Nooit meer (Inhaalbeweging (3))

Er was een tijd dat ik voor concerten nagenoeg alleen naar het Sportpaleis of de Lotto Arena reed. Je weet wel, de “grote” optredens.

Sinds ik, vooral dankzij Conny, ook steeds meer de “kleinere” zalen zoals de AB, Het Depot of De Roma, ben beginnen bezoeken heb ik steeds minder en minder zin in dat gedrocht naast de Ring. Want dat is het feitelijk toch hè? Een gedrocht.

De concerten zijn er verschrikkelijk duur en de drank nog veel duurder (4 euro voor een halve liter plat water!). Maar het zijn toch vooral de slechte plaatsen die echt niet meer kunnen. Op de bovenste ring moet je quasi abseilen om op je plaats te geraken. En zowel op de bovenste als onderste ring zit je op een zielig stukje plastiek in een ongemakkelijke houding samengeperst tussen een linker- en een rechterbuur naar een concert te luisteren.

Afgelopen zondag ben ik vermoedelijk voor de allerlaatste keer naar het Sportpaleis geweest. Ik ben mijn moeder voor de tiende keer naar André Rieu geweest en dat was geen pretje. Aan de artiest lag het zeker niet. Rieu en zijn Johann Strauβ Orkest weten als geen ander een publiek in te pakken. Deze keer zaten er enkele leuke nieuwigheden in. Neen hoor … op het concert heb ik absoluut niets aan te merken, eerder het tegendeel.

rieu2020

Maar de concertbeleving op zich was niet wat het moest zijn. Dat lag zelfs niet aan die bezoekers die het nodig vinden om te pas en te onpas recht te staan (en zo het zicht van een 85 jarige fan benemen). Ze werden vrij snel terecht gewezen door die 85 jarige fan ;-).

Neen, het lag aan de infrastructuur. Na anderhalf uur begon mijn rug al te klagen. En dat doet hij quasi nooit in andere zalen. En dan betaal je vaak het dubbele of meer dan andere zalen. Daarom denk ik dat ik nooit nog naar het Sportpaleis zal gaan. We gaan nog wel minstens één keer naar de Lotto Arena.

Er staan nochtans nog grote namen op de affiche hoor maar het zal zonder ons zijn. We zullen wel een midweekje meer naar Nederland gaan.

Geen Santana, Simple Minds, Eric Clapton, Lenny Kravitz, Queen + Adam Lambert of Simply Red voor ons. Als we toch nog naar Antwerpen gaan dan zal het naar De Roma zijn of naar den Trix (om nieuwe groepen te ontdekken).

 

Inhaalbeweging (1)

Dit jaar gaan we proberen om, na een “weekconcert”, zoveel mogelijk een dagje verlof in te plannen. Tenslotte zijn we geen twintigers weer. En van dat dagje verlof proberen we dan iets leuks te maken. Een dagtripje bijvoorbeeld of een dagje werken in de tuin.

Vorige week, de dag na Novastar en Geike, kozen we voor een dagtripje. Onze bestemming was Brussel, meer bepaald Autoworld. Conny had gezien dat daar een tijdelijke tentoonstelling rond de Britse Klassiekers was. Als Anglofiel mocht ik dat niet missen.

Autoworld is sowieso een leuk museum om in rond te lopen, er stonden deze keer ook enkele mooie Britse wagens. Al ontbraken er ook wel een aantal. Geen Aston Martin DB5, geen Jaguar Mk II (hoefde zelfs niet bordeauxkleurig te zijn), geen Mr.Bean mini …

Maar zeker wel een bezoekje waard en met onze Museumpas hoefden we niet te betalen aan de inkom. De doos Ty-Phoo thee die we in de souvenirwinkel kochten was een leuk extraatje.

Omdat de dag nog jong was hebben we een wandeling door Brussel gemaakt naar één van de andere musea geweest die open waren op maandag … het Belgisch Centrum voor het Stripverhaal in de Zandstraat. Vroeger een winkel, ontworpen door Horta, na de restauratie dus omgevormd tot stripmuseum.

Het was jaren geleden dat ik daar nog eens was langsgelopen en eerlijk gezegd … ik ben enigszins teleurgesteld buitengegaan. Franquin, Nys, Vandersteen, Sleen, Goscinny, Berck, Morris, Buth, Mau, Merho … geen spoor van te vinden.

Gelukkig is het gebouw an sich een pareltje om te bezoeken.

Kerststappen

Vanmiddag van het aangename weer geprofiteerd om nog eens een mooie wandeling te maken in één van de mooiste streken van het land (al ben ik misschien een beetje bevooroordeeld).

Ik heb het uiteraard over het Land van Nete en Aa op de grens tussen Vorselaar, Grobbendonk en Herentals … mijn geboortestreek.

Via de watermolen van Grobbendonk ging het langs het militair domein, beter bekend als het Engels Kamp naar Lentehei. De priorij van Den Troon hebben we rechts laten liggen, die hebben we al vaker gezien.

Daarna ging het via het Heiken terug naar Vorselaar, samen goed voor een 9 km.

Na het eten hebben we nog een tweede wandeling gemaakt. Deze keer zijn we in het centrum van Vorselaar gebleven. Tijdens de feestdagen wordt Vorselaar immers versierd met verschillende kerstornamenten en die komen het best tot hun recht wanneer het donker is. Er reed vandaag zelfs een kersttreintje rond maar dat leek ons geen goed idee.

