De Peulte

Derde dag van mijn vakantie in Bungalowpark De Pieper in Peulis 😉

Na wat huiselijke klusjes in de voormiddag en een bezoekje aan de nabijgelegen Prik & Tik was het deze namiddag tijd voor de dagelijkse wandel- of fietstocht.

Vandaag kozen we weer voor de wandelschoenen. Voor het vertrek moesten we niet ver gaan, dat lag net voor de deur.

Bestemming voor vandaag waren de Peultenbossen.

‘De Peulte’ is een bos gelegen op de grens van Putte, Bonheiden en Sint-Katelijne-Waver. In de 16e eeuw maakte het al deel uit van het Grote Waverwoud, dat gans de streek tussen Lier, Heist-op-den-berg en Rijmenam bestreek. Keizer Karel V (1500-1560), die 15 jaar in Mechelen woonde bij zijn tante Margaretha van Oostenrijk, had er zijn jachtgebied.

Tot voor tweehonderd jaar sprak men niet van ‘De Peulte” doch wel van de ‘Krankhoevebossen’. Die benaming en de naam van de Grote Krankhoeve aan de overkant van de Mechelbaan, gebouwd in 1712, verwijst waarschijnlijk naar een pesthuisje dat gebouwd werd nabij de Oude Putsebaan.

De zieken uit de stad werden er in de middeleeuwen afgezonderd in een hut in de bossen. Ze werden er, zonder enige vorm van opvang en verzorging, aan hun lot overgelaten.

Heel waarschijnlijk is het gebied in de middeleeuwen eigendom geweest van de ‘Heilige Geestestafels’ van een Mechelse parochie. Na de Franse Revolutie moesten die hun eigendom afstaan aan de Burelen van Weldadigheid (1793), voorlopers van het OCMW (1976). Vanuit de Krankhoeves werd dan eten geleverd aan de lokale ziekenhuizen. Het OCMW van Mechelen is momenteel nog steeds de eigenaar van het gebied.’De Peulte’ en de Grote Krankhoeve vormden destijds een economisch geheel, waarbij ‘De Peulte’ de functie had van productiebos voor de Grote Krankhoeve (hakhout). In 1825 werd de Grote Krankhoeve gescheiden van ‘De Peulte’ door de aanleg van de nieuwe baan Mechelen – Putte.

De naam ‘Peulte’ zou afkomstig zijn van een vervorming van ‘Poli’, een welgestelde familie die rond de jaren 1200 in Mechelen woonde en eigenaar was van het grootste deel van het huidige Peulis. Een andere verklaring verwijst naar het Latijnse woord ‘polus’ wat moeras betekent. De Peultenbossen zijn inderdaad een moerassig overblijfsel van wat ooit een uitgestrekt bosgebied is geweest. (Bron : Natuurpunt Afdeling De Putter)

Stappen voor de Roze Mars

Een groot deel van mijn leven speelt zich al een jaar of 5 af in Peulis. En net als in Vorselaar is het ook in Peulis prettig wandelen.

Eén van die mooie plaatsen zijn de Peulisbossen. Over de herkomst van de naam Peulis doen trouwens verschillende versies de ronde. Sommigen beweren dat de naam een vervorming is van Poluus, de familienaam van een veertiende-eeuwse eigenaar. Anderen verklaren dan weer dat de naam Peulis komt van Pee Lens, die op het einde van de 19e eeuw op zijn grote boerderij in de Peulisstraat woonde. Dit laatste blijkt echter onwaarschijnlijk omdat de naam Peulis al meer dan 200 jaar vermeld staat op oude kaarten. Misschien moeten we de oorsprong vinden achter het Latijnse woord ‘Palus’, dat moeras, drasland betekent. De Peulisbossen liggen 6 meter boven de zeespiegel, dat is lager dan Putte en Onze-Lieve-Vrouw-Waver. In een natte winter is er altijd gevaar voor overstromingen. Vooral aan de Rehaegenbeek kan het erg nat zijn. Het Waverwoud strekte zich vroeger uit van Waals Waver tot in Lier. Hiervan is in Peulis niets meer overgebleven. De Peulisbossen zijn geen natuurlijke bossen, maar aangeplant voor houtproductie. Hout had in de middeleeuwen veel waarde, het moest dienen voor de bouw van schepen en bruggen. (bron : Natuurpunt).

