Bommen en granaten

Inderdaad … bommen en granaten schrikken ons niet af en daarom zijn we vandaag naar de hoofdstad van de bommen en granaten geweest … Antwerpen.

Na een dagje onkruid wieden gisteren hadden we vandaag wel wat ontspanning verdiend (nu ja, onkruid wieden is ook best ontspannend hoor).

We gingen vooral naar het FOMU aan de Waalse Kaai. Daar loopt nog tot 13 september Present, een tentoonstelling met werk van Stefan Vanfleteren. Als je nog kan, ga dan zeker kijken want de tentoonstelling is geweldig. Heel mooie foto’s. Soms grappig, soms ontroerend, soms rauw realistisch. In ieder geval een bezoekje waard.

Na het bezoek aan het FOMU hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kade (en tegelijkertijd een heel flauwe poging ondernomen om ook mooie foto’s te maken 😉)

En daarmee zit de zomervakantie er weeral op. Veel vakantie heb ik niet gehad al ben ik uiteraard wel 5 dagen met moeder naar Houffalize geweest.

Onze vakantie begint binnen anderhalve week … nog even volhouden dus. 

Een Lijk in de Kast

Terwijl zijn collega Jacob geniet van twee weken vakantie krijgt Peter van Overdoes in Bureau Raampoort het bezoek van Charlotte van Tiggelen die naar hem is gestuurd door haar moeder, een doorwinterde prostituee die Van Overdoes nog kent uit zijn tijd in de Warmoestraat.

e had ter bezichtiging de sleutels gekregen van het pand aan de Tweede Goudsbloemdwarsstraat 302. Daar aangekomen vond ze twee dode jongemannen. Als Van Overdoes even later samen met Charlotte het pand gaat bekijken is er echter niets te vinden. De lijken zijn verdwenen. Of zijn ze er wel ooit geweest?

Na onderzoek door de technische recherche en het uithoren van bewoners verplaatst het onderzoek zich naar de Jordanese makelaar Lousman. Laatstgenoemde stelt dat hij na de verhuizing van de vorige bewoner opa Romein al maanden bezig was de etage op te knappen. Volgens opa Romein was echter zoon Robert Lousman daarmee bezig. Terwijl ze het huis van Robert Lousman doorzoeken, dat al grondig overhoop is gehaald door derden, wordt het lijk van Robert Lousman gevonden op de Amsterdamse Brug. Schouwarts Cathelijne de Wind houdt het op een kogel in de schedel. Vergeefs wordt op de plaats delict gezocht naar een tweede lijk. Bij het Nederlands Forensisch Instituut wordt de kogel daadwerkelijk uit het hoofd gepeuterd maar tevens gepostuleerd dat de persoon ter plekke is vermoord.

Op café Prinseneiland bespreken de twee rechercheurs de laatste ontwikkelingen. Ze zitten nu met drie lijken. Eén gevonden, twee zoek. Terwijl Peter zijn overleden vrouw probeert telepathisch uit te horen, meldt politiekapitein Walter twee gevonden lijken in een afgesloten kast op de walkant in het Westelijk Havengebied. Schouwarts Cathelijne schrikt van de opengesneden buiken van deze twee bolletjesslikkers. Ze weet wel te melden dat het moordwapen deze keer van een groter kaliber was en dat deze twee al langer dood zijn dan Robert Lousman. Via Interpol wordt snel de identiteit van de twee dode Colombianen vastgesteld. Eén van hen staat gelinkt aan de grote Amsterdamse drugsbaas Adriaan de Kooning.

Peter van Opperdoes neemt Jacob mee naar Schiphol, waar een marechaussee hem de aankomst op de luchthaven van de twee dode bolletjesslikkers laat zien met Robert Lousman als hun begeleider. Volgens de meekijkende marechaussee Bert steelt Robert de twee Colombianen. Ze worden meestal niet meer opgehaald maar gaan direct zelfstandig door naar een meegegeven adres. Na enig zoeken weet de technische recherche alsnog een adres uit de spijkerbroek van een dode bolletjesslikker veilig te stellen.

Op hun eigen manier en met een beetje “hulp van bovenaf” slagen ze er toch weer in om deze zaak toe een goed einde te brengen.

