De laatste …

Ik heb vandaag mijn laatste boek gekocht. Echt waar … de allerlaatste.

Tenminste … de allerlaatste op papier. Vanaf nu zouden er enkel nog e-books mogen worden gekocht.

Wie is de gelukkige auteur die eer heeft gekregen om het laatste papieren boek te mogen leveren? Wel, dat is Joël Dicker, de man die me al zoveel plezier heeft bezorgd met De waarheid over de zaak Harry Quebert en De verdwijning van Stephanie Mailer. Zijn tweede boek, Het boek van de Baltimores ontbrak nog in de collectie.

Vandaag heb ik het gekocht op de rommelmarkt van Boortmeerbeek bij ex-collega Ruth. Die rommelmarkt is trouwens heel imposant. Nagenoeg heel het dorp staat vol met kraampjes. Het volledige parcours is bijna 10 km lang. Als je volgend jaar de tijd hebt moet je eens langs gaan.

Vermoedelijk gaan we later dit jaar zelf ook eens op een rommelmarkt staan. Ik heb een hoop boeken waar ik vanaf wil. Waarschijnlijk ook nog wel een aantal DVD’s en misschien zelfs een aantal Coca-Cola spullen. Ook Conny heeft vermoedelijk nog wel wat boeken waar ze vanaf wil.

’t Is nu gewoon een kwestie van kiezen waar en wanneer. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

baltimores

 

De verdwijning van Stephanie Mailer

30 juli 1994. In Orphea, een kleine badplaats aan de Atlantische Oceaan, is alles in gereedheid gebracht voor de openingsavond van het allereerste theaterfestival. Bijna het hele dorp staat in de hoofdstraat om de feestelijkheden bij te wonen .

Bijna het hele dorp want Samuel Padalin rijdt wanhopig rond door de straten, op zoek naar zijn vrouw die niet is thuisgekomen na het joggen. In Penfield Crescent ziet hij iets liggen op het trottoir. Eerst denkt hij dat het een bergje kleren is. Het blijkt echter zijn vrouw te zijn die koelbloedig lijkt te zijn vermoord.

Dan merkt een politieagent dat de crime scene zich net voor het huis van de burgemeester bevindt. De deur van het huis staat half open. Hij gaat op onderzoek en vindt de burgemeester samen met zijn vrouw en kind … badend in het bloed. Het hele gezin is afgeslacht.

20 jaar later komt een journaliste, Stephanie Mailer, op bezoek bij Jesse Rosenberg, net op de receptie naar aanleiding van zijn nakend vertrek bij de Staatspolitie van New York. Jesse heeft destijds, samen met zijn toenmalige partner Derk Scott, de viervoudige moord in Orphea opgelost. De moordenaar Ted Tennenbaum is overleden tijdens de arrestatie.

Mailer vertelt echter dat hij de moord NIET heeft opgelost. Volgens haar lag de oplossing destijds vlak voor zijn neus maar heeft hij dat gemist. Hij zag wat hij wilde zien, niet wat hij kon zien.

Vóór hij terug met haar contact kan opnemen verdwijnt Stephanie echter.

Samen met oud-partner Derek en met Anna Kanner, adjunct-commissaris van de politie van Orphea begint hij een nieuw onderzoek naar de moorden van 1994. Hij leert dat er in Orphea veel mensen rondlopen met geheimen, zowel in 1994 als in 2014. Er vallen zelfs nieuwe slachtoffers wat doet vermoeden dat ze dichter bij de waarheid komen en dat ze in 1994 inderdaad de verkeerde man hadden.

De verdwijning van Stephanie Mailer is het tweede boek dat ik lees van de Zwitserse schrijver Joël Dicker. En net als De waarheid over de zaak Harry Quebert was ook dit een boek dat je vanaf bladzijde 1 in het verhaal trekt en wel op zo’n manier dat je het moeilijk kan loslaten. Al na 10 bladzijden had ik de neiging om achteraan in het boek te gaan zien wie het gedaan heeft.

Ik vind dit boek zelfs beter dan het eerste (en dat was al supergoed). Van mij krijgt het 5 sterren.

Dicker heeft blijkbaar nog een derde boek geschreven namelijk Het boek van de Baltimores maar dat heb ik dus gemist. Het staat zeker op mijn nog te kopen lijstje. Vraag is echter of het de papieren versie zal worden of de e-bookversie. Ik ben immers “eindelijk” overstag gegaan en heb me gisteren een Tolino aangekocht.

stephaniemailer

Lokeren (en niet Tienen)

lokerenOmdat de organisatoren van Suikerrock ons dit jaar een beetje in de steek hadden gelaten hebben we onze aandacht naar het westen in plaats van het oosten gericht, meer bepaald richting Lokeren.

