Inspiratie(loos)

Jaja hoor … ik leef nog altijd.

Al zou je kunnen denken dat het anders was, tenminste afgaande op de berichten die de laatste weken (niet) op deze blog verschenen.

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Het is druk. Ik heb een nieuw bed in elkaar gestoken. Omdat ik bij het installeren van dat bed ook mijn kleerkast wilde verplaatsen en die kleerkast liever in elkaar stuikte heb ik ondertussen, ook weer met de hulp van perfekteplanlezeres Conny, een nieuwe kleerkast in elkaar gestoken.

Verder ik heb voldoende tijd moeten besteden aan zweten, zweten en nog eens zweten. Dat begint bij mij al vanaf 25°C, je kunt je niet indenken wat dat wordt bij 42°C. Dat is dus gutsen hè.

Tot slot is er ook nog een gebrek aan inspiratie. Deze blog bestaat ondertussen 11 jaar en terwijl er in de beginperiode elke dag een stukje werd neergepend wordt dat nu iets moeilijker. Een boekbeschrijving hier, een wandeling of fietstocht daar, een concertje of festival. Maar soms komt er niets … Een soort writer’s block zeg maar.

Er zijn ondertussen wel een paar moeilijke beslissingen genomen. Als je zo eens opruimt en je komt tot de vaststelling dat je veel boeken hebt, héél veel boeken, gigantisch veel boeken … dan moet je je toch afvragen of het niet stilaan tijd wordt om de 21ste eeuw in te stappen en over te schakelen op een … E-reader? Want zo’n klein ding met 2.000 boeken er op is toch een pak eenvoudiger dan laat ons zeggen 500 boeken in een kast. Conny probeert me trouwens al jaren te overtuigen om de stap te zetten. Het zou wel eens kunnen dat ze gaat winnen. Ik heb in ieder geval tientallen boeken klaar staan om te verhuizen naar het kringloopcentrum.

En dan begin je verder te denken. Ergens op de zolder staan ook een kleine duizend Coca-Cola-blikjes. Jawel … DUIZEND. Verzameld over gedurende de laatste 35 jaar … gewone blikjes, speciale reeksen, uit de hele wereld, van alle verschillende smaken. Heel mooi om zien maar het probleem is dat je ze niet ziet want ze staan in dozen op de zolder.

Ik ben nog niet zover maar het zou wel eens kunnen dat ik ze van de hand ga doen. Het is nog niet zover maar het feit dat ik het overweeg is al heel wat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd …

inspiratie

Tinder(sticks)

Ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik, toen ik tickets bestelde voor het concert van gisteren, nog nooit had gehoord van Tindersticks. Ik had al wel eens gehoord van Tindr maar dat blijkt iets totaal anders te zijn. Al moet ik ook toegeven dat ik gisteren, na drie kwartier, ook wel zin had om te “swipen”.

Niet dat de in 1991 opgerichte groep rond zanger Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboardspeler David Boulter slecht was hoor. Integendeel, samen met nog enkele gastmuzikanten brachten ze echt wel heel mooie luisterliedjes.

En ik hou ook van heel mooie luisterliedjes. Maar 90 minuten aan één stuk heel mooie luisterliedjes, dat is nog net iets teveel voor Corneel. Daarvoor hou ik nu net iets teveel van de stevigere gitaarrock. Conny vond het, net als haar collega Ann die ons dit concert had aangeraden, heel erg goed. Ik daarentegen vond het niet slecht.

Van de snipperdag die we altijd proberen te nemen na een concert op een werkdag hebben we gebruik gemaakt om eens te gaan fietsen. Het knooppuntennetwerk bracht ons onder andere in Torekenswaver, Jut, Balder, Hest, Gèshaa en Raamenam. Ruim 50 km en maar één keer (behoorlijk) nat geworden. Tijdens de eerste stortbui zaten we net op het terras van Tante Trien in Heist-op-den-Berg.

Al bij al toch een heel leuke fietstocht, ondanks de regen de felle tegenwind op weg naar huis.

tindersticks

De Vloek

Jeremy Logan krijgt onverwacht een mailtje van Ethan Rush die hij sinds hun schooltijd niet meer heeft gezien of gehoord.

Rush heeft ondertussen zijn eigen centrum waar onderzoek wordt gedaan naar mensen die terug zijn gekomen uit de dood, mensen die even dood zijn geweest maar toch nog zijn gereanimeerd. De echtgenote van Rush is zelfs 14 minuten dood geweest.

Rush vraagt hem of hij mee wil gaan naar de Sudd, een ondoorgrondelijk moerasgebied in Soedan. Daar zou immers het graf liggen van Narmer, de eerste farao van Egypte, de man die verantwoordelijk zou zijn voor de eenmaking van Opper- en Neder-Egypte, de man die voor het eerste de beroemde farao-kroon zou hebben gedragen.

De laatste tijd gebeuren echter eigenaardige ongelukken bij de archeologische onderzoeken en daarom willen ze dat Logan hen helpt. Logan is immers Enigmatoloog en is gespecialiseerd in het bovennatuurlijke en in … vloeken.

Logan stemt in en vertrekt mee naar Soedan. Eens aangekomen in het basiskamp van de steenrijke Porter Stone gebeuren er nog ongelukken. Het graf wordt gevonden en er gebeuren nog meer ongelukken. Of zou er toch echt sprake zijn van een vloek?

De Vloek is een solo-thriller van Lincoln Child, de man die samen met Douglas Preston meerdere bestsellers heeft geschreven.

Een vlotlezende thriller al zal hij niet bij iedereen aanslaan. Bij mij wel hoor, deels omdat er toch ook een portie feiten in het boek zitten (de Sudd in Soedan, de eerste farao Narmer en zijn vrouw Neith-Hotep en vooral de geheimen rond deze farao) en verder omdat het een sterke thriller is.

vloek