Kat & Muis

Edingburgh, de stad van Robert Louis Stevenson, de vader van Dr. Jeckyll & Mr. Hyde, is in de ban van een brute seriemoordenaar.

Twee kleine meisjes werden ontvoerd en vermoord teruggevonden. Een derde meisje wordt nu vermist. Politieman John Rebus is één van de agenten die op de moordenaar jagen. Rebus rookt en drinkt teveel. Zijn vrouw heeft hem verlaten en heeft zijn dochtertje meegenomen.

Dan begint John vreemde cryptische boodschappen te ontvangen. Brengen deze boodschappen de politie dichter bij de moordenaar ? Uiteindelijk zal het verleden van John hem inhalen en voor een oplossing zorgen.

Kat en Muis (Knotts & Crosses) is niet de debuutroman van de Schotse schrijver Ian Rankin maar wel de eerste met John Rebus in de hoofdrol. Sommigen kennen Rebus misschien van TV. Ik heb hem in ieder geval al een paar keer de revue zien passeren.

Dit was wel mijn eerste literaire kennismaking. En het was zeker een prettige kennismaking. Als ik mezelf niet had verboden om dit jaar nog boeken te kopen dan zou ik er bij een volgend Boekenfestijn zeker een paar van Rankin aankopen. Dat verbod geldt trouwens niet voor boeken van Philippa Gregory, Angus Donald of Karen Maitland (die elk nog een nieuw laten verschijnen dit jaarwink).

In afwachting van die nieuwelingen ben ik alvast begonnen in een non-fictie boek over Karl Dönitz.

katenmuisgroot.JPG

Gewonnen !

Het wekelijkse uitstapje naar Lier hebben we weeral gehad. Het lopen ging niet al te vlot wat misschien begrijpelijk is na een week met bijna 60 wandelkilometers. Maar het ging wel beter dan vorige week. Het was dan ook 10 graden minder warm en onze fiets op de beul was er niet bij.

lopen 20160726.JPG

Terug thuiskomen was vandaag wel prettiger dan anders. Ten eerste passeerde het IJssloeberke uit Tielen net voorbij onze deur met zijn wagentje. Als je dan weet dat die “den beste crème” uit de Kempen en omgeving verkoopt dan kan je gewoon geen neen zeggen.

Als je dan iets later de mailbox opent en daar 13 mails ziet met als titel “proficiat, je hebt gewonnen” dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel heb ik veel erfenissen gewonnen in Nigeria of … ik heb 13 Oheetjes op Ebay gewonnen. Het was uiteraard de tweede optie. Het oudste boekje is 44 jaar oud, het jongste slechts 39 jaar oud.

gewonnen.JPG

Gelukkig heb ik bij de verkoper al verschillende keren iets gekocht zodat ik weet dat ik kan vertrouwen op een goede kwaliteit. En de prijs valt ook goed mee.

Fijne dag gehad dus !

 

Lier Anderstad

Toen ik twee jaar terug, totaal onvoorbereid, deelnam aan de eerste Nacht van de Maan, heb ik een tweetal weken “kreupel” gelopen. Deels door pijnlijke spieren, deels door die ene blaar op mijn linkervoet (die ene blaar van de grote teen tot aan de hiel).

Vorig jaar had ik er minder last van maar heb ik voor de rest van de zomer nagenoeg niet gewandeld. Wel wat gefietst en een beetje gejogd maar wandelen … neen, dat heb ik pas terug gedaan toen ik in September op vakantie was in de Highlands.

Dit jaar ben ik, drie dagen na mijn vijfde marathon (eigenlijk zijn het maar 4 marathons maar ik beschouw de Zotte 50 van Gheel ook als een marathon), al twee keer op pad geweest.

Gisteren een korte wandeling (4,5 km) met mijn vader in de rolstoel zodat die na enkele tropische dagen ook nog eens buiten kon komen.