Eén dag hebben we er uit gekozen namelijk de woensdag.

Met namen als SX, Trixie Whitley, Róisín Murphy en Christine (zeg maar Chris) & The Queens kan een avond niet tegenvallen, tenminste toch niet op papier. Eerst zien en horen en dan zullen we wel spreken.

Tegen alle verwachtingen in ging de verplaatsing naar de andere kant van het water behoorlijk vlot. Enkel aan de tunnel onder het water ging het even iets trager maar files hebben we niet gehad. We waren dan ook goed op tijd op het festivalterrein.

Om 19u begon SX er aan. Deze Kortrijkse etherische indiepopgroep bestaat al 10 jaar maar wij hadden de kans nog niet gehad om ze te zien. Ondertussen hebben we ze afgevinkt van onze to-do-lijst en kunnen we bevestigen dat ze het wachten waard waren. We willen er zeker eens een full-concert van zien.

sx

Daarna was het de beurt aan Trixie Whitley. Een prettig weerzien voor ons, na haar concert in de AB eerder dit jaar. Even zag het er wel naar uit dat niet zo goed zou uitdraaien omdat de geluidstechniekers in het begin even de mist ingingen. Gelukkig was dat euvel snel hersteld en kon Trixie het beste van zichzelf geven. In de AB kwam ze wel meer tot haar recht.

trixie

Derde op deze vrouwendag was de Ierse Róisín Murphy. Ik had haar al eens eerder gezien, heel lang geleden toen ze samen met Mark Brydon als MOLOKO naar Vorst Nationaal kwamen. Zij was voor mij de reden waarom we naar Lokeren reden. En ze heeft het nog steeds hoor. Eigenlijk is het niet echt “mijn muziek” maar voor haar maak ik graag een uitzondering.

roisin

De avond werd afgesloten door Christine & The Queens. Zij stond al een hele tijd bovenaan de bucketlist van Conny. Persoonlijk vond ik het iets te poppy maar het was best te genieten. Conny vond het wel geweldig goed. De show was in ieder geval wel heel mooi. Ze deed me denken aan de optredens van Michael en Janet Jackson in de jaren ’90.

christine

Het was al donderdag toen we terug richting Peulis reden waar we rond een uur of twee aankwamen.

 

Terug in de tijd

Derde en laatste dag alweer van het verlengde weekend naar Gelderland.

Na een uitgebreid ontbijt in het Fletcher Hotel in Apeldoorn bracht een korte reis ons naar Terschuur waar het Oude Ambachten & Speelgoedmuseum gevestigd is. Even over tien reden de we volledig verlaten parking op. Lekker vroeg dus.

Helaas, het was ook veel te vroeg. Op zondag gaat het museum pas om 11u open en niet om 10u. Dan maar even de buitententoonstelling al bezocht. Dan mochten we, twintig minuten vóór elf, toch al binnen samen met een paar andere vroege vogels.

Het voordeel is van als eerste binnen zijn is dat je alles goed kan bekijken. En dat er veel te bekijken is, daar valt geen seconde aan te twijfelen. Een gigantische collectie brengt je terug in het verleden, soms heel ver, soms relatief dichtbij.

Nog een smakelijke kom soep en een zacht broodje met kaas en we konden terug richting Kempen vertrekken. Daar kwamen we in de loop van de namiddag aan.

Missie volbracht : moeder heeft er van genoten. Ik heb er ook van genoten, ook al lag het tempo net iets trager dan normaal maar ja, dat moet ook wel wanneer je met een tachtiger op pad bent ;-).

Elburg

In tegenstelling tot gisteren is er vandaag, op 7 druppels na, geen regen gevallen.

Gelukkig maar want voor vandaag had ik een bezoekje gepland aan Elburg, een pareltje van een stad die ik vorig jaar met Conny al had bezocht. Ik wist wel zeker dat moeder dit bezoek zou kunnen appreciëren en ik had gelijk.

We waren vrij vroeg in Elburg. Omdat het VVV pas om 11u open ging moest ik eerst naar de lokale boekhandel om een folder van de stadswandeling te halen. Deze wandeling bracht ons langs enkele van de honderden rijksmonumenten die Elburg rijk is.

Daartoe behoort bijvoorbeeld ook het Orgelmuseum in het Arent Thoe Boecophuis. Het huis op zich is al een bezoek waard, de orgels (sommige op ware grootte, andere in maquettevorm) maken het bezoek compleet.

