E3 – E34

Voorjaar 1969.

Jos Dams is wegenbouw-controleur op een grote werf in de Kempen. De werf omvat de bouw van 5 bruggen plus gedeelten van de verharding in deze bruggen en de toegangswegen. Zijn collega Louis Verelst heeft toezicht op de aanleg van de verhardingen van de kruisende wegen en uitbatingswegen. Twee andere collega’s tenslotte volgen de grondwerken van de eigenlijke snelweg.

De verschillende aannemers, onderaannemers, controleurs, ambtenaren en eigenlijk nagenoeg iedereen die bij dit grote project betrokken is probeert op zijn manier het onderste uit de kan te halen. Er passeert al wel eens een bruine envelop onder tafel of er verdwijnt wat beton van de snelwegwerf naar de fundering van een huis en dergelijke.

Een paar cafés en restaurants in de buurt plukken ook de vruchten van de werf.

Wanneer jaren later iemand over de snelweg raast heeft die immers toch niet het minste benul van wat er tijdens de bouw ervan is gebeurd.

In Volgens de regels van de kunst vertelt Thomas van ’t Landt de bouw van een snelweg in de jaren ’60 in de Kempen. Dat kan uiteraard enkel over de E3 gaan. Ondertussen heeft die wel een naamswijziging ondergaan en heet hij de E34. De snelweg verbindt de haven van Zeebrugge met Bad Oeynhausen in Duitsland. Mijn Nonkel Remi heeft daar destijds trouwens aan meegewerkt. Ik herinner me nog dat we naar de brug van Wechelderzande gingen kijken naar de bouw van de snelweg. Misschien was dat zelfs één van de bruggen waarover het in het boek gaat.

Een Nobelprijs voor literatuur zal de schrijver nooit krijgen maar het is wel een leuk boek om te lezen en het geeft volgens mij wel prima de sfeer van de jaren ’60 en ’70 weer. Ik heb trouwens gezocht op het internet naar meer informatie over de schrijver maar ik heb niks gevonden.

regels kunst

DNA

De eerste keer dat ik Lieven Scheire zag op TV was toen hij samen met Jonas Geirnaert, Koen de Poorter en Jelle De Beule als Neveneffecten op zoek ging de bron van de E40 in het gelijknamige programma. Hilarische TV was dat.

Ook BASTA waarin ze ervoor gezorgd hebben dat de belspelletjes van de Vlaamse TV werden gehaald was hoogstaande TV. Later volgden nog meerdere programma’s, zowel in Vlaanderen als in Nederland.

dna nerdland

Gisteren was hij te gast in CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg met zijn avondvullend programma : Live In Nerdland:DNA. In dit programma vertelt Scheire hoever de wetenschap al staat in het onderzoek naar het menselijk DNA. En dat is soms verbazingwekkend ver.

Ook verbazingwekkend is de manier waarop Scheire twee uur aan een stuk (zonder pauze dus) een volle zaal weet te boeien met wat in feite een wetenschappelijke lezing is. Maar hij doet dat op zo’n onderhoudende manier dat de tijd gewoon voorbij vliegt.

Vandaag vloog er ook een en ander maar dat had een heel andere oorzaak : een stormdepressie die over ons land trok. Gelukkig hadden we een binnen-activiteit gepland vandaag. In het klooster van Vorselaar was de tentoonstellingsreeks Hemel op Aarde te gast. Vorig jaar had ik het klooster al bezocht tijdens een Davidsfondsavond. Vooral de kloosterkapel is bijzonder mooi en omdat Conny er de vorige keer niet kon bijzijn hebben we dat vandaag goed gemaakt. Als extraatje kregen we in de kapel nog een klassiek gitaarconcertje.

Volgend jaar staan er nog meer feestelijkheden gepland want dan bestaat de Congregatie van de Zusters der Christelijke Scholen 200 jaar. In 1820 kocht Barones Regine Van de Werve-Della Faille een huis in Vorselaar om er een leerwerkschool voor arme kinderen op te richten. Dat huisje is in tweehonderd jaar uitgegroeid tot een scholengemeenschap die elke schooldag zo’n 3.500 leerlingen ontvangt.

Juliet Letters

Vijfentwintig jaar geleden schreven Elvis Costello en het fameuze Brodsky Quartet de inmiddels legendarisch geworden songsuite ‘The Juliet letters’. In een tijd waarin het vermengen van rock en klassiek nog als vloeken in de kerk was, sloeg deze samenwerking in als een bom.

In België was er maar één zanger die deze uitdaging aandurfde, en het bleek een schot in de roos. De wereldvreemde klanken van Sjostakovitsj waren een vanzelfsprekend decor voor het warme naturel van Patrick Riguelles stem.

