Joe en de trappenzitters

Concerten van zangers of groepen waar we in de jaren ’80 fan van waren zijn altijd een risico. Tot dusver hebben wij nog geen echt slechte ervaringen gehad, met uitzondering van Paul Young eind vorig jaar. Al valt het andere keren bijzonder goed mee, denken we maar terug aan het fantastische concert van Kim Wilde in de Roma twee weken later.

Toch trok ik maandag met een dubbel gevoel naar de AB in Brussel. Op het programma stond Joe Jackson. Het kon wat mij betreft twee kanten uit … of het zou heel goed zijn of het zou barslecht zijn. Neem daarbij dat hij toch wel een beetje een reputatie heeft van arrogant te zijn. Neen … echt gerust was ik er niet in.

Vóór het concert hebben we onze gebruikelijke hap in de AB Resto gegeten. Dan zijn we net iets zeker van onze zitplaatsen omdat we langs “het achterpoortje” binnen kunnen. We waren echter niet alleen met dat idee.

Terwijl Conny en haar collega Ann de jassen en dergelijke in de kluisjes gingen stoppen trok ik een spurtje naar boven. Voor de eerste rij was ik niet snel genoeg maar ik wist toch 4 plaatsen te versieren (de broer van Ann kwam immers later). Om tien over zeven waren nagenoeg alle 184 zitplaatsen bezet.

Tegen acht uur liep het beneden ook goed vol en dan begon er iets waar ik absoluut een hekel aan heb … de trapzitters. Bij ons vorige concert in de AB was daar geen sprake van. Men moest nog maar naar de trappen kijken of je werd er al weggejaagd. Maar maandag niets van dat alles. Gevolg? een overvolle trap en een Luc wiens concertbelevenis voor een deel verpest was.

Gelukkig was er Joe Jackson die veel heeft goedgemaakt. Vanaf het eerste nummer wisten we al dat het goed zou zijn en dat was twee uur later nog altijd zo. Enkele klassiekers, enkele oudere nummers die minder klassiek waren maar wel heel goed en ook nieuw werk. Zijn stem heeft wel een beetje aan kwaliteit ingeboet maar dat ving hij heel goed op door een toontje lager te zingen.

Zet daar nog 3 fantastische muzikanten bij en je hebt een geslaagde avond gehad (met uitzondering uiteraard van die egoïstische trappenzitters).

jj

Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Circus

Ik ben al in veel concertzalen geweest in België maar afgelopen zaterdag was mijn eerste bezoek aan het Koninklijk Circus in Brussel.

Hoe het komt dat dit zolang heeft geduurd? Ik heb er geen flauw idee van. Misschien dat er nooit de juiste groepen optraden of dat het een tikkeltje te duur was of dat het niet paste in onze agenda.

Hoedanook, vorige zaterdag paste het wel in onze agenda, kostte het niet teveel en was het zeker een juiste groep.

Net als de AB is het Koninklijk Circus heel gemakkelijk bereikbaar vanuit het Centraal Station toch wel prettig. Bij aankomst was ik enorm blij dat ik kaarten voor “beneden” had besteld. Want het is een enorm mooie zaal maar oh zo steil. Ik denk niet dat ik het op het bovenverdiep zou hebben uitgehouden. Nu zaten Conny en ik gelukkig lekker dicht bij het podium in verrassend knusse zetels.

Om tien voor acht gingen de zaallichten uit en konden we een halfuurtje genieten van Tusks. Tusks is de artiestennaam van Emily Underhill. Haar willen we zeker nog eens terugzien met volledig programma, bijvoorbeeld in Het Depot in Leuven.

tusks

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan de groep waarvoor we echt naar Brussel waren gekomen : Bear’s Den, de folkrockgroep van Andrew Davie en Kevin Jones. We hadden hen in 2017 al aan het werk gezien in de Lotto Arena in Antwerpen en toen hadden ze bij ons al een gevoelige snaar geraakt, zeker met hun cover van Heaven van Bryan Adams.

Dat laatste nummer hebben ze helaas niet gebracht maar de rest was even goed zoniet beter. Een heel mooi en vooral ingetogen concert, waarbij ze het zelfs aandurfden om echt unplugged te gaan. Ze brachten het mooie Sophie, met z’n vijven op de rand van het podium, zonder enige vorm van versterking, noch voor hun stem, noch voor hun instrumenten. Wondermooi.

den

Niet alle recensenten zaten op dezelfde lijn maar wij vonden het een fantastisch concert in een wondermooie zaal. Zeker voor herhaling vatbaar.

 

Clichés

Mooie liedjes duren niet lang. Time flies when you’re having fun. Het zijn maar enkele clichés maar zoals de meeste clichés zijn ze wel voor een groot deel waar.

Voor onze midweek in Limburg is dat in ieder geval zo. De afgelopen vier dagen zijn voorbij gevlogen en we waren dan ook een beetje triest toen we vanmorgen Landal Kasteeldomein De Cauberg achter ons lieten.

We zijn uiteraard niet rechtstreeks naar huis gereden. We hebben enkele tussenstops gemaakt. Om te beginnen in Tongeren om daar het Gallo-Romeinse museum te bezoeken. Zo hadden we nog een link met de Romeinse achtergrond van Maastricht en omgeving.