Het lijk in de Kast is het tweede verhaal van ex-rechercheurs Simon De Waal en Appie Baantjer met Peter van Overdoes en zijn sidekick Jacob in de hoofdrol. Ook deze keer weer een vlotlezend politieverhaaltje dat nooit de Nobelprijs zal winnen maar dat wel heel ontspannende lectuur is.

Ik ben altijd al fan geweest van de verhalen van Rechercheur De Cock (met cee-oo-cee-kaa) van Appie Baantjer en dan is het quasi onmogelijk om deze boeken niet leuk te vinden. Sommige personnages maken zelfs de oversteek.

Tijdens mijn vakantie binnen 14 dagen mag er wel wat zwaarders op het bord komen maar tot dan voel ik me prima bij eenvoudige Nederlandse politieverhalen.

Het andere Keerbergen

Keerbergen. 

Tot vandaag was dat het dorp waar ik doorrijd wanneer ik van Peulis naar Leuven rij. Of het dorp met het meer dat je niet meer ziet vanwege al die villa’s.

Maar het is echt wel meer en dat hebben Conny en ik vandaag geleerd. Aan de grens met Tremelo en Grootlo kan je, aan de Gemeentelijke Basisschool Lozenhoek immers de Lozenhoekwandeling doen. Een 6km lange wandeling die je onder andere door het Natuurgebied Kruisheide leidt.

De wandeling is een aanrader. Vooral het heidegebied Kruisheide was een verrassing.  Bij purperen heide denk je waarschijnlijk onmiddellijk aan Kalmthout maar in Keerbergen kan je dat dus ook vinden. In de 18de eeuw was de helft van het grondgebied van Keerbergen nog bedekt met heide. Nu blijft het beperkt tot dit 5ha groot gebied dat in 1985 werd aangekocht door de gemeente en wordt beschermd door Natuurpunt.

Onderweg ook nog wat bijgeleerd.  Zo heb ik geleerd hoe de Eikengalwesp zijn eitjes legt. En ik  heb ook geleerd dat Mutara III die koning (ofte Mwami) van Rwanda was van 1931 tot 1959, de eerste Rwandese koning was die zich liet bekeren tot het Christendom. En dat hij een dreef heeft in Keerbergen, een dreef die de Rwandadreef verbindt met de Burundidreef.

Wij wandelen om te leren 😉.

Herentals

Herentals.

De stad van de Keizer, niet Karel maar Rik II (Van Looy).

Het is ook de stad waar ik vroeger, toen de dieren nog spraken en ik een tiener was, elke week naar de cinema ging. Naar de Lux of de Plaza in de Zandstraat of de Funkis op de Markt. Star Wars, Jaws, King Kong, Grease, Saturday Night Fever … ik heb ze er allemaal gezien.

Het is ook de stad waar ik (bijna) elke week een elpee ging kopen voor 220 franken (5,50 euro). Behalve mijn elpees van ABBA, die kocht ik niet in Herentals. Dat zou slecht geweest zijn voor mijn reputatie 😉.

Herentals is echter ook een stad met een rijke geschiedenis en met behoorlijk wat historische gebouwen.

En ze hebben een mooie afgepijlde wandeling die je langs deze gebouwen brengt. Ik heb ze deze namiddag gedaan met moeder en ik kan ze enkel aanbevelen.

Omdat wij de auto hadden achtergelaten op de schaduwrijke parking aan het openluchtzwembad zijn wij uitgekomen op bijna 8 km in plaats van de voorziene 5 maar dat viel best mee.

Een Rus in de Jordaan

Peter van Opperdoes heeft, na het overlijden van zijn vrouw, zijn overplaatsing van Bureau Warmoesstraat naar Bureau Raampoort in de Jordaan gevraagd.

Op zijn eerste avond krijgt hij het bezoek van Loesje, de “werknaam” van Elisabeth De Vries. Eén van haar klanten die de schuilnaam Kanjer gebruikt had een wapen bij. Niet zo maar een wapen maar wel een zeldzame Nagant 7.62, een wapen dat enkele jaren geleden werd gestolen uit de wapencollectie van haar vader.