De tournee die Riguelle begin deze eeuw speelde, was niet alleen hier een succes, maar kreeg de uitdrukkelijke goedkeuring van de grote Elvis Costello en bracht hem tot in de verste uithoeken van Europa – en zelfs tot in het wereldberoemde Opera House van Sidney.

Nu heeft strijkerskwartet Apollo Music Experience gevraagd aan Riguelle om hen te vergezellen op een nieuwe tournee. Resultaat is een 80 minuten durende mix van klassieke muziek met fictieve brieven als songteksten en een stem die soms akelig dicht de stem van Costello benadert.

Er was niet veel volk in CC Zwanenberg in Heist maar als diegenen die er wel waren evenzeer hebben genoten als Conny en ik dan zijn ze ook tevreden naar huis gekeerd. Tevreden maar wel heel moe. In de namiddag hadden we immers nog een tuinhuis gesloopt.

riguelle

Vandaag zijn we dan nog eens naar Tielen gereden om bij het IJssloeberke een ijsje te gaan eten. Nu ja … ijsJE … twee bolletjes lijkt wel een liter ijskreem te zijn. Gelukkig hebben we ons onderweg laten afzetten en zijn we de rest van weg (een dikke 6km) te voet verder gegaan. Er stond een fikse wind maar we hebben er toch van genoten.

Kruistocht in Spijkerbroek

Wanneer Dolf Wega op bezoek is bij Dr. Simiak is hij danig onder de indruk van de materietransmitter die het laboratorium vult. Met dit toestel kan men voorwerpen wegflitsen naar een ander tijdperk. Voorwerpen terughalen lukt niet altijd want daarvoor moeten ze op exact dezelfde plaats blijven staan.

Wanneer Dolf voorstelt om eens een mens te verplaatsen, meer bepaald zichzelf, wordt dit eerste geweigerd maar uiteindelijk geeft de dokter toch toe.

Dolf overtuigt de dokter om hem naar Montgivray in Frankrijk te sturen en meer bepaald op 14 juni 1212. Op die datum vond daar immers het riddertoernooi van de Hertog van Dampierre plaats en dat zou hij wel eens willen zien.

Er loopt echter iets mis en Dolf belandt in de buurt van Keulen. Daar redt hij de Italiaanse student, Leonardo Fibonacci uit Pisa, uit de handen van struikrovers. Even later zien ze een lange stoet kinderen passeren. Door die stoet verliest Dolf de exacte plaats van zijn aankomst uit het ook en op die manier strandt hij in de 13de eeuw in het gezelschap van een paar duizend kinderen die op weg zijn naar Jeruzalem.

Dolf besluit dan maar mee te gaan. Onderweg sluit hij vriendschap met enkele kinderen. De jonge Mariecke en Carolus die voorbestemd is om Koning van Jerusalem te worden, Fredo, Bertho, Hilde en zovele anderen. De kinderen volgen de herdersjongen Nicolaas die in een visioen gezien heeft dat hij naar Jerusalem moet om de Saracenen te verjagen. Hij wordt begeleid door twee paters, Dom Anselmus en Dom Johannis. Op een of andere manier vertrouwt hij de twee niet.

De kinderen moeten vele ontberingen doorstaan en dankzij het organisatietalent en de (20ste eeuwse) kennis van Dolf, oftewel Rudolf Wega van Amstelveen overleven velen de tocht. Helaas sterven er ook veel kinderen. Zullen ze uiteindelijk in het Heilige Land geraken? 

Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman was, toen ik jong was, één van mijn favoriete boeken. Samen met Oorlogswinter van Jan Terlouw werd dat boek minstens één keer per jaar meegebracht uit de bibliotheek (of de “boekerij” zoals wij ze toen noemden).

Nu het boek heruitgebracht is en bovendien verkrijgbaar voor slechts 2,50 euro leek het me een goed idee om het opnieuw te kopen en uiteraard te lezen. De beste 2,50 euro die ik dit jaar heb uitgegeven. Dit boek heeft niet voor niets de Gouden Griffel gekregen in 1974. De bekroning met de Europese jeugdboekenprijs voor de beste historische roman in 1976 is evenmin gestolen.

Na al die jaren blijft het een sterk boek, zelfs voor iemand ondertussen middle aged is. Geschiedenisschrijvers zijn er nog altijd niet volledig uit of de twee Kinderkruistochten uit 1212 wel degelijk om kinderen ging of dat het een verkeerde vertaling is en feitelijk om jongvolwassen ontheemde boeren ging. Feit zou wel zijn dat ze beide werden geleid door iemand die een visioen had gezien. In Frankrijk volgden zo’n 30.000 mensen ene Stephan van Cloyes, in Duitsland kreeg herdersjongen Nicolaas zo’n 8.000 volgelingen.

