Jeuk

Wisten jullie dat er in de omgeving van Enschede zo’n 25.000 eiken staan?

Wij ook niet al hadden we wel gemerkt dat er behoorlijk wat eiken stonden.

Wisten jullie dat er in Enschede en omgeving vorig jaar een gigantische eikenprocessierupsenplaag was?

Wij ook niet maar ondertussen wel.

We hadden immers gemerkt dat zowel Conny als ik behoorlijk wat beten hadden op onze onderarmen en -benen.

Normaal gezien ben ik de verzamelaar van insectenbeten. Vooral muggen en dazen zijn grote fan van mij. Maar die waren deze keer niet de daders. Even dachten we aan zandvlooien of erger nog … bedwantsen. Maar dat kon eigenlijk niet want het waren enkel de lichaamsdelen die tijdens het fietsen onbedekt waren die geraakt waren.

Tot Conny plots een ingeving kreeg … als het nu eens de processierups was? En ja hoor, na een beetje onderzoek op internet zijn we 99,99% zeker dat we kennis hebben gemaakt met de haartjes van dit akelige beestje.

Alle symptomen zijn er. Bovendien lijkt het probleem zich dit jaar vooral te manifesteren in Hengelo en waar zijn wij donderdag gaan fietsen? Inderdaad … in Hengelo.

Maar de jeukerige naweeën wegen niet op tegen de geweldige vakantie de we hebben gehad. Vijf geweldige dagen in Overijssel, 200 km gefietst, veel zon, niet te heet, geen druppel regen gezien en elke dag lekker eten.

Jammer dat het voorbij is maar we kunnen er weer even tegenaan. Tot in september wanneer we naar de Vulkaaneiffel vertrekken. Het kriebelt alvast 😉

processierupsen

Knooppuntloos

Voor onze vijfde en laatste dag in Overijssel kozen we niet voor één van de fietstochten uit het boekje van VOS Travel maar wel voor een “Rondje Enschede”. Een tochtje van om en bij de 50 km dat niet via knooppunten ging en dat evenmin was afgepijld.

We hadden het gevonden op de fietskaart die we van VOS Travel hadden gekregen en gelukkig had ik ook een GPX versie gevonden op internet. Die versie was snel op de Garmin gezet en op die manier was het ook best te doen.

In tegenstelling tot de afgelopen dagen geen zon aan de azuurblauwe hemel toen we opstonden maar wel een grijze lucht en vrij veel wind. De grijze lucht zou verdwijnen en plaats maken voor een bewolkte hemel, de wind zou blijven.

De start van de tocht ligt in principe in hartje Enschede maar wij pikten aan in Boekelo. Via het Rutbeek en de Erve Zwartkate bereikten we Enschede waar ons “schoofzakske” hebben verorberd in de Roombeek wijk. Deze keer hebben we die wel van een andere kant bereikt.  Van daar ging het verder via Lonneken met haar karakteristieke molen en verder via de Universtiteitscampus en het dorpje Twekkelo terug naar Boekelo.

Hoewel we niet via het knooppuntennetwerk zijn gefietst was het toch een heel rustige fietstocht. In tegenstelling tot de afgelopen dagen hadden we wel veel minder stukken onverhard en dat deed toch ook wel eens deugd. Asfalt is nu eenmaal beter om te fietsen dan zand en stenen.

Hoewel het vandaag vaak dreigde hebben we, op 5 of 6 druppels na, geen regen gehad. Naar we vernemen was dat in België een beetje anders.

Daarmee zit onze vakantie er weeral op. Morgen moeten we helaas terug naar België maar dan kunnen we beginnen aftellen naar de volgende vakantie.

Enschede

Na het ontbijt vertrokken we op onze vierde dag met de fiets richting Enschede. Uiteraard kozen we weer voor de knooppunten. Dat is nooit de kortste weg maar in principe wel de rustigste weg. En als één van die knooppunten knal in het centrum van Enschede ligt dan is dat nog eens zo eenvoudig.

Na een twaalftal kilometer fietsen plaatsten we onze fietsen in de gratis ondergrondse bewaakte fietsenparking. In de boekenhandel een plannetje van een stadswandeling gehaald en op die manier Enschede een beetje verkend.

