Anderstad

In tegenstelling tot gisteren was het vandaag gelukkig droog weer.

En aangezien er ook een pak minder wind stond dan een maandje geleden zijn we nog eens naar Lier getrokken om de wandeling te doen die we toen van plan waren te doen. Een wandeling die we trouwens bijna 5 jaar geleden ook al eens hadden gemaakt : Anderstad.

Anderstad zou genoemd zijn naar Randerstadt, een kasteel dat voor het eerst werd vermeld in 1247. In 1462 liet Jan van Wesenmael bij testament het kasteel en al zijn goederen na aan Karel van Charolais, zoon van Filips De Goede. In 1585 brandde het gedeeltelijk af. In 1784 werd de rest van het slot afgebroken en onder Frans bewind werd het in 1808 als Staatseigendom verkocht. (bron : Archeologisch vooronderzoek Lier – Anderstad van Natasja Reyns en Jordi Bruggeman).

Nu is het vooral een natuurgebied dat wordt beheerd door Natuurpunt. Het is een waar paradijs voor vogels met brede rietkragen en vijvers die dienen als rustgebied voor trekvogels en als broedgebied voor heel wat zeldzame soorten.

Voor ons was het in ieder geval genieten van de rust. Het is zowel voor Conny als voor mezelf al een heel druk jaar geweest en dan doen dergelijke wandelingen echt wel deugd. Nog een weekje werken en dan is het aan ons om eens een weekje vakantie te hebben.

Niet meer zo zalig

De titel zou kunnen slaan op het weer van vandaag want zalig kan je dat niet noemen. Dan maar een paar klusjes in huis gedaan.

Gisteren was het wel zalig wandelweer. Daarvan heb ik gebruik gemaakt om met moeder naar de Lilse Bergen te rijden. Niet dat we gingen zwemmen hoor, daarvoor was het weer niet goed genoeg (en wij niet zot genoeg).

Maar wel om nog eens in een andere omgeving te wandelen.

De Lilse Bergen zijn eigenlijk ontstaan tijdens de aanleg van de E34 (die toen nog E3 was).

Het is vooral bekend als recreatiedomein maar je kan er dus ook mooi wandelen.

Onze wandeling passeerde ook langs de Achtzalighedenboom.

Die is bekend omwille van zijn grillige vorm en is dan ook een vliegden. De boom, genoemd naar de acht zaligsprekingen van Christus, dankt zijn naam aan het feit dat hij oorspronkelijk over het uitzonderlijke aantal van acht stammen beschikte. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog zou er echter één zieke stam van afgezaagd zijn, om op die manier verdere besmetting van de boom te voorkomen. Volgens een ander verhaal dat de ronde doet, zouden stropers de stam hebben afgezaagd om zich te wreken op een boswachter die hen eerder had betrapt.

De precieze ouderdom kan nog niet met zekerheid bepaald worden, maar geschat wordt[bron?] dat zijn vroegste bestaan dateert van rond 1850. De boom kreeg alleszins reeds een vermelding in een werk over de meest merkwaardige bomen van België uit 1910.

In maart 2013 werd de boom door een storm zwaar beschadigd. In 2014 werd bekendgemaakt dat het einde van de boom nabij is. (Bron : Wikipedia)

Mollen zonder grillen

Omdat er in Peulis nog een berg strijk lag en ik bijzonder slecht ben in strijken ben ik na het ontbijt maar terug naar Vorselaar gereden. Jawel, zover gaat mijn opofferingsbereidheid ;-).

De voorspellingen voor vandaag waren toch vooral Aprilse grillen met winterse neerslag. En ja hoor, kort na de middag sneeuwde het in Vorselaar.

Kort daarna zag ik echter op buienradar.be dat er een droge periode zat aan te komen. Dan maar direct de wandelschoenen aangetrokken en met moeder naar Poederlee gereden. Daar kan je tijdens de vakantie de tweeënhalfste Mollenjogging doen.

Afstanden van 5 tot 21 km doorheen Poederlee. Wij kozen voor de kortste afstand.

Het werd een mooi wandeling doorheen de bossen en weiden en ook een stukje langs de Aa. Enige stoorzender was de wind die zich soms heel erg deed voelen. Maar verder geen regen, hagel noch sneeuw.

Een halfuurtje nadat we thuis waren sneeuwde het overigens terug.

De bloesems van de Mene- en Jordaanwandeling

Pasen 2021.

Wat zouden we doen? Om 9u15 de tv opzetten en me de rest van de dag ergeren aan individuen zoals Vannieuwkerke, Planckaert en vooral Wuyts?

