Wind Wind Wind

Na een lange winter met heel drukke dagen op ’t werk en met een nakende lente in het vooruitzicht was het tijd voor nog eens wat “ons-tijd”. Een paar dagen vakantie waren dan ook meer dan welkom.

Het waren echter geen dagen waarop we niets gedaan hebben. Van woensdag tot vrijdag hebben we flink in de tuin gewerkt. Oude plantenresten verwijderd, onkruid verwijderd, 1m³ compost verdeeld over 2 bloemperken en 2m³ dennenschors verdeeld, en dat bij soms stormachtige wind.

Maar het deed wel deugd, gewoon in de buitenlucht met je handen werken in plaats van achter een laptop te zitten, al dan niet thuis.

Aangezien we vroeger klaar waren dan verwacht was er vandaag tijd voor een beetje uitwaaien. Daar was er trouwens wind genoeg voor. We trokken naar Lier waar we de auto achterlieten aan CC De Mol. Het was de bedoeling om via het jaagpad zo ver mogelijk te wandelen en dan terug te keren via Anderstad. Maar er stond zoveel wind dat we besloten om al vroeger terug te keren. Het was echt niet te doen.

Close encounters of the wanted/unwanted kind

Na onze wandeldag in Zoutleeuw van vrijdag was het gisteren de hoogste tijd om eens een dagje in de tuin te werken. De lente is in zicht en er moet nog een hoop gebeuren om de tuin klaar te krijgen. Grassen moeten worden gesnoeid. Onkruid moet worden uitgedaan. Daar zijn we nog wel enkele weekends zoet mee.

Het is misschien een karwei voor velen, voor Conny en mezelf is het pure ontspanning na een drukke werkweek. Oké, de volgende dag voel je altijd wel weer een paar spiertjes waarvan je niet wist dat je ze had maar het blijft ontspannend. Zelfs het wassen van de auto’s, waarmee we onze “klusjesdag” hebben afgesloten was ontspannend. Niet gewandeld maar ’s avonds hadden we toch onze 10.000 stappen gehaald.

Vandaag zijn we de dag begonnen met een ochtendwandeling. Het was er het weer voor. We zouden vertrekken door het Peulisbos maar als de helft van het wandelpad onder water staat dan zit er niets anders op dan op je stappen terugkeren en een alternatief zoeken. Gelukkig kan je in Peulis heel mooie wandelingen maken.

We waren trouwens in mooi gezelschap. Gedurende een deel van de wandeling zagen we een zestal buizerds (denk ik toch) boven ons cirkelen. Zelfs met de 500 mm telelens leken ze ver weg maar het heeft toch wel een paar mooie foto’s opgeleverd. Het is er aan te merken dat de lente in aantocht is. De vogeltjes waren heel actief. En je wordt om de oren geslagen met krokussen.

Ook tijdens de wandeling in Vorselaar die ik deze namiddag nog maakt met mijn moeder had ik een “close encounter” maar daar was ik net te laat met de camera. Anders had ik hier ook een mooie foto van een eekhoorntje kunnen tonen.

Mijn derde “close encounter” van de dag was er eentje van de minder aangename soort. Op weg van Peulis naar Vorselaar zag ik in Bouwel iets naast de auto in de wei lopen. Voor ik door had dat het om een jonge ree ging had dat dier al besloten om de straat over te steken. Hij maakte een enorme sprong maar helaas was die niet hoog genoeg om mijn auto te missen. Resultaat : één geschrokken chauffeur, één geschrokken ree en één afgebroken spiegel. Het dier had zijn weg al verdergezet vóór ik mijn aanrijdingsformulier uit het handschoenkastje had gehaald 😊.

Al bij al lijkt de schade nog mee te vallen. Maar het is in ieder geval weer een hoop last.

Amaai Amaai

Ik zeg wel eens tegen mensen die een bepaalde leeftijd bereikt hebben dat ze vanaf dat moment al eens amaai amaai moeten zeggen. In het begin is dat enkel bij het rechtstaan, later ook bij het gaan zitten en nog later gewoon bij alles wat ze doen.

Zowel Conny als ik zeggen vandaag amaai amaai bij alles wat we doen.

