Na de modder van gisteren zochten we voor vandaag een moddervrije wandeling. Moddervrij en toch in de natuur … dan kom je al snel in Lier Anderstad terecht.
Daar waar heel lang geleden (in de 13de eeuw) nog een waterburcht stond is nu een natuurgebied dat bestaat uit vijvers en voormalige vloeibeemden. Niet alleen beschermt dit gebied de stad tegen overstromingen, het is ook een thuis voor meer dan 200 vogelsoorten. Vogels die soms veel lawaai maken 😉
De wandeling:
De foto’s:
Afgelopen donderdag (voor de tweede keer deze week voor mij) naar het CC Zwanenberg getrokken. Daar stond Bas Birker op de planken. Toen we hem een aantal jaar geleden hadden gezien was hij steengoed dus de verwachtingen waren vrij hoog.
We zaten op de derde rij, altijd een risico bij comedians maar we meenden ons te herinneren dat Birker niet zo interactief was. Man, hadden we ons daar even vergist. De show, Twee Procent, stond bol van interactiviteit. Gelukkig niet met ons maar wel bijvoorbeeld met de man die zowel in de Facebookgroep “ge zet van hest” als in die van “ge zet van Hulshout” zat als de man die voor het leger werkte. Om de een of andere reden heeft hij ons genegeerd. Niet dat we daar kwaad over waren 😉.
Zijn nieuwste show “Twee Procent” was in ieder geval ruim twee uur lachen. Die 2 procent is trouwens de groep van hoogbegaafden die 2 procent van de bevolking uitmaakt. Niet dat je daar blij mee moet zijn. Zoals hij het zelf zegt: Daar zit je dan, met je testuitslag. Blijk je tot de slimste twee procent van de bevolking te behoren. En er al die jaren geen zak mee te hebben gedaan. ‘Gezegend met een goed stel hersens’, heet dat dan. Maar is het niet eigenlijk vervloekt? Want wat heb je aan hersens als je er alleen maar mee kan terugkijken op al je domme acties.
Gisteren hebben we gewinkeld en vandaag had ik de kans om mijn nieuwe Meindls uit te proberen. We reden hiervoor naar het Natuurpunt Bezoekerscentrum aan de Lelieboomgaardstraat in Erps-Kwerps. Er zijn vier wandelingen die je kan doen met afstand variërend van 1,9 km tot 4,35 km.
Wij deden een zelf uitgestippelde knooppuntenwandeling: 86 – 108 – 109 – 87 – 88 – 89 – 85 – 86. Deze wandeling was 5,60 km lang. Er stond een gure wind maar het ergste moest nog komen. Zodra we het bos ingingen was het vrij drassig en moddering. Begrijpelijk want het Silsombos is een “moerasbos”.
Er waren gelukkig vlonderpaden en ze hadden ook boomstampaden aangelegd. Helaas waren de vlonderpaden op sommige plaatsen zo rot als het maar kon. Echt rot dus. Mijn nieuwe schoenen hebben het geweten. Zo smerig.
Naar het einde toe waren ze duidelijk al bezig met herstellingen en vervangingen. Maar ons advies, als je de wandeling in de nabije toekomst zou willen doen, is laarzen meenemen. Waterdichte wandelschoenen zou ook nog wel kunnen maar laarzen zijn beter.
Enkele foto’s
Een heel gevarieerd weekend gehad.
Zaterdag op mijn gemakske begonnen aan de winteropkuis van de tuin. De grote opkuis staat gepland in de laatste week van maart maar alles wat we nu al doen moeten we dan niet doen hè? Bovendien deden de nieuwe scheuten in dit stukje tuin hun uiterste best om zich te laten zien en dan moeten de oude resten plaats maken hèN
Gisteren dan naar de Dossin Kazerne geweest. Deze keer niet om het museum te bezoeken of om een naam in te spreken in het kader van “Elke naam telt” (https://kazernedossin.eu/elke-naam-telt/) maar wel voor een lezing. Die lezing werd gehouden door magistraat op rust Henri Heimans. Het onderwerp was het boek dat hij samen met Dirk Verhofstadt (Schrijver van “Dagboek 1933”) heeft geschreven “KZ Syndroom – Een litteken dat nooit verdwijnt”.
In dat boek vertelt hij het verhaal van zijn ouders die beide kampoverlevers waren. Zijn moeder had Ravensbrück overleefd, zijn vader had Breendonk, Auschwitz, Mauthausen en tot slot Ebensee (en de dodenmars daar naartoe) overleefd. Vooral zijn moeder heeft er zware trauma’s aan overgehouden.
Heimans is ook de drijvende kracht achter de aanklachten tegen Dries van Langenhove en Schild & Vrienden.