Of na een copieus paasontbijt van Ziggy’s Poezenparadijs in de auto stappen en ergens een mooie wandeling doen?

Uiteraard kozen wij voor de tweede optie. Sinds de Michel de commentaar levert bij de wielerwedstrijden hoeven die voor mij niet meer.

Vandaag haalden we onze inspiratie uit het Groene Gordel & Hageland magazine dat Conny had aangevraagd bij Toerisme Vlaams Brabant. 

Daar vonden we de Mene- en Jordaanwandeling in Meldert nabij Hoegaarden. We lieten de wagen achter aan de kerk en volgden de zeshoekige rode bordjes. Ik had de wandeling wel op voorhand nog op de GPS gezet want we hadden gelezen dat de bordjes op sommige plaatsen zouden weg zijn. Er zouden ook virtuele knooppunten zijn maar op de website van het wandelknooppuntennetwerk had ik die niet gevonden.

Het bleek allemaal niet nodig want de wandeling was perfect afgepijld.

Al snel kwamen we aan de Pallox uitkijktoren. Deze toren ziet er uit als enkele grote palloxen oftewel fruitkisten. Dit is een knipoog naar vroeger toen de fruitplukkers in ’t zwart werkten en op toren van palloxen speurden naar controleurs van de arbeidsinspectie.

Even verderop kwamen we aan in Hoksem waar we in de schaduw van de kerktoren onze lunch verorberden. De Romaanse toren van de kerk heeft een dubbele windhaan, ’t is te zeggen één windhaan en één windhen. Blijkbaar een unicum in België.

Via de Carolushoeve van Babelom ging het door de weiden terug naar Meldert waar we, net voor we terug aan de kerk kwamen nog de gerestaureerde Donjon, een woontoren uit de 13de of 14de eeuw konden bewonderen.

Terug aan de auto stonden er 9,2 km op onze teller.

Dit was toch wel één van de mooiste wandelingen van dit jaar. Mooie vergezichten in combinatie met heel veel bloesems en heel weinig volk … wat wil een mens nog meer?

Goede Vrijdag

In 1998 had ik nog schrik van Goede Vrijdag. Wat wil je als je geboren bent op dezelfde dag als Jezus en je bent net 33 geworden?

Grapje uiteraard maar toch …

Van het dagje verlof gebruik gemaakt om nog eens op stap te gaan met mijn moeder en mijn tante.

Eerste bestemming was de Japanse Tuin in Hasselt. Nu alles in bloei staat is dit het moment om te gaan dachten we. Hij was sinds gisteren terug geopend. In de voormiddag worden 500 mensen toegelaten en in de namiddag nog eens evenveel.

Vier jaar geleden ben ik daar met Conny geweest in afwachting van Golden Earring in het Ethias Theater. Maar toen was er van bloesem nog weinig te zien. Gelukkig was er toen een cosplay festival bezig zodat we toch nog “iets” te zien kregen.

Maar vandaag … bloesem in overvloed. Heel groot is de tuin niet maar het was toch zeker de verplaatsing waard.

Na ons blitsbezoekje aan Hasselt zijn we doorgereden naar Scherpenheuvel. Dat was voor beide ook alweer een tijdje geleden.

In Scherpenheuvel was het rustig, zelfs extreem rustig en dat op een Goede Vrijdag.

De dames hebben in ieder geval van hun uitstapje genoten.

Mispeldonk

Voor onze wandeling van vandaag zijn we weer in de buurt van Peulis gebleven.

We namen de fiets om, tegen de wind in, de korte verplaatsing naar Bonheiden te maken. Onderweg even via Gemeenschapscentrum ‘t Blikveld gereden om te genieten van het veld van narcissen te bewonderen. Ik heb al veel paasbloemen gezien maar daar aan ’t Blikveld is het echt wel indrukwekkend.

Dan verder naar de kerk waar we de fietsen achterlieten en we de bordjes van Natuurpunt zouden volgen. We kozen voor de uitgebreide Mispeldonkwandeling van ongeveer 5,5 km (blauwe bordjes).

Mispeldonk is een natuurgebied ten zuiden van Bonheiden, tussen de Boeimeer en de Dijle. Het gebied is voor het grootste deel eigendom van Natuurpunt en sluit aan bij het Mechels Broek en Cassenbroek. Samen vormen ze een nagenoeg aaneengesloten natuurgebied.

Het gebied bevat verschillende soorten landschappen: van schrale graslanden, hooiweiden met houtkanten, vochtige loofbosjes tot herstelde heidegebiedjes.

