Tegendraads

Onder het motto “het moet niet altijd hetzelfde zijn” hebben we vandaag eens tegendraads gedaan en ons vaste dinsdagrondje eens in tegengestelde richting gelopen. Eigenlijk hadden we gewoon geen zin om voor de overweg op de Lispersteenweg te staan wachten. Dat kan daar soms namelijk nogal lang duren.

Je zou denken dat het eigenlijk toch niet uitmaakt in welke richting je vertrekt maar dat valt soms behoorlijk tegen.

Zo werden de korte “klimmetjes” en lange “afdelingen” die we anders in het begin hebben nu respectievelijk lang en kort.

Maar al bij al viel het goed mee : 4,40 km op 31:23. Ik had het slechter verwacht. Het was immers weer een zware dag op ’t werk. Meeting van 7:45 tot 8:30, van 9:00 tot 9:45, van 10:30 tot 11:15, van 11:30 tot 11:45 en van 12:30 tot 13:45. Dan stel je vast dat je 6u hard hebt gewerkt maar daar staat dan niets tastbaars tegenover. ’t Kan soms toch een beetje frustrerend zijn.

 

lopen 20150428.JPG

 

Superlatieven

Vlak voor zijn dood in de jaren ’80 van de 20ste eeuw gaf Urbain Martien, grootvader van auteur Stefan Hertmans, zijn kleinzoon een paar volgeschreven oude cahiers. Jarenlang bleven deze schriftjes ongeopend en ongelezen.

Als hij ze na jaren wel opent vindt hij het levensverhaal van zijn grootvader. Zijn jeugd in de armenbuurt van Gent rond de eeuwwisseling en vooral zijn gruwelijke ervaringen als frontsoldaat in den grooten oorlog.

In Oorlog en terpentijn schrijft Hertmans dit verhaal neer. Het boek heeft verschillende prijzen gewonnen waaronder de AKO literatuurprijs en de prijs van de lezersjury Gouden Boekenuil. Ook in de kranten kreeg het boek lovende commentaren zoals “een van de aangrijpendste boeken van het jaar”, “een meesterlijk geschreven relaas”, “het mooiste boek dat de komende vijf jaar over de generatie van de grote oorlog zal verschijnen” enzovoort.

Persoonlijk vind ik deze superlatieven een beetje overdreven. Let wel, het is een goed boek en vooral het tweede deel waarin de oorlogservaringen van zijn grootvader aan bod komen vond ik indrukwekkend. Maar er zijn ook lange stukken die me totaal niet konden boeien. Ei zo na had ik het boek na 20 bladzijden zelfs weggelegd.

Zou ik iemand dan afraden om het boek te lezen ? Neen, dat niet maar ik zal het ook niet aanraden.

 

terpentijngroot.JPG

 

Convention

Gisteren was nog een rustige dag. De dag begonnen met een halfuurtje joggen. Dan gaan winkelen, eten klaargemaakt, eten opgegeten en voor de rest van de dag weinig of niets gedaan.

Vandaag beloofde wel een drukke dag te worden en die belofte is uitgekomen.

Om acht uur stond ik al in het station van Herentals om daar de trein naar Antwerpen te nemen om zo verder naar Gent te treinen.

In Gent was het immers de Gentsche Stripbeurze in de VIP school aan de Martelaarslaan. En zoals steeds hebben ze me niet teleurgesteld in de Arteveldestad. Ik ben er toch in geslaagd om 14 nummers van mijn lijstje te schrappen (en heb daar geen fortuinen voor moeten betalen).

Na de stripbeurs wat het snel de tram op naar Gent-Sint-Pieters waar ik nog net de trein naar Antwerpen kon halen. Een uurtje later stond ik dan ook aan de ingang van Antwerp Expo voor de Antwerp Convention. Deze beurs werd al voor de vijfde keer georganiseerd maar het was mijn eerste keer. Ik denk wel dat het ook mijn laatste keer zal zijn.

Niet dat het tegengevallen is maar het is toch niet echt mijn ding. Ten eerste was ik al niet verkleed als mijn favoriete superheroKnipogen. Ten tweede was het er heel druk (en warm). Ten derde waren de mooie zaken die me wel interesseerden veel te duur. Tot slot zal ik me wel beperken tot de stripwereld en de comicwereld laten voor wat hij is.

 

DSCN9234.jpeg

DSCN9250.jpeg

DSCN9281.jpeg

DSCN9297.jpeg

 

Restyling

Je zal het misschien al gemerkt hebben in de winkel, supermarkt of in de drankenhandel. Of je hebt mogelijk gelezen in de krant : Coca Cola is bezig met een restyling van zijn flesjes en blikken.