Meer dan de schuilnaam heeft ze echter niet maar Van Opperdoes belooft haar om de zaak te bekijken. Enkele uren wordt hij opgeroepen voor een moord.  Het slachtoffer blijkt Loesje te zijn. Ze werd tweemaal in de rug geschoten.

Een oud collega van van Opperdoes, John Barendse, die destijds het onderzoek naar de wapendiefstal deed, herinnert zich nog de naam van Maurits Lepelaar, vriend van Loesje. Wanneer Van Opperdoes samen met zijn nieuwe collega Jacob hem een bezoekje wil brengen vinden ze hem levenloos in zijn huis met … twee kogels in de rug. Kogels die hetzelfde kaliber hebben dan die bij Loesje : kaliber 7.62.

Blijkt later dat de zus van Loesje, Gabrielle ook niet vreemd is aan het misdaadmilieu.  Zij is de weduwe van Igor Ibramovic.  En die had banden met Cas Dodewaard, ex-politieagent die nu advocaat is en samenwerken met gangsters niet als een probleem ziet.

Van Opperdoes en Jacobs vinden uiteindelijk de oplossing, mede dankzij de steun van de echtgenote van Van Opperdoes. Deze praat immers nog dagelijks met hem en geeft hem constant advies.

Een Rus in de Jordaan is het eerste boek van de hand van Simon De Waal in samenwerking met A.C. (Appie) Baantjer. Deze laatste is uiteraard bekend van zijn reeks Baantjer. Deze samenwerking heet dan ook gepast Baantjer en De Waal.

Net als het “origineel” zijn dit heel vlot lezende verhalen. Perfect voor op de trein, voor op vakantie of ze even “tussendoor”.

een rus in de jordaan

Moord is kinderspel

Bij zijn terugkeer naar Engeland na zijn overzeese baan bij de politie, deelt Luke Fitzwilliam een Londense treinwagon met Lavinia Pinkerton. Ze praat met hem over haar reden om naar Scotland Yard te reizen, in de hoop op een overeenkomst. Ze is van plan om een seriemoordenaar in haar dorp te melden en vertelt hem wie er is vermoord en wie er vervolgens zal worden vermoord. Amy Gibbs, Tommy Pierce en Harry Carter zijn vermoord, en Dr John Humbleby zal het volgende slachtoffer zijn. Deze vrouw doet hem denken aan een favoriete tante, dus hij antwoordt beleefd en herinnert zich wat ze zei.

De volgende dag leest Fitzwilliam in de krant dat Miss Pinkerton is aangereden door een auto vóór ze bij Scotland Yard geraakt. Hij verneemt ook dat Dr. Humbleby aan bloedvergiftiging is overleden.

Zoveel toeval bestaat niet en hij vertrekt naar Wychwood onder Ashe. Dankzij een vriend bij de politie kan hij zich voordoen als iemand die materiaal zoekt voor een boek omtrent geloof in hekserij en bijgeloof. Hij wordt opgevangen door Lord Gordon Whitfield en zijn verloofde Bridget Conway. Deze laatste is een nicht van zijn vriend.

Aan verdachten geen tekort in het kleine dorp., waaronder Mr. heer Abbott, de advocaat die Tommy Pierce uit zijn dienst ontslagen heeft; de dominee Mr. Wake, lokale predikant; de heer Ellsworthy, een antiekwinkeleigenaar die mentaal onstabiel lijkt, en Dr Thomas, de jongere partner van Humbleby.

De mensen in het dorp zien de doden als ongelukken. Amy Gibbs stierf na het verwarren van haar hoestmiddel met hoedenverf in het donker, Tommy Pierce stierf door het vallen van het dak van de bibliotheek tijdens het schoonmaken van de ramen, Harry Carter viel van een brug terwijl hij dronken was en verdronk in de modder, en Humbleby stierf aan een snee die besmet raakte. Luke komt te weten dat mevrouw Lydia Horton een ander slachtoffer was van deze ongelukken – ze herstelde van acute gastritis en werd beter voordat ze een plotselinge terugval kreeg en stierf.

