Fort van Duffel

Voor onze zondagse wandeling kozen Conny en ik gisteren voor de Redoute van Duffel.

De “redoute” is beter gekend als het Fort of het Spoorwegfort van Duffel en was een verdedigingswerk dat deel uitmaakte van de Vesting Antwerpen. De oprichting van de redoute werd in 1886 gestart en was klaar in 1888. Het spoorwegfort ligt te Duffel, op de grens met Sint-Katelijne-Waver, en maakte deel uit van de buitenste fortengordel rond Antwerpen.

Het spoorwegfort van Duffel werd gebouwd tussen 1886 en 1888. Het bestond uit een heuvel met artillerie en met een uitgegraven gracht errond, en had als specifieke opdracht de verdediging van spoorlijn 25, die sinds 1836 tussen Brussel en Antwerpen liep. Deze spoorweg vormde de snelste verbinding tussen de hoofdstad en de havenstad en was daarom een zeer belangrijke verbindingslijn. Het Fort van Duffel was het eerste dat gewelven in gewapend beton kreeg. Al snel bleek het fort echter militair weinig waarde te hebben. In 1906 kreeg het fort enkel nog een meer beperkte, ondersteunende functie: het moet het gebied tussen het Fort van Walem en het Fort van Sint-Katelijne-Waver helpen verdedigen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog begonnen de beschietingen van het fort op 28 september 1914. De fortcommandant was Jules Hastray. Hij had slechts 80 soldaten ter beschikking. De gevraagde versterking en extra munitie werden niet geleverd. Veel Duits geschut miste doel omdat het zicht verhinderd werd door de vele bomen in de omgeving. De granaten van de verdediging geraakten echter op. Op 3 oktober 1914 stuurden de Duitsers een onderhandelaar, doch hierop werd niet ingegaan. Omdat Hastray kort daarna bericht kreeg dat hij geen versterking moest verwachten, liet hij het materieel vernietigen. De soldaten trokken zich in stilte terug uit het fort. Op 4 oktober namen de Duitsers het lege, brandende fort in. Het zou verder geen militaire rol van enige betekenis meer spelen.

Na de Eerste Wereldoorlog gebruikte het Belgische leger het fort nog heel even, maar verlieten het al snel terug. Het bleef lange tijd enkel bewoond door een toezichter en zijn gezin. Tijdens de Tweede Wereldoorlog negeerden de Duitsers het fort. Hierdoor konden gezinnen er schuilen voor bombardementen, maar konden ook mannen die verplicht waren om in Duitsland te gaan werken, zich hier schuilhouden.

Tot 1972 werd het fort bewoond door een militair toezichter en zijn gezin. In 1972 werd het verkocht aan een aannemer die het begon te slopen. Toen die in 1973 plots overleed, stopten de sloopwerken ook. Een stuk van het domein werd nog onteigend om de straat waartegen het fort gelegen is – de Mechelsebaan – recht te trekken. Verder raakte het fort in verval.

Eind 2009 werd het fort gekocht door de vzw Kempens Landschap voor een prijs van 145.000 euro. Het was toen een ruïne. Vanaf 2011 werd het gedeeltelijk gerestaureerd en toegankelijk gemaakt.

Vanaf 2014 werd het fort deels opengesteld voor bezoekers. De hoofdgebouwen kunnen gedeeltelijk vrij bezocht worden en er is een permanente tentoonstelling over het fort en de natuur erin. In het fort is een brasserie (“De Krone”) waar men iets kan eten of drinken. De brasserie is een job-ervaringscentrum, gesteund door de gemeente Duffel en de provincie Antwerpen. Jongeren met een autismespectrumstoornis kunnen er werkervaring opdoen. (Bron : Wikipedia)

Nadat we het wandelpad rond het fort hadden gedaan (1,2 km lang) zijn we via de knooppunten nog naar Domein Roosendaal gewandeld. Uiteindelijk stonden er 7 kilometers op onze teller.

.

Herfstweer

Donderdag maakte ik de “overgang” van Vorselaar naar Peulis en is er in Peulis nog een (cameraloze) wandeling van een vijftal kilometers gemaakt.

Gisteren is er niet gewandeld en heeft de fotocamera dus ook stilgelegen, behalve dat ene moment toen de buurt-buizerds (er zitten hier een zestal buizerds in de buurt) zich even kwamen laten zien boven de tuin. Met drie waren ze, majestueus zwevend, recht boven ons. Ik heb het al vaker gezien maar het blijft indrukwekkend.

Vandaag was het geen weer om een hond door te jagen, laat staan dat het weer was om te gaan wandelen. Ik heb dan maar de loopschoenen aangedaan en ben 5,5 km gaan joggen. Volledig droog ben ik niet gebleven maar kletsnat was ik evenmin.

Hopelijk kan er morgen wel gewandeld worden.

De Witte van Sichem

Als je zoals ik een kind van de jaren ’60 bent dan ben je opgegroeid met de verhalen van de Heeren van Sichem, Pastoor Munte, Moeder Cent, de familie Coene en natuurlijk Lewie, de Witte van Sichem.

Als je dan bovendien lichtblond haar hebt dan heb je al snel de bijnaam “onze Witte”.

Vandaag ben ik gaan wandelen in het dorp dat aan de bron ligt van dat alles : Zichem, geboortedorp van de geestelijke vader van de Witte … Ernest Claes.

Zijn geboortehuis, dat nu een museum is, hebben we links laten liggen. Wij hebben de knooppunte gevolgd tot aan Testelt om daarna via de oevers van de Demer terug naar Zichem te wandelen. Een heel rustige en mooie wandeling.