Oude en moderne architectuur wisselden elkaar af. Op het plein aan het Medisch Centrum Twente stond een mooie constructie van Arne Quinze.

Het was overigens gezellig druk in de voormiddag. Het was er ook markt maar qua drukte viel het best mee.

Na de middag trokken we naar de wijk Roombeek. Die naam zegt u misschien niets maar als ik zeg dat daar de grote vuurwerkramp van 2000 plaatsvond dan misschien wel. Nagenoeg de hele wijk werd verwoest maar is ondertussen mooi heropgebouwd. Moderne woningen, musea … zeker de moeite om te bezoeken.

Wij bezochten er het Rijksmuseum Twenthe. Daar liep een speciale tentoonstelling over Matisse en Picasso. Ik ben er niet echt weg van maar er hing bijvoorbeeld wel een interessante reeks van Picasso waarin hij in 11 tekeningen uitlegt hoe hij van een realistische tekening van een stier gaat naar een bijna grafische voorstelling met slechts enkele lijnen.

Daarna was het tijd om terug naar Boekelo te fietsen. Van de gevreesde regen hebben we tot dusver nog niks gemerkt.

Natuurgebieden

Dag 3 van de fietsvakantie.

We kozen vandaag voor Rondrit 2 van 4 ritten die VOS Travel voor ons heeft uitgewerkt. Deze fietstocht bracht ons in eerste instantie naar Haaksbergen waar we stopten aan het Museum Buurtspoorweg dat helaas gesloten was wegens Corona.

Dat museum was oorspronkelijk gevestigd in Boekelo, daarna in Haaksbergen, dan Enschede en sinds 1975 definitief in Haaksbergen. Op bepaalde dagen kan er zelfs met een authentieke stoomtrein naar Boekelo rijden. Vandaag dus niet.

We reden verder naar het natuurgebied Haaksbergerveen, meestal via onverharde fietspaden die best wel leuk zijn om over te fietsen zolang je geen tegenliggers tegenkomt. De paadjes zijn immers net iets te smal om comfortabel te kruisen. Maar verder was het wel  lekker fietsen, zelfs wanneer de wind weer stevig uit de verkeerde richting kwam.

Haaksbergerveen is een hoogveenachtig natuurgebied van ca. 500 ha. In het broedseizoen zitten er behoorlijk wat broedvogels zoals de wulp, de geelgors. Ook de Europese kraanvogel en de grauwe gans maken er op hun trektochten een tussenstop. Er zijn zelfs flamingo’s te zien.

Ik  vrees echter dat die enkel voor wandelaars te zien zijn. Met de fiets maak je weinig kans.

Onze tocht bracht ons ook naar het Buurserzand, een 455 ha groot natuurgebied dat vooral  uit droge heide bestaat.

Op het einde van de tocht maakten we nog een ommetje via het centrum van Boekelo om te genieten van een ijskoude Coca Cola Zero en een warme koffie, een perfecte combinatie.

Wind … voor of tegen?

Dag twee van onze fietsvakantie.

Vanwege de voorspelde hitte kozen we voor een vroeg ontbijt en bijgevolg ook voor een vroeg vertrek.

Onze fietstocht bracht ons eerst naar het centrum van Boekelo. Daar was jammer genoeg het Museum Buurtspoorbaan Haaksbergen gesloten. We reden verder via het Landgoed Hof te Boekelo waarvan al in 1450 sprake was. Rond 1820 is het Hof echter afgebroken dus veel is daarvan niet meer te zien.

Na 9 km kwamen we aan de Watermolen Olde Meule die we gisteren ook al hadden gezien. Via Oele ging het verder naar het erf van Groot Avest, een monumentale boerderij uit 1882. Dat is trouwens iets dat je hier heel veel ziet. Mooie grote boerderijen.

Na 17km fietsen bereikten we Tuindorp ’t Lansink, één van de mooiste tuindorpen van Nederland. Het duurde even voor we daar op de juist route zaten maar dat probleempje was snel opgelost. De arbeiderswoningen werden gebouwd door de Hengelose Bouwvereniging, gesticht door fabrikant C.T. Stork die vond dat zijn verantwoordelijkheid verder ging dan ondernemen in enge zin. Zijn zoons, waaronder C.F. Stork hebben zijn plan vanaf 1910 ten uitvoer gebracht. Het resultaat is een mooi dorpje met het C.T. Storkplein en het 100 jaar oude Hotel ’t Lansink als centrale hart. Ook de tuindorpvijver met openlucht zwembad is mooi om zien.

