Gent

 

scorpions.JPG

 

Met het optreden van Scorpions gisteren in Paleis12 is concertmaand november afgesloten. Het is de derde keer dat ik deze Duitse rockgroep, die volgend jaar hun gouden jubileum vieren, aan het werk zie. De eerste keer was in Flander’s Expo in 1996. 10 jaar later zag ik ze in ’s Hertogenbosch en dat had even goed 10 dagen later kunnen zijn.

Hun optreden in 2012 heb ik aan me voorbij laten gaan (een collega is in mijn plaats geweest) maar gisteren was ik wel op de afspraak. Als opwarmertje kregen een halfuurtje The Treatment, een Britse metalband uit Cambridge. Iets voor negen was het dan de beurt aan Rudolf, Klaus, Matthias, James en Pawel. In tegenstelling tot 1996 en 2006 hadden ze nu wel een andere playlist. Verder is er echter weinig veranderd. De krachtige stem van Klaus Meine mag dan al een beetje aan kracht hebben ingeboet, muzikaal zijn ze nog even sterk als vroeger. 2 uur jeugdsentiment.

 

gent.JPG

 

Vandaag stond ook een klassieker op het programma : de Gentse Stripbeurs in Gent (de najaarseditie). Een stripbeurs die ik niet graag mis. Altijd vallen er wel koopjes te rapen en ook deze keer hebben ze me in Gent niet teleurgesteld. Het blijft natuurlijk wel frustrerend dat sommige stripverhalen op mijn lijstje onbetaalbaar blijven.

Gent is natuurlijk ook de stad van Luc De Vos. Het was wel even schrikken toen ik gisteren op weg naar Brussel het trieste nieuws hoorde op de radio. Zo jong. Heel triest

Weekoverzicht

Thank God It’s Friday !

Het was immers (alweer) een zware week op ’t werk. En ook een week waarin enkele enkele nieuwsberichten mijn aandacht trokken.

rock.JPGEr was Rock Werchter. De prijs voor een vierdaags combiticket is gestegen naar 226 euro. Terwijl de ene helft moord en brand schreeuwt vanwege deze verschrikkelijk hoge prijzen, is de andere helft bezig om hetzelfde te doen maar dan over de studenten die wel zoveel geld aan een festival kunnen geven maar niet aan inschrijvingsgeld voor de school. Op zich lijkt het inderdaad veel geld maar het is minder dan 60 euro per dag. En 60 euro is de gemiddelde prijs van een concert in het Sportpaleis. Voor sommige concerten zijn de duurste plaatsen zelfs meer dan 100 euro. En hoe je het ook keert of draait, je krijgt wel enkele toppers te zien.

vantielen.JPGOok in het nieuws : Erika Van Thielen zit ik grote problemen. Ze zit al een tijd zonder werk en er is niemand die haar een job aanbiedt. Erg hè ? Weet je, toen ik pas afgestudeerd was kwamen de bedrijven ook niet en masse naar mij om me een job aan te bieden. Ik heb dan maar zelf het heft in handen genomen en massa’s sollicitatiebrieven geschreven (en werk gevonden !).

loon.JPGDe lonen van topmanagers mochten de revue nog eens passeren. De Croo heeft er geen problemen mee wanneer topmanagers van overheidsbedrijven meer dan 290.000 euro per jaar zouden verdienen met een massa reacties als gevolg : schandalig, onethisch  en zoveel meer. Ik vind 290.000 euro per jaar ook meer dan genoeg. Het is wel bizar dat 290.000 euro voor een manager van een groot bedrijf veel te veel is maar 290.000 euro per week voor een voetballer meer dan normaal is.

Enfin, ik ga er niet van wakker liggen en dit weekend onder andere genieten van een optreden van Scorpions in Paleis12 en hopelijk enkele koopjes doen op de De Gentse Stripbeurs .