Officieel is het omdat “alle blikjes en flessen Coca-Cola (rood), Coca-Cola life (groen), Coca-Cola Zero (zwart) en Coca-Cola light (zilver) dezelfde iconische look en visibiliteit krijgen en het Coca-Cola rood prominenter naar voor komt De specifieke productkenmerken van elke Coca-Cola variant worden duidelijk op de verpakkingen meegegeven, bijvoorbeeld “zero calories – zero sugar” bij Coca-Cola Zero. Een Coca-Cola Zero of Coca-Cola light pet-fles met rood dopje is dus perfect normaal : deze is nog steeds gevuld met je vertrouwde Coca-Cola Zero of light zonder calorieën. Voor de pet-verpakking staat er nog steeds duidelijk op het rode dopje bovenaan over welke variant het gaat”. Tot zover de uitleg op de website van Coca-Cola.

Op zich is zo’n restyling goed nieuws voor een Coca Cola Collector. Alles is immers goed om de collectie uit te breiden. Als collector ben ik dan ook blij maar als gebruiker vind ik hun operatie mislukt.

Vroeger was het eenvoudig. Rood dopje = Coca Cola, zwart dopje = Zero, zilver dopje = light en geel dopje = Light Lemon. Dat wordt nu toch moeilijker. Zolang de etiketten zichtbaar zijn valt het nog mee maar als ze samen in een koelbox staan en enkel de bovenkant zichtbaar is …

Wat me echter nog het meest stoort is de nieuwe look van Coca Cola Light Lemon. Dat behoudt nog wel het gele dopje maar het etiket doet me meer denken aan Coca Cola Light Orange.

 

restyle1.jpg

 

De nieuwe blikjes daarentegen kunnen me wel bekoren.

 

restyle2.jpg

 

De Lierse Vesten

Met de warme temperaturen van vorige dinsdag in het achterhoofd heb ik er even aan gedacht om vandaag gewoon de Lierse Vesten te lopen. Daar is immers schaduw.

Maar die vesten hebben ook veel nadelen. Het is er (te) druk. De ondergrond is oneffen. Als het tegenzit moet je enkele keren stoppen voor een rood licht. Samengevat … we lopen niet graag over de vesten.

We hebben dan maar gewoon ons tochtje langs de spoorweg en de Netedijken gedaan, goed voor 4,20 km en 30 minuten. Qua temperatuur bleek het trouwens beste mee te vallen. Ik voelde wel dat ik eergisteren 15km gewandeld had maar echt last had ik er niet van. Maar het blijft vooral veel aangenamer lopen dan de Vesten.

 

lopen 20150421.JPG

 

Lui ?

Drie dagen weekend gehad, drie dagen prachtig weer en toch geen meter gelopen. Schandalig of niet ?

Vóór ik de naam van luiwammes krijg wil ik wel even meegeven dat er de afgelopen dagen wel werd gewandeld.

Gisteren in de namiddag een tochtje van zo’n 5 km gewandeld met mijn vader (in de rolstoel). Toevallig was er een wielerwedstrijd bezig in ’t dorp zodat we nog wat entertainment hadden ook. Al moet ik wel zeggen dat er weinig of geen volk was op “de koers”.

In de jaren ’70 gingen wij bijna wekelijks naar de koers. Elk dorp had wel minstens één wielrenner. In Vorselaar waren er toen twee, Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Wij waren fan van die laatste.

Telkens er een wedstrijd werd gereden kwam er een heuse volksverhuizing op gang. Elke renner bracht minstens 50 supporters mee, allen getooid met het klassieke supportersklakske. Tussen die supportersclans heerste trouwens een gezellige rivaliteit.

Maar tegenwoordig blijkt dat niet meer zo te zijn, althans gisteren toch niet.

Na de opwarming van gisteren, heb ik dan vandaag het grotere werk gedaan. Een wandeling van bijna 3 uur die me een dikke 15 km ver zou brengen. Onderweg trouwens weer enkele mooie zaken gezien.  

Al bij al dus 20 km gewandeld dit weekend. Toch niet zo lui of wel ?

 

wandeling 20150419.JPG

IMG_1013.jpeg

IMG_1023.jpeg

IMG_1017.jpeg

 

Whitesnake

Terwijl er druk wordt gewerkt aan het afwerken van concertlente, wordt er ook dik gewerkt aan de concertwinter.

In de lente staan er nog drie concerten op de kalender namelijk Hélène Fischer in mei en Mark Knopfler en Fleetwood Mac in juni.

Dan is het tijd voor de zomerfestivals met Graspop Metal Meeting in juni en Suikerrock in augustus.

Voor het najaar en de winter stond voorlopig enkel Simply Red op het programma maar daar is sinds deze week verandering in gekomen. Op 30 november is het de beurt aan Texas in de Lotto Arena en de dag daarna Whitesnake in Vorst Nationaal.

Texas heb ik nog niet zo heel lang geleden gezien maar voor Whitesnake moet ik toch teruggaan naar januari 1983. Dat was nog de tijd dat we na een concert de hele nacht bleven rondhangen in de buurt van Brussel-Zuid om ’s morgens de eerste trein richting thuis te nemen. Ik zou het vandaag niet meer durven. Dan zoek ik me liever een hotel of B&B in de buurt waar ik kan blijven overnachten.