Luke gelooft dat Ellsworthy de moordenaar is vanwege zijn mentale instabiliteit. Ellsworthy thuis zien komen met bloed aan zijn handen draagt bij aan dit beeld. Later op de dag zijn Luke en Miss Waynflete getuige van Whitfield die ruzie maakt met zijn chauffeur, Rivers, die Whitfield’s Rolls-Royce heeft meegenomen voor een joyride.

Luke vindt Rivers dood, geraakt door een decoratieve steen. Luke en Bridget realiseren zich dat ze verliefd zijn op elkaar, en Bridget vertelt Gordon over haar besluit om de verloving te verbreken. Sprekend met Luke, maakt Gordon een vreemde uitspraak. Hij beweert dat God mensen doodt die hem kwaad doen, door goddelijke gerechtigheid toe te kennen aan de boosdoeners. Whitfield vermeldt dat mevrouw Horton ruzie met hem had, Tommy Pierce deed spottende imitaties van hem, Harry Carter schreeuwde naar hem terwijl hij dronken was, Amy Gibbs was brutaal tegen hem, Humbleby was het niet eens met hem over de watervoorziening van het dorp, en Rivers gebruikte zijn auto zonder toestemming en sprak daarna respectloos tegen hem; en ze stierven allemaal kort daarna. Whitfield voorspelt dat Luke en Bridget, die hem onrecht hebben aangedaan, binnenkort ook hun lot zullen treffen.

De tijd dringt dus …

Moord is kinderspel (Murder is Easy) is een boek van Agatha Christie zonder één van haar meest bekende speurders met name Miss Marple, Hercule Poirot of Tommy & Tupence.

Maar dat is geen probleem. Het boek is, zoals eigenlijk al haar verhalen, spannende ontspannende lectuur met de nodige plotwendingen. Heel aangename vakantielectuur.

moord kinderspel

 

Hittegolf

Na een ontspannende week in Houffalize en een ontspannend weekend in Peulis ben ik zowel afgelopen maandag als afgelopen dinsdag naar kantoor in Antwerpen geweest.

De eerste dag omdat ik mijn paswoord moest wijzigen. Ik had dat zo’n dikke twee weken geleden thuis gewijzigd maar blijkbaar was dat geen goed idee. De vrijdag vóór mijn vakantie liep mijn laptop constant vast.

Dus … naar kantoor, de laptop laten “overnemen” door de collega’s van de helpdesk en na een halfuurtje was alles in orde.

Ook dinsdag trok ik naar daar omdat ik toen mijn functionneringsgesprek had met mijn baas en dat doe je toch best face to face. Gelukkig heeft ze me een goed tussentijds rapport gegeven 😉

Met die hoge temperaturen was het niet echt een opoffering om op kantoor te zitten. Zeker niet wanneer je de auto in de ondergrondse garage mag zetten. 

Gisteren hebben we dan van (de enige echte) Moederdag gebruik gemaakt om de 86ste verjaardag van moeder te vieren. Dat deden we in de Schranshoeve in Vorselaar. Gekend omdat dit het geboortehuis van Kardinaal van Roey is geweest maar tegenwoordig bekend omdat je er zo superlekker kan eten. Het was nog altijd warm en er viel al eens een bui maar we zaten binnen en dan is dat niet erg 😉.

Vandaag stond er een (korte) fietstocht op het programma : de Belpop Bonanza #2820 fietstocht. Een tocht van 16 km in Bonheiden en Rijmenam met onderweg 10 plaatsen waar je door middel van een QR-code een leuk en interessant verhaal kan horen van de heren Jan Delvaux en Jimmy Dewit (a.k.a. DJ Bobby Ewing).

De huizen waar Jo Lemaire en Rita Deneve hebben gewoond, het huis waar Bea Van der Maat nog altijd woont, de Quest4 Studio’s van de zoon van Jaak van Assche en het huis van Pieter Verlinden. Van wie denkt u? Van Pieter Verlinden. De naam zegt u ongetwijfeld niks maar dat is de man die verantwoordelijk is voor de begintune van De Collega’s en van het wereldberoemde Echo-filmpje van die werkmannen in Aarschot waarbij de warme stem van Louis Neefs zingt “als ik ooit eens 5 minuten tijd heb” … een klassieker.

