Motor Show Essen

Eind november, begin december is niet alleen een traditionele vakantieweek voor mij, het is ook een uitstapje naar Essen. En dan bedoel ik uiteraard het Essen in het Ruhrgebied.

Daar wordt rond deze tijd immers de Motor Show georganiseerd. En als het weer het toelaat ben ik al enkele jaren van de partij. Niet dat ik echt een tuning-fan ben maar ik ben wel fan van mooie auto’s (al staan er ook spuuglelijke auto’s uitgestald).

Bovendien staan er elk jaar enkele standhouders die enkel en alleen miniatuurautootjes verkopen. Een deel van mijn collectie Coca-Cola auto’s werd in de Messe van Essen gekocht.

Helaas is dat de laatste jaren steeds minder geworden. En die paar auto’s die er dan wel te koop zijn (dit jaar waren het er TWEE !) kosten naar mijn mening teveel.

Maar het blijft een leuke uitstap. Bijna tweehonderd kilometer heen en evenveel terug waarvan een kort stuk met “vrije snelheid”. Ik moet wel toegeven dat het toch niet heb aangedurfd om echt voluit te gaan met onzen “Blacky”. 175 km/u volgens de GPS en dan kwam de voet automatisch los. Je weet immers nooit wat de rest gaat doen. Die muur van vrachtwagens op het rechter rijvak geeft evenmin een veilig gevoel, zeker niet wanneer die grote bakstenen om de haverklap een andere baksteen willen voorbijkruipen.

Maar al bij al toch weer een heel gezellige uitstap gehad.

IMG_5938.jpeg

IMG_5987.jpeg

IMG_5968.jpeg

IMG_5961.jpeg

Wandelen en joggen

De ene week is duidelijk de andere week niet.

Vorige week dinsdag liep het voor geen meter met amper 4 km op 32:24. Vandaag hadden we voor quasi hetzelfde rondje (4,18 km) slechts 30:19 nodig. Da’s dus twee minuten minder hè.

En dan te bedenken dat ik deze namiddag nog ons vader nog 5,70 km heb voortgeduwd in zijn rolstoel. Dat blijkt dus minder vermoeiend te zijn dan een dag werken.

Enfin, toch wel een sportieve dag gehad.

Morgen zullen er ook wel een behoorlijke afstand worden gewandeld, ook zal het indoor zijn. Dan staat immers het jaarlijkse bezoekje aan de MotorShow in Essen op het programma.

wandelen 20161129.JPG

lopen 20161129.JPG

Piste Alarm

Daphne heeft het vlakke Nederland al geruime tijd verlaten om haar grote liefde Franz te volgen naar het Oostenrijkse Kirchberg, vlakbij Kitzbühl. Daar baten ze samen een klein pension met drie appartementen uit. Franz is daarnaast ook nog skileraar.

Tijdens het hoogseizoen hebben ze vooral Nederlandse gasten. Deze keer zijn dat Renske en Sven met hun twee dochters en hun zoon, Richard en Esther met hun twee zonen en tot slot Henk en Thea.

Alles lijkt prima te verlopen tot de vierjarige Marius verdwijnt tijdens een skiles. Is hij verdwaald of ontvoerd ? Er wordt onmiddellijk een grote zoekactie gestart maar die levert niets op.

Inspecteur Günter ziet onmiddellijk de gelijkenis met een oude zaak. De fysieke gelijkenis tussen de achtjarige Karl die 20 jaar geleden verdween en Marius kan geen toeval zijn. De zaak van Karl werd nooit opgelost.

Maar dan werpen een onverwachte bekentenis en een de vondst van een koekjesverpakking een heel ander licht op de zaak.

Tot zover de beknopte samenvatting van PISTE ALARM van Linda Van Rijn. Heel goed geschreven en heel spannend. Zo’n boek dat je doet hopen dat de trein vertraging heeft. Maar helaas gebeurt dat niet genoeg. Ook het volgende boek wordt er eentje van Linda Van Rijn. Ze heeft er namelijk een fan bij.

pistealarmgroot.JPG

Strip Gent

Door omstandigheden heb ik dit jaar niet veel stripbeurzen kunnen bezoeken.