Knooppunten : 341 – 135 – 375 – 141 – 344 – 283 – 261 – 396 – 344 – 141 – 341

Kruiskensberg en de Netevallei

Op deze tweede dag van mijn “vakantie-na-de-herfstvakantie” ben ik niet alleen mijn winterbanden gaan halen maar ben ik ook nog eens naar Bevel getrokken om een wandelingetje te maken.

Zonder Conny want die moet werken deze week maar mijn moeder was bereid om mee te gaan.

Vanop de parking van Kruiskensberg zaten we al snel op het knooppuntennetwerk. Met de knooppunten 2 – 60 – 77 – 77 – 81 – 78 – 5 – 2) hadden we een mooie wandeling door de herfstkleuren van het bos en een mooi stuk langs de Nete.

De wandeling afsluiten deden we in Taverne Cruysberg.

Tragewegenwandeling Wiekevorst

Ook vandaag kozen we voor een wandeling uit ons “archief” namelijk de Trage Wegen Wandeling in Wiekevorst.

Dat is een wandeling die we eens hebben gevonden op de website van Heist op den Berg.

De wandeling vertrekt aan de kerk en volgt voor een groot deel de knooppunten (70 – 39 – 38 – 36 – 74 – 73 – 72) maar vanaf dat laatste knooppunt is het even kaartlezen om terug aan de kerk te geraken. Ze is een kleine 6 km lang.

Uit de folder uitgegeven door Heist op den Berg

De Pallieterhoeve

Eén van onze favoriete plekjes om te wandelen is de omgeving van de Pallieterhoeve in Booischot (net op de grens met Hulshout).

Met de Nete en het Domein Hof Ter Laken in de buurt kan je er verschillende kanten uit om te wandelen. Zeker in deze herfstperiode is het er aangenaam toeven.

Onze wandeling was net geen 9 km lang en werd afgesloten met een lekkere warme choco in de Pallieterhoeve.

Het Rivierenhof

Voor de vrijdagse wandeling met mijn moeder koos ik vandaag voor het Rivierenhof in Deurne. Daar ben ik uiteraard al vaker gaan wandelen maar nog niet zo vaak in de herfst. Bovendien kon die wandeling dan handig worden gecombineerd met een bezoekje aan de Makro.

Het Provinciaal Domein Rivierenhof is met zijn 132 ha het grootste park van Antwerpen.

De naam die ooit “’t Goed ter Rivieren” was, verwijst naar de aanwezigheid van de door het park meanderende rivier de Grote Schijn (dikwijls “het Groot Schijn” genoemd) en de vijvers die daardoor zijn ontstaan, alsmede naar de nabijgelegen Herentalse Vaart. Het domein werd in de 16e eeuw aangelegd als buitenverblijf. Van 1618 tot 1773 was het eigendom van de jezuïeten. Op het domein bevindt zich nog een gedenksteen hieraan uit 1735: de “jezuïetensteen”. Dit is een brokstuk van de vroegere Ignatiuskerk in Antwerpen (nu de St.-Carolus Borromeuskerk), die in 1718 door een bliksem werd getroffen en afbrandde. In 1773 werd de jezuïetenorde opgeheven.

In 1776 werd het domein openbaar verkocht en kwam het in handen van de bankier Jan Baptist Cogels die het oude kasteel van de Jezuïeten liet afbreken en vervangen door een toen modern kasteel. Twee jaar later, in 1778, kocht hij ook het kasteel Sterckshof, dat naast het domein lag. Nadien ging het domein over naar de zoon Albert Cogels en vervolgens naar diens zoon Georges Cogels. In 1889 werd het domein openbaar verkocht en toegewezen aan Louisa Bosschaert – Cogels.

In 1921 werd het domein onder impuls van provinciegriffier J. Schobbens gekocht door de Provincie Antwerpen, die het vanaf 1923 openstelde voor publiek. Als erkenning voor zijn inzet werd links naast de spiegelvijver voor kasteel Rivierenhof een borstbeeld van Schobbens geplaatst. (Bron : Wikipedia)

Nu is het een park waar je kan wandelen, joggen, voetballen, korfballen, tennissen en petanque kan spelen. Uiteraard kan je er ook naar concerten gaan in het Open Lucht Theater.

De Roze Mars

Oktober stond in het teken van de vierde Roze Mars, het initiatief van Think Pink om enerzijds geld in te zamelen voor het onderzoek naar borstkanker en anderzijds om borstkanker in de aandacht te brengen.

Doel van de mars is minstens 10.000 stappen per dag te doen en tegelijkertijd dus ook wat centjes in te zamelen. Met ruim 410.000 stappen op mijn teller en 101 ingezamelde euros heb ik mijn doel zeker bereikt. Ik zou op plaats 1.550 van 13.500 deelnemers zijn geëindigd.

Maar ik denk niet dat iedereen even eerlijk is. De eerste zou 31 dagen na elkaar ruim 30 km hebben gestapt. Elke dag dus hè … 30 km. Ik vind dat veel. Ik zeg niet dat het niet kan maar toch …

De tweede zit zo rond de 30 km, ook veel maar als ik de foto zie dan zou een een jongetje van een jaar of twaalf zijn?

Afin, ik heb flink gestapt en mooie wandelingen gemaakt en daar gaat het tenslotte om.

De laatste wandeling van oktober was er eentje door het kasteeldomein in Vorselaar waar de herfst zich nu echt laat zien. Helaas waren er ook herfstbuien bij en hebben we de wandeling, in gezelschap van onze Gentse familie die jaarlijks in deze periode terug naar hun roots keren, vroegtijdig moeten stopzetten.