Staking

staking3.JPGHet leek vandaag wel een doordeweekse dag in juli. Zonnig en droog weer. Heel weinig verkeer op de baan. Als de bomen er niet goudbruin hadden uitgezien tenminste.

Neen, het was toch eind november. Omwille van de regionale staking was ik een halfuurtje vroeger opgestaan en daarna ook een halfuurtje vroeger vertrokken richting Antwerpen. Met de auto uiteraard want treinen zouden er waarschijnlijk niet rijden.

Er was echter zo weinig verkeer dat ik al om twintig over zes aan mijn bureau zat. Gelukkig was bij ons vandaag het stakingsregime van toepassing. Dat betekent dat onze uren beginnen te tellen vanaf 7u in plaats van 7u30. Ook andere collega’s waren vroeger dan anders op ’t werk. Uiteindelijk heb ik een uur meer gewerkt dan op gewone dagen.

Van de stakingsacties zelf hebben we weinig of niets gezien. Vanop de 9e vedieping zag ik wel de zwarte rookpluimen van de verschillende brandjes aan de piketten in de haven maar verder dus niet. Alle angst voor afgesloten kruispunten op de Singel was gelukkig overbodig geweest.

Over de staking zelf ga ik niet veel zeggen. Ik vind het ook niet prettig dat de regering weer bij mij komt aankloppen om het gat in hun begroting te vullen en niet bij de mensen die het geld hebben. Maar dat lijkt me geen reden om te gaan staken. De regeringen van de afgelopen 25 jaar zijn ook altijd bij mij komen aankloppen. En die regeringen hebben alle kleuren gehad : roomsrood, paarsgroen, blauwgeel …

Ik vind het dan ook hypocriet om nu ineens op straat te komen en “de boel plat te leggen”. Het verschil met deze regering ten opzichte van alle vorige regeringen is het feit dat deze regering het openlijk toegeeft dat ze geld komen halen. Ik vind het trouwens nog hypocrieter dat politici die de afgelopen 15 jaar aan de macht zijn geweest, nu de huidige regering zaken verwijt waar ze zelf nooit iets aan gedaan hebben.

Rust

Na een drukke werkweek is het er dit weekend niet echt van gekomen om eens goed uit te rusten.

Vrijdagavond, nadat ik mijn auto winterklaar ben gaan halen bij de garage, stond er een bezoekje aan het Sportpaleis op het programma. Lenny Kravitz kwam immers zijn nieuw album Strut voorstellen.

In het voorprogramma trad Trombone Shorty op. Hierover kan ik kort zijn : als je ze ergens kan vermijden … doe het dan. Die trombone was echt vervelend, zelfs irriterend. Echt niet te doen. Ook irriterend was het lange wachten na het voorprogramma. Als het voorprogramma om 20u55 ophoudt, dan verwacht ik de hoofdact om 21u15. 21u30 is ook nog aanvaardbaar, 21u50 is dat niet. Als hij nog 5 minuten langer op zich had laten wachten dan was het concert zonder mij doorgegaan.

Het concert zelf is moeilijk samen te vatten. Geniale momenten werden afgewisseld met simpelweg saaie momenten. Ik verwacht van dergelijke artiesten ook wel een concert dat iets langer dan anderhalf uur duurt. En als je een nieuw album komt voorstellen dan mogen er wel meer dan 3 nummers uit dat album worden gespeeld. Heb ik dan spijt gehad dat ik ben geweest ? Helemaal niet maar ik denk ook dat ik er geen spijt van zou hebben gehad wanneer ik niet was geweest. Toch een beetje teleurgesteld dus.

Zaterdagnamiddag heb ik dan nog eens een fotowandeling van 12 km gemaakt. De resultaten volgen later deze week wel. ’s Avonds heb ik een bezoekje gebracht aan onze evenementenhal. Het VAT (Vorselaars Amateur Toneel) bracht daar immers hun jaarlijkse toneelvoorstelling. Dit jaar was het De genodigde, een stuk van Frank Aendenboom. Geen billenkletser maar wel een grappig genoeg en bovendien gebracht door 4 sterke acteurs.

