Kattenbos en Kattenbosser Heide

Terwijl het gisteren in Lommel en omgeving tot in de namiddag vooral grijs is gebleven stonden we deze ochtend onder een helderblauwe hemel en in het zonnetje de auto in te pakken.

Vóór we terug naar Peulis reden stopten we nog even in Lommel Kattenbos. We zouden daar eerst een ingekorte Pasarwandeling doen (8,5 km in plaats van 13,5km) maar toen we op het infobord aan de parking zagen dat er ook een afgepijlde wandeling van iets meer dan 9 km was besloten we maar om die te doen.

Ook deze wandeling was weer heel afwisselend. Bos, heide, een stukje langs het kanaal, een stukje door de duinen … kortom alweer een mooie wandeling.

De kilometers van gisteren lieten zich wel voelen. Het is dan ook alweer een heel tijdje geleden dat we drie dagen na elkaar zijn gaan wandelen.

En zo zit onze driedaagse er weeral op. Het deed deugd maar echt verlof kon je het niet noemen. Daarvoor moeten we wachten tot de laatste week van maart, ook zal dat vooral een werkweek worden want de tuin zit te roepen om aandacht.

Balanceren op de grens

Voor de tweede wandeling van onze driedaagse in Noord-Limburg haalden we onze inspiratie bij Pasar : de ruim 11 km lange wandeling “Balanceren op de grens”.

Vertrekpunt van deze wandeling is de parking van het Natuurcentrum de Wulp in Pelt. De wandeling loopt bijna volledig door 2 natuurreservaten : Hageven langs de Belgische kant van de grens en Plateaux langs de Nederlandse kant.

Het Hageven is een mozaïek van verschillende soorten natuur. De flanken en de toppen van de duinen zijn de droogste gronden van het gebied. Het zand verstuift nu niet meer zoals in vroegere tijden. Buntgras en ruig haarmos hebben het zand grotendeels gefixeerd.

In de jaren ’50 van de vorige eeuw werd de Dommel rechtgetrokken om de waterafvoer te versnellen en zo landbouw mogelijk te maken tot tegen de rivieroever. Als gevolg daarvan droogde het volledige gebied uit, zodat de moerassige kern van het Hageven veel kleiner werd. Die ingreep uit vroegere tijden is nu gedeeltelijk hersteld. In 2008 werden 10 meanders uitgegraven. Het water blijft zo langer opgehouden in het natuurgebied, zodat het opnieuw natter blijft, wat de kwaliteit van de natuur verhoogt en de Dommel zelf als biotoop voor vis, planten en macrofauna ook verbetert. Ook landschappelijk is het een hele verbetering. De wandelaar ziet nu een rivier zoals ze er eigenlijk moet uitzien: kronkelend in lange lussen.

Bossen zijn in het Hageven schaars. 200 meter oostelijk van de Verkeerde Lieve Heer ligt nog een laatste restant van een bebossingpoging rond 1890. Een perceel met krom gegroeide grove den. Op enkele kleinere plekken groeit een broekbos met vooral wilgen en elzen. Her en der staan knoestige berken en dennen, die het uitgestrekte landschap een wat verweerde indruk geven. (Bron : Natuurpunt).

De Plateaux bestaan voor een deel uit vloeiweiden langs de Dommel, die met populieren beplant zijn. Deze vloeiweiden zijn vanaf 1847 aangelegd. Ze werden bevloeid met kalkrijk water uit het Kempens Kanaal en gebruikt als hooiland. Het hooi werd per schip afgevoerd door een kanaal van 3 km lengte, met daarover de hoge brug, om de hoog beladen schepen te kunnen laten passeren, en een sluisje om het verval van 3 meter te overbruggen. Op de hogere delen staat naaldbos en heide. De Plateaux is samen met het Leenderbos en Groote Heide een Natura 2000 gebied onder de naam ‘Leenderbos, Groote Heide & De Plateaux’, onder andere wegens het voorkomen van de kamsalamander. Naast vennen zijn ook zandverstuivingsgebieden hersteld.

