Keizers

Dit weekend stond in het teken van de keizers.

Afgelopen vrijdag met het véloke naar het zuid in Antwerpen waar ik had afgesproken met Conny. Een hamburger gegeten in een verlaten Ellis Burger en dan te voet naar Borgerhout waar we verwacht werden in de mooiste concertzaal van het land … De Roma.

In de Roma werden we eerst opgewarmd door RAMAN, een Gentse groep die veel potentieel toont maar die op dit moment nog niet standvastig genoeg is.

Om 21u, 10 minuten later dan voorzien, betraden de heren van Kaiser Chiefs het podium op de tonen van Money for Nothing van Dire Straits. Ik had ze al twee keer eerder gezien, eenmaal op de wei van Werchter in 2012 en eenmaal op de Markt in Tienen in 2013. Maar bij Conny stonden ze behoorlijk hoog op de bucketlist dus moesten we echt wel gaan. Toen wisten we uiteraard niet dat ze later dit jaar nog eens terugkeren naar die wei in Werchter.

Ze waren goed, zelfs heel goed. Maar ze waren niet zo goed als 7 jaar geleden. Wat misschien wel logisch is. Zeven jaar geleden had ik waarschijnlijk ook nog net iets meer energie dan nu (al lijkt mijn energie de laatste 4 jaar en zeker de laatste twee jaar wel terug te zijn toegenomen 😉).

kaiserchiefs

Het was in ieder geval de verplaatsing naar Borgerhout waard geweest.

En ook vandaag stond de dag in teken van een keizer. Nu ja, we zijn gaan wandelen in Herentals en daar hebben ze toch een standbeeld staan van een Keizer? Zoek het maar eens op in Google : keizer + Herentals.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons van het station naar het Olens Broek zou brengen waarbij we een stuk langs de Kleine Nete zouden wandelen. Het water van die Nete stond trouwens behoorlijk hoog. Sommige stukken viel het nog mee maar op andere stukken waar de wind vrij spel had en waar de regen ons teisterde waren minder leuk.

Maar we kunnen toch maar weer 8 km bijschrijven op onze teller. Genoeg om morgen een nieuwe werkweek aan te vatten.

De Monogram-moorden

1929 – Poirots rustige avondmaal in een Londens koffiehuis wordt verstoord als een opgejaagde, jonge vrouw hem toevertrouwt dat iemand op het punt staat haar te vermoorden. Ze is doodsbang, maar zegt dat het recht zal zegevieren als ze dood is, en ze smeekt Poirot geen onderzoek te verrichten in het geval van haar dood.

Later die nacht worden drie mensen dood aangetroffen in een chic, Londens hotel. De moordenaar heeft drie sinistere aanwijzingen achtergelaten: een manchetknoop met initialen in de mond van elk slachtoffer.

Al snel is Hercule Poirot, samen met de jonge Edward Catchpool van Scotland Yard, verwikkeld in de zaak en terwijl hij alles op alles zet om de bizarre stukjes van de puzzel in elkaar te zetten, maakt de moordenaar zich op om weer toe te slaan.

Alles lijkt te kunnen worden teruggebracht naar dramatische gebeurtenissen, lang geleden in een klein Engels dorpje.

De Monogram Moorden is het eerste boek van Sophie Hannah waarbij Hercule Poirot, de beroemdste Belgische detective, een reboot kreeg. Ik had al eerder Het mysterie van de drie kwarten gelezen en ook deze keer was het weer heel lekker lezen. Perfect voor op de trein.

Ook deze keer weet Hannah de sfeer uit het interbellum weer te geven, een heel mooi eerbetoon aan Agatha Christie.

monogram

Blitsbezoek aan Breda

Mooie liedjes duren niet lang, gezellige verlengde weekends ook niet.

Na het uitgebreide ontbijt lieten we Auberge De Moerse Hoeve achter ons en trokken we terug richting het land zonder regering.

Het was behoorlijk vechten om de wagen op de baan te houden. Gelukkig hadden we na een halfuurtje rijden onze tussenstop al bereikt … Breda. Conny was er al eerder geweest, voor mij was het een première.