Nadat ik vrijdag mijn tweede “niet-te-werken-dag” had gehad (ik ga daar wel aan kunnen wennen aan die vrije vrijdag 😉) trok ik naar Peulis voor het weekend. De zaterdag hebben we gevuld met tuinwerk. Je kan niet geloven hoeveel onkruid er op één week tijd kan groeien.

Na de middag wilden we gaan fietsen maar lege batterijen deden ons besluiten om een “wandelingetje” te doen. Dat “wandelingetje” werd de Apolloniapad dat vertrekt aan de kerk in Peulis. Het was zalig wandelweer met een fantastisch wolkenspel. Even leek het alsof er regen uit die wolken zou vallen maar het bleef gelukkig beperkt tot enkele druppels.

Wat we wel vergeten waren was dat we de laatste weken vooral hebben gefietst.  Om dan ineens 11 km te wandelen was misschien geen goed idee.

De spiertjes lieten zich vanochtend dan ook wel voelen. Amaai, amaai …

Gelukkig voelden ze zich na een korte middagwandeling van zo’n 4 km al iets beter maar we zullen toch maar amaai amaai blijven zeggen 😉

Het blijft wel jammer dat foto’s nooit de werkelijke schoonheid van de natuur kunnen weergeven. Ze kunnen wel impressie geven maar daar blijft het wel bij.

 

 

(een beetje) Terug naar normaal

Na 9 lange weken thuisblijven en thuiswerken ben ik afgelopen vrijdag eindelijk nog eens naar Peulis gereden. Gelukkig wist ik de weg nog zonder mijn GPS  te moeten gebruiken 😉.

Het was een warm weerzien en de 9 weken in afzondering waren snel vergeten, behalve bij Jup de kater. Hoewel hij eerst ook heel blij leek te zijn dat ik terug was. Maar toen besefte hij dat ik ‘m 2 volle maanden met die drie vraalie alleen had gelaten en hij eraan dacht dat ik moest gestraft worden. Eerst een paar knuffels komen vragen en dan ostentatief zijn rug keren en op de leuning van de zetel gaan zitten. Voor de rest kreeg ik heel de zaterdag nog veel vieze blikken. Gelukkig zijn we deze namiddag terug vriend geworden en hebben we samen een dutje gedaan op het schommelbankje 😉.

Het deed ook wel deugd om de vooruitgang in de tuin te zien. Vooral de bloemenweide in het achterste gedeelte is bijzonder mooi.

Vandaag dan nog een mooie wandeling gemaakt naar de Peulte bossen.

Samengevat : een zalig weekend gehad. Even de tijd genomen om de Coronacrisis even te vergeten.

En morgen? Dan beginnen we aan onze 10de week thuiswerk.

Watertuin

Ze zeggen wel eens dat mooie liedjes niet lang duren maar dat is niet waar hoor. Child in Time van Deep Purple duurt 10 minuten, Stairway to Heaven van Led Zeppelin duurt 8 minuten, Overture 2112 van Rush duurt zelfs 20 minuten.

Dus echt mooie liedjes kunnen wel degelijk lang duren.

Wat echter nooit lang duurt zijn toffe vakanties. Gisteren hebben wij alweer een einde moeten maken aan onze midweekvakantie bij onze landgenoten uit het Zuidoosten.

Het was eerst mijn bedoeling om op weg naar huis een tussenstop te maken in Namen of in Dinant maar op één of andere manier stootten we op Annevoie, bijna in het midden er tussen in.

De Tuinen van Annevoie werden 250 jaar geleden aangelegd, maken deel uit van het Belangrijk Erfgoed van Wallonië en het is de enige watertuin in ons Land.

De talloze fonteinen en watervallen in de tuin stromen puur op natuurlijke wijze. Er worden geen machines gebruikt. Alles werkt op basis van het systeem van communicerende vaten. Bovenaan de tuin loopt het Grand Canal en dat zorgt er door het hoogteverschil voor dat alle fonteinen al tweeënhalve eeuw ononderbroken stromen.

Een heel mooie tuin waar het heel rustig wandelen is. Ongetwijfeld veel beter dan een wandeling door een drukke stad.

En zo zit deze vakantie er ook weer op. Nu is het dik twee maanden aftellen naar onze volgende midweek in september die ons naar de Moezelstreek zal brengen.

Tussenin vullen we onze vrije tijd dan maar met wandelingen, fietstochtjes en af en toe een concertje of een festivalletje.