Na 21 km bereikten we Hengelo. In 1944 volledig verwoest door bombardementen van de geallieerden maar na de oorlog één van de belangrijkste wederopbouwsteden van Nederland geworden, samen met Rotterdam.

Na 30 km aangekomen bij de Noordmolen waar er net een bankje vrij was om van onze lunch te genieten.

Daarna ging het opnieuw naar het Landgoed Twickel en via de stad Delden en de sluis van Wiene ging het terug naar Boekelo waar we konden genieten van een verkwikkende douche. Die was nodig want de laatste 10km waren niet alleen saai, ze waren ook bijzonder lastig vanwege de losse ondergrond en vooral de tegenwind. Al zorgde die wind er ook voor dat de temperatuur draaglijk bleef.

Dank u TomTom

Het is er dan eindelijk toch van gekomen.

Vanochtend werden we door bijna de ganse Pieperstraat uitgezwaaid en vertrokken we richting provincie Overijssel, meer bepaald naar Boekelo vlakbij Enschede.

We waren België nog niet uit of we moesten al worden gered door TomTom. Minstens een halfuur aanschuiven op de E19 richting Nederland maar dankzij de TomTom hebben we dat mooi kunnen omzeilen. In Nederland was het dan vooral opletten voor de nieuwe snelheidsbeperking : tussen 6u en 19u maximaal 100 km/u.

Het was al 13u gepasseerd toen we aankwamen bij Hotel Bad Resort Boekelo. Ingecheckt en tijdspanne voor ontbijt en avondeten vastgelegd. Door de Corona-maatregelen gaat dat tegenwoordig net iets anders dan gewoonlijk. Omdat we voor vanavond nog maar twee opties hadden, 17u30 of 20u15 kozen we voor de eerste en hebben we zelf snel een korte fietstocht in elkaar gestoken via de knooppunten.

Dat gaf ons de perfecte gelegenheid om de omgeving te verkennen en om te wennen aan de bordjes van de knooppunten die net iets kleiner zijn dan bij ons. Bovendien zijn er ook wandelknooppunten en paardenrouteknooppunten.

Het werd wel  snel duidelijk dat we gaan genieten. Mooie omgeving en dankzij een bries niet te warm.

De volgende dagen gaan we wel proberen om zo vroeg mogelijk te vertrekken zodat we vóór het heetste van de dag terug zijn.

Vakantie

Het leek er op dat het nooit zou komen en plots is het dan toch zover … vakantie!

Dat is het bizarre aan heel deze lange periode van lockdown. Je lijkt alle besef van tijd te verliezen. Gedurende 60 dagen niet naar je vriendin mogen was enerzijds ongelooflijk lang maar anderzijds zijn die dagen wel voorbij gevlogen.

Afin, na een laatste week hard werken zijn we nu toe aan vakantie. Sinds vrijdag 16u voor mij. Dat was overigens de laatste vrijdag dat ik ben gaan werken. Vanaf 1 juli stap ik in een landingsbaan en ga ik 4/5 werken. Vrijdag wordt mijn niet-te-werken-dag. Iets waar ik waarschijnlijk heel snel aan ga kunnen wennen.

Het afgelopen weekend werd er nog wat getraind voor de komende fietsvakantie. Gisteren met moeder naar de Heggekapel in Poederlee gefietst. Vandaag met Conny vanuit Peulis naar Werchter gefietst. Zonder Corona hadden we dat ook gedaan. Want dan zouden daar o.a. Crowded House en Sir Paul McCartney op het podium staan.

Helaas, geen podium vandaag, geen 60.000 mensen, geen hamburgers, geen frieten … gewoon niks. Behalve een paar verloren gelopen mensen die hetzelfde idee hadden als wij. Er was zelfs een koppel dat foto’s aan ’t maken was met een SeatSac erbij.

Morgen nog een dag om wat inkopen te doen terwijl de studenten hun laatste examen afleggen, dinsdag inpakken en de auto een poetsbeurtje geven en woensdag zijn we weg … naar Boekelo, nabij Enschede.

