten gaan” en een ijsje hebben gegeten. Niet zo lekker als de ijsjes van het IJssloeberke van Tielen maar het heeft ons toch gesmaakt.

De dag werd afgesloten met een heerlijk etentje in De Schouwse Hoeve in het Landal Domein in Burgh Haamstede. Op naar de volgende 50 jaar.

Zierik’s Ee

In de Middeleeuwen was de Gouwe een belangrijke waterverbinding tussen Vlaanderen en Holland. In die Gouwe mondde een kreek uit. Deze kreek was de Ee. Al in de 10de eeuw hadden zich er bewoners gevestigd. Een van de eerste lokale machthebbers was een zekere Heer Zierik. De Ee van Zierik werd Zierik’s Ee en dat werd later vervormd naar Zierikzee.

Nu is Zierikzee een charmant dorpje met ruim 500 monumenten. Omdat we even wilden bekomen van onze “pittige” wandeling van gisteren was dat onze bestemming voor vandaag. In een boekenwinkeltje zagen we een folder liggen met daarin de Stadsontdekkingstocht Zierikzee, een 4 kilometer lange wandeling langs de stadsjuwelen van de stad.

En dat zijn er behoorlijk veel hoor … het Blauwe Bolwerk, Korenmolen den Haas, de Dikke Toren, het Stadhuismuseum, Plein Monmartre, de Nobelpoort, Korenmolen De Hoop, het Gravensteen, de Gasthuiskerk, de Haven, de Noord- en Zuidhavenpoort en de Vismarkt.

Ruim voldoende om een hele dag rond te kuieren.

Zeeuwse Ardennen

Tussen België en de Schelde ligt Zeeuws Vlaanderen maar wat ik niet wist is dat er ook Zeeuwse Ardennen bestaan.

Echt waar … wij zijn er vandaag doorgewandeld. Althans, het voelt aan als de Ardennen maar eigenlijk zit je gewoon in Boswachterij Westerschouwen, het grootste bos van Zeeland op nauwelijks 100 meter van het Noordzeestrand. Heel mooi om door te wandelen maar toch wel behoorlijk wat kuitenbijters.

Na enkele kilometers kwamen we dan aan het strand zelf, een strand zoals een strand er hoort uit te zien : zee, strand en duinen. Géén enkel flatgebouw te zien, geen afschuwelijke zeedijk. Neen, gewoon zee, strand en duinen. Ook wel wat toeristen, sommigen met de hond, anderen op het paard, maar gelukkig niet teveel.

Het strand was trouwens een ideale gelegenheid om ons schoofzakske op te eten.

De wandeling bracht ons via het strand naar een duinengebied. Om van het strand af te geraken moesten we wel een behoorlijke klim zien te overleven. De helft daarvan door heel los duinenzand.

Vóór we het laatste stuk van de wandeling begonnen hebben eerst nog een hongerige Noorderbuur geholpen. Toen ze ons vroeg of er even verder wat te eten viel moesten we haar teleurstellen. We hebben haar dan meer een goeie soldatenkoek gegeven. Het meisje was ons enorm dankbaar.

Een uur later wisten we waarom ze er zo moe uitzag. Op en neer door de duinen met veel los zand … dat was behoorlijk werken. Gelukkig kregen we af en toe van die prachtige panorama’s te zien. Op het einde van de wandeling werden we zelfs, tot twee keer toe, beloond met herten.

We hebben wel besloten om morgen géén wandeling te maken maar wel een stadsbezoekje te doen. We moeten toch even bekomen van de inspanningen.