De eerste …

firstdayBest wel een spannende dag gehad vandaag.

Vandaag ben ik immers, voor het eerst sinds 13 maart, nog eens naar het kantoor in Antwerpen geweest.

En ik moet toegeven, na drie en halve maand thuiswerk, was ik er toch niet helemaal gerust in.

De nadruk blijft bij ons op thuiswerk liggen maar het is wel de bedoeling dat we één dag per week naar kantoor komen. Ik koos voor de donderdag, al had ik best kunnen thuisblijven aangezien ik als diabetespatiënt  tot de risicogroep behoor.

Maar ik wilde nog wel eens collega’s in levende lijve zien en horen en niet via Skype of Microsoft Teams 😉.

De wekker dus maar een uurtje vroeger gezet en rond een uur of zes op de trein gestapt richting Antwerpen, met bedekte mond en neus. Na een wandeling van een klein halfuurtje (ik wist gelukkig de weg nog) aangekomen op kantoor. Gels hier, gels daar, enkel richting in de trappenhal, beperkt aantal medewerkers per keer in de lift, verplaatsingen van de ene verdieping naar de andere verdieping met mondmasker. Op de afdeling meer van hetzelfde.

Het deed enerzijds raar om terug mensen te zien maar het deed ook deugd.

Oké … onze beheerssystemen hebben er de hele dag uitgelegen maar dat was niet mijn schuld. Echt waar. Scouts honour 😊.

Voor ik het goed en wel besefte was het alweer tijd om naar huis te gaan … weer met de trein.

En ook morgen wordt het een “eerste dag”. Vanaf deze week werk ik immers nog maar 4/5 in het kader van een landingsbaan. Vrijdagen zijn in principe vanaf nu altijd vrije dagen.

Burgerzin

Ik had het niet verwacht maar de tweede week thuiswerk is behoorlijk goed meegevallen.

Om te beginnen omdat ik er in geslaagd ben om structuur te brengen in mijn dag. Opstaan, te voet de krant gaan halen, ontbijten, naar mijn “bureau” en werken van 7u30 tot 11u30, eten (klaargemaakt door la mama), afwassen, 20 minuutjes wandelen en dan terug aan het werk tot 16u.

Zodra ik thuis ben van het werk volgt dan hetzij een wandeling (weer met la mama) van een uurtje ofwel een looptochtje van een klein halfuur. Terug eten, afwassen, een beetje TV kijken of wat Bejeweled spelen op de laptop en uiteraard ook een halfuurtje (of langer) videochatten met Conny.

Op werkgebied blijft het (gelukkig) druk en is er voldoende werk voorhanden. Sinds we deze week officieel een essentieel beroep uitoefenen zullen we ook altijd openblijven. Uiteraard zijn verzekeringen minder essentieel dan de helden van de zorgsector maar in geval van nood kunnen verzekeringen toch ook wel helpen.

Het weekend zal waarschijnlijk weer minder leuk worden. Vooral omdat er weer wordt gewerkt in de tuin van Conny en ik er weer niet kan bij zijn. Bovendien hadden we een verjaardagsfeestje gepland, een Trail Walk door Mechelen, een weekje naar de Reeuwijkse Plassen in de buurt van Gouda en een concert van Jonas Winterland op ons programma staan.

Dat gaat dus niet door, al hadden we de vakantie al omgeboekt vóór de Lockdown Light in voege trad.

Maar het feit dat ik niet effe naar Peulis kan rijden blijft lastig. Nu ja, ik zou het wel kunnen maar zou geen goed idee zijn hè. Onze burgerzin is groot genoeg om dat niet te doen. We halen die schade wel in zodra het mag.

Ondertussen hebben we gelukkig de moderne technologie die ons verder helpt.

thuiswerk1

Telewerk

Het is toch even wennen hoor en ik weet niet of ik het ooit helemaal gewoon kan worden.

Vanaf vandaag doen we dus aan telewerken. Nagenoeg het hele bedrijf werkt tot nader order thuis.

Ik moet toegeven … het heeft ook voordelen. Je kan ’s morgens iets langer in het bed blijven liggen en ’s avonds ben je onmiddellijk thuis.

