De pan

duurDe laatste dagen circuleren er weer een hoop grote namen die in de nabije of niet-zo-nabije toekomst ons land een bezoekje brengen. En het zijn namen die ik en Conny zeker wel eens willen (terug)zien.

Er zijn echter twee problemen.

Het eerste probleem is de locatie. Van de zes namen passeren er vijf in de slechtste concertlocatie van het land … het Antwerpse Sportpaleis. Slecht geluid en gruwelijke zitplaatsen.

Tweede probleem : de prijzen die ze tegenwoordig vragen voor sommige concerten. Die rijzen echt wel de pan uit.

Een overzichtje:

  • Eric Clapton (Sportpaleis Antwerpen)
    • 71, 107, 124 en 141 euro
  • Elton John (Sportpaleis Antwerpen)
    • 58, 76, 90, 106, 136 en 165 euro
  • Joe Bonamassa (Kursaal Oostende)
    • 78, 98, 144 en 164 euro
  • Simply Red (Sportpaleis Antwerpen)
    • 40, 57, 73 en 101 euro
  • Queen + Adam Lambert (Sportpaleis Antwerpen)
    • 64, 87, 98 en 109 euro
  • Simple Minds (Sportpaleis Antwerpen)
    • 44, 57 of 72 euro

Hoe graag we ze ook zouden zien, dat kunnen we er echt niet aan geven. Stel dat je twee tickets voor een deftige plaats koopt voor Eric Clapton. Dan ben je 250 euro kwijt. Voor dat geld gaan we 5 dagen naar een Landal Bungolowpark.

Het is jammer maar we passen dan maar. Eigenaardig genoeg heb ik gisteren ook tickets gekocht voor de concerten van Yevgueni (Depot Leuven), Het Zesde Metaal (Depot Leuven) en Sea Girls (Trix Bar Borgerhout) en dat kostte ons 109 euro. Niet per concert, zelfs niet per persoon. Neen hoor, voor de drie concerten en voor de twee personen samen. En dan is het nog in veel aangenamere zalen.

Lage Landen

Weet je wat eigenlijk een dom idee is?

Op een dag dat KV Mechelen de finale van de beker speelt tegen AA Gent met de trein van Mechelen naar Gent rijden. Ik  overdrijf een beetje hoor. Want het was in beide steden wel druk, de tentoonstelling waarvoor we naar Gent reden, had er geen last van.

Maar we vertrokken dus vrij vroeg vanuit de Maneblussersstad met de trein naar de Stroppenstad. Bij vertrek werden we omringd door Rood-Gele truien, sjaals en mutsen. Bij aankomst evenveel truien, sjaals en mutsen maar dan Blauw-Wit.

Wij trokken ons er niks van aan en wandelden op ons gemak naar het Sint-Pietersplein waar 4,5 uur vóór de aftrap toch al supporters rondhingen. De Sint-Pietersabdij was gelukkig open zodat we niet tevergeefs de verplaatsing hadden gemaakt.

Doel van onze reis : Lang leve de muziek, een expositie over 60 jaar liedjes uit de lage landen. Een overzicht van de Nederlandstalige muziek in al zijn facetten. Veel foto’s en memorabilia, veel muziek ook die je via de audioguide kon beluisteren maar het waren vooral de verhalen van Jan Delvaux (van Belpop Bonanza) die het een heel boeiende tentoonstelling maakten.

Mocht je nog niet geweest zijn, haast je dan want het is echt de moeite waard.

Na het bezoek aan de tentoonstelling, kwamen we tot de vaststelling dat we toch behoorlijk meer tijd dan verwacht waren binnen geweest. We wilden nog verder gaan naar het Dr. Guislainmuseum en eventueel nog even kijken of we een koffie konden krijgen bij mijn neef maar daarvoor hadden we eigenlijk niet echt de tijd meer. Bovendien wilden we graag de voetbaldrukte ontwijken, zowel in Gent als in Mechelen.

Geen probleem, we hebben weeral een reden om nog eens terug te gaan naar Gent.

Voornemens

2018 is niet meer, 2019 is een feit.

