Gent

 

scorpions.JPG

 

Met het optreden van Scorpions gisteren in Paleis12 is concertmaand november afgesloten. Het is de derde keer dat ik deze Duitse rockgroep, die volgend jaar hun gouden jubileum vieren, aan het werk zie. De eerste keer was in Flander’s Expo in 1996. 10 jaar later zag ik ze in ’s Hertogenbosch en dat had even goed 10 dagen later kunnen zijn.

Hun optreden in 2012 heb ik aan me voorbij laten gaan (een collega is in mijn plaats geweest) maar gisteren was ik wel op de afspraak. Als opwarmertje kregen een halfuurtje The Treatment, een Britse metalband uit Cambridge. Iets voor negen was het dan de beurt aan Rudolf, Klaus, Matthias, James en Pawel. In tegenstelling tot 1996 en 2006 hadden ze nu wel een andere playlist. Verder is er echter weinig veranderd. De krachtige stem van Klaus Meine mag dan al een beetje aan kracht hebben ingeboet, muzikaal zijn ze nog even sterk als vroeger. 2 uur jeugdsentiment.

 

gent.JPG

 

Vandaag stond ook een klassieker op het programma : de Gentse Stripbeurs in Gent (de najaarseditie). Een stripbeurs die ik niet graag mis. Altijd vallen er wel koopjes te rapen en ook deze keer hebben ze me in Gent niet teleurgesteld. Het blijft natuurlijk wel frustrerend dat sommige stripverhalen op mijn lijstje onbetaalbaar blijven.

Gent is natuurlijk ook de stad van Luc De Vos. Het was wel even schrikken toen ik gisteren op weg naar Brussel het trieste nieuws hoorde op de radio. Zo jong. Heel triest

Weekoverzicht

Thank God It’s Friday !

Het was immers (alweer) een zware week op ’t werk. En ook een week waarin enkele enkele nieuwsberichten mijn aandacht trokken.

rock.JPGEr was Rock Werchter. De prijs voor een vierdaags combiticket is gestegen naar 226 euro. Terwijl de ene helft moord en brand schreeuwt vanwege deze verschrikkelijk hoge prijzen, is de andere helft bezig om hetzelfde te doen maar dan over de studenten die wel zoveel geld aan een festival kunnen geven maar niet aan inschrijvingsgeld voor de school. Op zich lijkt het inderdaad veel geld maar het is minder dan 60 euro per dag. En 60 euro is de gemiddelde prijs van een concert in het Sportpaleis. Voor sommige concerten zijn de duurste plaatsen zelfs meer dan 100 euro. En hoe je het ook keert of draait, je krijgt wel enkele toppers te zien.

vantielen.JPGOok in het nieuws : Erika Van Thielen zit ik grote problemen. Ze zit al een tijd zonder werk en er is niemand die haar een job aanbiedt. Erg hè ? Weet je, toen ik pas afgestudeerd was kwamen de bedrijven ook niet en masse naar mij om me een job aan te bieden. Ik heb dan maar zelf het heft in handen genomen en massa’s sollicitatiebrieven geschreven (en werk gevonden !).

loon.JPGDe lonen van topmanagers mochten de revue nog eens passeren. De Croo heeft er geen problemen mee wanneer topmanagers van overheidsbedrijven meer dan 290.000 euro per jaar zouden verdienen met een massa reacties als gevolg : schandalig, onethisch  en zoveel meer. Ik vind 290.000 euro per jaar ook meer dan genoeg. Het is wel bizar dat 290.000 euro voor een manager van een groot bedrijf veel te veel is maar 290.000 euro per week voor een voetballer meer dan normaal is.

Enfin, ik ga er niet van wakker liggen en dit weekend onder andere genieten van een optreden van Scorpions in Paleis12 en hopelijk enkele koopjes doen op de De Gentse Stripbeurs .


Staking

staking3.JPGHet leek vandaag wel een doordeweekse dag in juli. Zonnig en droog weer. Heel weinig verkeer op de baan. Als de bomen er niet goudbruin hadden uitgezien tenminste.