Het was zondag dus veel museums waren er niet open maar we hebben wel een gezellige, zij het heel winderige, stadswandeling gemaakt. We zijn tot de conclusie gekomen dat het naar meer smaakt en dat we zeker nog eens terugkomen maar dan ineens voor een heel weekend. Een ideetje voor het najaar.

Na een gigantisch grote Croque Monsieur bij Dickens & Jones een bezoekje aan koopcentrum De Barones was het dan tijd om echt naar huis te rijden.

De terugweg was behoorlijk vermoeiend, een constant gevecht met de wind maar gelukkig was het droog.

En nu kunnen we aftellen naar de volgende shortbreak … binnen 6 weken.

Duinen zonder zee

Voor onze tweede wandeling trokken we vandaag naar Drunen op een halfuurtje rijden van de Moerse Hoeve.

Daar kozen we voor een knooppuntenwandeling van ongeveer 11km met vertrek en aankomst aan Herberg de Drie Linden.

Al snel zaten we echt in de duinen. Dat doet toch raar hoor … zo in het midden van Noord-Brabant metershoge duinen. Het enige verschil met die van Zeeland die we vorig jaar bezochten zijn de schelpjes.

Het was echter een heel mooie wandeling waarbij de landschappen steeds veranderden maar het was ook behoorlijk lastig wandelen door de duinen. En dan was het zand nog vrij stevig. In de zomer wanneer het droog is moet het nog lastiger zijn.

Uiteindelijk bereikten we na ruim 12 km de finish. Behoorlijk moe maar dan van dat plezant moe.

Weekendje weg

Het is half februari, we hebben al anderhalve maand hard gewerkt … hoogste tijd dat we er eens even tussenuit glippen dachten we zo.

We hadden nog een Bongobon liggen en die hebben we dan maar ingeruild voor een verlengd weekend in Auberge Moerse Hoeve in De Moer, dichtbij Kaatsheuvel en Tilburg. Maar ook dichtbij de het Nationaal Park Loonse en Drunense Heide.

Dat was ook onze bestemming nadat we eerst nog tickets hadden besteld voor Texas die in december naar België komen.

Onze wandeling vertrok aan Café Roestelberg in Kaatsheuvel. Bij de start mochten we al direct een duinrug beklimmen. Gelukkig was het zand nog een beetje nat zodat je toch nog vrij stevig kon doorstappen.

De wandeling was een mengeling van duinen, heidegebied en dennenbossen. Heel mooie wandeling, heel afwisselend en het weer viel ook nog mee.

Morgen ontdekken we een andere kant van dit Nationaal Park. Als dat even mooi is als vandaag dan zitten we gebeiteld.

Bijwerken

Het nadeel van enkele dagen te zijn geveld door ziekte is dat het bergje werk dat op je bureau ligt enkel maar groter wordt.

Maar vóór het zover was zijn we nog eens naar het CC Zwanenberg in Heist geweest en wel naar de matineevoorstelling van Het land van de Glimlach, een operette van Franz Lehar gebracht door het Vlaams Muziek Theater uit Heist. Deze keer kreeg ik Conny zelfs zo ver om mee te gaan zodat ik niet  alleen met mijn moeder naar daar moest.

Lisa, de dochter uit een adellijke Weense familie, wordt verliefd op de Chinese prins Sou Chong en verlaat Wenen om hem te volgen naar China. Daar worden beiden zich bewust van de onverenigbaarheid van hun karakters en de onoverkomelijke verschillen tussen de westerse en oosterse cultuur. Die tegenstellingen leiden tot een bitter conflict en het tragische einde van hun liefdesverhaal. Lisa’s exotische droom vervliegt, en verteerd door heimwee naar haar vroegere leventje, keert ze ontgoocheld terug naar haar mooie blauwe Donau. De prins blijft alleen achter en tracht zijn pijn te lenigen met een ‘Immer nur lächeln’, zoals de Chinese gewoonte het volgens het toenmalige clichébeeld voorschreef, altijd maar lachen of glimlachen, wat er in het leven ook moge gebeuren.