Als er één beurs is die ik liefst niet mis dan is het wel die in Gent. Twee keer per jaar organiseert Stipwinkel Pierke daar een beurs, één keer in het voorjaar en één keer in de herfst. Die van het voorjaar heb ik gemist en daarom wilde ik absoluut die van vandaag bezoeken.

Het begon niet goed. Bij de eerste stand vond ik weliswaar drie albums die al een tijdje op mijn lijstje staan maar een gemiddelde prijs van 90 euro per album was net dat “tikje” teveel.

Ook bij de volgende standhouders had ik weinig succes. Ik zag wel veel strips die op mijn lijstje staan maar ze waren gewoon te duur. Ik kan nu eenmaal geen 125 euro aan één stripverhaal geven.

Maar dan even verder toch nog een paar albums gevonden die niet teveel kosten. Albums die ouder zijn dan mezelf en toch maar een paar euro’s kosten. Op het einde had ik toch een twintigtal strips verzameld en was mijn portefeuille nog niet leeg.  Gelukkig want zo is er nog iets over voor het Boekenfestijn later deze week.

Een week die trouwens een vakantieweek is. Zoals de traditie het vereist neem ik immers vakantie bij de overgang van November naar December, de week waarin, ook volgens de traditie, in het Duitse Essen de MotorShow wordt georganiseerd. Mijn collega’s vinden die traditie ook tof want dat betekent dat ik geen vakantie neem tijdens de Kerstvakantie. Nu ja, zolang ze het maar niet vanzelfsprekend vinden vind ik het ook wel okwink.

WP_20161127_001[1].jpg

 

Toneelwandeling

Na het wandelloze stormweekend vorige week waren we vastberaden om dit weekend wel te gaan wandelen. Wandelen is immers de beste manier om de frustraties en irritaties van de afgelopen werkweek uit uw systeem te krijgen.

We kozen nog eens voor een knooppuntenwandeling die ons van het centrum van Poederlee naar het IJssloeberke in Tielen zou brengen. Ik had immers al zo vaak tegen Conny opgeschept over hoe lekker het ambachtelijk ijs van het IJssloeberke wel is dat ik eindelijk eens met bewijzen op tafel moest komen.

Het is trouwens bevestigd … het ijs is er bijzonder lekker. Het was ook lekker in Casa Luna in Poederlee Dorp waar we na onze 12,5 km lange wandeling zijn gaan eten.

Om de dag af te sluiten zijn we dan naar de Evenementenhal in Vorselaar gegaan. Daar gaf het V.A.T., het Vorselaars Amateur Toneel, zijn zesde en laatste voorstelling van De Nonnen van Navarone. In dat stuk van Anton Klee besluiten de 5 resterende nonnen in het klooster dat de normen te vervaagd zijn en dat ze terug volgens strengere regels moeten leven. Dat geldt ook voor de twee paters die af en toe op bezoek komen.

Ze zullen nooit in aanmerking komen voor een Oscar maar de acht acteurs en actrices hebben wel het beste van zichzelf gegeven en hebben ons vooral 2 uur laten lachen en gieren. We zaten op de eerste rij zodat we ook nog extra konden genieten van de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs. Gewoon zalig. Mooie afsluiter van een gezellige dag.

wandelen 20161126.JPG

IMG_5869.jpeg

IMG_5834.jpeg

IMG_5843.jpeg

WP_20161126_22_30_39_Pro.jpg

Tradities

Nadat ze ons al jaren proberen om Halloween in onze strot te duwen hebben ze blijkbaar iets nieuws gevonden dat ze ons willen opdringen : Black Friday. 1 op 3 mails die ik vandaag ontving had het over Black Friday Deals.

“Zwarte Vrijdag” is blijkbaar de dag na Thanksgiving en wordt in DonaldTrumpLand beschouwd als het begin van het seizoen van de Kerstaankopen. En die Kerst heeft uiteraard niets te maken met de geboorte van de zoon van God en nog minder met de Germaanse oorsprong van één van de hoogfeesten van het Christendom. Neen, Kerstmis heeft alles te maken met een dikke man in een rood pak die aan de Noordpool woont en zich laat voortslepen in een slee door een bende rendieren met een rode neus.

