walkingwithluc

Na een zaterdag en een zondag die eigenlijk aan de familie werd besteed was het gisteren tijd voor onszelf.

Met de warme temperaturen kozen  we voor een fietstochtje langs het water. We vertrokken aan het Kasteel van Zellaer en reden richting Mechelen. Dwars door de binnenstad ging het dan naar de oevers van de Dijle.

Het was de bedoeling om de Dijle te volgen tot aan het Zennegat en daar een eerste keer te stoppen om iets te drinken. In tegenstelling tot hun Instagrampagina waren ze daar uitzonderlijk op maandag echter niet open. En het is niet dat wij het verkeerd hadden gelezen want andere fietsers waren even verbaasd als wij.

Dan maar terug richting Mechelen en het Vrijbroekpark via de Zenne. In het Vrijbroekpark was Bar Broek gelukkig wel open voor een hapje en een drankje. Onze keuze viel op een “plankje van het water” met enkele Calamares, enkele stukken Kibbeling, enkele gebakken mosseltje, zalmmousse en (een blikje) Ansjovis. Best wel lekker en met die warme temperaturen hapt het beter weg dan bijvoorbeeld een broodje of een hamburger.

Van het Vrijbroekpark zaten we snel aan de Leuvense Vaart die we volgden tot aan Plankendael om dan richting Muizen te rijden en daar het jaagpad langs de Dijle te volgen tot in Rijmenam voor onze laatste stop. Die namen we bij Alijs, de nieuwe ijszaak in het centrum van het dorp. De route via het Vrijbroekpark naar het station is trouwens een pak rustiger dan die via Den Batteliek.

Daar was het uiteraard behoorlijk druk. Het ijs is er dan ook heel lekker.

We volgden dan de route tot knooppunt 1 om vandaar via de fietsstraat verder te rijden naar Het Kasteel van Zellaer (knooppunt 44). Je zou ook via de knooppunten naar daar kunnen fietsen maar de fietsstraat is veel eenvoudiger.

Enkele foto’s:

Voor de vrijdagse uitstap met moeder kon er vandaag vroeger dan normaal worden vertrokken. Ik koos dan ook Bokrijk als bestemming.

Niet het park zelf maar het arboretum dat eigenlijk achter het park ligt. Je parkeert op Parking 1 maar in plaats van rechtdoor naar de ingang sla je rechtsaf naar het Arboretum. En in het Arboretum zelf kan je een afgepijlde wandeling doen of zomaar wat rondwandelen. Er is overal wel iets te zien.

Deze keer waren het de Rhododendrons die overal in bloei stonden.

Het was er trouwens bijzonder rustig. Buiten twee tuinmannen hebben we niemand gezien. Het park zelf hebben we niet bezocht. Dat hebben we de afgelopen jaren al een paar keer gedaan en dat is dus altijd hetzelfde hè? Het arboretum (dat overigens gratis te bezoeken is) ziet er elke keer weer anders uit.

Akkoord, het is een eindje rijden maar dat is het arboretum van Kalmthout ook en dat van Bokrijk is naar onze smaak mooier.

Na de lunch in de Bartizan (het vroegere Koetshuis) zijn we naar Scherpenheuvel gereden. Mei is tenslotte al halfweg en we waren daar nog niet geweest. Schande!

Daar konden we, na een bezoekje aan de basiliek en het branden van een kaars, een koffietje gaan drinken bij Vangrootloon. Dat is ook een beetje een traditie.

Van Scherpenheuvel ging het dan terug naar huis en kwam er een einde van onze tocht door de provincies Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant.

Na drie dagen regen was het gisteren eindelijk weer om nog eens buiten te komen.

Wij kozen wel voor een wandeling en niet voor een fietstocht. Onze bestemming was Steenokkerzeel waar we de Bosakkerwandeling zouden doen. Die vonden we op de website van provincie Vlaams Brabant onder de filter “droge voeten wandeling”.

En als je in de buurt van Steenokkerzeel gaat wandelen dan is de kans niet onbestaande dat er al eens een vliegtuig overvliegt. We hebben er tientallen gezien waaronder twee Belgian Icons vliegtuigen van Brussels Airlines: het Atomium-vliegtuig en Trident, het Red Devils vliegtuig.