En vandaag weer afgesproken met Conny aan de Molbrug in Lier voor een iets langere wandeling. Het is de derde keer dat we in de omgeving van Lier wandelen. Eerdere tochten brachten ons naar Nazareth, het Lisp, de Vesten en zelfs tot in Emblem.

Vandaag had ik een route uitgestippeld richting Duffel maar dan wel aan de “binnenkant” van de Nete, richting het natuurgebied aan Anderstad en het “Sas van Duffel”.

wandelen,lier,pokémon

Het voordeel van deze zelfuitgestippelde tochten ten opzicht van de georganiseerde tochten is de rust. Ook vandaag kwamen we maar sporadisch andere mensen tegen. Doet me vaak denken aan de tochten die ik aan de overkant van het kanaal onderneem.

IMG_6448.jpeg

Wat we wel veel tegenkomen zijn dieren. Reigers, aalscholvers, ganzen, eenden, vele andere vogels, vlinders en helaas ook muggen en dazen. Wat we ook zien is de prachtige natuur rondom ons. Soms vraag je je wel af waarom we zo’n verre verplaatsingen maken om op vakantie te gaan ? Het weer ? Sinds januari hebben nog maar twee keer de paraplu moeten bovenhalen op onze wandelingen. Daar kan het dus niet aan liggen.

IMG_6451.jpeg

IMG_6465.jpeg

Een gezellige wandeling werd afgesloten met een verfrissing op het Zimmerplein waar we getuige waren van de nieuwste hype : Pokémon Go. Vrij veel, voornamelijk jonge mensen, die met hun smartphone voor zich uit door de stad dwalen. In de Papegaaistraat in Lier schenen er wel enkele te zitten. Ik heb gelezen dat het eigenlijk wel goed is voor de jongeren omdat ze nu buiten komen en meer bewegen. Dat buitenkomen kan ik geloven, dat bewegen, daar heb ik mijn bedenkingen bij.

IMG_6471.jpeg

 

Nacht van de Maan

nacht.JPGVoor het derde jaar op rij heb ik me gisteren naar het kasteelpark in Halle Zoersel begeven.

Daar werd immers, ook voor de derde keer, de Nacht van de Maan georganiseerd. Een 42 kilometer lange wandeling met vertrek bij zonsondergang en aankomst bij zonsopgang.

Om 22 uur werden we onder begeleiding van het Nacht van de Maan lied, op gang getrokken. In Oelegem kwamen we op het jaagpad naast het Albertkanaal en daar kregen we voor het eerst een mooi beeld van die lange groene sliert van mensen. Iedereen had immers een fluo-glowstick gekregen.

Via Viersel, Pulle, Vorselaar, Zoersel, Oostmalle, Westmalle, Sint-Antonius-Zoersel ging het aan een aangenaam tempo terug naar Halle Zoersel. Onderweg waren er voldoende bevoorradingsposten. Een flesje water hier, een koek daar, soep met een boterham ginder, een (halve) Croque Monsieur … honger en dorst moesten we niet lijden.

Ergens tussen kwart over zes en twintig over zes vanmorgen liep ik over de finishlijn. 42,50 km gewandeld in ongeveer 8 uur, perfect volgens plan dus. Met een Nacht-van-de-maan-T-shirt en een Nacht-van-de-maan-koffietas in mijn rugzak als souvenirs en twee kleine blaren als souvenir in mijn schoenen trok ik terug naar huis.

Wat maakt de Nacht van de Maan nu zo bijzonder? Die unieke sfeer die er tijdens zo’n nacht heerst. Er zijn uiteraard altijd wel enkele deelnemers die te luidruchtig zijn maar zo onder het licht van de volle maan wandelen heeft “iets”. Doe ik volgend jaar weer mee? Misschien wel, misschien niet. Het is immers een heel vermoeiende wandeling. Ik ben nu vermoeider dan na de Zotte 50 van Gheel (en dat waren nog eens 8 kilometer meer).