Ik vind het bijzonder jammer dat men langs alle kanten probeert om die vreemde tradities aan ons op te dringen. Hebben we zelf niet genoeg van die tradities? Sinterklaas, Sint-Maarten, Driekoningen, Maria-Lichtmis, Moederdag op 15 augustus, Verloren Maandag, Nieuwjaarzingen … Toegegeven, de meeste van deze tradities hebben een Christelijke oorsprong en die laatste drie beperken zich tot Antwerpen of de Antwerpse Kempen maar dat zijn tenminste echte tradities.

Al dat Amerikaans gedoe hoeft voor mij echt niet hoor. Voor je het weet zitten wij volgend jaar ook kalkoen te eten op de vierde donderdag van november. Voor mij hoeft het echt niet hoor.

black.JPG

De Pruimelaarstraat

In het begin van de jaren ’70 werden in de omgeving van Muizen en Bonheiden drie vrouwen verkracht en vermoord. De dader bleek de twintigjarige Staf Van Eyken uite de Pruimelaarstraat in Bonheiden te zijn.

Omdat hij zich na de derde moord verdacht gedroeg in de buurt van de crime scene werd hij al snel meegenomen voor ondervraging. Hij ging vrijwel direct over tot bekentenissen.

De hele zaak heeft een enorme impact op de inwoners van de Pruimelaarstraat. Heel de buurt staat op zijn kop. Goedbewaarde geheimen komen aan het licht, relaties beginnen te schuiven. Iemand probeert zelfmoord te plegen, een ander rijdt zich te pletter …

Als twee jaar later het assisenproces in Antwerpen begint worden alle wonden opnieuw opengereten.

In De Pruimelaarstraat schetst Louis Van Dievel, die uit dezelfde buurt komt en slechts enkele jaren jonger is dan Van Eyken, de invloed die zo’n gruwelijke gebeurtenis kan hebben op een kleine gemeenschap in het begin van de jaren ’70. Een tijd toen alles nog simpel leek. Je had aan de ene kant de Amerikanen en aan de ander kant de Russen. Elke eerste donderdag van de maand werd de sirene die ons waarschuwde voor luchtaanvallen getest.

Op TV kon je kiezen uit Brussel Vlaams, Brussel Frans, Holland 1 of Holland 2. Je keek naar TipTop, naar De Kat of Keromar of naar Pelle en Bootsman. Voor de rest speelden we veel buiten, van ’s morgens tot ’s avonds.

Ik was te jong om me iets van die zaak te herinneren maar wat ik me wel herinner is de sfeer uit de jaren “70 en die weet Van Dievel perfect te beschrijven. Voor mensen uit de buurt moet het nog herkenbaarder zijn. Maar zelfs als je de jaren ’70 niet (bewust) hebt meegemaakt of je uit een totaal andere streek komt dan is De Pruimelaarstraat toch een aanrader. Een goeie mix van feit en fictie op een geweldige manier neergeschreven door Louis van Dievel. Een echte aanrader.

pruimelaar.JPG

Twintig

Als ik ga joggen in Lier dan hebben we in principe twee verschillende toertjes namelijk de zomertoer (naast de spoorweg – langs het jaagpad naar de jachthaven – langs het Lisp terug naar de spoorweg) of de wintertoer (Lispersteenweg – Hagenbroeksestwg – Mallekotstraat – Eeuwfeestlaan).

Dit jaar hebben we de wintertoer nog niet gelopen. Blijkt immers dat het, mits goede verlichting, geen enkel probleem is om ook in de winter langs de Nete te lopen. En dat is toch veel aangenamer lopen.

Behalve wanneer het er zo druk is als vandaag. Het leek wel alsof er een modeshow van fluorescerende kledij was. Zelfs in de zomer zijn we nooit zoveel tegenliggers tegengekomen als vandaag. Of het nu leden van AC Lyra of AC Lierse waren weet ik niet maar ze waren met veel.