We passeerden onderweg ook de gedenksteen voor de vliegtuigcrash van 15 februari 1961.

Daar stortte vlucht 548, een Boeing 707, van New York naar Brussel neer. Tijdens de landing is er vermoedelijk iets misgegaan. Het maakte een doorstart maar is dan op een veld nabij Lemmeken neergestort. Aan boord 72 mensen waarvan 34 leden van het kunstschaatsteam van de USA. Zij komen allemaal om. Ook landbouwer Theo De Laet komt om. Zijn vriend Marcel Lauwers verliest een been.

Verder was het een mooie, droge, wandeling tussen gerst- en tarwevelden. Da’s toch plezanter wandelen dan al die maïsvelden.

Parkeren deden we aan de parking aan de Van Fraechemlaan. We volgden knooppunten 306 – 16 – 305 – 306. Knooppunt 306 ligt zo’n 800 meter van de parking.

Laatste volledige dag van ons weekendje Gouda en eigenlijk ook de reden waarom we naar hier zijn gekomen : Strips op de Markt.

Al jaren zie ik dat verschijnen en al even lang wil ik daar wel eens naartoe. De hele Markt van Gouda omgetoverd tot een stripbeurs.

De dag begon wel in mineur. Het weer zat niet mee, het zou quasi de hele dag gaan regenen. En een foute beweging zorgde ervoor dat Conny tijdelijk minder mobiel was.

Dan maar op mijn eentje naar Gouda, nauwelijks 10 minuten met de auto.

Ondanks het slechte weer heb ik toch behoorlijk wat kunnen “scoren” en van mijn lijstje kunnen schrappen. Heistenaar Frodo De Decker, tekenaar van De Ridder, was er trouwens ook. Tijd voor een gesprekje was er niet, er stond een behoorlijke rij aan te schuiven.

Toen ik rond was had ik nog behoorlijk wat centjes in de portefeuille zitten. Geslaagde beurs dus maar ik ga er niet meer speciaal voor naar hier komen.

Na de middag klaarde het dan toch een beetje op en ook met de rug ging het beter. Toch nog een wandelingetje van 3 km kunnen doen, op zoek naar jong leven. Dat jong leven komt hier op het grasparkje naast ons huisje trouwens vaak eten met pa en ma. Onderweg moest de paraplu wel terug open.

Voor onze tweede fietsdag had ik het fietsknooppuntennetwerk ons laten verrassen. Je zegt hoeveel kilometer je ongeveer wil fietsen en eventueel kan je ook nog de richting aanduiden.

Onze tocht zou ons naar Zoetermeer brengen waar we dan iets zouden kunnen eten. Zoetermeer is onder andere de geboorteplaats van De Spar (Door Eendrachtig Samenwerken Profiteren Allen Regelmatig) en van Nutricia. Maar het is de laatste 15 jaar ook bekend van de Nationale Teckeldag. Elk jaar komen er honderden teckels naar Zoetermeer en de volledig Dorpsstraat staat vol met kraampjes. Je kan een fotoshoot laten doen of meedoen aan de teckelrun. Er is teckelbier, teckelijs … afin, het was er gezellig druk.

Verder was het bijwijlen weer heel mooi fietsen al moesten we ook wel door een paar industriezones. Op een zaterdag is dat minder erg.

Wat wel een beetje enerverend was waren de knooppuntenbordjes. Ofwel ontbraken ze ofwel waren ze goed verstopt dat wij ze niet vonden. We zijn wel een paar keer moeten stoppen om de APP te checken of we op het goeie spoor zaten.

Ook vandaag weer veel watervogels gezien al dan niet met kroost.

Om onze dag mooi af te sluiten vloog er tot twee keer toe een De Havilland DH.82A over. Een vliegtuig dat in 1940 door de RAF in dienst werd genomen.

Als stripverzamelaar staat “Strips op de Markt” in Gouda al een tijdje op mijn bucketlist. Maar ja, zo maar even 300 km heen en terug rijden voor een stripbeurs is er een beetje over.