Maar er zijn toch ook nadelen. Hoe ongelooflijk het kan klinken voor velen maar ik mis mijn treinreis en vooral het lezen op de trein. En ik mis ook mijn wandelingen al heb ik die vandaag wel goed opgevangen met een ochtendwandeling naar de krantenwinkel, een korte middagwandeling en een wandeling van 4 km na het werk. Deze laatste wandeling samen met mijn moeder zodat zij ook nog eens buitenkomt.

Maar het werken op zich is toch moeilijk. Hopelijk gaat dat de komende dagen iets beter.

thuiswerk013

 

Geveld

geveldJe kan radio of tv niet opzetten, de krant niet openslaan of gewoon even op het internet gaan zonder iets te horen, zien of lezen over het Corona-virus.

Wel, ik kan je vertellen, ook een doordeweeks virus kan je vellen hoor. Ik heb het mogen ervaren.

Vorige zondag nog mooi naar het sluitingsconcert van het verjaardagsjaar van de Cultuurraad van Vorselaar geweest (waarbij Jan De Wilde erg goed op dreef was). Maandag gaan werken met een verkoudheidje. Dinsdagochtend voel je je dan weer terug iets beter maar na een hele dag in die droge kantoorlucht is dat gevoel heel ver weg.

Met elke hoest lijken je longen er mee uit te komen en beslis je toch maar om naar de dokter te gaan. Geen virus op de longen maar wel op de luchtpijp. Gevolg … de rest van de week thuis, voor de derde keer in mijn 35-jarige carrière dus “op ziekenkas”.

Ondertussen ben ik gelukkig genoeg hersteld om terug onder de mensen te komen. Maar veel nuttigs heb ik de afgelopen dagen niet uitgestoken.

Alhoewel … gisteren toch een fietsvakantie naar Drente in juni geboekt en een wandelvakantie naar de Vulkaneifel in september.

Zo komt er toch nog iets goeds uit een eerder slechte week.

 

 

Wisselen

Voilà, die jaarwisseling is ook weeral achter de rug. Eindelijk zou ik zelfs zeggen want ik vind het het meest overroepen feest van het jaar. Dronken mensen, ongevallen met vuurwerk, dierenleed door vuurwerk, rellen, ongevallen, doden, mensen die je het beste wensen voor het volgende jaar en je dan compleet negeren of erger nog … tegenwerken.

Het is ook veel collega’s die vakantie hebben terwijl ik “de wacht” hou.

En dat allemaal omdat we nog eens rond de zon zijn gegaan. Neen hoor, aan mij is het niet besteed.

Zoals gebruikelijk heb ik een rustig oudjaar en nieuwjaar gehad. Gezellig samen met de mensen die ertoe doen. Eens lekker eten en gezellig keuvelen. Meer moet dat niet zijn.

Ondertussen heb ik wel een boekwisseling gedaan. De Zonnekoning van Johan Op De Beeck is wel een goed boek hoor maar niet echt om op de trein te lezen. Daarom ben ik maar overgeschakeld op Jurre De Cock en Dick Vledder die hun zoveelste moord oplossen. Louis XIV zal moeten wachten tot de volgende vakantie.

2020

De pan

duurDe laatste dagen circuleren er weer een hoop grote namen die in de nabije of niet-zo-nabije toekomst ons land een bezoekje brengen. En het zijn namen die ik en Conny zeker wel eens willen (terug)zien.

Er zijn echter twee problemen.

Het eerste probleem is de locatie. Van de zes namen passeren er vijf in de slechtste concertlocatie van het land … het Antwerpse Sportpaleis. Slecht geluid en gruwelijke zitplaatsen.

Tweede probleem : de prijzen die ze tegenwoordig vragen voor sommige concerten. Die rijzen echt wel de pan uit.

