Een schitterend Mysterie

Heel lang geleden waren ze gevlucht voor de Spaanse Inquisitie . Jaren leken ze van de aardbol verdwenen. Tot er plots een CD verscheen met hun gezangen, Gregoriaanse gezangen. De kwaliteit van de CD was niet om over naar huis te schrijven maar plots waren ze wereldberoemd … de 24 Paters Gilbertijnen en hun afgelegen abdij Sint-Gilbert-Entre-les-Loups in Canada.

Maar dan sterft plots één van hen. De Prior, tevens koorleider, wordt dood teruggevonden in de privé-tuin van de Abt. Het is geen natuurlijke dood. Het is aan Hoofdinspecteur Gamache en Inspecteur Beauvoir om tussen de 23 andere paters een moordenaar te vinden.

Zat hij in het “kamp” van de prior of in het “kamp” van de Abt? Welke rol speelt het blad muziek dat Gamache op de prior heeft gevonden? En waarom komt hoofdcomissaris Francoeur zich met de zaak moeien?

Een Schitterend Mysterie is mijn eerste kennismaking met Hoofdinspecteur Gamache van de Canadese Surêté. Het is het achtste boek uit deze reeks van Louise Penny. Het was een leuke kennismaking die smaakt naar meer. Probleem is wel een beetje dat je eigenlijk ook nummer 7 uit de reeks zou moeten hebben gelezen om 100% mee te zijn. Tweede probleem is dan weer dat nummer 7 niet in het Nederlands is verschenen. Ik tel 15 boeken en daarvan zijn er slechts 4 vertaald.

Misschien toch nog maar eens gaan kijken op Amazon?

mysterie

Werelderfgoed

Wat doe je op een Pinkstermaandag wanneer je niet te ver wil rijden?

Het M-museum in Leuven zou een optie kunnen zijn maar aangezien ik had gelezen dat het Nationaal Museum voor de Speelkaart in Turnhout vandaag op Pinkstermaandag uitzonderlijk zou open zijn en aangezien Conny nog nooit in mijn geboortestad was geweest kozen we dus voor Turnhout.

De auto lieten we achter in een nagenoeg verlaten ondergrondse parking aan de Warande. Vandaag ging het dan te voet naar het Speelkaartenmuseum om daar … voor een gesloten deur te staan. Toch wel een teleurstelling hoor.

Lang hebben we niet getreurd. We hebben een stadswandelingetje gemaakt. Een wandeling die ons ook naar het Begijnhof bracht en dat maakte de teleurstelling meer dan goed.

Een echte stichtingsdatum is niet bekend maar het Begijnhof dateert waarschijnlijk van de 13de eeuw. De meeste gebouwen zijn 16de en 17de eeuws. In 1998 is het samen met andere begijnhoven Unesco Werelderfgoed geworden.

Het is echter vooral een heel mooi en rustig begijnhof, heel mooi gerestaureerd. Een oase van een rust in een drukke stad (ook was het er vandaag vrij rustig).

Classic of Boutique

De afgelopen jaren ben ik een vrij frequent bezoeker van het Rock Werchter voor oude mensen … TW Classic.

Dit jaar leek het er ook even op dat we weer naar de wei zouden trekken. Bon Jovi en John Fogerty (van Creedence Clearwater Revival) waren immers de grote namen die werden aangekocht. Bon Jovi heb ik eens gezien op het strand van Zeebrugge en de dubbelelpee met de greatest hits van CCR heb ik destijds grijsgedraaid.

Toch besloten we om even af te wachten welke andere groepen er nog zouden komen. En die groepen stelden helaas niet veel voor.

Toen de affiche van Werchter Boutique meer en meer duidelijk werd moesten we misschien overwegen om eens een keer naar boutique te gaan in plaats van naar Classic.

Want zeg nu eerlijk … Novastar, Arsenal, Pretenders, Triggerfinger, Snow Patrol en Fleetwood Mac. Een meer klassieke affiche kan je eigenlijk niet samenstellen.