Het landschap kreeg vorm op het einde van de laatste ijstijd, zo’n 10 000 jaar geleden. De Mispeldonkhoeve die haar naam gaf aan het gebied, werd reeds vermeld in 1330. (Bron : Wikipedia)

We hadden deze wandeling al eens eerder gemaakt maar het lijkt ons zo’n wandeling te zijn die je minstens vier keer per jaar moet doen. Het viel ons weer wel op hoe mooi en rustig de omgeving er is. Daar sta je veel te weinig bij stil wanner je er passeert op weg naar Mechelen of Leuven.

De Lente

Je ziet het nu toch overal hè? De dorre natuur maakt meer en meer plaats voor de kleurrijke lente. Overal beginnen de bomen blaadjes te krijgen en overal zie je bloemetjes opduiken.

Wat je ook meer en meer ziet … schaapjes. Afgelopen week zag ik er veel in Vorselaar tijdens één van mijn dagelijkse avondwandelingen. Vandaag heb ik er veel gezien in Peulis.

Na een dagje werken in en rond de tuin hebben we nog een kleine wandeling gemaakt en dus ook daar redelijk wat lammetjes gezien.

De natte Peulisbossen

Na de 12 km van gisteren mocht het vandaag iets minder zijn op wandelgebied.

Na een redelijk laat ontbijt hebben we eerst nog eens geprobeerd of de Peulisbossen toegankelijk waren maar we zijn weer onverrichterzake op onze stappen moeten terugkeren. Het is weliswaar een “nat bos”, dat weten we. Maar als zelfs het knuppelpad volledig onder water staat dan kan je niet anders dan terugkeren hè? Tien tot twintig centimeter water, dat kunnen onze Meindls nog wel aan maar vanaf 30 cm wordt het wel teveel.

Dan hebben we maar een droger alternatief gezocht en klokten we uiteindelijk af op 5km.

De rest van de dag hebben we het heel rustig aan gedaan en gezellig in de zetel gezeten om een boek te lezen. Dat was ook lang geleden dat we dat nog eens hadden gedaan.

Vrijbroekpark

Dit weekend gaan we eens niet werken in de tuin maar gewoon relaxen.

Vandaag kozen we Mechelen als bestemming. De auto achtergelaten op de parking van ’t werk van Conny (super gemakkelijk), even naar de binnenstad om mijn voorraad thee aan te vullen bij Simon Lévelt en dan naar het Vrijbroekpark.

Daar vertrok onze knooppuntenwandeling. Het Vrijbroekpark is een groot provinciaal domein met daarin verschillende tuinen zoals een rozentuin met meer dan 100 soorten rozen en een dahliatuin. Er zijn speeltuinen, sportvelden en, wanneer er geen coronamaatregelen zijn, ook een brasserie en een cafetaria waar je op een terras van een drankje of een hapje kan genieten.

Maar je kan er ook mooi wandelen. Van het Vrijbroekpark ging het dan verder naar de oevers van de Zenne waar ons schoofzakske opaten in het gezelschap van een hoop vliegjes (die ons gelukkig wel gerust lieten).

Toen we terug aan ons beginknooppunt waren zijn we een takeaway koffie gaan halen. Terug aan de auto stonden er 10 km op de teller. Samen met de 2 km naar de binnenstad hebben we onze stappen voor vandaag wel gehad.

(On)Herkenbaar Hasselt

Weet je nog … die gratis treinritten die we gekregen hebben van de regering?

Vandaag heb ik daar nog eens gebruik van gemaakt en samen met mijn moeder en mijn tante de trein naar Hasselt genomen.

Ik heb een speciale band met Hasselt. Van 1982 tot 1984 heb ik daar mijn A1 Secretariaat-Talen diploma gehaald aan het Provinciaal Hoger Handelsinstituut. Twee jaar heb ik er “gewoond” in het Proviciale Studentenhuis (a.k.a. “den toren”) recht tegenover de school. Het waren twee zalige jaren.

Ik ben nog vaak terug geweest maar nu was het toch alweer een hele tijd geleden.

Het Hasselt van nu is niet meer het Hasselt van toen, dat kan ik alvast vertellen. Op dit moment lijkt Hasselt wel een grote werf te zijn.

Ons eerste doel was het Modemuseum. Dat viel een beetje kleiner uit dan verwacht maar viel verder heel goed mee. Nadat we onze boterhammetjes hadden opgegeten op een bankje in de zon gingen we verder met onze stadswandeling. Sommige plaatsen waren nog exact hetzelfde, andere plaatsen waren onherkenbaar veranderd, nog andere plaatsen had ik nog niet eerder gezien.

Al bij al was het wel een leuke daguitstap. Met ruim 8 km op te teller was het wel meer dan voldoende voor mijn gezelschap 😉.