Alles bij elkaar heeft mijn Fitbit vandaag afgeklokt op +24.000 stappen, goed voor 18 km.

Weekendje Weg (3) … mooie liedjes

De clichés zeggen dat mooie liedjes niet lang duren en dat de tijd vliegt wanneer je je amuseert. En zoals vaker hebben de clichés gelijk. Onze driedaagse was razendsnel voorbij.

Hoewel we eigenlijk waren vertrokken om te gaan wandelen in combinatie met een bezoekje aan Brugge hebben we niet gewandeld. We hebben uiteraard niet stilgezeten met dagen van 20.000 stappen of meer.

Gisteren was het wel aangenaam weer om te wandelen maar we kozen ervoor om na het ontbijt terug naar Mechelen te rijden. Onderweg maakten we wel een tussenstop in Jabbeke om het huis van Constant Permeke. Ik kende Permeke vooral van naam (en van de briefjes van 1.000 Belgische Frank) maar met zijn werk was ik minder bekend. Ik wist niet dat veel van zijn schilderijen zo donker waren. Al weet men niet of dat echt zijn bedoeling was of dat het een gevolg was van slechte manipulaties. Zijn beeldhouwwerken spraken me meer aan. Het huis op zich is overigens ook een bezoekje waard.

Aangekomen in Mechelen zijn we eerst een hapje gaan eten. Aan de IIzerleen zat alles vol en aan de Vismarkt was er Kerstmarkt. Wij zijn dan maar in de schaduw van de Sint-Romboutstoren binnengestapt bij Il Cardinale. Best wel een leuk hamburgerrestaurant. Het was ons eerste bezoekje daar maar het zal zeker niet het laatste zijn.

En zo zat de driedaagse er weeral op. Het aftellen naar de volgende break kan beginnen.

 

Weekendje weg (2) … dag van de verloren foto’s

Dag twee van onze driedaagse “in het westen” bracht ons naar de hoofdstad van de provincie … Brugge. Aangezien ons hotel letterlijk naast het station van Blankenberge ligt kozen we uiteraard voor de trein. Voor 9,20 euro heen en terug (voor twee personen) kan je bovendien de auto toch niet uit de garage halen.

Op het programma stond vooral een bezoek aan het Gruuthusemuseum. En dat bezoek bleek zeker de moeite waard. Het Gruuthusemuseum is een museum van geschiedenis en toegepaste kunst in Brugge. Het museum is ondergebracht in het 15e-eeuwse stadskasteel of stadspaleis van de heren van Gruuthuse aan de Dijver in het oude centrum van de stad. Het was ooit de woning van Lodewijk van Gruuthuse.

Ook de aanpalende Onze-Lieve-Vrouwekerk hebben we bezocht. In deze kerk kan je de (lege) praalgraven van Karel de Stoute en Maria van Bourgondië vinden. Ook het beeld van de Madonna met kind van Michelangelo is er te bezichtigen. Helaas zijn er geen fotografische bewijzen van ons bezoek aangezien de foto’s van beide bezoeken van mijn SD-kaartje zijn verdwenen (ik geef de schuld aan het touchscreen van mijn camera waarmee ik ongetwijfeld de foto’s onbewust heb gewist). Maar ja … dat betekent wel dat we nog eens moeten teruggaan.

Na een eenvoudige maar heel smakelijk hap bij Basiel Urban Greenhouse  in de Mariastraat besloten we om rustig terug richting Blankenberge te gaan. Het werd immers veel te druk in Brugge. Bovendien is noch Conny noch ik fan van Kerstmarkten en helaas zijn die ook in Brugge te vinden. Na een wandeling doorheen het Begijnhof was het een korte treinrit naar ons basecamp.

Nog even uitwaaien (bij windkracht 10?) op de dijk van Blankenberge en de tweede dag is ook weeral voorbij.

Weekendje weg (1)

Het was nog eens hoog tijd voor een uitstapje en daarom zijn Conny en ik vanochtend richting West getrokken.

Het was aanvankelijk de bedoeling om er een wandelweekend van te maken met wandelingen in Lissewege, Damme en Brugge maar daarvoor is het weer nu toch echt wel een beetje te slecht.

Als alternatief kozen we daarom voor Gent.

Nadat we de auto hadden achtergelaten onder het Sint-Pietersplein ging het te voet naar het STAM … het Stadsmuseum van Gent. De tijdelijke tentoonstelling bracht ons Ondergronds. Heel leuke tentoonstelling. Ook de permanente tentoonstelling is interessant om te bekijken.

Na een smakelijke hap in het STAM-café stapten we langs de oever van de Leie naar het centrum waar we met onze Museumpas in de hand een bezoekje brachten aan het Huis van Alijn.  Daar ging de tijdelijke tentoonstelling over de dienstplicht. Zelf heb ik die dienstplicht niet moeten volbrengen aangezien mijn twee broers dat al hadden gedaan.  Maar dankzij hen was voor mij ook wel veel herkenbaar.

De permanente tentoonstelling was overigens ook een nostalgische wandeling terug in de tijd. Heel veel herkenbare zaken gezien zoals de kartonnen doos die ik in mijn jeugd drie keer heb gebruikt om op reis te gaan met de ziekenkas.

En nu zitten we in ons basecamp voor dit weekend … Blankenberge.