De Peel

Al jaren zeg ik in het begin van het jaar dat ze me deze keer niet zullen hebben liggen en dat ik tussen januari en mijn traditioneel verlof in juni een weekendje weg wil. Nooit is het me gelukt tot dit jaar dus.

Een weekend stond al langer gepland maar omdat morgen Nits optreden in ’s Hertogenbosch leek het de uitgesproken gelegenheid om daar een verlengd Paasweekend aan vast te knopen. Deze keer niet enkel om te wandelen maar ook om te fietsen.

Vanmorgen vroeg opgestaan en naar Peulis vertrokken zodat we in alle rust de fietsdrager op de auto konden zetten. Dan met dichtgeknepen billen naar Nederland gereden (“zouden die fietsen wel blijven staan?”).

Zonder enige vorm van file stonden we ruim anderhalf uur later aan de kerk in het Noord-Brabantse Deurne (met twee fietsen op de fietsendrager).

Aanvankelijk zouden we een kleine 60km fietsen maar een afgesloten stuk weg en toch ook wel de vermoeidheid van de eerste dag hebben daar 30 km van gemaakt. Wel 30 heel mooie kilometers. Nog een warm drankje op een terrasje in Deurne en dan verder naar ons “huis” voor de volgende 4 dagen … bungalow 33 in Landal Park De Vers in Overloon.

Alvast een eerste heel geslaagde dag. Hopelijk is het weer ons de volgende dagen even gunstig gezind.

IMG_2645.JPG

IMG_2659.JPG

IMG_2669.JPG

fietstocht De Peel.JPG

Het Klooster

Mijn geboortedorp Vorselaar wordt soms ook wel eens het dorp van de K’s genoemd. Die K’s staan dan voor de Kerk, het Kasteel, de Kaak (onze schandpaal op de markt) en natuurlijk ook voor het Klooster.

Als je door Vorselaar rijdt kan je er niet naast kijken: het klooster van de Congregatie van de Zusters der Christelijke Scholen. De congregatie zelf werd officieel gesticht in 1834. Maar de geschiedenis begint eigenlijk 15 jaar vroeger wanneer de gravin van Vorselaar, Regina Van de Werve – della Faille het huis aan de westzijde van de markt koopt van drossaard Antonius Martinus Hoefkens. Ze wil er een Christelijke leerwerkschool voor arme kinderen oprichten.

IMG_2558.JPG IMG_2559.JPG

België staat dan echter nog altijd onder Nederlands en protestants bewind. Ze roept de hulp in van een priester die ze in de Antwerpse Sint-Carolus Borromeusparochie heeft leren kennen : Lodewijk Vincent Donche. Na de onafhankelijkheid van België werd begonnen met de bouw van een klooster.

IMG_2595.JPG

Het huidige klooster werd gebouwd tussen 1903 en 1905. Bij die verbouwing werd ook de kloosterkapel verbouwd en groter gemaakt. Die kapel bleek echter al snel te klein zodat de oude kapel werd afgebroken en werd vervangen door een nieuwe, grotere, kapel tussen 1911 en 1914. Het werd een neo-gotische kapel met Byzantijnse invloeden.

IMG_2608.JPG

IMG_2616.JPG

Als je dan de kans krijgt om dit klooster te bezoeken op de Nacht van de Geschiedenis dan moet je die kans grijpen. Zowel voor de namiddagsessie als voor de avondsessie had het lokale Davidsfonds 50 plaatsen beschikbaar. Onder de deskundige leiding van Zr. Maria Krols, 85 jaar jong maar dat was er niet aan te zien, heb ik vorige dinsdag in ieder geval veel bijgeleerd over de trots van Vorselaar.

IMG_2620.JPG

Maar ik heb vooral genoten van de kloosterkapel, mogelijk de mooiste kapel die ik ooit heb gezien.

IMG_2607.JPG

 

Heindonk

IMG_3923.JPGVandaag was het echte lenteweer, prima weer om te gaan wandelen.

Wij kozen voor Heindonk en meer bepaald voor wandeling nummer 31 uit de 75 wandelingen uit het mooie wandelboek van Conny. Vertrekken deden we in het pittoreske centrum van Heindonk. Slechts een paar kilometer verwijderd van de altijd drukke en lawaaierige E19, N16 en A12 maar zelf een rustig dorpje.

IMG_3926.JPG

Kort na het vertrek stonden we aan de oevers van het Hazewinkelmeer, de meer dan twee kilometer lange watersportbaan waar het een drukte van jewelste was. Nou ja … drukte is relatief natuurlijk. Zoveel  lawaai maken die roeiboten nu ook weer niet. Het blijft wel een indrukwekkend zicht, zo’n acht met stuurman. Zeker wanneer er drie, Nederlandse, boten aan het trainen waren. We hebben dus mogelijk Olympische medaillewinnaars gezien. Zij behaalden immers brons op de spelen van Rio.