Net zoals vorig jaar (Een nacht in Venetië) was ook dit weer een pareltje om te bekijken. Hoofdrolspelers Kris Wouters (Prins Sou-Choung), Nathalie Denyft (Lisa Lichtenfels), François Jacobs (Graaf Lichtenfels), Rudi Giron (Luitenant von Pottenstein) en Eva Vanduren (Princes Mi) zijn toppers in hun vak.

landvandeglimlach

Maandag had ik nog een dagje respijt maar echt ontspannen was er met het jaarlijkse bezoekje van de 13 jaar oude diesel van mijn moeder aan het Autokeuringscentrum van Westmalle niet echt bij maar gelukkig werd hij zonder enig probleem goedgekeurd.

Over de werkweek kan ik heel kort zijn. Druk, druk, druk, druk en nog eens druk. Gelukkig was het vrij snel weekend zodat we terug even konden ontspannen.

Gisteren hebben we dat gedaan door een tentoonstelling over mijn jeugdheld te bezoeken. Daarvoor trokken we naar Wilrijk, woonplaats van wijlen Jef Nys, de geestelijke vader van dat jongetje met het blonde strooidakje … Jommeke. 65 wordt hij dit jaar en bovendien verschijnt zijn 300ste avontuur. Jef Nys mag dan al niet meer onder ons zijn, zijn geesteskind blijft kranig verder avonturen beleven. Was het een grootse tentoonstelling? Niet echt maar ze was wel goed opgebouwd en ik ben toch blij dat we geweest zijn. Onder andere dankzij Jommeke was ik al heel vroeg een leesfan (en dat ben ik nog altijd).

jommeke65

Gisteravond hadden we dan onze jaarlijkse afspraak met Toneelvereniging Oud KLJ. Zij brachten deze keer TAXI TAXI Online, een klucht van Ray Cooney, een meester in het vak.

Taxichauffeur John Dezwart leidt een dubbelleven. Hij is getrouwd met Marleen, waarmee hij een dochter Vicky heeft en in Vorselaar woont. Met zijn vrouw Vera, die in Grobbendonk woont, heeft hij een zoon Marc. John heeft alles onder controle, tot Vicky en Marc samen chatten op het internet en ze elkaar persoonlijk willen ontmoeten. John probeert wanhopig zijn vel te redden. Tegen zijn zin wordt bovenbuur Stan Van Geyt betrokken in John’s kluwen van leugens. Wordt John ontmaskerd… of kan hij zijn dubbelleven verder zetten…

We hebben al veel stukken gezien van onze Vorselaarse amateurgezelschappen maar gisteren moet toch wel één van de allerbeste zijn geweest. Vanaf het moment dat het doek openging tot het ruim twee uur later terug dichtging hebben we gelachen. Grappig stuk gebracht door begenadigde acteurs die perfect waren gecast. Zo’n avondje waar je je beter van voelt!

taxitaxi

We kunnen weeral tegen voor een paar dagen.

Geveld

geveldJe kan radio of tv niet opzetten, de krant niet openslaan of gewoon even op het internet gaan zonder iets te horen, zien of lezen over het Corona-virus.

Wel, ik kan je vertellen, ook een doordeweeks virus kan je vellen hoor. Ik heb het mogen ervaren.

Vorige zondag nog mooi naar het sluitingsconcert van het verjaardagsjaar van de Cultuurraad van Vorselaar geweest (waarbij Jan De Wilde erg goed op dreef was). Maandag gaan werken met een verkoudheidje. Dinsdagochtend voel je je dan weer terug iets beter maar na een hele dag in die droge kantoorlucht is dat gevoel heel ver weg.

Met elke hoest lijken je longen er mee uit te komen en beslis je toch maar om naar de dokter te gaan. Geen virus op de longen maar wel op de luchtpijp. Gevolg … de rest van de week thuis, voor de derde keer in mijn 35-jarige carrière dus “op ziekenkas”.

Ondertussen ben ik gelukkig genoeg hersteld om terug onder de mensen te komen. Maar veel nuttigs heb ik de afgelopen dagen niet uitgestoken.

Alhoewel … gisteren toch een fietsvakantie naar Drente in juni geboekt en een wandelvakantie naar de Vulkaneifel in september.

Zo komt er toch nog iets goeds uit een eerder slechte week.