Na ruim twee uur wandelen was het tijd om te gaan eten. Toen sloeg de vermoeidheid een beetje toe bij moeder. Gelukkig stond er een rustgevende activiteit op het programma voor de namiddag : een boottochtje van ongeveer een uur op het Veluwemeer.

Dat meer had men ook het Zwanenmeer kunnen noemen. Blijkbaar komen deze dieren hier altijd de zomer doorbrengen. Nog nooit heb ik zoveel zwanen gezien. Het is ook bekend voor zijn watertoerisme.

Alweer een geslaagde dag gehad dus.

Uitgeregend

Wat doe je wanneer je vriendin, naar jaarlijkse traditie, er een paar dagen op uit trekt met een paar fietsvriendinnen?

Je kan van de gelegenheid gebruik maken om thuis een aantal klussen of een grote schoonmaak uit te voeren.

Of je vraagt aan je moeder of ze geen zin heeft om drie dagen naar De Veluwe te trekken. Uiteraard zegt die ja. En zo zitten we nu in het Fletcher Hotel in Apeldoorn.

Onze minitrip begon in Garderen. Daar is het Veluws Zandsculpturenfestijn. Het thema voor dit jaar is Reis rond de wereld. Een aanrader als je het aan mij vraagt. Niet alleen zijn er heel mooie kunstwerken te zien, er is ook een heel knusse en gezellige brocanteriewinkel aan verbonden. Dit was zeker zijn geld waard. Moeder heeft er in ieder geval van genoten ondanks de regen.

Onze volgende stop vóór we naar ons Hotel gingen was Paleis Het Loo. Deze voormalige woonplaats van onder andere Koningin Wilhelmina en Prinses Irene kan je momenteel weliswaar niet bezoeken omwille van verbouwings- en renovatiewerken maar de tuin is wel een bezoekje waard. Toen ik daar vorig jaar met Conny was hadden we het geluk dat er ook een brocantemarkt was.

Dat geluk hadden we dit jaar niet. Het enige dat we hadden was regen, regen en nog eens regen. Toch zijn we naar de paleistuin geweest. Hij is nog altijd mooi maar te nat.

Al bij al toch een leuke eerste dag gehad.

Voor morgen zijn de weersvoorspellingen beter.

Inspiratie(loos)

Jaja hoor … ik leef nog altijd.

Al zou je kunnen denken dat het anders was, tenminste afgaande op de berichten die de laatste weken (niet) op deze blog verschenen.

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Het is druk. Ik heb een nieuw bed in elkaar gestoken. Omdat ik bij het installeren van dat bed ook mijn kleerkast wilde verplaatsen en die kleerkast liever in elkaar stuikte heb ik ondertussen, ook weer met de hulp van perfekteplanlezeres Conny, een nieuwe kleerkast in elkaar gestoken.

Verder ik heb voldoende tijd moeten besteden aan zweten, zweten en nog eens zweten. Dat begint bij mij al vanaf 25°C, je kunt je niet indenken wat dat wordt bij 42°C. Dat is dus gutsen hè.

Tot slot is er ook nog een gebrek aan inspiratie. Deze blog bestaat ondertussen 11 jaar en terwijl er in de beginperiode elke dag een stukje werd neergepend wordt dat nu iets moeilijker. Een boekbeschrijving hier, een wandeling of fietstocht daar, een concertje of festival. Maar soms komt er niets … Een soort writer’s block zeg maar.

Er zijn ondertussen wel een paar moeilijke beslissingen genomen. Als je zo eens opruimt en je komt tot de vaststelling dat je veel boeken hebt, héél veel boeken, gigantisch veel boeken … dan moet je je toch afvragen of het niet stilaan tijd wordt om de 21ste eeuw in te stappen en over te schakelen op een … E-reader? Want zo’n klein ding met 2.000 boeken er op is toch een pak eenvoudiger dan laat ons zeggen 500 boeken in een kast. Conny probeert me trouwens al jaren te overtuigen om de stap te zetten. Het zou wel eens kunnen dat ze gaat winnen. Ik heb in ieder geval tientallen boeken klaar staan om te verhuizen naar het kringloopcentrum.

En dan begin je verder te denken. Ergens op de zolder staan ook een kleine duizend Coca-Cola-blikjes. Jawel … DUIZEND. Verzameld over gedurende de laatste 35 jaar … gewone blikjes, speciale reeksen, uit de hele wereld, van alle verschillende smaken. Heel mooi om zien maar het probleem is dat je ze niet ziet want ze staan in dozen op de zolder.

Ik ben nog niet zover maar het zou wel eens kunnen dat ik ze van de hand ga doen. Het is nog niet zover maar het feit dat ik het overweeg is al heel wat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd …

inspiratie