In 1983 heeft de Vereniging Natuurmonumenten 13 ha vloeiweiden hersteld. Werkzaamheden onder beheer van Jan Bartels welke ook bijgedragen hebben aan herstel van heidegebied op de Plateaux. De vloeiweiden zijn ooit aangelegd in de tijd van Napoleon om gras te “oogsten” voor de paarden van zijn leger. Het bevloeien hield in dat er in een fijnmazig “slotensysteem” water over de graslanden vloeide. Dit water kwam van het Belgische Maas Schelde kanaal. Dit water is rijk aan kalk en mineralen. Hieraan is het te danken dat in dit gebied nog altijd uiterst zeldzame planten zoals de herfsttijloos te vinden zijn. Het water uit het Maas Schelde kanaal werd aangevoerd via een aanvoerkanaaltje. Omdat dit voor het terrein van levensbelang was is dit toentertijd door Natuurmonumenten ook aangekocht. Dit was de eerste keer dat Natuurmonumenten gronden buiten Nederland aankocht. (Bron : Wikipedia)

Four seasons in one day

Onder het motto “verandering van omgeving doet wandelen” vertrokken Conny en ik deze voormiddag, mét de nieuwe Citroën, richting Lommel voor een wandeldriedaagse.

Voor onze eerste wandeling reden we naar Lommel-Barrier. Aan de jachthaven in de Boskantstraat kan je kiezen voor drie wandelingen die je zowel in wijzerzin als in tegenwijzerzin kunt doen. Conny had ze ontdekt op de instagrampagina van Ga_eens_wandelen.

Je kan kiezen tussen 3,3 km (groen), 7,1 km (oranje) of 9,1 km (rood). Wij volgden de oranje pijltjes in tegenwijzerzin. De afpijling was trouwens heel goed.

In het begin volg je een grote zandwinningsplas met mooie witte strandjes waar het helaas verboden is om te zwemmen. Niet dat we daar zin in hadden want het was behoorlijk fris. Je moet wel opletten dat je, wanneer je even dichterbij de plas gaat om een foto te nemen, niet struikelt over een kabel want voor je het weet lig je tegen de grond. De eerste reactie van Conny is dan kijken of ik niks heb, mijn eerste reactie is kijken of mijn fotocamera niks heeft 😉.

Dan laat je de plas voor wat hij is en duik je een dennenbos in. Ondertussen vielen de eerste druppels maar die waren op één hand te tellen. Niet veel later echter begon het harder te regenen en ja … zelfs te hagelen.

Ook deze bui duurde niet echt lang. Het was net gestopt toen we aan de Heuvelse Heide kwamen.  Stond daar toch wel net geen bankje zeker. Net op tijd voor onze boterhammetjes. De Heuvelse Heide leek ons zo’n stuk te zijn dat ze in Bonheiden in het Kelderbos ook proberen te maken. Als het in Bonheiden even mooi wordt als hier in Lommel dan zal het daar wel meevallen. Maar de mensen moeten geduld hebben.

Een klein stukje langs het kanaal Herentals-Bocholt en terug het bos in om de laatste kilometers op een heuvelachtig padje te doen onder een mooi zonnetje (maar wel met behoorlijk wat wind).

Ondertussen zitten we in hotel Lommelbroek in Lommel-Kerkhoven. Eenvoudig maar alles wat me moeten hebben is er.

Morgen staat een iets langere wandeling op het programma. 

(Nieuwe) Wind

De ene storm storm is nog niet voorbij gewaaid of de volgende stond al klaar om zich te laten voelen.

Geen weer om te gaan wandelen dus. Afgelopen vrijdag zelfs geen weer om buiten te komen. Toen ik de verplaatsing naar Peulis maakte was het bijwijlen hard werken om de wagen op de baan te houden.

Zaterdag was het dan iets beter weer maar toen hebben we zelf voor een nieuwe wind gezorgd. Eerst een bezoekje gebracht aan de Citroën garage Van Kelst in Schriek. Het contract van mijn cafetariaplanwagen loopt immers te einde en ik heb dan ook een paar maanden geleden een nieuwe wagen besteld.