Gelukkig is er dan Conny die dit koppelt aan een weekendje weg. Niet naar Gouda zelf maar naar het Landal Bungalowpark “De Reeuwijkse Plassen”, op een kleine 10 km fietsen van Gouda.

De weg naar de Reeuwijkse plassen ging best moeizaam. Eigenlijk hebben we file gehad van op de Antwerpse Ring tot Gouda. In Nederland waren het eerder stukken langzaam rijden dan echte file maar het was overal gewoon heel druk.

De Reeuwijkse Plassen zijn dertien plassen tussen Bodegraven en Gouda, ten oosten van Reeuwijk. Ze zijn van elkaar gescheiden door smalle weggetjes. De plassen hebben allemaal een rechthoekige vorm, waarin de vroegere verkaveling van de veengronden uit de tijd van de ‘Grote Ontginning’ nog valt te herkennen. De totale oppervlakte is circa 735 hectare.

Op de Broekvelden/Vettenbroek na zijn de plassen in de 18e eeuw ontstaan door turfwinning. Vanuit het lintdorp Sluipwijk werd het veen tot ver onder het grondwaterpeil weggebaggerd, om te worden gedroogd tot turf die werd opgestookt door de pottenbakkerijen en bierbrouwerijen van Gouda. In de 19e eeuw ontstonden plannen om de plassen in te polderen, maar daar is het nooit van gekomen. Op 20 juli 1930 werd door Provinciale Staten van Zuid-Holland definitief tegen inpoldering beslist. Broekvelden/Vettenbroek is in de jaren zeventig van de 20e eeuw ontstaan als zandwinningsput voor de aanleg van de A12 en de wijk Bloemendaal in Gouda. (bron: Wikipedia)

Nu is het er zalig fietsen. Ik had een knooppuntentocht uitgestippeld maar dat liep niet altijd even goed. In het centrum van Gouda leken alle bordjes verdwenen. Dan maar een paar keer de app opgestart om te kijken hoe we moesten rijden. Ook onderweg was het bijwijlen moeilijk. Maar ja, de ene keer hangen de bordjes aan een paal of een boom en de andere keer zijn ze ergens verborgen in de graskant.

Afin, het was toch mooi fietsen in zalig weer. We hebben veel water en ook veel watervogels gezien. Hoogtepunt? Twee vechtende reigers

Om onze eerste dag af te sluiten zijn we nog een smakelijk steak gaan eten bij Loetje, amper 3 km fietsen van onze bungalow.

Laatste dag van onze midweek en dat betekent dus terug naar huis.

Onderweg nog wel een tussenstop gemaakt in Yerseke. Waarschijnlijk één van de bekendste plaatsen in Zeeland omwille van de mosselen maar eigenlijk feitelijk is daar dus geen bal te zien.

In Yerseke is immers de mosselveiling waar jaarlijks ongeveer 90 miljoen kilo mosselen worden verwerkt. 65% daarvan wordt naar ons land uitgevoerd. Er worden ook 30 miljoen Zeeuwse oesters verwerkt. Daarvan gaat 75% naar België

We hebben wel een wandeling van 3 km gemaakt vóór we in De Viskêête gingen eten. Moeder koos voor mosselen en ik uiteraard voor … paling (hihi). En zo zit deze korte vakantie er weeral op. Dat nemen ze ons niet meer af.

Onze laatste volledige dag bestaat uit een vastelandgedeelte en een watergedeelte. Voor beide zaken moesten we de Oosterschelde oversteken naar Schouwen-Duiveland.

De eerste oversteek, naar Zierikzee, deden we via de Zeelandbrug. Deze brug, die oorspronkelijk de Oosterscheldebrug werd genoemd) is geopend in 1965 en was met zijn 5.022 meter destijds de langste brug van Europa.

Even voorbij de brug ben je onmiddellijk in Zierikzee.