De jaarwisseling is absoluut niet mijn favoriete feestdag. Veel te “gemaakt”. We hebben die dan ook heel rustig doorgebracht gisteren. Heel lekker gegeten en veel “gezeverd”.

Straks doen we dat nog eens dunnetjes over en vanaf morgen is het weer terug naar de realiteit : naar het werk. Want het mag dan wel een nieuw jaar zijn, het “oude” werk ligt daar nog altijd te wachten. En al dat “mijn beste wensen-gedoe” … het is niet aan mij besteed.

Dit is ook de tijd van de goede voornemens. Die heb ik dit jaar ook niet. Alhoewel … we gaan proberen het iets rustiger aan te doen en meer te genieten van de momenten. 2018 was fantastisch op concertgebied maar 39 concerten was toch vrij veel, zeker wanneer je er soms 3 op één week hebt.

Daarom dus iets rustiger en eens gewoon een avondje in de zetel plannen.

relax

Gelukkig nieuwjaar trouwens 😉

Horen

De laatste werkdag van 2018 is een feit. Dat lijkt vroeg maar ja, ik kan er ook niets aan doen dat we maandag de brug maken.

Persoonlijk zou ik eigenlijk al twee weken verder willen zijn. Die eerste anderhalve week van het jaar op het werk is immers mijn minst geliefde periode van het jaar. Al dat “om-te-beginnen-mijn-beste-wensen-voor-het-nieuwe-jaar”-gedoe is er teveel aan voor mij.

Voor mij is volgende week woensdag gewoon een nieuwe werkdag van een nieuwe week. Op mijn bureau ligt nog altijd hetzelfde werk dat er vandaag ook nog lag. En toevallig zijn we dan in 2019 en niet langer in 2018. So What? Enfin, ik zal het wel overleven. En vriendelijk zijn tegen de mensen.

Dat ben ik ook deze middag geweest toen we, met de weinige aanwezigen, een kleine receptie hebben gehad om het einde van het jaar te vieren. Collega Linda had lekkere en gezonde hapjes voorzien. De drank was helaas alcoholhoudend (cava) of een suikerbom (Coca Cola, Fruitsap, Ice Tea …).

Voor mij was het weer wel een prima gelegenheid om mijn hoorapparaat te testen. Jawel … je leest het goed … een hoorapparaat.

Sinds een tiental dagen heb ik een hoorapparaat, nu ja, een cross over. Toen eerder dit jaar is gebleken dat de gehoorproblemen waar ik al jaren mee worstel niet de schuld waren van KISS, Rainbow of Deep Purple maar wel van een Acusticus Schwanoom op de hoorzenuw, bleek dat de enige werkbare oplossing een Cross-Over was.

Aan mijn dove rechteroor heb ik een microfoon hangen die signalen doorstuurt naar de speaker die in mijn goede linkeroor zit. Het is nu nog wel uitzoeken welke geluiden goed binnenkomen en welke geluiden storend zijn. Wanneer zet ik alles luider en in welke situatie zet ik alles stiller. Het is nog een beetje zoeken. Gelukkig heb ik een geweldige audiologe bij Aurilis waar ik op kan rekenen.

 

phonak

Heiligen en Zielen

Allerheiligen en Allerzielen … toch wel elk jaar een speciale periode niet?

Voor mij is dat bijvoorbeeld een traditioneel bezoek van familie uit Gent. Dit jaar een beetje meer speciaal omdat het WielerComité Vorselaar, waarvan mijn neef Jan één van de grote bezielers is, een “Buffet Oude Kempen à volonté” organiseerde om een beetje geld in kas te krijgen.

“Oude Kempen” was trouwens wel met een korreltje zout te nemen want groentelasagne of falafel of linzenpaté lijkt me niet echt typisch Kempen maar Frikadellen met Kriekenspijs, Bloedworst met Appelmoes, Gestoofde varkensribbetjes, Boerenbrood met spekvet en bruine suiker en Rijstpap zijn dat zeker wel. De braadworst “Lakkere Jakke” mag dan niet echt traditioneel zijn, ze is pas recentelijk ontsproten aan het brein van neef Jan, beenhouwer van opleiding, ze is wel heel smakelijk en gemaakt naar de beste tradities. We hebben daar toch een uur of twee het beste van onszelf gegeven. Een heel smakelijk buffet ook al waren de frikadellen niet zo goed als mijn eigengemaakte frikadellen ;-).