IMG_3978.JPG

Na de atleten te hebben bewonderd verlieten we de watersportbaan om onze wandeling verder te zetten in Het Broek, volgens de beschrijving in het boek “zonder twijfel het mooiste natuurgebied uit heel de regio”. Wel, het boek had gelijk. De opeenvolging van kleine vijvers en moerassige gebieden maakten het tot een heel mooie wandeling. Het weer hielp natuurlijk ook een handje. 

IMG_4001.JPG

Het was er niet alleen mooi, het was er ook heel rustig. In tegenstelling tot de afgelopen twee jaar hebben we dit jaar nog weinig of geen “georganiseerde” wandelingen gedaan. We trekken er liever met z’n tweetjes op uit. De wandelingen zijn even mooi of zelfs mooier maar er loopt vooral veel minder volk rond. Niets zo erg dan veel volk op een wandeling.

IMG_3995.JPG

Het nadeel is dan wel dat we vaak geen café tegenkomen om iets te gaan drinken maar een bankje midden in de natuur, al dan niet aan een kapelletje zoals vandaag, waar je in het zonnetje kunt genieten van een flesje water is genoeg voor ons. Zoals Karl Vannieuwkerke pleegt te zeggen: je moet genieten van de kleine dingen in het leven. Vandaag is ons dat zeker gelukt.

IMG_3945.JPG

wandelen,heindonk,het broek,hazenwinkel

De Zwarte Madam en de turfstekers

Af en toe moet een mens eens een snipperdag nemen. De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan en de batterijen moeten af en toe worden opgeladen (dit in tegenstelling tot de dame die we vandaag tegenkwamen want zij reed elke dag de batterijen van haar elektrische fiets leeg laughing.

Wij kozen vandaag voor het de streek van Van Avermaet en Naessens voor onze wandeling, meer bepaald Berlare. Rond negen uur vertrokken in Peulis en tot onze verbazing stonden we een uur later al aan de Sint-Martinuskerk in Berlare, ons vertrekpunt. Heel mooie kerk trouwens met mooie glasramen.

IMG_3815.JPG

Omdat er toch niemand aan de schandpaal hing vervolgden we onze weg naar het Kasteel van Berlare. Ooit het bezit van Ridder François van der Meersche, raadsheer van de Raad van Vlaanderen in de tijd van Lodewijk XIV maar nu toch wel een beetje in verwaarloosde staat.

IMG_3820.JPG

Via de dijk van de Schelde kwamen we aan het voetveer naar Appels, daar waar vroeger de Zwarte Madam rondzwierf. Via het natuurreservaat Scheldebroeken in de Waterhoek bereikten we het Kruis van de Weepse. Dit kruis werd opgericht voor turfsteker Emmanuel Abbeel die daar op 4 mei 1804 werd vermoord. Het is niet duidelijk of hij de schedel werd ingeslagen of dat hij werd onthoofd. Wel staat vast dat hij gruwelijk werd vermoord en dat de dader nooit werd gevonden.

IMG_3859.JPG

Even verderop in de Gratiebossen hebben we dan op een bankje onze boterhammetjes opgegeten. Dit was niet zonder risico. In die bossen zou immers de geest van bendeleider Jan van Praet nog ronddwalen. Zijn bende hield zich overdag bezig met huis-aan-huis-verkoop  en ’s nachts pleegden ze dan overvallen op de huizen die ze overdag hadden bezocht.

IMG_3862.JPG

En zo kwamen we uiteindelijk aan het Donkmeer. Door de meanderende Schelde die eeuwenlang onderhevig was aan een proces van verzanding en turfvorming was er in de streek veel turf te vinden. In de 18e en 19e eeuw was turf een veelgebruikte vorm van brandstof. De gemaakte putten liepen langzaamaan vol water en het Overmeerse Broek, een put van 86 hectare is nu bekend als het Donkmeer. De zon was ondertussen volledig doorgebroken waardoor de omgeving ineens opfleurde. Hoogtepunt van de wandeling !

IMG_3888.JPG

Via de Scheve Villa, een villa die aan de voorkant op een stevige zandleemlaag steunde maar aan de achterkant wegzakte in de onstabiele turflaag en daardoor gewoon scheef staat bereikten we terug de Sint-Martinuskerk. 15,5 km op de teller en een heel mooie wandeling rijker.

wandeling.JPG

Lammetjes

Omdat het lammertijd is, en omdat zowel Conny als ik vandaag moesten werken en omdat we morgen een snipperdag nemen (uiteraard om te gaan wandelen) besloten we om gisteren een korte wandeling te maken met vertrek en aankomst in De Averegten in Hallaar.

Heel veel lammetjes hebben we niet gezien. De lammetjes die we wel hebben gezien hadden gelukkig een wollen jasje aan want het was koud … berekoud. Vooral de stukken waar de wind uit de verkeerde richting was waren “een uitdaging”.

Maar het was ook mooi. Het beetje sneeuw dat tijdens de voormiddag was gevallen zorgde voor mooie beelden.