Vakantie … we zijn er wel aan toe.

Voor het eerst …

3 maanden zijn er ondertussen gepasseerd sinds het begin van de lockdown. Drie maanden !

Nu alles een beetje losser wordt is de tijd van “voor het eerst sinds lang” aangebroken. Zo heb ik zelf afgelopen donderdag voor de eerste keer sinds 15 maart nog eens getankt. Ik heb ook voor het eerst sinds 15 maart buitenshuis gegeten, meer bepaald in Het Looze Vissertje in Herselt. Dat ligt maar een paar 100 meter voorbij de oogarts van moeder en aangezien zij donderdag op controle moest was het maar logisch dat we daar dan ook gingen eten. Chique is het er niet maar het zit er vol met mensen met grijze haren en dan weet je dat je veel en lekker kunt eten voor weinig geld 😉.

Van Herselt ging het verder naar Lier waar we, na een wandeling over de vesten, een koffietje en een thee zijn gaan drinken in Van Ouytsels Koffiehoekje, een traditie die al terug gaat naar de tijd dat ik daar nog op internaat zat (héél lang geleden dus 😉).

Dat drinken van een koffie heb ik gisteren nog eens met Conny overgedaan. De laatste weken pakken we vaker de fiets omdat we toch een beetje moeten trainen voor onze fietsvakantie eind deze maand.

Wij zijn weliswaar niet naar Lier gereden maar wel naar Gestel waar we in De Klappeistaak een terrasje hebben gedaan.

Vandaag hebben we ons weekendje afgesloten met een wandelingetje in Peulis.

Nog één week werken en we kunnen genieten van een vakantie … eindelijk.

Losser en losser

Beetje bij beetje worden we terug een beetje losser gelaten.

De cafés mogen open. De restaurants mogen open. Ook op het werk worden de regels aangepast. Thuiswerken blijft de boodschap maar vanaf 1 juli is het in principe voor iedereen verplicht om minstens één dag in de week naar het kantoor te komen. Werknemers die tot een risicogroep behoren kunnen, mits doktersattest, wel thuis blijven werken.

Ik ga echter geen attest vragen aan mijn dokter. Ik was sowieso van plan om vanaf 1 juli één dag naar Antwerpen te trekken.

De cafés, de terrassen en de restaurants hoeven voor mij en Conny ook niet direct.

Wat we wel positief vinden is het openzetten van de grenzen vanaf 15 juni. Dat betekent immers dat onze fietsvakantie in Boekelo gaat kunnen doorgaan. En hoewel we een drietal weken geleden nog niet echt uitkeken naar een vakantie is dat nu wel het geval.

De mooie wandeling in Lier twee weken geleden en de fietstochten van vorige week en van vandaag hebben het tij doen keren. Al hopen we wel dat we iets beter weer hebben dan vorige vrijdag toen er een helse hagelbui over de Zuiderkempen trok. Dat leverde wel een schitterende regenboog op.

Nog twee weken aftellen dus …

 

Meersel-Dreef

IMG_6000Van de extra vakantiedag gebruik gemaakt om nog eens met moeder op stap te gaan.

We trokken na het middagmaal naar Meersel-Dreef, het meest noordelijke dorp van België.

We gingen er eigenlijk naartoe omdat moeder nog eens graag de Mariagrot wou bezoeken maar Meersel-Dreef heeft eigenlijk veel meer te bieden. Die grot ligt immers in een heel mooi park met tal van beelden, een mooie kruisweg en vooral rustige wandelpaden. Uiteraard hebben we aan de grot enkele kaarsen aangestoken. Met de examens in aantocht helpen alle kleintjes 😉.

Meersel-Dreef heeft sinds 1687 ook een Kapucijnenklooster. Enkel in de periode van 1800 tot 1865 verbleven er geen Kapucijner paters.

Het gebouw op zich is vrij sober. De omgeving achter het klooster stroomt de Mark die deels ook de grens met Nederlands vormt.

Samengevat … een leuke uitstap waar vooral moeder veel plezier heeft aan gehad.

Morgen beginnen we aan week 12 van het thuiswerk. Nog drie weken en dan volgen anderhalve week vakantie, vakantie die we hopelijk in Boekelo gaan kunnen doorbrengen.