Ze liepen wel allemaal vlotter dan mij. Het liep immers voor geen meter. De zware verkoudheid, traditioneel voor mij in november, heeft blijkbaar toch meer van mij lichaam gevergd dan ik dacht. Nu ja … ik ben dan ook geen twintig meer hè! Al denk ik wel dat mijn conditie nu beter is dan toen ik wel twintig wasundecided.

lopen  20161122.JPG

Storm

Als wandelaars kan je ons zeker niet in het hokje van de “zondagwandelaars” stoppen. Daarvoor hebben wel het afgelopen jaar al teveel meegemaakt. We hebben kniediep door het water gewandeld en we hebben stevige winden getrotseerd.

Maar toen er voor vandaag een heuse storm met rukwinden tot 100 km/u werd voorspeld vonden we het toch raadzaam om een rustdag in te lassen. Achteraf gezien bleek dat de juiste beslissing te zijn geweest.

En wat doet een man dan op een wandelvrij weekend waarin het geen weer is om een hond in buiten te sturen ? Hij kijkt DVD. Ik heb er een ruimteweekend van gemaakt met films zoals The Right Stuff, Apollo 13, Mission to Mars en natuurlijk Kuifje en Mannen op de Maan.

Ik hoop wel dat het volgend weekend terug wandelweer is. Eén weekend zonder wandelen dat gaat nog maar twee … ?





Gelijkspel

You win some … you lose some.

Bij de concerten die we bezoeken is het meestal winnen. Dat is logisch omdat je groepen kiest waar je fan van bent of die je best kan pruimen. Desondanks kan het gebeuren dat een concert slecht is. Ik moet dan maar denken aan Robbie Williams, Madonna of Bob Dylan. Of meer recenter nog Trixie Whitley. Ik zeg niet dat dit slechte artiesten zijn, integendeel. Maar hun live concerten vielen me gewoon heel erg tegen.

Het concert dat we gisteren bezochten was geen winner maar ook geen loser. Het was dus gelijkspel.

Gelukkig regende het ’s avonds niet meer zo hard als gisterenochtend. Onderweg naar Peulis toch nog een twintigtal minuten vertraging opgelopen maar de rit naar Leuven ging dan weer behoorlijk vlot. Een gezellig hap in Den Domus gevolgd door een korte stadswandeling “Leuven by Night” onder begeleiding van mijn persoonlijke stadgids Conny en om half acht stonden we in de rij aan Het Depot aan het Martelarenplein.

Op het programma stond Tony Joe White met als gevolg een eerder ouder publiek en een ouder publiek betekent immers ook mensen die ruim op tijd komen. Al bij al viel het mee en konden we toch nog een zitplaatsje bemachtigen.

In het voorprogramma de voor mij (en vermoedelijk voor de meeste van de aanwezigen) onbekende David Ronaldo (van de Ronaldo circus familie). Hij bracht ons, begeleid door gitarist Charly Verbinnen, enkele mooie covers van artiesten als The Band, Neil Young, David Crosby en Jimi Hendrix. Een halfuurtje duurde dat en meer moest dat echt niet zijn.

Na de pauze was het dan de beurt aan Tony Joe White. Het eerste nummer bracht hij solo. Vanaf het tweede nummer kwam de “band” bij op het podium. Eigenaardig genoeg bestond die band uit een drummer en … niemand anders. Enkel een drummer dus.

Tony Joe White is verantwoordelijk voor enkele wereldhits waarvan Steamy Windows van Tina Turner waarschijnlijk de bekendste is. Helaas kwam dit niet volledig tot uiting op het podium. De man kan goeie nummers schrijven en kan een behoorlijk stukje gitaar spelen. Zingen lukt ook wel maar na een klein uur hadden we het gevoel dat het steeds hetzelfde nummer was dat speelde.

We zijn dan ook niet tot het einde gebleven. Waren we teleurgesteld? Niet echt want we hebben een gezellige avond gehad. Waren opgetogen? Dat nu ook weer niet want we hebben al (veel) betere concerten gezien. Kortom … een gelijkspel.

Ondertussen blijven we wel werken aan de toekomst. Ik heb vandaag mijn eerste festivalticket voor 2017 gekocht. Ruim acht maanden op voorhand en met nog geen enkele naam op de affiche heb ik me een combiticketje voor Suikerrock aangeschaft. Het is natuurlijk een risico maar voor 80 euro (voor drie dagen dus !!) kan het toch niet mislopen?

Ook Het Zesde Metaal werd trouwens aan de kalender toegevoegd.