IMG_3763.JPG

IMG_3779.JPG

IMG_3790.JPG

IMG_3805.JPG

wandeling.JPG

Harde Kern

Rond de eeuwwisseling zet de Schotse poolwetenschapper Dr. Fred Findhorn voet op een op drift geslagen ijsberg. Zijn missie? Een groep gestrande meteorologen van en uit de ijsberg redden. In de ijsberg bevindt zich echter ook een ingevroren vliegtuigje. Een Russisch vliegtuigje dat het bevroren lichaam van Lev Petrosian bevat.

Petrosian is één van de wetenschappers die, samen met onder andere Oppenheimer, in de tweede wereldoorlog de atoombom hebben ontwikkeld. Hij verdween in de jaren ’50 ten tijde van McCarthy in volle communistenvervolging. Hij werd bovendien beschuldigd van spionnage.

In het koffertje van Petrosian vindt Findhorn het dagboek van de wetenschapper. Vanaf dat moment verandert zijn leven drastisch. Wat staat er toch in die dagboeken dat een geheimzinnige sekte, een schatrijke zakenman en de regering ze persé willen hebben?

Samen met Romella Grigoryan, die hij aanvankelijk inhuurt als vertaalster, diens vriendin Steffi en zijn eigen broer Dougie gaat Findhorn op zoek naar de geheimen van het dagboek. Zullen die geheimen de wereld redden of net vernietigen? Of Allebei?

In HARDE KERN gebruikte Bill Napier zijn ervaringen als astronoom en fysicus om deze eco-thriller te schrijven. Op zich is het een combinatie waar ik wel van houd. Spannende fictie in combinatie met een grote brok feit. Een echte hoogvlieger was het niet maar voor op de trein was het perfect.

hardekerngroot.JPG

Muziek

Dit weekend stond duidelijk in het teken van de muziek. Niet alleen stonden er twee concerten op het programma, tussendoor zijn we ook nog gaan wandelen in Werchter.

Na ja, ik zeg wel twee  concerten maar dat eerste concert deed eigenlijk mee “buiten competitie”. Conny en ik zouden immers nooit uit eigen beweging naar Christoff en Lindsay gaan. Maar ik heb dat vrijdag dus wel gedaan. Als verzachtende omstandigheden roep ik in dat ik daarmee mijn moeder een heel groot plezier heb gedaan. Zij heeft er geweldig van genoten.

Ik moet trouwens toegeven dat Christoff echt wel een stukske kan zingen (zijn zus iets minder). En een zaal in beweging brengen kan hij ook (zijn zus iets minder). Dat veel mensen in die zaal totaal geen gevoel voor ritme hebben houdt hen niet tegen om toch mee te doen. Schaamte hebben ze niet, dat heb ik in hun plaats. Maar ja, als zij zich amuseren, wie ben ik dan om daar iets tegen te hebben? Mijn manier om van concerten te genieten is gewoon anders.

concert,wandelenconcert,wandelen

Zoals bijvoorbeeld tijdens het optreden van Frank Vanderlinden gisteren. Hij kwam naar Heist op den Berg met zijn nieuwe solo show. En met solo bedoelt hij ook solo. Helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. En dus niet met een pianist zoals Johan Verminnen al eens pleegt te doen. Die laatste opmerking  was één van de opmerkingen van zijn moeder na de try-out in zijn eigen Steenokkerzeel. Ander punt van kritiek was volgens haar het feit dat haar twee vriendinnen gedeprimeerd naar huis waren gegaan. Tijdens zijn “u vraagt ik speel” gedeelte van de show was er trouwens ook maar één persoon in de hele zaal die wel een instrumentaal nummer wilde. Inderdaad … zijn moeder.

20180310_211219.jpg

Om maar aan te geven dat de nummers van het solo album niet altijd even vrolijk zijn maar dat hij dat compenseert mijn zijn onderhoudende praatjes tussendoor. Ik had hem al eens eerder aan het werk gezien met De Mens en heb het altijd nen toffen typ gevonden. Sinds gisteren is dat nog versterkt. Fantastisch mooi optreden. Ik heb trouwens altijd veel respect voor artiesten die zich niet verbergen achter een luidruchtig orkest. Vanderlinden ging zelfs nog een stapje verder door gewoon in het midden van de zaal, zonder enige versterking, een paar nummers te zingen. Heel sterk.

En wat is dat dan met Werchter? Omdat we ’s avonds naar Heist moesten en in de vooravond moesten gaan eten in Wespelaar- Haacht, leek het logisch om daar in de buurt te gaan wandelen. Ik had een wandeling uitgestippeld met vertrek in Werchter. Via de Dijle ging het naar Haacht om dan via de Tankgracht en de Dijle terug te gaan. Dik 11 km waarvan een deel in de regen maar ook dat heeft zijn charmes.

IMG_3726.JPG

IMG_3740.JPG

IMG_3745.JPG