Wij dus rond 11u30 de fiets op en door de wind en door de regen richting Werchter. Fiets achtergelaten op de fietsparking, twee kilometer stappen en even later stonden we op de wei, net op tijd om Novastar te zien en horen spelen. We hebben Joost al vaker gezien en hij stelt zelden teleur. Dat deed hij ook gisteren niet.

WB1 Novastar

Na Joost was het de beurt aan Arsenal en helaas ook aan de eerste stevige regenbuien. Het deerde de mensen niet veel. Arsenal hebben we ook al eerder gezien en ook zij stellen zelden teleur, ook al zijn ze totaal verschillend van Novastar. Het is onmogelijk om niet te bewegen wanneer Hendrik Willemyns en de zijnen op het podium staan. Zelfs ik begin dan mee te bewegen.

WB2 Arsenal

Derde op het programma was één brok jeugdsentiment voor mij. Chrissie Hynde, de Amerikaanse zangeres van de Britser dan Britse Pretenders heeft me altijd aangesproken. Ik was dan ook opslag 40 jaar jonger. De meeste van de klassiekers kon ik nog woord voor woord meezingen … Kid, Stop Your Sobbing, Back on the Chaingang … Genieten dus.

WB3 Pretenders

Ondertussen was het tijd voor een hapje maar eerst passeerden we nog even via de Merchandising. Daar werden we verwelkomd op een tweede zware regenbui. Gelukkig zou dat de laatste zijn.

Terwijl we onze pot pasta Bolognaise probeerden leeg te eten (gigantische portie was dat) begon Triggerfinger als vierde groep aan hun set. Zij hadden drie gasten bij zijnde Fenne Kuppens van Whispering Sons, Selah Sue en Henny Vrienten. De eerste gast hebben we helaas gemist maar de andere twee gelukkig niet. De gasten waren volgens mij trouwens beter dan de gastheren. Ik heb het echter niet echt voor Triggerfinger en ben dus misschien een beetje bevooroordeeld. Vraag me niet waarom maar ik moet ze niet. Het kan misschien perceptie zijn. Ik hou niet van patsers en Ruben Block en zijn maten zijn wat mij betreft patsers.

WB4 Triggerfinger

Enfin, om half acht was het de beurt aan de groep die ons over de meet heeft getrokken : Snow Patrol. Zij staan al een tijdje op onze bucketlist en deze kans konden we dan ook niet aan ons voorbij laten gaan. In januari hadden we eigenlijk ook al wel kunnen gaan. Maar naar het concert gaan van de absoluut favoriete groep van iemand die thuis moet blijven omdat ze in volle blok zit … dat konden we echt niet maken. Gisteren zijn we wel geweest en zat de student weer in de blok maar als compensatie hebben we een t-shirt meegenomen. Ook Snow Patrol stelde trouwens niet teleur. Heel mooi optreden.

WB5 Snow Patrol

Na een uurtje wachten was het dan de tijd aan de top of the bill … Fleetwood Mac. Ik had ze al eerder aan het werk gezien, één keer zonder Christine McVie (toen waren ze niet slecht) en één keer met Christine McVie (in 2015 en toen waren ze veel beter).

Deze keer zouden ze echter optreden zonder Lindsey Buckingham die (na een zoveelste ruzie met Stevie Nicks) nog maar eens aan de deur werd gezet. Hij werd vervangen door Neill Finn (die we in januari nog met zijn zoon aan het werk hebben gezien) en Mike Campbell (gitarist bij Tom Petty). Het was dus afwachten wat dat zou geven.

Zoals de traditie het wil zetten ze de show in met The Chain en dat viel nog best mee. Maar dan kwamen Little Lies en Second Hand News en toen begon ik toch al een beetje de wenkbrauwen te fronsen. Soms klonk het echt vals, zelfs bij Christine McVie. De nummers op zich zijn nog altijd ijzersterk maar de uitvoerders lieten toch wat te vaak een steekje vallen.