En … voor het eerst sinds mijn eerste wagen in 1990 … zal het dus geen Ford meer worden. Ik ben altijd heel tevreden geweest met Ford maar het probleem is dat zij behoorlijk laag zijn om in en uit te stappen. Ik zocht dus iets waar je hoger kan zitten maar het mocht geen SUV zijn, zelfs geen “mini” SUV. En dat hadden ze bij Ford niet. Daarom maar overgestapt op Citroën en gekozen voor de nieuwe C4 bij een garage waar Conny al jaren klant is en waarover ze heel tevreden is.

Donderdag wordt de grote dag. Die is er trouwens een maand vroeger dan verwacht. In een tijd waar iedereen langer en langer moet wachten krijg ik de mijne een maand vroeger.

Van de garage ging het verder naar Bike Sportive in Haacht. We zijn immers al een tijdje van plan om een e-Bike te kopen en we gingen eens informeren want net als voor nieuwe auto’s is er ook voor e-bikes sprake van lange wachttijden.

Na een heel uitvoerige en vakkundige uitleg hadden we al snel besloten welk type we wilden : de Gutereit ec 5.5, misschien een minder bekend merk maar wel Deutsche Gründlichkeit. En de wachttijd? De ene fiets waarschijnlijk binnen een paar dagen, de andere binnen een paar weken.

Onbekend Lier

Ook vandaag zochten we onze inspiratie bij Lus De Ridder van @staycation.belgium.

De kilometers van gisteren waren nog niet volledig verteerd dus zochten we een iets kortere wandeling, indien mogelijk met weinig of geen modder.

In haar boekje stond een korte wandeling in Lier : het Nazareth Zuid wandelpad van Natuurpunt. Een pad dat eigenlijk nog maar een jaar open is.

Wij dus naar Lier, de auto achtergelaten op de parking aan de Zaat om dan via de Nete naar het vertrekpunt van de wandeling aan de Sionsbrug (of de mottige brug zoals ik ze pleeg te noemen) te geraken.

Dan is het gewoon een kwestie van de bordjes van natuurpunt te volgen. Even langs het jaagpad en dan duik je via een trapje en een kort vlonderpad het natuurgebied in. Wat volgt is een heel mooi maar smal wandelpad doorheen een mooi natuurgebied.

Dan gaat het via het Netkanaal richting Restaurant Den Draaiboom (waar ze blijkbaar lekkere paling in ’t groen hebben) om dan terug richting het vertrekpunt te gaan. Dat laatste stuk was dan wel modderig maar lang niet zo erg als gisteren in Haacht.

To vlonder or not to vlonder?

Voor mijn verjaardag kreeg ik vorig jaar van Conny een boekje van Lus de Ridder, bij Instagramvolgers misschien beter bekend als @staycation.belgium. In het boekje staan 25 luswandelingen verspreid over heel het land.

Gisteren zochten we onze inspiratie niet in dat boekje maar wel op haar instagramaccount en zo kwamen we uit bij de Antitankgrachtwandeling in Wespelaar-Haacht.

De wandeling vertrok aan knooppunt 5 van Dijle en Demer. Al snel stonden we in het Haachts Broek. Dat is, zoals de naam al doet vermoeden, een heel nat gebied, een lappendeken van bos, wei, akker en struweel en is in beheer van Natuurpunt.

Het lag er nu wel heel modderig bij. Ruim een kilometer lang hebben we tot onze enkels in de modder gezeten. Heel mooi maar ook vermoeiend.

Iets verderop kwamen we dan uit aan de Antitankgracht van Haacht. Deze werd in 1939 gebouwd en maakte deel uit van de “KW lijn” : de hoofdweerstandsstelling Koningshooikt-Waver met verlenging naar Namen. Het was de ruggengraat van het Belgische verdedigingssysteem in de jaren dertig. Na de Tweede Wereldoorlog nam de natuur het volledig over. In 2001 werd dit plekje erkend als natuurreservaat “Haachts Broek-Antitankgracht”.

Vanaf dit punt waren er nog wel enkele modderige stukken maar waren er gelukkig wel veel vlonderpaden. Dat wandelde net iets vlotter, tenminste wanneer er geen tegenliggers waren. Echt breed is zo’n vlonderpad immers niet 😉.

Na ruim 11 km stonden we terug aan de auto, moe en voldaan en met een kilo modder aan onze wandelschoenen.