Neen, het was toch eind november. Omwille van de regionale staking was ik een halfuurtje vroeger opgestaan en daarna ook een halfuurtje vroeger vertrokken richting Antwerpen. Met de auto uiteraard want treinen zouden er waarschijnlijk niet rijden.

Er was echter zo weinig verkeer dat ik al om twintig over zes aan mijn bureau zat. Gelukkig was bij ons vandaag het stakingsregime van toepassing. Dat betekent dat onze uren beginnen te tellen vanaf 7u in plaats van 7u30. Ook andere collega’s waren vroeger dan anders op ’t werk. Uiteindelijk heb ik een uur meer gewerkt dan op gewone dagen.

Van de stakingsacties zelf hebben we weinig of niets gezien. Vanop de 9e vedieping zag ik wel de zwarte rookpluimen van de verschillende brandjes aan de piketten in de haven maar verder dus niet. Alle angst voor afgesloten kruispunten op de Singel was gelukkig overbodig geweest.

Over de staking zelf ga ik niet veel zeggen. Ik vind het ook niet prettig dat de regering weer bij mij komt aankloppen om het gat in hun begroting te vullen en niet bij de mensen die het geld hebben. Maar dat lijkt me geen reden om te gaan staken. De regeringen van de afgelopen 25 jaar zijn ook altijd bij mij komen aankloppen. En die regeringen hebben alle kleuren gehad : roomsrood, paarsgroen, blauwgeel …

Ik vind het dan ook hypocriet om nu ineens op straat te komen en “de boel plat te leggen”. Het verschil met deze regering ten opzichte van alle vorige regeringen is het feit dat deze regering het openlijk toegeeft dat ze geld komen halen. Ik vind het trouwens nog hypocrieter dat politici die de afgelopen 15 jaar aan de macht zijn geweest, nu de huidige regering zaken verwijt waar ze zelf nooit iets aan gedaan hebben.

Rust

Na een drukke werkweek is het er dit weekend niet echt van gekomen om eens goed uit te rusten.

Vrijdagavond, nadat ik mijn auto winterklaar ben gaan halen bij de garage, stond er een bezoekje aan het Sportpaleis op het programma. Lenny Kravitz kwam immers zijn nieuw album Strut voorstellen.

In het voorprogramma trad Trombone Shorty op. Hierover kan ik kort zijn : als je ze ergens kan vermijden … doe het dan. Die trombone was echt vervelend, zelfs irriterend. Echt niet te doen. Ook irriterend was het lange wachten na het voorprogramma. Als het voorprogramma om 20u55 ophoudt, dan verwacht ik de hoofdact om 21u15. 21u30 is ook nog aanvaardbaar, 21u50 is dat niet. Als hij nog 5 minuten langer op zich had laten wachten dan was het concert zonder mij doorgegaan.

Het concert zelf is moeilijk samen te vatten. Geniale momenten werden afgewisseld met simpelweg saaie momenten. Ik verwacht van dergelijke artiesten ook wel een concert dat iets langer dan anderhalf uur duurt. En als je een nieuw album komt voorstellen dan mogen er wel meer dan 3 nummers uit dat album worden gespeeld. Heb ik dan spijt gehad dat ik ben geweest ? Helemaal niet maar ik denk ook dat ik er geen spijt van zou hebben gehad wanneer ik niet was geweest. Toch een beetje teleurgesteld dus.

Zaterdagnamiddag heb ik dan nog eens een fotowandeling van 12 km gemaakt. De resultaten volgen later deze week wel. ’s Avonds heb ik een bezoekje gebracht aan onze evenementenhal. Het VAT (Vorselaars Amateur Toneel) bracht daar immers hun jaarlijkse toneelvoorstelling. Dit jaar was het De genodigde, een stuk van Frank Aendenboom. Geen billenkletser maar wel een grappig genoeg en bovendien gebracht door 4 sterke acteurs.

Na het toneel was het weer vrij laat eer ik thuis was maar veel tijd om te slapen was er niet. Om 5u liep de wekker af zodat ik een uurtje later mijn broer naar Zaventem kon brengen. Iets over half acht was ik terug thuis. Ik was toch wakker dus snel loopkledij aangedaan en een klein half uurtje gaan lopen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er de rest van de dag nog weinig is gebeurd. Hopelijk gebeurt er morgen tijdens de eerste regionale staking ook weinig. Van mij mogen ze staken zoveel ze willen, zolang ze mijn maar niet verhinderen om te gaan werken. Staken is een recht maar dat is werken ook.