Het was een heel beklijvende lezing. Je zou dan denken dat mensen leren uit de geschiedenis maar als je nu naar het nieuws kijkt dan lijken veel mensen die geschiedenis als een te herhalen voorbeeld te beschouwen ☹.
Vandaag ging het er dan luchtiger aan toe. Ik had een snipperdagje genomen om samen met moeder naar CC De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg te gaan. Daar stonden om 14 u enkele Grungblavers klaar voor een bijna 2 uur durende show “in ’t klein”.
Dat betekent dus dat ze er niet allemaal waren. Waren er wel: Eric Goossens, Ivan Pecnik, Marc Fransen, Dirk Cassiers en Ludovic Nyamabo (ontbraken onder andere Gène Bervoets, Jan van Looveren, Boogie Boy en Luc Caals).
Ik had mij verwacht aan een hele namiddag Lichtjes op de Schelde maar dat was helemaal niet het geval. Wat we wel kregen waren rock and roll klassiekers maar dan vertaald in het Antwerps. Mijne favoriet was Ik zit op den Blauwe Steen als vertaling van Sitting on the dock of the Bay. Maar ook vertalingen van Roxanne, When the Lady Smiles, Les Lacs des Connemara …. Om maar te zeggen dat ik het echt wel goed vond.
Ook vandaag werd er gewandeld.
We trokken naar Deurne meer bepaald naar het Rivierenhof. Dat is het oudste provinciale domein van het land.
De naam die ooit “’t Goed ter Rivieren” was, verwijst naar de aanwezigheid van de door het park meanderende rivier de Grote Schijn (dikwijls “het Groot Schijn” genoemd) en de vijvers die daardoor zijn ontstaan, alsmede naar de nabijgelegen Herentalse Vaart. Het domein werd in de 16e eeuw aangelegd als buitenverblijf. Van 1618 tot 1773 was het eigendom van de jezuïeten. In 1773 werd de jezuïetenorde opgeheven.
In 1776 werd het domein openbaar verkocht en kwam het in handen van de bankier Jan Baptist Cogels die het oude kasteel van de Jezuïeten liet afbreken en vervangen door een toen modern kasteel. Twee jaar later, in 1778, kocht hij ook het kasteel Sterckshof, dat naast het domein lag. Nadien ging het domein over naar de zoon Albert Cogels en vervolgens naar diens zoon Georges Cogels. In 1889 werd het domein openbaar verkocht en toegewezen aan Louisa Bosschaert – Cogels.
In 1921 werd het domein onder impuls van provinciegriffier J. Schobbens gekocht door de provincie Antwerpen, die het vanaf 1923 openstelde voor publiek. (Bron: Wikipedia).
Er zijn enkele afgepijlde wandelingen in het park maar wij hebben een beetje geïmproviseerd.
Enkele foto’s:
Vorige week in een weekend vol “familiale verplichtingen” vonden we toch nog de tijd om te gaan wandelen. We kozen deze keer voor de kortere rode wandeling in Den Battelaer”
We parkeerden ons aan de voetbalterreinen aan de Gentsesteenweg in Heffen.
Den Battelaer is een oud overstromingsgebied tussen de Zenne en het kanaal Leuven-Dijle en is een thuis voor veel planten en dieren, waaronder de blauwborst, rietzanger, krakeend en moeras-vergeet-me-nietjes.
Als je er gaat wandelen zijn waterdichte wandelschoenen altijd aangeraden. Deze keer viel het best mee maar we zijn er ook al geweest toen we quasi de volledige wandeling tot onze enkels in de modder zaten.
Wat nog wel zichtbaar is dat is de schade van de zomerstorm die in juli 2024 over de regio tekeerging en onder andere het dak van kerk van Heffen heeft geblazen. Dat zal nog wel effe duren eer dat hersteld zal zijn.
We zagen ook een “Echt Judasoor”, een paarse zwam die je blijkbaar wel meer ziet in deze contreien maar voor ons was het de eerste keer
De korte wandeling is 3,4 km maar je kan ook tot aan het Zennegat wandelen en dan heb je ruim 5 km.
Het vlonderpad op het einde van de wandeling is toe aan herstel maar daar gaan ze blijkbaar wel werk van maken.
Het is al februari en ik stel vast dat mijn laatste post al twee weken oud is !!! Foei voor mezelf 😉.
Uiteraard hebben we niet stilgezeten. Er is vooral hard gewerkt maar er is ook gewandeld. Ik zit immers al aan 100 km geregistreerde wandelkilometers. Maar niet elke wandeling levert bijvoorbeeld mooie plaatjes op.