In 976 komt Zierikzee onder de naam Creka (kreek) voor in een oorkonde waarin de Sint-Baafsabdij door keizer Otto II wordt bevestigd in haar bezittingen. De naam Zierikzee komt voor het eerst voor, als Siricasha, in een oorkonde uit 1156. n 1248 werden de stadsrechten van Zierikzee door graaf Willem II van Holland bevestigd en uitgebreid. De eerste stadsrechten waren verleend tussen 1217 en 1220.

In 1303 en 1304 werd de stad meerdere malen belegerd door Vlaamse troepen onder leiding van Gwijde van Namen. De Vlamingen slaagden er niet in Zierikzee in te nemen en werden uiteindelijk verslagen in de slag bij Zierikzee op 11 augustus 1304 door een Zeeuws-Franse vloot, waarbij Gwijde van Namen werd gevangengenomen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden op 30 april 1917 door een verdwaalde Britse piloot zes bommen op de stad geworpen. De piloot had Zierikzee verward met Zeebrugge, er vielen drie slachtoffers. Na de Tweede Wereldoorlog werd bij Zierikzee zo’n 30 miljoen kilo munitie in de Oosterschelde gedumpt, waarmee dit munitiestort de grootste van Nederland is. (Bron: Wikipedia)

Na de lunch ging het via de Plompe Toren naar Burghsluis. Daar lag het passagiersschip De Onrust op ons te wachten. Op het programma een 2,5 uur durende tocht langs de zandbanken en mosselvelden van de Oosterschelde.

Onderweg kregen we een resem aan vogels te zien waaronder lepelaars die bij ons in de Kempen toch vrij zeldzaam zin 😉. We kregen ook enkele bruinvissen te zien maar die kon ik, op één foto na, niet vastleggen.

De zeehonden wel maar die lagen dan weer behoorlijk ver weg en je moet dus wel een beetje fantasie gebruiken om ze te herkennen.

Morgen moeten we helaas terug naar de Kempen. Hoogstwaarschijnlijk met een tussenstop in Yerseke om te kijken of er nog mosselen te krijgen zijn.

We zijn alweer halfweg van deze midweek.

Deze voormiddag zijn we in Domburg gebleven. We zitten vlakbij de zee en moeder wou die wel eens zien. Nu wist ik van Conny dat er in Domburg minstens 2 plaatsen zijn waar je met een rollator of een rolstoel tot aan het strand kunt. Meestal zijn er immers enkel trappen om aan de andere kant van de duinen te geraken. En hoewel stappen zonder rollater geen probleem is neemt moeder die op langere wandelingen toch graag mee. Het geeft steun, zekerheid en vertrouwen.

Maar niet in Domburg dus. Eén “rolstoelpad” dat stijl omhoog en omlaag gaat en één rolstoelpad dat eerder met haarspeldbochten werkt. Wat trouwens nog beter was, die twee paden zijn nog eens verbonden met een soort “vlonderpad” zodat je ook nog een strandwandeling kan doen. Een flinke pluim voor Domburg. Uiteindelijk hadden we 3,6 km op de teller.

Terug in de bungalow even gerust en boterhammetjes gegeten en dan de auto in voor een verplaatsing naar Goes.

Goes is in de 10e eeuw ontstaan aan de rand van een kreek genaamd de Korte Gos. Het op een kreekrug gebouwde dorp groeide snel en reeds in de 12e eeuw was er sprake van een marktplein en een aan Maria Magdalena gewijde kerk. Door de snelle groei kreeg Goes in 1405 stadsrechten van de graaf van Zeeland, Willem VI en in 1417 officieel toestemming om zich te versterken met stadsmuren en een stadsgracht.

Tijdens de watersnood van 1953 bleef Goes droog. De dijken ten noorden van de stad hielden het, al scheelde het niet veel, zoals de dijk bij Kattendijke die door versterking door zandzakken overeind bleef. Als dit niet zo was geweest waren de gevolgen voor Goes en de rest van Zuid-Beveland niet te overzien geweest. (Bron: Wikipedia)

Wij deden een wandeling langs de vesten. Het was feitelijk een knooppuntenwandeling en we hebben ook pijltjes gezien maar de knooppunten zelf hebben we totaal gemist. We klokten af op ruim 3 km.