Dat is voor later. Eerst nagenieten en uitrusten van deze editie.

nacht van de maan.JPG

nacht van de maan analyse.JPG

Warm

smileyhot-1[1].gifOndanks de hitte besloot ik om toch maar naar Lier te rijden om een halfuurtje te gaan joggen. Ik wilde onze begeleider op de fiets immers niet teleurstellen. En ik dacht wel dat het tegen half acht iets zou afkoelen.

Neen hoor, het was in Lier nog warmer dan bij ons. Zelfs onder de bomen van de Vesten was het warm. Het leek ons een goed idee om vooral de schaduw op te zoeken. Veel hielp dat dus niet. Zweten, zweten en nog eens zweten. En natuurlijk ook traag lopen, zeer traag lopen. En af en toe eens stoppen om mijn zweetbandjes uit te wringen.

Nu proberen goed te slapen zodat ik morgenavond toch enigszins uitgerust aan de nachtmarathon kan beginnen.

lopen 20160719.JPG

Damiaanwandeling

wandelen, tremelo, werchter, damiaanEen week na TW Classic hebben mijn (ondertussen minder verbrande) voeten terug stappen op Werchterse bodem gezet.

Geen muzikale redenen vandaag maar gewoon omdat onze wandeling ons daar bracht.

Het is elke week een beetje zoeken waar we gaan wandelen. Het KWB-wandelseizoen ligt een beetje stil in de zomer. Andere wandelingen, bijvoorbeeld van de Vlaams Wandelsportfederatie, zijn er genoeg om uit te kiezen maar ze moeten wel een beetje in de buurt liggen hè ?

Daarom nemen we soms onze toevlucht tot het wandelknooppuntennetwerk of tot toeristische wandelingen. Het Damiaanpad in Tremelo is er zo één. Vertrek en aankomst aan de kerk van Tremelo. Na 5 kilometer door de bossen wandelen, kwamen we aan in Werchter dat er vandaag een pak rustiger bijlag dan vorige week. Nu ja, wandelen … het was eigenlijk eerder ploeteren. Dikke, plakkerige en gladde modder brachten het tempo behoorlijk naar beneden.

Vanaf Werchter ging het dan, na een verfrissing op een terras aan de kerk,  via het jaagpad langs de Dijle terug richting Tremelo. Ondanks de mooie panorama’s verkies ik toch onze eigen Nete (Groot of Klein).

Maar we hebben toch weer een heel aangename wandeling gemaakt en de omgeving van Werchter eens van een andere kant gezien.

Dit was ook de laatste wandeling vóór mijn tweede grote doel van het jaar : de 42 km wandelen van de Nacht van de Maan aanstaande woensdag. Vertrekken om 10 u ’s avonds, (hopelijk) aankomen tussen 6 en 7 uur de volgende ochtend.

damiaanwandeling.JPG

IMG_6423.jpeg

IMG_6419.jpeg

IMG_6437.jpeg

Pacemaker

Omwille van mijn “vervelende souvenir” van TW Classic was het nog niet duidelijk of ik vandaag wel zou kunnen gaan lopen in Lier. Daarom had loopmaatje Sally alvast haar vijfenhalf jaar oude zoontje warm gemaakt om, mocht ik het niet halen, haar te vergezellen. Die was uiteraard dolenthousiast en stond een half vóór ik daar was al klaar in de hal.

Zo’n jong geweld is uiteraard niet te stoppen, zeker niet wanneer al die plassen langs de baan zo uitnodigend roepen “kom fiets door mij, fiets door mij !!!”. Een uitnodiging waar onze begeleider maar al te graag op inginglaughing.

Door al die spurtjes ging ons tempo wel behoorlijk de hoogte in. Daar waar we vorige week nog 33:20 nodig hadden voor ons toertje van 4,50 km, kwamen we vandaag met 31:40 toe. Da’s dus wel 20 seconden minder per kilometer. Het blijft natuurlijk wel joggen maar dit was toch “snel joggen”.