Na het toneel was het weer vrij laat eer ik thuis was maar veel tijd om te slapen was er niet. Om 5u liep de wekker af zodat ik een uurtje later mijn broer naar Zaventem kon brengen. Iets over half acht was ik terug thuis. Ik was toch wakker dus snel loopkledij aangedaan en een klein half uurtje gaan lopen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er de rest van de dag nog weinig is gebeurd. Hopelijk gebeurt er morgen tijdens de eerste regionale staking ook weinig. Van mij mogen ze staken zoveel ze willen, zolang ze mijn maar niet verhinderen om te gaan werken. Staken is een recht maar dat is werken ook.


Plannen

2014 is nog niet afgelopen en ik moet mijn vakantieplannen voor 2015 al wijzigen.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik begin juni voor een tweetal weken naar Schotland zou trekken en dan na de zomer nog een weekje Jersey in september.

Het ziet er echter naar uit dat de beide vakanties zullen wisselen. Waarom ? Heel simpel. Het is de schuld van Mark, Christine, Paul en Gene.

De vermoedelijke vertrekdatum naar Schotland was al met een week uitgesteld omdat Fleetwood Mac met Christine McVie naar Antwerpen komt. Niet echt een probleem.

Maar vandaag lees ik in de krant dat KISS één van de headliners op Graspop 2015 zal zijn. En GMM gaat door van 19 tot en met 21 juni 2012. Andere namen op de affiche zijn o.a. Alice Cooper, Mötorhead, Scorpions en Within Temptation. De kans is dus groot dat ik meer dan 1 keer naar Dessel zal trekken.

In ieder geval is er tussen 7 juni en 18 juni niet genoeg tijd om voor twee weken naar Schotland te trekken. Daarom zal het in juni een shortbreak naar Jersey worden en een “grote vakantie” naar Schotland in september. September is meestal toch een overgangsmaand tussen de zomerfestivals en de winterconcerten.

Gelukkig heb ik nog niets geboekt.


Eerste indruk

Eerste indrukken zeggen veel maar gelukkig ook niet alles.

Na het lezen van het eerste Bernie Gunther verhaal, Een Berlijnse Kwestie, van Philip Kerr snapte ik niet onmiddellijk waarom iedereen vond dat ik het móest gelezen hebben. Het was weliswaar geen slecht boek maar toch ook niet super.

Het boek was echter enkel te vinden in trilogievorm te vinden, samen met Het handwerk van de beul en Een Duits requiem. Het tweede verhaal was al gevoelig beter. Gisteren heb ik het derde verhaal uitgelezen en dat was nog beter.

Een Duits Requiem speelt zich af in 1947. De oorlog is voorbij en het verslagen Duitsland wordt geregeerd door de geallieerde troepen. Gunther heeft het Oostfront en het daaropvolgende krijgsgevangenschap in Rusland overleeft. Het leven in Berlijn is echter geen lachertje.

Wanneer Gunther wordt gevraagd om ex-collega Becker, ondertussen een zwarthandelaar geworden, van de galg in Wenen te redden grijpt hij die kans, ook al omdat zijn echtgenote blijkbaar vreemd gaat met een Amerikaans officier.

De levensomstandigheden in Wenen mogen dan al iets beter zijn, verder blijkt het dezelfde politieke puinhoop te zijn met spionnen, dubbelspionnen, contraspionnen en een hele hoop zwarte handel te zijn. Tijdens zijn onderzoek stuit Gunther dan ook nog eens op een ondergronds netwerk van voormalige naziofficieren en oorlogsmisdadigers.