Helaas hebben we onze fietstocht vervroegd moeten afbreken omwille een lekke band. Alhoewel … helaas? De rest van de namiddag was het weer niet echt al te best te noemen hè? Op een gegeven moment dacht ik dat ik een kolonne dieren “twee aan twee” op weg naar de Ark zou zien.

Toch was het een leuke fietstocht al was er iets dat me danig op de zenuwen werkte en me een beetje grumpy maakte. Het parcours was immers niet afgepijld. Helemaal niks hè.  Je moet het zelf maar uitzoeken op basis van het plannetje dat je op de website van Belpop Bonanza kunt downloaden.

Ik had dat via wandelknooppunt-account wel omgezet naar een gpx-file maar door die verdomde warmte schakelde mijn smartphone zich constant uit om oververhitting te voorkomen.

We zijn dan ook een paar keer op onze stappen (of trappen?) moeten terugkeren om de juiste weg te vinden. Daar zou het Gemeentebestuur van Bonheiden toch iets aan moeten doen.

Watertuinen

Hoewel moeder heel graag de busreis naar Ost Friesland in Duitsland had gemaakt denk ik dat onze midweek naar Houffalize een waardige vervanger is geweest.

Gisterenavond op de valreep nog een optreden van Sylviane & Dick meegepikt. Echt Coronaproof was de zaal niet maar ons tafeltje stond wel goed afgescheiden van de rest en bovendien was er weinig volk.

Vanochtend dan vrij vroeg de deuren van Vayamundo Houffalize achter ons gelaten en de terugreis naar huis aangevat.

Onderweg nog wel één tussenstop gemaakt namelijk in Annevoie. Vorig jaar ben ik daar met Conny de watertuinen gaan bezoeken en ik was ervan overtuigd dat moeder ze ook wel een bezoekje waard zou vinden.

Ik had gelijk (uiteraard 😉). Maar het is dan ook een bijzonder mooie tuin.

En zo zit onze korte vakantie er weeral op. Het was wel een vermoeiende vakantie voor moeder (ze wordt binnenkort tenslotte 86 jaar) maar ze heeft er wel van genoten en dat is wat telt, zeker in deze Coronatijden waarin de meeste van haar sociale activiteiten zijn weggevallen of op een heel laag pitje staan.

Zou ik nog teruggaan naar Vayamundo? Misschien wel maar zeker niet meer tijdens de zomervakantie. Tijdens die periode is het daar immers vooral gericht op jonge gezinnen met kinderen niet iets minder op de oudere generatie.

Vanaf maandag is het back to business en kan ik beginnen aftellen naar de volgende vakantie. In september trekken Conny en ik naar een bungalow in Froidchapelle. Aanvankelijk zouden we naar Duitsland gaan maar met al die Coronatoestanden hebben we het zekere voor het onzekere gekozen en die vakantie omgeboekt naar Wallonië. Nu maar hopen dat Corona weer geen roet in het eten gooit.

Rustig aan

Het waren de afgelopen drie dagen al behoorlijk gevulde dagen voor een zesentachtigjarige dame en daarom deden we het vandaag iets rustiger

We waren al vroeg op pad omdat het deze namiddag ongetwijfeld te warm zou zijn. Om 9u verlieten we het hotel en stapten we steil omhoog richting het centrum. Al bij al ging dat vrij vlot. Daarna was het uiteraard wel steil naar beneden maar toen hadden we al wel asfalt onder de schoenen.

Het centrum was vrijwel verlaten. Onderweg kwamen we weer het standbeeld van de Pogge van Schaarbeek tegen. Gisteren zijn we daar even naar een uitkijkpuntje gekropen. Vandaag heb ik de moeite genomen om even op te zoeken wie die Pogge wel was.