Plannen

2014 is nog niet afgelopen en ik moet mijn vakantieplannen voor 2015 al wijzigen.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik begin juni voor een tweetal weken naar Schotland zou trekken en dan na de zomer nog een weekje Jersey in september.

Het ziet er echter naar uit dat de beide vakanties zullen wisselen. Waarom ? Heel simpel. Het is de schuld van Mark, Christine, Paul en Gene.

De vermoedelijke vertrekdatum naar Schotland was al met een week uitgesteld omdat Fleetwood Mac met Christine McVie naar Antwerpen komt. Niet echt een probleem.

Maar vandaag lees ik in de krant dat KISS één van de headliners op Graspop 2015 zal zijn. En GMM gaat door van 19 tot en met 21 juni 2012. Andere namen op de affiche zijn o.a. Alice Cooper, Mötorhead, Scorpions en Within Temptation. De kans is dus groot dat ik meer dan 1 keer naar Dessel zal trekken.

In ieder geval is er tussen 7 juni en 18 juni niet genoeg tijd om voor twee weken naar Schotland te trekken. Daarom zal het in juni een shortbreak naar Jersey worden en een “grote vakantie” naar Schotland in september. September is meestal toch een overgangsmaand tussen de zomerfestivals en de winterconcerten.

Gelukkig heb ik nog niets geboekt.


Eerste indruk

Eerste indrukken zeggen veel maar gelukkig ook niet alles.

Na het lezen van het eerste Bernie Gunther verhaal, Een Berlijnse Kwestie, van Philip Kerr snapte ik niet onmiddellijk waarom iedereen vond dat ik het móest gelezen hebben. Het was weliswaar geen slecht boek maar toch ook niet super.

Het boek was echter enkel te vinden in trilogievorm te vinden, samen met Het handwerk van de beul en Een Duits requiem. Het tweede verhaal was al gevoelig beter. Gisteren heb ik het derde verhaal uitgelezen en dat was nog beter.

Een Duits Requiem speelt zich af in 1947. De oorlog is voorbij en het verslagen Duitsland wordt geregeerd door de geallieerde troepen. Gunther heeft het Oostfront en het daaropvolgende krijgsgevangenschap in Rusland overleeft. Het leven in Berlijn is echter geen lachertje.

Wanneer Gunther wordt gevraagd om ex-collega Becker, ondertussen een zwarthandelaar geworden, van de galg in Wenen te redden grijpt hij die kans, ook al omdat zijn echtgenote blijkbaar vreemd gaat met een Amerikaans officier.

De levensomstandigheden in Wenen mogen dan al iets beter zijn, verder blijkt het dezelfde politieke puinhoop te zijn met spionnen, dubbelspionnen, contraspionnen en een hele hoop zwarte handel te zijn. Tijdens zijn onderzoek stuit Gunther dan ook nog eens op een ondergronds netwerk van voormalige naziofficieren en oorlogsmisdadigers.

Een Duits Requiem is veruit het beste van de drie verhalen. De sfeer in het na-oorlogse Wenen zoals beschreven in het boek doet enorm denken aan The Third Man, de film met Orson Welles naar het boek van Graham Greene. Als ik was voortgegaan op mijn eerste indrukken dan had ik het derde boek waarschijnlijk nooit gelezen en dat zou zonde geweest zijn.

Het volgende boek, waar ik vanmorgen aan begonnen ben, is niet Lamentation van C.J. Sansom geworden. Toen ik afgelopen zaterdag even binnenliep bij Standaard Boekhandel zag ik immers de nieuwste van Andreas Eschbach liggen : Het Armageddon-complot. Er zijn verschillende auteurs die ik heel graag lees maar als ik er echt één zou moeten uitkiezen als favoriet dan komt hij waarschijnlijk als winnaar uit de bus. De eerste pagina’s zijn alvast veelbelovend.

 

trilogie1.JPG