We hebben ook aan cultuur gedaan. Ik ben met moeder één keer naar de Kaasboerin in Postel geweest voor een namiddagje muziek. Op het podium stonden Margriet en Celien Hermans, Lisa Del Bo, Poot & Vijverman en Pino Baresi. Deze laatste is trouwens een collega van mij. Die muziek wordt dan voorafgegaan door een driegangenmenu (erwtensoep, friet met vidée en een brésiliennetaartje) en gevolgd door een broodmaaltijd.
Het is niet ons eerste bezoek aan de Kaasboerin maar muzikaal was deze wel de beste.
Samen met Conny ben ik dan twee keer naar het Cultureel Centrum in Mechelen geweest. Vorige week vrijdag voor een avondje met The Bonnie Blues, een damestrio dat hun inspiratie haalt bij o.a. De Nieuwe Snaar en Hugo Mathyssen. Heel grappig, heel goed gezongen, heel goeie muziek en diepgaande en herkenbare teksten (zoals bijvoorbeeld “Waar zijn mijn sleutels?”😉).
De tweede voorstelling, eergisteren, was van een totaal ander kaliber. “Smells like Memories” zou een rockumentary zijn over Kurt Cobain en Nirvana waarbij de muziek werd gebracht door Boskat en Sofie Engelen het verhaal zou vertellen. Over de muziek kan ik niets slechts zeggen … die was TOP. Over de lichtshow was ik al een pak minder tevreden. Ik hou er niet van wanneer ik om de haverklap felwitte lichtflitsen recht in mijn ogen krijg. Spots horen op het podium te worden gericht, niet op het publiek en nog minder op mij.
Maar het ergste was wel documentaire gedeelte van de show. Akkoord, over het verhaal van Cobain valt waarschijnlijk weinigs vrolijks te vertellen maar de manier waarop dat gebeurde vond ik nog erger. Ik vond Mevrouw Engelen gewoon niet aangenaam om naar te luisteren. Ik denk dat, als ik alleen was geweest, na ongeveer 15 minuten de zaal zou hebben verlaten. Nu heb ik het de volle twee uur uitgehouden.
Vandaag was wel een vrolijke dag. Ik ben begonnen met een bezoekje aan de Stripbeurs van Putte, wat mij betreft de beste beurs van het jaar. Ik heb een vijftigtal strips van mijn “nog-te-kopen-lijstje” kunnen halen zonder daarbij een financiële aderlating te moeten ondergaan. Als ik mijn lijstje ooit leeg wil krijgen dan zal die er wel moeten komen want sommige boekjes zijn wel te vinden maar niet voor de prijs die ik ervoor wil betalen.
En deze namiddag zijn we dan naar Muizen gereden om nog naar de Baarbeekvallei te gaan wandelen. De groene wandeling vertrekt normaal gezien aan het centrum van Natuurpunt (naast het Brughuis) maar omdat het daar quasi onmogelijk is om te parkeren zijn wij vertrokken aan de kerk.
De wandeling:
Enkele foto’s:
Het deed maandag deugd om bij gewoon regenweer naar ’t werk te bollen. Gedaan met die wintertoestanden.
We zitten ondertussen terug een beetje in het normale patroon aan ’t hervallen. Dat betekent dus ook een uitstap op vrijdag met moeder.
Vandaag kozen we voor Oelegem waar, op de grens met Schilde, het Provinciaal Domein Vrieselhof ligt. Daar heb je de keuze uit 3 wandelingen en wij kozen voor de zwarte wandeling die zo’n 3km ver is. Perfect dus om met moeder te doen.
Helaas was de brasserie niet open waardoor de wandeling niet met een koffietjes kon worden afgesloten.
De eerste werkweek van 2026 is ook een feit en wat een week is het geweest!
Maandag was nog vrij rustig. Weinig volk op het werk dus ook weinig mensen die mijn (ondertussen traditionele) affiche kunnen negeren 😉
Dinsdagochtend zag alles wit maar dat was niet erg … ik had voor de rest van de week toch thuiswerk gepland dus de auto mocht aan de kant. Toen wist ik echter nog niet dat ik rond een uur of twee een telefoontje van mijnbroer zou krijgen. Of ik zin had in een “ijzig ritje”? Wanneer dan wel? Wel, nu direct als het kan, graag naar Schiphol?.
Hij was gestrand in Antwerpen Centraal op weg naar Schiphol waar hij woensdag hoopte te vertrekken voor een fietsvakantie naar Thailand, Laos en Vietnam.
Ik dan maar laptop dichtgeklapt, berichtje aan mijn teamleader gestuurd en even op en af naar Schiphol gereden. Bijna 400 km maar gelukkig lagen de wegen er extreem goed berijdbaar bij. Blijkt zowat de enige dag van deze week te zijn geweest. Lucky Me!