De  “Pogge” heeft namelijk echt bestaan. Zijn echte naam was Pierre De Cruyer (1821-1890).Hij was van bescheiden komaf en ging op zijn 21ste bij het leger. Erg veel enthousiasme legde hij er niet aan de dag; hij blonk vooral uit door zijn absenteïsme en het verzetten van grote hoeveelheden alcohol …

Op zijn 34ste trouwde hij met Anne-Catherine Crabs, een meisje van Diegem, in de Sint-Servaaskerk van Schaarbeek. Ze hadden 5 kinderen van wie er 4 op jonge leeftijd stierven. Alleen de tweede, ook Pierre genoemd, overleefde. Pierre De Cruyer werkte als landbouwer (vandaar zijn uniform: blauw overhemd, rode sjaal, zwarte broek en een pet uit zwarte zijde) en als arbeider in de gasfabriek. Met zijn ezel begeleidde hij geregeld de Schaarbeekse groentekwekers op hun tocht naar de hoofdstad.

In 1883 verloor Pogge zijn vrouw en werd hij een vaste klant van de lokale estaminets. Hij sloeg er het ene na het andere glas Geuze of Faro achterover, in het gezelschap van zijn trouwe vriend Jean Parici. De Schaarbekenaren raakten verknocht aan deze eerlijke, loyale en sympathieke figuur, en kwamen over alles zijn mening vragen. Daarop begon Pogge zijn oordeel systematisch te verkondigen met de dooddoener: “Alles is just.”

In 1875 besloot een groep vrolijke kompanen om als eerbetoon aan Pogge een vereniging op te richten, genaamd “de Pogge Vrienden”. De vereniging kwam bijeen in café “De Drie Koningen” en begon met het organiseren van een kermis ter ere van Pogge (“Pogge Kermis”). Deze kermis werd tot in 1990 elk jaar halverwege september gehouden. Bij die gelegenheid werd het standbeeld van de kleine Pogge door de straten van de wijk gedragen.

Het standbeeld in Houffalize bevindt zich aan het begin van de rue de Schaerbeek en is het werk van beeldhouwer Louis Van Custem. Het stadje in de Ardennen kreeg het beeld cadeau bij de verzustering op 17 augustus 1952.

De namiddag hebben we gevuld met een spelletje Mini-golf en wat lanterfanten. Dat mag ook wel eens.

Orval en Houffalize

Twee plaatsen moeten we bezoeken tijdens onze midweek want daar had ik al tickets voor gekocht.

Vandaag was de eerste plaats aan de beurt namelijk de abdij van Orval.

Al in 1070 vestigden zich Italiaanse monniken in Orval. In 1132 werden de Kartuizermonniken “vervangen” door Cisterciënzers. Rond 1252 werd de abdij volledig vernieuwd. De heropbouw duurde zo’n 100 jaar. In 1637 werd ze opnieuw vernietigd tijdens de verschillende oorlogen die Frankrijk had met zijn naburige regio’s.

In 1739 werd de abdij definitief verwoest.

In 1926 is dan begonnen met de bouw van een nieuwe abdij als “onderafdeling” van La Grande Trappe. De kaasmakerij en bierbrouwerij werden in de jaren ’30 opgericht om centjes binnen te brengen.

Aan de abdij van Orval is de legende verbonden van gravin Mathilde van Toscane. Deze zou omstreeks 1076[1] gerust hebben bij de bron in het dal. Terwijl zij met haar handen door het water gleed, verloor ze haar ring (niet trouwring!), en ze smeekte en bad tot God om hulp. Na haar gebeden keerde ze terug naar de bron. Een forel kwam boven met haar ring in de bek. Daarop riep zij uit: “Dit is werkelijk een gouden dal!” (Latijn: aurea vallis, vandaar Orval).

Uit dankbaarheid besloot ze op deze gezegende plaats een klooster te stichten. De bron heet tegenwoordig de Mathildebron. De plaatselijke traditie wil dat elk jong meisje dat een geldstuk in de bron werpt binnen het jaar zal trouwen. Ondanks dat het geen trouwring betrof die ze in de bron verloor.

De forel met de ring in de bek staat afgebeeld op het etiket van de flesjes, de glazen en reclamepanelen van het Orval-Trappistenbier.

Na een uurtje hadden we het daar echter wel gezien. Op de terugweg hebben we dan nog van de gelegenheid gebruik gemaakt om het centrum van Houffalize te bezoeken. Geen al te grote wandeling gemaakt maar wel eentje met voldoende trappen.