WB6 Fleetwoodmac

Als Mick Fleetwood dan aan een totaal overbodige drumsolo van een uur begon (nu ja … het leek wel een uur) was het voor ons genoeg om door te gaan. We wisten dat er nog een cover van Don’t Dream It’s Over zou komen maar we hadden in januari nog het origineel gehoord.

Een fantastische dag werd toch een beetje in mineur afgesloten dus. Een klein uurtje later zou er nog een kleine tegenvaller zijn. De fietspaden op onze 13km tellende tocht lagen overal bezaaid met brokstukken van bomen en takken. Eén daarvan heb ik behoorlijk hard geraakt en ongeveer een kilometer voor onze eindbestemming was alle lucht uit mijn achterband verdwenen. De laatste honderden meters werden dus wandelend afgelegd.

Al bij al was het wel een heel geslaagde maar toch vermoeiende dag.

De foto’s in deze blogpost zijn geleend van de Facebookpagina van Werchter Boutique

Wandelweekend

Afgelopen weekend was een echt wandelweekend met de Vraaliewandeling op zaterdag en de allereerste Alpro Urban Walk op zondag.

De Vraalie zijn een aantal meisjes uit of uit de buurt van Peulis die elkaar al kennen van uit de jeugdbeweging. Naar jaarlijkse gewoonte komen ze, samen met partners, ergens samen om een wandeling te maken en achteraf gezellig te eten.

Twee jaar terug hebben we de Pikhakendonk wandeling tussen Rijmenam en Hever gedaan, vorig jaar zijn we gaan wandelen in Kessel en dit jaar was het de beurt aan … Vorselaar. Jawel, mijn eigen Vorselaar.

Ik had een wandeling van een kleine 9 km uitgestippeld langs de K’s van Vorselaar: Klooster, Kerk, Kaak, (de 14) Kappelekens en uiteraard ons Kasteel. Al zeg ik het zelf … het was een heel mooie wandeling. Na de wandeling hebben we kunnen genieten van een smakelijk maaltijd met de beste Kempische ingrediënten in De Schranshoeve. Op de dagteller stonden 12,85 km.

Vraaliegroep.jpg

Zondag waren we om 7u al onderweg naar Brugge om deel te nemen aan de Alpro Urban Walk. Deze wandeling van 10 km bracht ons door gebouwen als het Gerechtsgebouw, de Heilige Magdalenakerk, het Concergebouw en het Stadsbestuur. Andere gebouwen zoals het Stadhuis en de Gentpoort hebben we links laten liggen. Er werd immers niet in waves gestart zodat het op enkele plaatsen gewoon te lang aanschuiven was. We hebben evenmin een kwartier aangeschoven om een praline te proeven, ook al is ze van Dominique Persoone.

Dat is misschien een les voor volgend jaar : zorg ervoor dat de drieduizend deelnemers meer verspreid vertrekken. Dat voorkomt misschien lange wachttijden verderop.

Om twee uur waren we rond en trokken we terug richting Peulis. Op de dagteller : 17,50 km.

 

Ree

Er was een tijd dat we bijna elke week een KWB-wandeling deden. Tegenwoordig trekken we er liever met ons tweetjes op uit. Een knooppuntenwandeling, een wandeling uit één van de vele gidsen die we hebben of gewoon uitstippelen via één of andere website.

Maar de KWB-wandelingen in onze thuisbases blijven we wel trouw. Hemelvaartdag is de traditionele dag voor de wandeling in Peulis (ondertussen toch mijn tweede thuishaven).

Even dachten we eraan om te fietsen maar daarvoor stond er net iets teveel wind. Daarom toch maar wandelen. Dat gaf me bovendien de gelegenheid om mijn nieuwe Meindl’s uit te proberen. Een geslaagde test trouwens.

De wandeling was niet overal even mooi maar ik ben er wel in geslaagd om een ree in het wild te fotograferen. Vorig jaar in Zeeland was me dat ook al gelukt maar vandaag dus nog eens. Het heeft ineens mijn dag goed gemaakt.

Herkansing

trixMen zegt vaak dat iedereen een tweede kans verdient. Afgelopen dinsdag heb ik dat ook gedaan.