Een overzichtje:

  • Eric Clapton (Sportpaleis Antwerpen)
    • 71, 107, 124 en 141 euro
  • Elton John (Sportpaleis Antwerpen)
    • 58, 76, 90, 106, 136 en 165 euro
  • Joe Bonamassa (Kursaal Oostende)
    • 78, 98, 144 en 164 euro
  • Simply Red (Sportpaleis Antwerpen)
    • 40, 57, 73 en 101 euro
  • Queen + Adam Lambert (Sportpaleis Antwerpen)
    • 64, 87, 98 en 109 euro
  • Simple Minds (Sportpaleis Antwerpen)
    • 44, 57 of 72 euro

Hoe graag we ze ook zouden zien, dat kunnen we er echt niet aan geven. Stel dat je twee tickets voor een deftige plaats koopt voor Eric Clapton. Dan ben je 250 euro kwijt. Voor dat geld gaan we 5 dagen naar een Landal Bungolowpark.

Het is jammer maar we passen dan maar. Eigenaardig genoeg heb ik gisteren ook tickets gekocht voor de concerten van Yevgueni (Depot Leuven), Het Zesde Metaal (Depot Leuven) en Sea Girls (Trix Bar Borgerhout) en dat kostte ons 109 euro. Niet per concert, zelfs niet per persoon. Neen hoor, voor de drie concerten en voor de twee personen samen. En dan is het nog in veel aangenamere zalen.

Lage Landen

Weet je wat eigenlijk een dom idee is?

Op een dag dat KV Mechelen de finale van de beker speelt tegen AA Gent met de trein van Mechelen naar Gent rijden. Ik  overdrijf een beetje hoor. Want het was in beide steden wel druk, de tentoonstelling waarvoor we naar Gent reden, had er geen last van.

Maar we vertrokken dus vrij vroeg vanuit de Maneblussersstad met de trein naar de Stroppenstad. Bij vertrek werden we omringd door Rood-Gele truien, sjaals en mutsen. Bij aankomst evenveel truien, sjaals en mutsen maar dan Blauw-Wit.

Wij trokken ons er niks van aan en wandelden op ons gemak naar het Sint-Pietersplein waar 4,5 uur vóór de aftrap toch al supporters rondhingen. De Sint-Pietersabdij was gelukkig open zodat we niet tevergeefs de verplaatsing hadden gemaakt.

Doel van onze reis : Lang leve de muziek, een expositie over 60 jaar liedjes uit de lage landen. Een overzicht van de Nederlandstalige muziek in al zijn facetten. Veel foto’s en memorabilia, veel muziek ook die je via de audioguide kon beluisteren maar het waren vooral de verhalen van Jan Delvaux (van Belpop Bonanza) die het een heel boeiende tentoonstelling maakten.

Mocht je nog niet geweest zijn, haast je dan want het is echt de moeite waard.

Na het bezoek aan de tentoonstelling, kwamen we tot de vaststelling dat we toch behoorlijk meer tijd dan verwacht waren binnen geweest. We wilden nog verder gaan naar het Dr. Guislainmuseum en eventueel nog even kijken of we een koffie konden krijgen bij mijn neef maar daarvoor hadden we eigenlijk niet echt de tijd meer. Bovendien wilden we graag de voetbaldrukte ontwijken, zowel in Gent als in Mechelen.

Geen probleem, we hebben weeral een reden om nog eens terug te gaan naar Gent.

Voornemens

2018 is niet meer, 2019 is een feit.

De jaarwisseling is absoluut niet mijn favoriete feestdag. Veel te “gemaakt”. We hebben die dan ook heel rustig doorgebracht gisteren. Heel lekker gegeten en veel “gezeverd”.

Straks doen we dat nog eens dunnetjes over en vanaf morgen is het weer terug naar de realiteit : naar het werk. Want het mag dan wel een nieuw jaar zijn, het “oude” werk ligt daar nog altijd te wachten. En al dat “mijn beste wensen-gedoe” … het is niet aan mij besteed.

Dit is ook de tijd van de goede voornemens. Die heb ik dit jaar ook niet. Alhoewel … we gaan proberen het iets rustiger aan te doen en meer te genieten van de momenten. 2018 was fantastisch op concertgebied maar 39 concerten was toch vrij veel, zeker wanneer je er soms 3 op één week hebt.