Ik ben vooral blij dat de voeten me geen last meer hebben bezorgd. Gisteren en eergisteren was ik toch echt wel een beetje bezorgd. Zelfs mijn dokter was vanochtend tijdens een controlebezoekje een beetje ongerust. Suikerpatiënten en wonden aan de voeten … dat is opletten geblazen.

Bij mij was het vooral omdat volgende week woensdag mijn nachtmarathon op het programma staat. En meer dan 42 km wandelen met verbrande voeten zou niet lukken. Maar dankzij Flamigel gaat dat probleem helemaal opgelost zijn.

lopen  20160712.JPG

 

De man zonder adem

1 maart 1943, een maand na de verpletterende nederlaag bij Stalingrad.

Bernie Gunther, voormalig politie-inpecteur bij de moordafdeling in Berlijn, werkt nu voor het Bureau Oorlogsmisdaden van de Wehrmacht.

Volgens Hitler is Duitsland nog altijd aan de winnende hand, zijn generaals weten wel beter. Het moreel is laag, de discipline is in gevaar.

Dan wordt in het bos van Katyn nabij Smolensk het lichaam van een Poolse officier ontdekt. Er gaan al langer geruchten de ronde dat de Russen daar een massamoord op Poolse troepen hebben gepleegd.

Voor deze ene keer willen de Wehrmacht en de minister van Propaganda hetzelfde : onweerlegbaar bewijs dat de Russen een oorlogsmisdaad hebben begaan en daardoor de geallieerden in een slecht daglicht stellen.

Terwijl Gunther, dik tegen zijn zin, in Smolensk verblijft worden nog mensen vermoord, Duitsers deze keer. Later zelfs een Spaans lid van de internationale onderzoekscommissie. Tussendoor lopen er ook nog mensen rond met plannen om Hitler te vermoorden. Zelfs Gunther wordt voor de krijgsraad gesleept.

Met de waargebeurde feiten van Katyn op de achtergrond is De Man Zonder Adem alweer een heel geslaagde thriller rond Bernie Gunther van de hand van Philip Kerr. Zelfs de beste die ik tot dusver van hem heb gelezen. Het blijft natuurlijk fictie maar er zit toch ook een heel pak feit in en daar houd ik dus echt wel van. Hopelijk ga ik evenveel genieten van mijn eerste kennismaking met Inspecteur Rebus in het hedendaagse Schotland. Nu ja, ik ken hem wel van TV maar in boekvorm is hij nieuw voor mij.

ademgroot.JPG

TW Classic

Eén week na een uitgeregende editie van Rock Werchter was het gisteren de beurt aan TW Classic. De vijftiende editie trouwens, 15 edities waarvan ik er 10 heb bezocht. Geen slecht gemiddelde zou ik zeggen. Eigenlijk heb ik er maar 9 gedaan want ik herinner me nog heel goed dat ik tijdens de eerste editie in 2002 al na twee groepen terug naar huis ben gegaan omdat het geluid echt te slecht was.

Maar terug naar gisteren. De organisatie mocht dan al zeggen dat ¾ van de parkings zonder problemen kon worden gebruikt, ik wilde het risico niet lopen. Bij mij ging de fiets in de koffer van de auto. De auto zelf heb ik in Tremelo achter gelaten en de laatste 3 km heb ik gefietst. Zelfs al waren de parkings vrij, ik ben er zeker van dat ik sneller met de fiets in Tremelo was dan sommige mensen van de parking af waren.

Conny had me al laten weten dat ze aan “ingang 13” stond maar met dat bericht was ik niets. Er staan buiten immers geen nummers aan de ingangen. Dan maar gegokt en ja hoor … wie gaf me een plastic zakjes om mijn GSM, (auto)sleutels, fotocamera en ander elektronisch materiaal in te stoppen … jawel hoor … ons Conny.

