We zijn alweer halfweg van deze midweek.
Deze voormiddag zijn we in Domburg gebleven. We zitten vlakbij de zee en moeder wou die wel eens zien. Nu wist ik van Conny dat er in Domburg minstens 2 plaatsen zijn waar je met een rollator of een rolstoel tot aan het strand kunt. Meestal zijn er immers enkel trappen om aan de andere kant van de duinen te geraken. En hoewel stappen zonder rollater geen probleem is neemt moeder die op langere wandelingen toch graag mee. Het geeft steun, zekerheid en vertrouwen.
Maar niet in Domburg dus. Eén “rolstoelpad” dat stijl omhoog en omlaag gaat en één rolstoelpad dat eerder met haarspeldbochten werkt. Wat trouwens nog beter was, die twee paden zijn nog eens verbonden met een soort “vlonderpad” zodat je ook nog een strandwandeling kan doen. Een flinke pluim voor Domburg. Uiteindelijk hadden we 3,6 km op de teller.
Terug in de bungalow even gerust en boterhammetjes gegeten en dan de auto in voor een verplaatsing naar Goes.
Goes is in de 10e eeuw ontstaan aan de rand van een kreek genaamd de Korte Gos. Het op een kreekrug gebouwde dorp groeide snel en reeds in de 12e eeuw was er sprake van een marktplein en een aan Maria Magdalena gewijde kerk. Door de snelle groei kreeg Goes in 1405 stadsrechten van de graaf van Zeeland, Willem VI en in 1417 officieel toestemming om zich te versterken met stadsmuren en een stadsgracht.
Tijdens de watersnood van 1953 bleef Goes droog. De dijken ten noorden van de stad hielden het, al scheelde het niet veel, zoals de dijk bij Kattendijke die door versterking door zandzakken overeind bleef. Als dit niet zo was geweest waren de gevolgen voor Goes en de rest van Zuid-Beveland niet te overzien geweest. (Bron: Wikipedia)
Wij deden een wandeling langs de vesten. Het was feitelijk een knooppuntenwandeling en we hebben ook pijltjes gezien maar de knooppunten zelf hebben we totaal gemist. We klokten af op ruim 3 km.
walkingwithluc 