Daarom dus iets rustiger en eens gewoon een avondje in de zetel plannen.

relax

Gelukkig nieuwjaar trouwens 😉

Horen

De laatste werkdag van 2018 is een feit. Dat lijkt vroeg maar ja, ik kan er ook niets aan doen dat we maandag de brug maken.

Persoonlijk zou ik eigenlijk al twee weken verder willen zijn. Die eerste anderhalve week van het jaar op het werk is immers mijn minst geliefde periode van het jaar. Al dat “om-te-beginnen-mijn-beste-wensen-voor-het-nieuwe-jaar”-gedoe is er teveel aan voor mij.

Voor mij is volgende week woensdag gewoon een nieuwe werkdag van een nieuwe week. Op mijn bureau ligt nog altijd hetzelfde werk dat er vandaag ook nog lag. En toevallig zijn we dan in 2019 en niet langer in 2018. So What? Enfin, ik zal het wel overleven. En vriendelijk zijn tegen de mensen.

Dat ben ik ook deze middag geweest toen we, met de weinige aanwezigen, een kleine receptie hebben gehad om het einde van het jaar te vieren. Collega Linda had lekkere en gezonde hapjes voorzien. De drank was helaas alcoholhoudend (cava) of een suikerbom (Coca Cola, Fruitsap, Ice Tea …).

Voor mij was het weer wel een prima gelegenheid om mijn hoorapparaat te testen. Jawel … je leest het goed … een hoorapparaat.

Sinds een tiental dagen heb ik een hoorapparaat, nu ja, een cross over. Toen eerder dit jaar is gebleken dat de gehoorproblemen waar ik al jaren mee worstel niet de schuld waren van KISS, Rainbow of Deep Purple maar wel van een Acusticus Schwanoom op de hoorzenuw, bleek dat de enige werkbare oplossing een Cross-Over was.

Aan mijn dove rechteroor heb ik een microfoon hangen die signalen doorstuurt naar de speaker die in mijn goede linkeroor zit. Het is nu nog wel uitzoeken welke geluiden goed binnenkomen en welke geluiden storend zijn. Wanneer zet ik alles luider en in welke situatie zet ik alles stiller. Het is nog een beetje zoeken. Gelukkig heb ik een geweldige audiologe bij Aurilis waar ik op kan rekenen.

 

phonak

Heiligen en Zielen

Allerheiligen en Allerzielen … toch wel elk jaar een speciale periode niet?

Voor mij is dat bijvoorbeeld een traditioneel bezoek van familie uit Gent. Dit jaar een beetje meer speciaal omdat het WielerComité Vorselaar, waarvan mijn neef Jan één van de grote bezielers is, een “Buffet Oude Kempen à volonté” organiseerde om een beetje geld in kas te krijgen.

“Oude Kempen” was trouwens wel met een korreltje zout te nemen want groentelasagne of falafel of linzenpaté lijkt me niet echt typisch Kempen maar Frikadellen met Kriekenspijs, Bloedworst met Appelmoes, Gestoofde varkensribbetjes, Boerenbrood met spekvet en bruine suiker en Rijstpap zijn dat zeker wel. De braadworst “Lakkere Jakke” mag dan niet echt traditioneel zijn, ze is pas recentelijk ontsproten aan het brein van neef Jan, beenhouwer van opleiding, ze is wel heel smakelijk en gemaakt naar de beste tradities. We hebben daar toch een uur of twee het beste van onszelf gegeven. Een heel smakelijk buffet ook al waren de frikadellen niet zo goed als mijn eigengemaakte frikadellen ;-).

Na het eten hebben we dan nog een bezoekje aan het kerkhof gebracht. In druilerige regen maar toch was het er behoorlijk druk. En er hangt op zo’n kerkhof dan toch een speciale sfeer.

Morgen maken we van een brugdag voor mij en een verlofdag van Conny van de gelegenheid gebruikt om voor een weekend naar Tilburg te trekken. In eerste instantie om een concert van Luka Bloom bij te wonen, in tweede instantie om gewoon een leuk weekend te hebben.

IMG_3706IMG_3702