De knooppunten (Demer en Dijle) : 5 – 51 – 53 – 516 – 515 – 501 – 58 – 56 – 55 – 54 – 52 – 50 – 5

Stress en ontstressen

Het was toch weer een redelijk stressvolle week.

Maandag naar kantoor gaan werken. Aangezien ik dan vanuit Peulis kan vertrekken en niet via die verdomde E313 moet is dat gelukkig minder stressvol. Maar ook dinsdag ben ik op kantoor gaan werken. In de namiddag stond er immers mijn jaarlijks bezoekje aan het Sint-Augustinusziekenhuis op het programma. Sinds een paar jaar weet ik namelijk dat mijn (bijzonder) slecht gehoor aan de rechterzijde niet de schuld is van KISS en al die andere hardrockgroepen uit mijn jeugd maar wel van een schwanoom (= een “goedaardige tumor”)dat zich rond mijn gehoorzenuw heeft gevormd en die dus compleet dichtknijpt.

Het is maar een klein gezwel van zo’n 9 mm maar we moeten het wel in ’t oog houden. Dus elk jaar een MRI-scan en dan af en toe ook een gehoortest. Die MRI scan is niet plezant maar die gehoortest is echt vermoeiend. Zeker wanneer de hersenen er al jaren op getraind zijn om geluiden van de rechterzijde te compenseren met de linkerzijde.

Afin … na een kleine 3 uur in de kliniek konden we besluiten dat de 9 mm nog altijd 9 mm zijn en dat het gehoor nog altijd even goed (of slecht) is.

Ook vandaag was nog zo’n stressvolle dag. Vorige week met het dertien jaar oud dieseltje van moeder naar de keuring geweest en een rode kaart gekregen voor de roetuitstoot. En dan kunnen ze daar bij de garage nog wel zo’n “speciaal spul” in de tank doen dat dit probleem zou moeten verhelpen maar het blijft toch altijd spannend. Gelukkig heeft het gewerkt en kan het dertien jaar oud dieseltje een veertien jaar oud dieseltje worden 😉.

Deze namiddag was het dan ook tijd om even te ontspannen, ook voor moeder die haar autootje toch niet graag zou moeten afgeven.

We trokken hiervoor naar Nijlen. Ik weet al geruime tijd dat daar achter het zwembad een mooi parkje is maar het was er nog niet van gekomen om een wandeling te maken die daar doorloopt en die niet te lang is. Voor moeder die dit jaar 88 jaar wordt is 6 km toch wel genoeg.

Vandaag is het me wel gelukt met 5,5 km op de teller.

Mechels Broek en/of Modder Broek

Terwijl vorig weekend vooral werd besteed aan het herinrichten van mijn thuiswerkplek (shoppen in de IKEA, spullen in elkaar vijzen …) en het de afgelopen week weer een heel drukke werkweek was die werd afgesloten met een bezoekje aan de autokeuring met het dertien jaar oude dieseltje van mijn moeder (hij werd afgekeurd wegens te veel roetuitstoot ☹) was er vandaag terug tijd voor ontspanning.

We profiteerden van het mooie weer om nog eens naar het Mechels Broek te gaan wandelen. Ik  weet nog hoe verbaasd ik was toen ik daar een paar jaar geleden voor de eerste keer kwam. Zo’n mooi natuurgebied vlakbij de stad.

Ondertussen zijn we er al vele keren opnieuw geweest. Het Mechels Broek heeft ons nog nooit teleurgesteld. Zelfs niet wanneer het zoals vandaag weer vaak door de modder ploeteren was.

De ruim 5km lange A.S. Adventure wandeling, die mooi is afgepijld, loopt doorheen heel het moerassige gebied. Je kan vertrekken aan het lokaal van Natuurpunt in Muizen of aan Sportcentrum De Nekker in Mechelen.

Onderweg zie je tal van watervogels en ook de vele Galloway runderen die het gebied begrazen.

Wij kozen voor Mechelen. Sommige stukken waren echt wel heel modderig, zo erg dat het modder tot bovenaan onze broek vloog.

Na 5,5 km schaatsen door de modder was ik even niet oplettend genoeg en maakte ik toch nog kennis met de (redelijk zachte) bodem. Buiten een deukje in mijn trots gelukkig zonder erg 😉.