Een Duits Requiem is veruit het beste van de drie verhalen. De sfeer in het na-oorlogse Wenen zoals beschreven in het boek doet enorm denken aan The Third Man, de film met Orson Welles naar het boek van Graham Greene. Als ik was voortgegaan op mijn eerste indrukken dan had ik het derde boek waarschijnlijk nooit gelezen en dat zou zonde geweest zijn.

Het volgende boek, waar ik vanmorgen aan begonnen ben, is niet Lamentation van C.J. Sansom geworden. Toen ik afgelopen zaterdag even binnenliep bij Standaard Boekhandel zag ik immers de nieuwste van Andreas Eschbach liggen : Het Armageddon-complot. Er zijn verschillende auteurs die ik heel graag lees maar als ik er echt één zou moeten uitkiezen als favoriet dan komt hij waarschijnlijk als winnaar uit de bus. De eerste pagina’s zijn alvast veelbelovend.

 

trilogie1.JPG

 

Uitkijken

Hoewel ik nog volop in mijn concertnajaar zit, kijk ik toch al uit naar volgend jaar. Dit jaar staan Lenny Kravitz, Scorpions, Bryan Adams en Scala nog op het programma.

Voor volgend jaar had ik al tickets voor Queen + Adam Lambert en Paul Simon & Sting Together. Die lijst voor 2015 is sinds vorige week uitgebreid met Within Temptation (theatertournee), Mark Knopfler, Simply Red en … Fleetwood Mac.

De laatste keer dat Fleetwood Mac gepasseerd is heb ik ze links laten liggen. Maar deze keer kon ik dat niet laten gebeuren. Deze keer is immers Christine McVie er terug bij. En Fleetwood Mac zonder Christine McVie is zoals Supertramp zonder Roger Hogdson: heel goed maar toch een taart zonder kers.

Nog 7 maanden aftellen!


Dropping

Wat is een dropping ? Volgens Wikipedia is het een spel of een (militaire) oefening waarbij personen geblinddoekt naar een plek worden gebracht, vanwaar zij zelfstandig de weg naar huis moeten vinden. Een variant is die, waarbij zowel de startplek als de eindplek van de dropping van tevoren onbekend zijn. In dat geval wordt de deelnemers eerst de eindplek getoond. Een dropping in het donker is spectaculairder dan een dropping overdag. Hierbij kunnen wegen met verlichting achterwege worden gelaten, zodat de route echt pikdonker is en de deelnemers deze alleen met een zaklantaarn kunnen verlichten, wat het vinden van de weg terug flink lastig kan maken. Het is dan wel handig om de omgeving waar de dropping zal plaatsvinden van te voren overdag te verkennen om het risico van verdwalen te voorkomen.Het groepje dat er als eerste in slaagt het eindpunt van de dropping te vinden is winnaar van het spel.

Gisteren was het de grote PCM-IT dropping. Toen we in 2013 enkele jaren van systeemmigraties tot een goed einde hadden gebracht zijn we op bedevaart naar Scherpenheuvel geweest (en “we” dat zijn de collega’s van Process & Change Management Life en van Information Technology Application Delivery Life). Tijdens het etentje achteraf beslisten onze managers dat dit voor herhaling vatbaar was en ze gaven de opdracht aan Leni, Bart, Tom en Wim om een dropping te organiseren.

Enerzijds keek ik er wel naar uit maar anderzijds was ik niet echt op mijn gemak. Meestal kijken ze naar mij wanneer er iets moet georganiseerd worden. Dan ben ik de enige die weet wat er te gebeuren staat. Gisteren wist ik dus niets. We werden om 17u30 verwacht aan ’t Soetehuys in Bevel waar eerst de inwendige mens werd versterkt. Na het eten reden allemaal naar het even verderop gelegen Prinsenhof in Herenthout.

Daar werden we verdeeld in drie groepen. Elke groep werd naar een verschillende startplaats gebracht. De groep onder leiding van Leni en Tom reed naar Gestel, de groep van Wim naar Berlaar en mijn groep, Waseem, Nadine en Sandra onder leiding van Bart, mocht vertrekken in Bouwel.