Ik ben dan ook geen twintig meer hèKnipogen.


Uit de hoogte

Walter is geen gelukkig man. Hij heeft een prachtige vrouw, twee schatten van kinderen en woont in een mooi huis. Op enkele seconden wordt die droom aan flarden gerukt. Tijdens een fietstochtje wordt het gezin aangereden door een auto.

Het gezin van Walter overleeft de klap niet. Walter zelf wordt zwaargewond naar het ziekenhuis gevoerd. Hem wacht een lange en zware revalidatie. Van de dader is geen spoor. De wagen wordt enkele kilometers verder uitgebrand teruggevonden.

In het revalidatiecentrum maakt Walter kennis met Marniq die al jaren in een rolstoel zit. Ondanks het feit dat Marniq soms onbehouwen uit de hoek kan komen groeit er toch een band tussen de twee.

Uit pure verveling gaat Walter de bewoners van het Mussennest, een villawijkje met vier huizen, observeren. Gewapend met verrekijker en fototoestel met telelens (een geschenkje van Marniq) bespiedt hij de inwoners vanuit een grote eik. De dagelijkse beslommeringen van René en Rietje (de “therapeute” van Walter en goede vrienden van zijn schoonouders) , van bankier Dirk en zijn dochter Jessica, van advocaat Jan en zijn rebelse zoon Youri (wiens gestolen auto werd gebruikt bij het ongeval waarin Walter zijn gezin verloor) en van de oudere mijnheer Delacroix en zijn demente vrouw lokken Walter steeds vaker naar zijn beschutte plekje in de eik.

De villawijk verbergt ook enkele geheimen, het ene al verschrikkelijker dan het andere. Het observeren wordt voor Walter een missie, een zoektocht naar een overtuigend bewijs van de schuldige aan zijn verdriet. Marniq verleent hem daarbij steun maar om een hele andere reden.

Dit is in het kort de inhoud van Uit de hoogte, de debuutroman van Luc Boonen, een magazijnier-vrachtwagenchauffeur die in zijn vrije tijd in zijn pen kruipt of gaat wandelen. Het is een debuut dat er mag zijn. Ik vond het in ieder geval een geweldig boek. Het heeft me geen moment verveeld. Het is spannend maar het is vooral de manier waarop de emoties van een man die net een drama heeft meegemaakt zijn beschreven die me enorm goed zijn bevallen. En dan te bedenken dat ik dit boek op het Boekenfestijn heb meegenomen voor slechts 1,99 euro. De beste 2 euro die ik ooit heb uitgegeven. Zijn tweede roman, De Tafel, staat in ieder geval al op mijn wishlist.

 

hoogtegroot.JPG

 

Hydra

 

De eerste keer dat ik Whitin Temptation zag was in de Gentse Vooruit, vele jaren geleden. Daarna heb ik ze nog bezig gezien in de Lotto Arena, het Sportpaleis en op de Markt van Tienen tijdens Suikerrock.

 

Vandaag was het weer een andere “arena” namelijk de Schouwburg van Tilburg, één van hun vele stops van hun theatertournee. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten. Zouden ze hun ding wel kwijt kunnen in zo’n theaterzaal ?

 

Mijn ongerustheid was gelukkig volledig ongegrond. Ze waren immers weer geweldig en hebben hun reputatie van beste live groep ooit (in mijn ogen toch) waargemaakt. Ruim twee en half uur hebben ze het beste van zichzelf gegeven. Het was puur genieten. Ik kan niet wachten tot ik ze weer zie op de weide van Graspop in Dessel.

 

Van mijn beslissing om een hotelkamer in Tilburg te boeken heb ik evenmin spijt. Tilburg is weliswaar dichterbij huis dan bijvoorbeeld Brussel maar na een lange werkdag is het toch aangenaam om twintig minuutjes na het optreden al “thuis” te zijn zodat ik morgen na een goede nachtrust relax naar huis kan rijden.

temp03.JPG

temp04.JPG

temp01.JPG

temp05.JPG

Trein

Knipsel.JPGHet liep vandaag als een trein !

Net zoals de treinrit naar huis in de vooravond verliep mijn wekelijkse joggingafspraak in Lier ook met horten en stoten. Het ene moment ging het heel vlot om dan even verder even te moeten stoppen omdat de benen niet wilden luisteren naar de hersenen.

Het eindresultaat was er dan ook naar : 4,10 km (we hadden immers gekozen voor de verkorte versie van ons Neteloopje) in 29:23. Het weer zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Ik ben nooit een fan van warm weer geweest en 23°C komt voor mij al dicht in de buurt van (te) warmTong uitsteken.

Als het even lukt ga ik donderdagochtend nog eens in Antwerpen lopen. Na ’t werk rij ik immers naar Tilburg om mijn volgende concert af te werken : de theatertournee van één van de beste livebands ooit, Within Temptation. Als ik dan vroeg genoeg vertrek kan ik vóór ik begin te werken nog een paar kilometers joggen.

 

lopen 20150414.JPG