Na het eten hebben we dan nog een bezoekje aan het kerkhof gebracht. In druilerige regen maar toch was het er behoorlijk druk. En er hangt op zo’n kerkhof dan toch een speciale sfeer.

Morgen maken we van een brugdag voor mij en een verlofdag van Conny van de gelegenheid gebruikt om voor een weekend naar Tilburg te trekken. In eerste instantie om een concert van Luka Bloom bij te wonen, in tweede instantie om gewoon een leuk weekend te hebben.

IMG_3706IMG_3702

Pendelen

Het was een moeilijke week op pendelgebied.

Woensdag was mijn vaste trein afgeschaft. Op zich geen probleem want tien minuten later heb ik een andere maar die zit behoorlijk vol waardoor ik mijn ochtendrust kwijt was. In mijn vaste trein zit immers nauwelijks volk.

Donderdag waren er problemen met een wissel tussen Antwerpen-Centraal en Antwerpen Berchem waardoor nagenoeg alle treinen vertraging hadden. Nu kan dat ook een meevaller zijn. Zo had ik nog een vroegere trein (met minder tussenstops). Die vertrok weliswaar met nog wat extra vertraging vanwege een kapotte deur maar al bij al een meevaller.

Vandaag was er echter echt slecht nieuws. Net voor vier blijkt er in Nijlen iemand onder de trein te zijn terechtgekomen. Gevolg : geen enkele trein tussen Lier en Herentals. Aan het begin van de avondspits, net op vrijdag wanneer de kotstudenten met hun gigantische koffers ook op weg naar huis zijn.

Een  trein tot Lier was er wel. Daar zouden we de bus kunnen nemen … de “gewone” lijn 150 en ook extra bussen. Maar als er zo’n 1.000 man vóór het station staat, dan kom je niet ver met een paar bussen.

Dan maar terug de trein op maar dan naar Heist-op-den-Berg en daar de bus nemen naar Herentals. Dat ging heel vlot en uiteindelijk was ik maar een uurtje later thuis dan gewoon.

Waar ik me wel aan geërgerd heb was de reactie van vele treinreizigers in Lier. Ze waren behoorlijk kwaad omdat de treinen afgeschaft waren en omdat er niet genoeg bussen waren. Alsof je op een half uur genoeg bussen kan vinden om duizenden treinreizigers te vervoeren. Dat is gewoon onmogelijk. Respect voor het slachtoffer (en voor de treinbestuurder die voor het leven getekend is) was ook ver zoek. Erg hoor.

trein

Rommel

Heel toevallig kwamen we te weten dat er vandaag een rommelmarkt was in Boortmeerbeek. Aangezien Boortmeerbeek op fietsafstand van Peulis lag leek dat ons een goed idee om daar op Moederdag eens naartoe te rijden. Het zou zelfs één van de grootste rommelmarkten zijn die er zijn maar ja … dat zeggen ze nogal snel.

Deze keer hadden ze wel gelijk want het was een grote markt. Nagenoeg het volledige centrum van Boortmeerbeek stond vol met kraampjes. 600 standhouders zouden er gestaan hebben.

Vroeger bezocht ik veel rommelmarkten, op zoek naar Coca Cola spullen, boeken en stripverhalen. De laatste tijd is dat gevoelig minder maar als het even kan pik ik er graag eentje mee. Vorige zondag nog in de kasteeldreef van Vorselaar. Maar die was van omvang niet te vergelijken met vandaag.

Het was wel leuk dat het vooral gewone mensen waren die hun rommel kwamen verkopen en geen professionals (althans zo leek het toch). Veel toffe dingen gezien, ook enkele fantastisch mooie emaillen reclameborden van Coca Cola maar met prijzen tussen de 300 en 600 € zaten die boven mijn budget.

Wat paste er wel in mijn budget? Drie boeken die ik in mijn jeugd heb gelezen. Als je die voor één euro per stuk kunt kopen dan mag je die niet laten liggen.

20180815_161553.jpg