Eén van de eerste concerten die Conny en ik samen hebben gedaan was Trixie Whtiley, ruim drie jaar geleden in de Lotto Arena, toen zelfs in het gezelschap van collega Heidi en een paar vriendinnen.

Dat concert begon al slecht met STUFF in het voorprogramma. Sommige mensen doen lyrisch wanneer ze het hebben over STUFF maar voor mij waren het een paar muzikanten die elk een verschillend nummer speelden. Bovendien stond het geluid veel en veel te luid.

Ook het concert van Trixie zelf was niet aan te horen. Zo luid dat ik na een halfuur al ben doorgegaan.

Nochtans vond (en vind) ik haar best aangenaam om naar te luisteren wanneer ik ze hoor op de radio.

Als ze dan een optreden geeft in één van onze favoriete concertzalen, de AB, om haar nieuwe CD “Lacuna” voor te stellen, dan wil ik haar wel een tweede kans geven.

Spijt heb ik er zeker niet van gehad, in tegendeel. Vóór het concert hadden we eerst ons traditioneel etentje in de AB Resto, een heel stil etentje trouwens want als je Geep eet dan moet je echt wel geconcentreerd blijven om geen graten binnen te krijgen.

Daarna volgde om 20u een optreden van Echo Beatty, een vriendin van Trixie. Zij was veel meer te genieten dan die kwasten van STUFF. Dat was alvast een goed begin.

Om 21u was het dan de beurt aan Trixie zelf. Begeleid door een drummer die ook bass, piano, gitaar, synthesizer en wat dan ook speelde, gaf ze het beste van zich zelf. En dat beste was stukken en stukken beter dan hetgeen ze in Antwerpen bracht. De bass stond wel een beetje luid maar verder viel er op het geluid weinig aan te merken.

Dat valt helaas niet te zeggen van de belichting. Waarom we om de haverklap moesten worden verblind is me een raadsel maar verder valt er dus niks slecht te zeggen over het concert. Geslaagde herkansing dus.

Daarmee zit ons indoorseizoen er bijna op. Op 22 juni volgt nog Mark Knopfler in Antwerpen maar verder is het Werchter Boutique, Graspop, Openluchttheater Rivierenhof, Rijmrock (waarschijnlijk), Maanrock (mogelijk), Lokerse Feesten …

Druk

Alweer een goed gevuld weekend achter de rug maar voor het eerst in weken is er niet in de tuin van Conny gewerkt.

Gisteren waren we al wel vóór negen uur onderweg naar Eindhoven. Daar vond immers het Brabants Stripspektakel plaats. Deze stripbeurs was vroeger één van mijn favorieten. Toen vond ze echter plaats in het laatste weekend van Augustus en moest ik er voor naar Valkenswaard.

Toen namen nieuwe organisatoren het over en zij verplaatsten de beurs naar het eerste weekend van september, een weekend dat ik meestal in Engeland vertoefde.

Dit jaar kreeg ze echter een nieuwe datum en een nieuwe locatie waardoor ik toch nog eens kon gaan. Terwijl ik me rustig doorheen de dozen en dozen met stripverhalen werkte genoot Conny van een smakelijk Latte en een paar hoofdstukken op de “-reader.

Ik had gehoopt om ook naamgenoot Charel Cambré te ontmoeten maar hij blijkt geen ochtendmens te zijn. Jan Bosschaert en Jean-Pol waren er wel.

Na de beurs die we toch weer enkele pareltjes heeft opgeleverd zijn we naar Postel gereden om een mooie wandeling te maken in en rond de Abdij. Postel is al sinds de 12de eeuw de thuisbasis van deze Norbertijnerabdij. Je kan er abdijkaas en gigantisch grote broden kopen maar je kan er dus ook heel mooi wandelen. Wij kozen voor de wandeling van 6,5 km.

Ook vandaag werd er gewandeld maar dan in het Molenbos in Grobbendonk, met een drankpauze in Den Herberg van Bartel Van Riet.

Kortom een goed weekend geweest voor De Roze Mars ten voordele van Pink Ribbon.