Sherlock

Omdat het echt geen weer was om te gaan wandelen hebben we gisteren aan indoorwandelen gedaan. In Flander’s Expo in Gent was het immers Fiets- en Wandelbeurs. Aangezien Conny en ik dit jaar geen lange vakanties plannen maar eerder voor shortbreaks, midweeks of verlengde weekends kiezen, was dat de ideale gelegenheid om ideetjes op te doen. Dat is trouwens vrij goed gelukt.

’s Avonds stond er een bezoekje aan CC ’t Schaliken in Herentals op het programma voor een lezing over Sherlock Holmes. Die werd gegeven door stand-up comedian Vitalski, filosoof en hoogleraar wijsbegeerte Johan Braeckman en wiskundige, filosoof en emeritus hoogleraar logica en wetenschapsfilosofie Jean Paul van Bendegem.

sherlock holmes

Elk van uit hun specialiteit hebben een lezing gegeven over Sherlock Holmes en zijn geestelijke vader Sir Arthur Conan Doyle. Soms serieus, vaak met een knipoog maar altijd interessant. Dit moet de beste 10 euro zijn die we ooit hebben uitgegeven.

Vandaag hebben we geprofiteerd van het aangename weer om nog eens een wandelingetje te maken in en rond Peulis. De wolken waren weer echt genietbaar.

Frisjes

Ik ben niet echt een fan van helderblauwe hemel met zon maar als er een temperatuur van rond het vriespunt bij hoort dan eigenlijk wel.

Ik hou echt wel van die koude, droge, winterdagen (met de nadruk op droog).

Op de planning vandaag : met ons moeder een crèmeke gaan eten bij het IJssloeberke in Tielen (de zon scheen tenslotte ;-)) en dan zouden Conny en ik onderweg uitstappen en te voet verder gaan.

De volle 11 km te voet gaan zag ik, na mijn behoorlijk onzachte aanraking met een betonnen bank in Berchem eerder deze week, nog niet zitten. En mijn donkerroodblauwe  teen evenmin. Maar 6 à 7 km moest wel lukken.

Helaas was het IJssloeberke gesloten wegens jaarlijks verlof. Echt wel jammer want ik had zin in een “echte” crème. Maar uitstel is geen afstel.

De wandeling hebben we wel gedaan. Op de grens met Vorselaar uit de auto gestapt en dan over trage wegen terug naar huis gewandeld. Het weer was zalig. En zoals gebruikelijk heeft het enkele mooie foto’s opgeleverd.

De teen heeft zich ook sterk gehouden.  Het gaat nog niet zo goed dat ik de komende week al ga joggen maar wandelen lukte prima.

Goed begonnen …

Rustig aan doen betekent niet lui in de zetel hangen.

Neen, rustig aan doen betekent ook genieten van een rustige wandeling in een mooie omgeving. We hebben immers vastgesteld dat we de laatste paar maanden van vorig jaar eigenlijk te weinig hebben gewandeld. En tijdens de zomer eigenlijk ook maar ja, zowel Conny als ikzelf houden niet van de warmte en het was vaak te warm om te wandelen.

Vandaag was het niet te warm en we kozen voor mijn eigenste Vorselaar om een wandeling te maken. Met zijn velden en bossen is mijn dorp in de Kempen immers perfect om te wandelen.

Met de zachte temperaturen (voor de tijd van het jaar) zou je niet denken dat het winter is. De paddenstoelen die er her en der nog stonden deden ook meer aan de herfst dan aan de winter denken.

Maar het was wel mooi wandelweer. De regen bleef gelukkig achterwege.

Uiteindelijk stonden er ruim 9,5 km op onze teller.

Het jaar is goed ingezet.

Herfst

De herfst is toch wel een fantastisch seizoen voor wandelaars en amateurfotografen. Ik geniet er alvast met volle teugen van. Het is de afgelopen jaren ook het seizoen van de keigoede concerten.

Gisteren zijn Conny en ik nog eens naar Kruiskensberg in Bevel getrokken om een korte wandeling langs de oevers van de Nete te doen richting Gestel. Er stond een frisse wind maar het was genieten.

’s Avonds zijn we dan naar de Lotto Arena getrokken om Sharon Den Adel en de rest van Within Temptation aan het werk te zien. Voor mij was het de zevende keer maar voor Conny was het een eerste kennismaking (die gelukkig heel goed is meegevallen). Sharon was heel goed bij stem en de show was wederom geweldig.

Vandaag dan, na een voormiddagje werken, nog een tweede herfstwandeling gedaan. Nu het weer zo goed is moet je daar van profiteren hè.

Tilburg 013 (vervolg)

Na een copieus ontbijt vertrokken we richting het station. Op het programma stond immers een uitstapje naar het Wandelbos 013 en het aangrenzende Warandepark. De eenvoudigste manier was, zo vertelde ze ons bij het VVV, om de trein te nemen. Vlakbij is immers de universiteit van Tilburg met een station.

Op zich lijkt het gek om 5,60 euro per persoon te betalen voor een retourbiljetje maar het was inderdaad wel gemakkelijk. En zo kon de auto blijven staan op de afgesloten parking.

We waren nog maar net in het bos aangekomen of Conny zag iets wat leek op een eekhoorntje wegstuiven. Het leek echter helemaal niet op onze gekende Rode Eekhoorn, zelfs niet op zijn Amerikaanse neef de Grijze Eekhoorn. Neen, dit diertje was veel kleiner en had een gestreepte pels. Een korte speurtocht op het wereldwijde web leerde ons dat het een Siberische Grondeekhoorn was.