Een meevaller was de tijdelijke tentoonstelling. Die gaat op dit moment immers over Stonehenge, de mysterieuze stenen cirkel op Salisbury Plains. Wat de exacte bedoeling er van was zullen we ongetwijfeld nooit weten al zijn er meerdere theorieën.

In het echt valt Stonehenge trouwens een beetje tegen. Het ligt daar wat verloren tussen twee autostrades en je wandelt errond als een kudde schapen.

Maar de tentoonstelling was wel heel interessant. De permanente tentoonstelling is ook leuk hoor, zeker met de audiogids. Ons bezoek vandaag was trouwens de eerste keer dat we onze Museumpass gebruikten maar zeker niet de laatste keer.

Wij tellen alvast af naar onze volgende midweek. Eind juni trekken we naar Trois Ponts in het Landal Village des Gottales.

Het andere Valkenburg

Eergisteren viel Valkenburg ons eigenlijk een beetje tegen maar vandaag is gebleken dat we gewoon het verkeerde, hypertoeristische, gedeelte hebben gezien.

Vandaag hebben we een heel ander Valkenburg gezien.

Onze dag begon met een bezoekje aan de kasteelruïne dat we konden combineren met de Fluwelengrot. Deze mergelgrotten hebben niets te maken met de stof fluwijn maar werden genoemd naar de Franse eigenaar.

Grot is trouwens ook een verkeerde benaming want Nederland kent geen natuurlijke grotten. Alle “grottten” zijn dus eigenlijk groeven. Uit deze grotten worden al sinds mensenheugenis blokken “mergel” gehaald. Wat bij ons mergel wordt genoemd wordt bijvoorbeeld in Engeland chalkstone genoemd.

Je kan deze grotten trouwens enkel bezoeken met een gids. Doe je dat op je eentje dan loopt het ongetwijfeld slecht af. Wij hadden het geluk van een heel enthousiaste gids te hebben die ons ruim een uur heeft onderhouden.

Ons bezoekje aan de grotten hebben we afgerond met een stukje Limburgse Vlaai. Dat was er nog niet van gekomen en morgen moeten we helaas weer naar huis. Onze laatste kans dus.

Daarna zijn we naar het centrum getrokken maar dus een ander gedeelte dan het stuk waar we dinsdag doorheen zijn gelopen.

Heel rustig, heel netjes en heel mooi. Wat we ook vandaag weer zagen zijn reproducties van oude gevelreclames. Die hadden we dinsdag trouwens ook al gezien.

Na onze tweede beklimming (te voet toch) van de Cauberg zat alweer een heel mooie dag er op.

Vanavond nog effe nagenieten van een leuk verblijf in Landal Kasteeldomein Cauberg en morgen terug richting België.

Mestreech

Vandaag hebben we een dagje doorgebracht in Mosa Trajectum, tegenwoordig beter bekend als Maastricht. De oudste stad van Nederland die al sinds de Romeinse tijd is bewoond.

Maastricht is ontstaan langs de heirbaan van Tongeren naar Keulen die daar de Maas overstak. In 384 werd er de Bisschop van Tongeren, Sint Servatius begraven.

Nu is het bruisende winkelstad maar als je, zoals wij gedaan hebben, bij de VVV een stadswandeling gaat halen dan kom je ook op plekjes waar het veel rustiger is. Een bezoekje aan de Schatkamer van de Sint Servatiuskerk is ook de moeite waard. Je mag zeker niet vergeten om omhoog te kijken want tal van oude gebouwen hebben heel mooie gevelplaten.

Eigenlijk is er teveel te zien om op één dag te doen. We hebben nog niet de helft gedaan van hetgeen we wilden doen. Maar ja, nu kunnen (of moeten) we nog eens terugkomen hè.

Uiteraard hebben we ook een beetje geshopt maar we hebben vooral genoten van de stad.

En ondanks het feit dat het een “wandelvrije” dag was hebben toch maar weer 13 km op te teller staan.

Grijs (maar mooi)

Zo zonnig als het gisteren was … zo grijs was het vandaag.

De wandeling van vandaag zou ons langs verschillende kastelen brengen al is de term “kasteel” misschien misleidend. Eigenlijk waren het eerder kasteelhoeves maar dat maakte de wandeling niet minder mooi. Integendeel zelfs.

Af en toe moesten we de paraplu open doen maar met uitzondering van dat ene buitje rond de middag viel het al bij al nog heel goed mee. Gelukkig kwamen we onderweg een oude waterput tegen met een afdakje want tijdens die ene fikse bui was het net etenstijd. Verder bleef het beperkt tot enkele druppels.

Uiteindelijk hadden we 15 kilometers op de teller staan waarvan de laatste kilometer een stijgingspercentage van gemiddeld 12% had. Landal De Cauberg ligt immers op de top van … de Cauberg.

Terwijl ik dit schrijf valt de regen trouwens ook behoorlijk uit de lucht maar wat er vandaag valt kan morgen niet meer vallen. En morgen dat betekent voor ons een uitstapje naar Maastricht.