Wat er ook van zij … het is een geweldig boek en de middeleeuwse structuren en gewoonten worden er perfect in beschreven.

Ik kan het iedereen warm aanbevelen. Ga snel naar de winkel en koop het voor slechts 2,5 euro! Je zal er geen spijt van hebben.

kruistocht

 

Lente

Ik weet niet hoe het komt maar die weekends vliegen tegenwoordig voorbij.

Na een namiddagje “puinruimen” in de tuin van Conny trokken we gisterenavond naar CC Zwanenberg in Heist op den Berg.

Daar waren Jan De Smet en Bert Blommen te gast. Samen zijn ze in de platenbakken van de kringloopwinkels in Vlaanderen gedoken. Bert vertelt sappige verhalen over artiestennamen en vieze platenhoezen, Jan maakt van sommige afschuwelijke liedjes mooiere versies à la Bob Dylan of John Lee Hooker.  Het was de première van hun voorstelling en je zag inderdaad dat ze nog een beetje meer op elkaar moeten inspelen maar het was een heel leuke avond.

kringwinkel

Vandaag hebben we dan een rustige wandeling doorheen het Land van Nete & Aa gemaakt. En daar waren we niet alleen. Massa’s wandelaars en fietsers gezien onderweg. Enkele mooie foto’s gemaakt ook.

Tiegemberg

Men zegt dat mooie liedjes niet lang duren. Wel … verlengde weekends ook niet, zelfs al zijn ze verlengd.

Hoewel we gerust nog een week wilden blijven moesten we vanochtend alweer uitchecken bij het Ibis Hotel in Kortrijk. Recht naar huis rijden deden we evenwel niet. We reden eerst nog naar Ingooigem voor onze tweede wandeling. Een wandeling die trouwens ook uit het boek 75 wandelingen in Vlaanderen komt.

Deze keer bracht de wandeling ons naar Ingooigem om vandaar naar de Tiegemberg te trekken. Ik denk dat we die Tiegemberg van alle kanten hebben beklommen, behalve van de binnenkant. Maar het was wel telkens de moeite waard want de uitzichten waren elke keer weer prachtig. Net zoals het weer trouwens.

Maar ja … het zit er dus weeral op. Heel jammer maar anderzijds is het goed nieuws want nu kunnen we aftellen naar onze volgende uitstap en die zal er sneller zijn dan we denken. In april trekken we immers naar Zuid Limburg voor een midweekje aan de Cauberg.

En om bezig te blijven hebben we vandaag almaar vast een midweekje in de Ardennen geboekt in de laatste week van juni. We blijven dit jaar dus trouw aan het motto dat je niet ver moet gaan om mooie dingen te zien.

Niet wandelen op een lentedag

Elke keer dat we op vakantie gaan, of het nu voor twee weken is of voor een midweek of, zoals deze keer, voor een verlengd weekend … we proberen altijd minstens één niet-wandeldag in te lassen. Een niet-wandeldag waarop vaak meer kilometers worden afgelegd dan op een wandeldag maar dat is bijzaak.

Vandaag kozen we voor een stadswandeling door Kortrijk. Onze gids was een brochure rond de metamorfose van de stad op architecturaal gebied. Op deze route krijg je zowel de oude beschermde monumenten als mooie voorbeelden van stadsvernieuwing te zien.

Zo passeerden het Begijnhof, de Broeltorens en enkele kerken de revue maar ook de nieuwe bruggen over de Leie en bijvoorbeeld het Budapark.

Omdat we hier en daar een wegwijzer hadden gemist hadden we geen 4.3 km op onze teller maar bijna 12km. Maar het was een heel mooie wandeling en Kortrijk heeft me aangenaam verrast. Onderweg hebben we ook een bezoekje gebracht aan Kortrijk 1302, een interessant museum met audiogids en ook een leuke film met Michaël Pas, Kurt van Eeghem en Vic De Wachter over de feitelijke Guldensporenslag en hoe die door de jaren heen  eigenlijk is misbruikt.

Aflsluiten deden we de wandeling in het Huis van de Grootjuffrouw in het Begijnhof. De Grootjuffrouw was destijds de abdis van het Begijnhof en in haar huis is nu een heel gezellig koffiehuisje gevestigd.

Een heel fijne dag hebben we zonet afgesloten met een heerlijke Trio van Pasta in Da Franco, een aan te raden restaurant op de Grote Markt.