Blijkbaar was er tot 1973 een dierenpark in Tilburg. Toen dat werd gesloten en de dieren werden verplaatst zou er een kist van de vrachtwagen zijn gevallen en vluchtte de inhoud in het nabijgelegen bos. Die “inhoud” waren dus die Siberische Grondeekhoorns. Er zouden er nog een honderdtal leven in Tilburg. Volgens “Europa” zouden ze als “exoten” moeten worden afgemaakt maar daar heb ben ze gelukkig een stokje kunnen voorsteken. Deze diertjes zijn, in tegenstelling tot de Grijze Eekhoorns, immers geen enkele bedreiging voor de Rode Eekhoorns. Later in de voormiddag zagen we nog een exemplaar maar deze keer net iets beter en lang genoeg om een (wazige) foto te nemen.

Na de middag namen we de trein terug naar het centrum van de stad. Er waren immers nog de Piushaven, de wijk Korvel en Oude Dijk die we nog graag bezochten. In de Piushaven zag Conny dan toevallig een restaurantje dat wel tof leek om ’s avonds te gaan eten. Ze had gelijk, een paar uur later hebben we heerlijk getafeld in Restaurant Harboury.

Zo kwam er weer veel te snel een einde aan een heerlijke dag. Zondag, na alweer een geweldig ontbijt hebben we afscheid genomen van René van B&B Hoe Maakt u Het en keerden we terug richting België. Onderweg nog een tussenstop gemaakt op het Kiel om de fototentoonstelling van Fotoklub72 te bezoeken (en om ex-collega Carine nog eens te zien).

Het aftellen naar het volgende weekend of uitstapje kan beginnen.

Tilburg 013

Als we al eens een concertje in het “buitenland” doen dan proberen we daar altijd net iets meer van te maken. In 2016 hebben we een concert van Nits gecombineerd met een weekendje ’s Hertogenbosch. In april van dit jaar hebben we een concert van, alweer, Nits gecombineerd met een midweek in Noord-Brabant.

En afgelopen weekend hebben we van een concert van Luka Bloom gebruik gemaakt om een verlengd weekend door te brengen in Tilburg waar we twee nachten te gast waren in Hoe maakt u het? , de B&B van René Donders in de Jan Aartestraat.

Onze eerste dag hebben we gevuld met een wandeling in de binnenstad. Daarvoor waren we eerst bij het VVV gepasseerd. Ik had immers gelezen op hun website dat ze een handige gids hadden met daarin een wegbeschrijving.

De wandeling was een voltreffer. Eigenlijk stonden er vier wandelingen in. Eén grote stadswandeling van 3,5 km en nog drie kleinere wandelingen die perfect konden worden gecombineerd. Wij vulden de Binnenstadswandeling aan met een rondje Veemarktkwartier in de buurt van onze B&B. Ik kan de wandeling aan iedereen aanraden. Je komt uiteraard op de drukke en bekendere plekken van Tilburg maar ook op plaatsen waar je nauwelijks of geen toeristen ziet. De informatie in de brochure maakt dat je nog één en ander bijleert ook.

Zo weet ik nu dat Tilburgers ook Kruikezeikers worden genoemd. Dit omdat ze vroeger urine gebruikten om wol te wassen. Door het hoge ammoniakgehalte was die daar immers perfect voor. En daarom namen de textielarbeiders hun urine mee in kruiken naar ’t werk.

Bucket

Bucketlists … Iedereen zal er wel eentje hebben of gehad hebben zeker?

Vaak staan daar spectaculaire zaken op zoals skydiven of de Mount Everest beklimmen of zo. Zo’n dingen staan er bij mij niet op. Er staan wel enkele namen op. Namen van artiesten die ik ooit nog eens live aan het werk wil zien of opnieuw aan het werk wil zien.

Voor sommige namen zoals bijvoorbeeld The Beatles, Thin Lizzy of Jimi Hendrix gaat dat nooit lukken om de eenvoudige redenen dat ze niet meer leven (of tenminste niet allemaal meer). Andere groepen zoals Abba en Rush zal ik ook nooit zien.

Maar af en toe kan ik nog eens iemand afvinken en dat is er wat er het afgelopen weekend is gebeurd. Ik ben er wel voor naar Tilburg moeten rijden want in België lukte het maar niet. Maar we hebben maar van de gelegenheid geprofiteerd om er een weekendje Tilburg van te maken. Dat verslag volgt een van de komende dagen wel maar ik kan al wel verklappen dat we een exotisch dier hebben gezien, een snel en schichtig diertje dat zich maar moeilijk laat fotograferen.

Over het optreden van Luka Bloom, want dat is de man die ons naar Tilburg heeft gekregen, kan ik heel kort zijn : fantastisch goed.

Luka Bloom werd in 1955 geboren als Barry Moore. In 1988 wijzigde hij zijn naam naar Luka Bloom, “Luka” naar de hit van Suzanne Vega en “Bloom” naar de achternaam van het hoofdpersonnage uit Ulysses van James Joyce. Toen hij eind de jaren 70 in Groningen woonde werd hij ziek waardoor hij de tokkeltechniek waarmee hij zijn gitaar bespeelde niet meer kon toepassen vond hij een nieuwe techniek uit. Het resultaat noemt men trouwens de Luka-sound. (bron : Wikipedia).

Hoe hij het ook deed … wij hebben twee uur mogen genieten van zijn geweldige gitaarspel, zijn mooie stem en vooral zijn heel mooie liederen. Tussendoor kregen we grappige bindteksten in een mengeling van Iers en Nederlands met een Iers accent.

Kortom … een geweldig concert waarvoor we elke keer opnieuw zo’n verplaatsing zouden willen doen.

Het verslag van de binnenstadswandeling, het rondje Korvel en Oude dijk, het rondje om de Piushaven, onze wandeling door het Wandelbos013 (en onze kennismaking met het Siberisch grondeekhoorntje) en het Warandepark lezen jullie later deze week wel.