Het leek me vandaag een mooie gelegenheid om nog eens naar het Aboretum van Kalmthout te rijden. Het is tenslotte het bloeiseizoen van de kerselaars en de magnolia’s.

Even leek het erop dat we er niet zouden geraken. Wij stonden 200 meter vóór de overweg en de inrit van de parking was 200 meter voorbij de overweg maar aan beide kanten stond het verkeer gewoon stil. Gelukkig vond ik vrij snel een omweggetje.

We waren wel degelijk op het juiste moment gekozen. Het was er een kleurenpracht. Sommige bomen begonnen al wel hun bloesems te verliezen. Er was een mooie afgepijlde route die je langs de mooiste bloesems bracht.

Er is een tijd geweest dat 3 concerten op 1 week geen uitzondering was.

Maar toen kwam corona en de lockdown (vandaag 6 jaar geleden !!!) en toen alles een beetje terug normaal was bleken we liever thuis in de zetel te zitten dan een paar keer per week naar Brussel of zo te gaan.

Maar de afgelopen week hebben we het nog eens gedaan.

Afgelopen dinsdag zijn we naar de Elisabethzaal in Antwerpen te gaan om te genieten van een avondje filmmuziek. “The Good, The Bad, Morricone and Me” brengt een orkest uit Oekraïne en een dirigent uit Italië (die schabouwelijk slecht Engels sprak) samen.

Zij brachten niet alleen aan eerbetoon aan grootmeester Morricone met stukken uit Once upon a time in the West, The Untouchables en Le professionel, maar ze speelden ook muziek uit andere films zoals How the West was Won en The Magnificent Seven.

Het was zeker niet goedkoop te noemen maar het is natuurlijk wel een geweldige zaal om een symfonisch concert te gaan beluisteren. Ik miste wel een beetje de elektrische gitaar en de mondharmonica.

Zaterdag trokken we dan naar de Heilig Hart Kerk in Heist op den Berg. In het kader van het 35-jarige bestaan van CC Zwanenberg hebben ze geprobeerd om in elke kerk van Heist op den Berg een concert te organiseren. Eerder zagen we zo al Yevgueni in Schriek.

Zaterdag was het de beurt aan Cerys Hafana en Landless.

De eerste is een Welshe harpiste (triple harp) die folkliedjes (in het Welsh) en instrumentals speelt.

De tweede zijn vier dames uit Dublin die a-capella folk brengen. Prachtige harmoniezang, een beetje te vergelijken met onze eigen Laïs.

En gisteren zijn we dan naar O.L.V. Waver gefietst. Daar organiseerde VZW Wintertuin een apero-concert. Dat doen ze een paar keer per jaar en telkens gaat de opbrengst naar een goed doel. Gisteren was dat doel Julia & Lisette, een familieploegje dat al 8 jaar deelneemt aan de 1000 km voor Kom Op Tegen Kanker.

Het optreden werd verzorgd door het Vocaal Ensemble van de Academie Heist op den Berg. Eén van de sopranen is een nichtje van een collega van Conny en dan steunen we die graag.

Het concert was wondermooi met als hoogtepunt Dôme Épais uit de opera Lakmé van Délibes. Ik weet niet wat het mooiste was. Het duet van de twee sopranen op zich of de manier waarop de dirigente, die op een bankje aan de zijkant zat, meeleefde en stillletjes meezong. Echt ontroerend.

Je moet het maar eens opzoeken op YouTube of zo.

Uiteraard hebben we ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om die prachtige Wintertuin te bezoeken.