Misschien had ik toch beter een andere ingang genomen want even verder kreeg ik de melding dat mijn zeteltje echt wel te groot (en gevaarlijk?) was om mee te nemen op de weide. Het feit dat ik achteraf zetels heb gezien die minstens even groot of zelfs groter waren bewijst wel dat er enige vorm van willekeur werd gehanteerd aan de ingang. Nu ja, ik mag wel blij zijn dat ik het stoeltje in bewaring mocht geven en niet in de vuilbak moest gooien zoals al die andere gevaarlijke dingen zoals flesjes water of cola.

Enfin eigenlijk ging het wel om de muziek en die is over heel de dag meegevallen. Ik ging vooral voor de eerste helft van het programma en dat waren CC Smugglers, The Van Jets en Simply Red. De tweede helft met Lionel Richie, Lana Del Rey en Bruce Springsteen waren bonussen.

CC Smugglers waren mij onbekend maar ze wisten me heel gauw te overtuigen. Niet teveel fantasietjes, gewoon goeie muziek. Zeker voor herhaling vatbaar maar dan liever in een concertzaal, bij voorkeur een klein zaaltje zoals Het Depot in Leuven of de AB in Brussel.

The Van Jets kende ik natuurlijk wel wegens al twee keer gezien in Tienen op Suikerrock. En ook deze derde keer hebben ze me niet in de steek gelaten. Wederom een geslaagd optreden met een energieke Michaël Verschaeve in de hoofdrol.

Hoogtepunt van de dag, voor mij toch, was Mick Hucknall en Simply Red. De muziek van Simply Red laat weinigen onberoerd. Als je rondkijkt dan zie je nagenoeg iedereen meebewegen. De ene al wat meer dan de andere maar bijna niemand blijft echt stilstaan. Ze hebben ook wel enkele klassiekers op hun palmares staan.

Tijdens het optreden van Lionel Richie was het dan de moment om het terrein wat te verkennen. Ongelooflijk hoe groot dat is, zeker als ik het vergelijk met 1981 toen ik voor de eerste keer naar Torhout-Werchter ging zoals het toen heette. Richie was trouwens niet slecht maar ik zie hem beter scoren in een concertzaal.

Datzelfde kan worden gezegd van Lana Del Rey, de tweede onbekende in het rijtje gisteren. Heel moeilijk om te zeggen wat ik er van vond. Veel afwisseling zat er niet in maar ze kan wel zingen en ik heb één nummer herkend. Echt vrolijk werd ik er niet van maar wel vrolijker dan van Trixie Whitley eerder dit jaar wink.

Rond 22u was het dan de beurt aan The Boss. In 2013 heeft hij TW Classic ook al eens afgesloten. Dat was één van de redenen waarom ik op voorhand al had besloten om niet tot het einde te blijven. Muzikaal valt er weinig aan te merken op Bruce Springsteen. Hij heeft met de E-Street Band dan ook een ijzersterke begeleidingsgroep. De nummers mogen er natuurlijk ook zijn. Maar verder blijft het wel een beetje “gemaakt”.

Een tweede reden om vroeger naar huis te gaan waren mijn voeten. Je smeert meerdere malen je gezicht en je armen in, soms denk je ook aan de benen maar mijn voeten … die was ik vergeten. Gevolg : voeten als gekookte kreeften. Vuurrood en soms behoorlijk pijnlijk.

Ondanks dit vervelende souvenir was het toch een geslaagde dag. Volgende muziekevent is Suikerrock in Tienen.

twclassic2016.jpg

 

Rustig aan

Eens iets nieuws geprobeerd vandaag. Ik ben gaan joggen met een “kieke”. Dat zijn niet mijn woorden maar wel de woorden van mijn loopbuddy zelf.

Ik ga niet verder in op de details (dat zou te gênant zijn voor haarwink) maar we moesten het vooral rustig aan doen. Nu heb  ik absoluut geen problemen met “rustig aan”. Integendeel.

Ons gebruikelijke rondje van 4,5 km werd, ook bijna zoals gebruikelijk, afgelegd op een dik half uur. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

lopen 20160705.JPG