Gisteren was het voor ons het vertrekpunt van onze wandeling.

Ook vandaag zijn we, ondanks de regen, gaan wandelen. Deze keer kozen we voor Wakkerzeel.

Wakkerzeel is een deelgemeente van de Belgische gemeente Haacht in de provincie Vlaams-Brabant. Landbouwkundig hoort het dorp tot de Brabantse Kempen. De oudste gekende vermelding van de plaats stamt uit 1157 en maakt gewag van Wackersele. Deze naam valt etymologisch te verklaren als het klein huisje van Walchari. Wakkerzeel was eeuwenlang een bedevaartsoord en is sinds 1577 een parochie. Bij de oprichting van de gemeenten in 1795 vormde Wakkerzeel samen met Werchter en Tremelo de gemeente Werchter. Bij de gemeentelijke herindeling van 1977 verhuisde het dorp van Werchter naar Haacht. De kasseistroken in het dorp en de omgeving karakteriseren er het landschap. Recent werden enkele van de landschapselementen langs de Dijle opgeofferd voor het busvervoer tijdens Rock Werchter. In het dorp zelf bevindt zich nog een strook kasseien. (Bron: Wikipedia). 

Wij zouden er de Kunstdorpwandeling doen. Helaas was er van deze afgepijlde wandeling die we hadden teruggevonden in een wandelboekje geen spoor meer te vinden. Misschien hadden we een recenter boekje moeten nemen en geen boekje van 2006. We hebben dan maar de Wandelknooppunten-app geopend en een wandeling via de knooppunten geïmproviseerd.

Dat viel zeker niet tegen. Een heel mooie wandeling in een heel rustige buurt, eentje die voor herhaling vatbaar is.

En zo zit mijn wandeldriedaagse er op. Samen goed voor bijna 54.000 stappen. Met nog een week te gaan in de Roze Mars weer mooi gescoord.

(een beetje) Terug naar normaal

Na 9 lange weken thuisblijven en thuiswerken ben ik afgelopen vrijdag eindelijk nog eens naar Peulis gereden. Gelukkig wist ik de weg nog zonder mijn GPS  te moeten gebruiken 😉.

Het was een warm weerzien en de 9 weken in afzondering waren snel vergeten, behalve bij Jup de kater. Hoewel hij eerst ook heel blij leek te zijn dat ik terug was. Maar toen besefte hij dat ik ‘m 2 volle maanden met die drie vraalie alleen had gelaten en hij eraan dacht dat ik moest gestraft worden. Eerst een paar knuffels komen vragen en dan ostentatief zijn rug keren en op de leuning van de zetel gaan zitten. Voor de rest kreeg ik heel de zaterdag nog veel vieze blikken. Gelukkig zijn we deze namiddag terug vriend geworden en hebben we samen een dutje gedaan op het schommelbankje 😉.

Het deed ook wel deugd om de vooruitgang in de tuin te zien. Vooral de bloemenweide in het achterste gedeelte is bijzonder mooi.

Vandaag dan nog een mooie wandeling gemaakt naar de Peulte bossen.

Samengevat : een zalig weekend gehad. Even de tijd genomen om de Coronacrisis even te vergeten.

En morgen? Dan beginnen we aan onze 10de week thuiswerk.

Thuis

Hemelvaartsdag staat de afgelopen jaren gelijk aan de KWB-wandeling in Peulis dat ondertussen toch wel een beetje mijn tweede thuis is geworden ;-).

Vooral het eerste deel van de wandeling was bijzonder mooi met onder andere de Peultebossen. Zelfs al was het weer niet optimaal, het was toch genieten. Het tweede deel van de wandeling was iets minder omdat we langs iets drukkere wegen moesten wandelen maar verder waren er toch ook daar weer heel genietbare momenten.

Uiteindelijk klokten we af op 14 km.

Ook volgens de traditie hebben we deze wandeling afgesloten met een smakelijke maaltijd.

(klik op de foto voor een grotere versie)