Afin, hij was op tijd in Schiphol om alvast zijn fiets in bewaring te geven en hij is op woensdag ook kunnen vertrekken (één van de weinigen) en na een lange reis aangekomen op het vertrekpunt van zijn fietstocht. Zijn bagage heeft er een dag langer over gedaan. Ondertussen is hij begonnen aan zijn tocht en kunnen wij weer genieten van zijn foto’s.
Nadat vrijdag alle sneeuw weggeregend was stonden we zaterdag terug op onder een sneeuwtapijt. Mooi als je gaat wandelen, minder mooi als je de baan op moet.
Wij hebben ons beperkt tot twee wandelingen van telkens zo’n 5 km met vertrek en aankomst in Peulis. Het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd maar van mij mag de sneeuw verdwijnen voor de rest van de winter.
De tweede “feestweek” zit er ook weeral op.
Wij hebben het alvast rustig “gevierd”. Oudejaar werd in Vorselaar doorgebracht waarbij we ons tegoed hebben gedaan aan “ne goeie Chinees” en na een paar kwisjes te hebben gezien op TV zijn we terug naar Peulis gereden waar we nog vóór middernacht in onze nest staken. Het heeft wel geduurd tot na middernacht eer we sliepen. Misschien had het vuurwerk dat nergens mocht worden afgeschoten er iets mee te maken?
Nieuwjaarsdag zelf is het traditioneel “frikadellen met kriekenspijs” eten in Peulis. Vóór het zover was zijn we, ook wel een traditie, een nieuwjaarswandeling gaan maken. Vaak rijden we daarvoor naar Lier maar deze keer zijn we gewoon in Peulis gebleven.
Vrijdag had ik wel een belangrijke afspraak. Ik kon eindelijk mijn hoorapparaat terug gaan halen. Hopelijk werkt het nu beter. Dat zou toch moeten want het is een totaal nieuw toestel. Blijkbaar heeft de fabrikant mijn origineel toestel ergens verloren gelegd. Afin, ze weten in ieder geval niet waar het ligt. Mij maakt het niet uit, ik hoor terug beter.
Zaterdag was het eigenlijk geen weer om een hond door te sturen maar we zijn er toch in geslaagd om een halfuurtje droog te gaan wandelen.
Vandaag was het dan weer schitterend wandelweer. De straten in Peulis liggen er meestal wel verraderlijk gladjes bij. Strooiwagens blijken hier niet te komen. “Uitgezonderd Plaatselijk Verkeer” wordt niet als prioritair beschouwd. Wel bizar wanneer de helft van het dorp “plaatselijk verkeer” is. Het verschil met buurgemeente Bonheiden/Rijmenam is opvallend.
Naast de baan levert de sneeuw wel vaak mooie plaatjes op. Dat hebben we gezien tijdens onze wandeling naar de Peultebossen.
We zitten, na de “Kersttweedaagse” halfweg wat ik al eens de “overbodige week” durf te noemen.
Ik ben dus geen fan van de feestperiode. Kerstmis valt op zich nog wel mee, misschien ook omdat het ook mijn verjaardag is, maar de dagen die er gaan aankomen zijn helemaal niet aan mij besteed. Als er één overroepen feestdag is dan is het wel Nieuwjaar.
Soit, voor het zover is hebben we vandaag nog eens de wandelschoenen aangetrokken voor een aangename winterwandeling.
Vertrekken deden we in het Vrijbroekpark. We volgden de knooppunten 187 – 126 – 125 – 51 – 258 – 187, samen goed voor 6,15 km.
Na een kort stukje verlieten we het Vrijbroekpark via de uitgang Stuivenberg.
In de Stuivenberglaan staat een Onze-Lieve-Vrouwe-kapelletje . Veel blijkt daarover niet te zijn geweten. Ze zou ergens in de 18de eeuw zijn gebouwd en tot kort voor de tweede wereldoorlog trok er jaarlijks een processie naartoe. Eind 1977 werd het gerestaureerd en binnenin versierd door leger-aalmoezenier E.H. Georges Herregods uit Leest. Aan de ene kant 20 keramieken beeldjes die een Mariaprocessie uitbeelden, aan de andere kant wordt een begrafenisstoet uitgebeeld.
Dan gaat de wandeling verder door beemden langs de Zenne. Daar mochten we genieten van de vliegkunsten van een Torenvalk (volgens Obsidentify).
Uiteindelijk kwamen we terug in het Vrijbroekpark aan via de Eekhoornparking.
Een goeie cappuccino in Bar Broek en we konden terug naar huis.
De wandeling:
Enkele foto’s
walkingwithluc 