Van daar moesten we op basis van verschillende instructies (via een fotozoektocht, een topografische kaart, wegbeschrijvingen die via een QR-code konden worden ontcijferd en een visgraatparcours) terug naar Herenthout. Onderweg kregen we ook nog enkele taken. Zo kregen we bijvoorbeeld 5 rauwe eieren. De bedoeling was om ze heelhuids aan de finish te krijgen maar als we er in slaagden om ze te bakken dan kregen we 10 punten extra.

Het was heel plezant, we hebben ons onderweg goed geamuseerd en we hebben vooral veel geluk gehad met het weer. Het grootste deel van de avond hebben we enkel miezerige motregen gehad. Enkel het laatste halfuur, net toen we goed op weg waren om te verdwalen in de pikdonkere Merodese Bossen, hebben we behoorlijke regen gehad.

De drie teams waren bijna gelijktijdig aan de aankomst en na enkele drankjes en even napraten kon iedereen naar huis … vermoeid maar voldaan zoals ze zeggen. Bij deze wil ik Leni, Bart, Tom en Wim nogmaals bedanken voor een geslaagde avond.

 

dropping1.JPG

 

Paleis 12

November is concertmaand dit jaar.

Vorige week woensdag stond Saxon op de kalender, gisteren was het de beurt aan Peter Gabriel. Ter gelegenheid van de 30ste verjaardag van So! trekt hij gedurende twee jaar de wereld rond om deze heuglijke gebeurtenis te vieren.

Het concert kan in drie delen worden opgesplitst. Om te beginnen is er een korte akoestische sessie met een viertal nummers. Tijdens dit gedeelte blijven de zaallichten gewoon aan, net alsof ze aan ’t repeteren zijn.

Tijdens het vierde nummer, Family Snapshot, gaan de zaallichten plots uit en wordt overgeschakeld naar de full electric versie met een geweldige lichtshow erbij. Een zestal nummers, waaronder het eerste hoogtepunt van de avond, Solsbury Hill, kunnen we genieten van een fantastisch spektakel.

 

DSCN9064.jpeg

 

Dan begint het derde deel van de avond, alle nummers van So! zoals ze op de CD zijn verschenen (op de elpee hebben ze een lichtjes andere volgorde). Terwijl de eerste noten van Red Rain worden gespeeld zie je de rode regen op het podium naar beneden dwarrelen. Bij Sledgehammer mis je een beetje de knotsgekke video en bij Don’t Give Up ontbreekt de stem van Kate Bush (al wordt haar zangpartij fantastisch goed opgevangen door de achtergrondzangeres) maar verder blijft het een steengoed album.

 

DSCN9086.jpeg

 

We krijgen nog drie bisnummers met Biko als afsluiter. Dat nummer bezorgt me altijd kippenvel. Ik herinner me nog dat ik 1983 op de tonen van Biko de festivalwei van Torhout verliet om terug naar de auto te gaan. De stem van Gabriel is niet meer zo krachtig als dertig jaar geleden maar nog wel sterk genoeg om het nummer te dragen.

 

DSCN9005.jpeg

 

Gisteren was trouwens ook mijn eerste kennismaking met Paleis12, de nieuwe concertzaal in Brussel, toevallig of niet, gevestigd in paleis 12 van de Heizelpaleizen. Brussel is voor mijn Vorst Nationaal maar Paleis 12 heeft toch zijn voordelen. Het is goed bereikbaar en er is meer dan voldoende parking in de buurt (zelfs wanneer er wordt gevoetbald in het Koning Boudewijnstadion zoals gisteren). Door enkel Pepsi Cola te schenken en vooral Franstalig personeel in te schakelen scoren ze enkele minpunten maar daartegenover staan bijvoorbeeld wel gratis toiletten.