Watertuin

Ze zeggen wel eens dat mooie liedjes niet lang duren maar dat is niet waar hoor. Child in Time van Deep Purple duurt 10 minuten, Stairway to Heaven van Led Zeppelin duurt 8 minuten, Overture 2112 van Rush duurt zelfs 20 minuten.

Dus echt mooie liedjes kunnen wel degelijk lang duren.

Wat echter nooit lang duurt zijn toffe vakanties. Gisteren hebben wij alweer een einde moeten maken aan onze midweekvakantie bij onze landgenoten uit het Zuidoosten.

Het was eerst mijn bedoeling om op weg naar huis een tussenstop te maken in Namen of in Dinant maar op één of andere manier stootten we op Annevoie, bijna in het midden er tussen in.

De Tuinen van Annevoie werden 250 jaar geleden aangelegd, maken deel uit van het Belangrijk Erfgoed van Wallonië en het is de enige watertuin in ons Land.

De talloze fonteinen en watervallen in de tuin stromen puur op natuurlijke wijze. Er worden geen machines gebruikt. Alles werkt op basis van het systeem van communicerende vaten. Bovenaan de tuin loopt het Grand Canal en dat zorgt er door het hoogteverschil voor dat alle fonteinen al tweeënhalve eeuw ononderbroken stromen.

Een heel mooie tuin waar het heel rustig wandelen is. Ongetwijfeld veel beter dan een wandeling door een drukke stad.

En zo zit deze vakantie er ook weer op. Nu is het dik twee maanden aftellen naar onze volgende midweek in september die ons naar de Moezelstreek zal brengen.

Tussenin vullen we onze vrije tijd dan maar met wandelingen, fietstochtjes en af en toe een concertje of een festivalletje.

Tabanidae

Vandaag trokken we naar Rocherath in Duitstalig België, vlakbij de Duitse grens. Daar zou een heel mooie boswandeling moeten zijn in de verborgen vallei op het Hasselpath. De wandeling zou heerlijk zijn voor eenzame wandelaars (zoals wij) en was een meevaller voor smokkelaars (niet zoals wij).

Het duurde wel even voor we op het juiste pad waren. De wandeling was aangeduid met een groen kruis maar in het begin waren de bordjes toch niet helemaal duidelijk. Het lag niet aan ons oriëntatievermogen want ook twee Luxemburgse dames waren de weg kwijt. Uiteindelijk geraakten we wel op het juiste pad (letterlijk hè want figuurlijk lopen wij altijd op het juiste pad).

Dat pad bracht ons echter niet IN het bos zoals we gehoopt hadden maar vooral ROND het bos. Het was wel een mooie wandeling op goed bewandelbare paden. Onderweg aan de Johnny Nystenbrug (waar in 1948 de genaamde smokkelaar werd doodgeschoten door de politie) zijn we zelfs even de grens over gestoken om op een Duits bankje onze broodjes op te eten.

Na ruim 10 km stonden we terug aan de auto.

En wat heeft die Tabanidae uit de titel daar nu mee te maken? Wel Tabanidae is de Latijnse naam van de daas, de brems, bremster, daps, paardenvlieg, blinde daas, blinde mug, blinde vlieg, dazerik, of bouw.

En dat zijn insecten die Noah beter niet had meegenomen op zijn ark. Ik haat die beesten maar zij zien mij blijkbaar bijzonder graag. Zo graag zelfs dat ze me willen opeten. Vandaag hebben ze een flinke poging ondernomen. Een paar keer zelfs tot bloedens toe. Ik schat dat ik een tiental keer ben gebeten. Echt plezant is dat niet zeker niet wanneer je partner daar helemaal geen last van heeft.

Morgen is het alweer de laatste dag van onze Ardeense midweek. Mooie liedjes duren niet lang.

Rood of Blauw ?

In Nederland kennen ze alleen rood en blauw. In het Engels is het de moeder van alle kuuroorden. Bij ons hebben ze Reine, Reine Subtile, Intense, Finesse, Touch of Lemon, Fruit, Duo en nog zoveel meer.

Wij zijn vandaag naar de Koningin van de kuuroorden geweest … SPA.

Nadat we onze auto hebben achtergelaten op de Parkplatz hebben we de blauwe lijn gevolgd. Deze wandeling wordt aangegeven met tegels in de grond en brengt je langs de belangrijkste gebouwen van Spa.

En aan mooie gebouwen is in Spa zeker geen gebrek. Aan het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw moet Spa een wondermooie stad zijn geweest. Dat is het nu uiteraard nog maar er wordt hier en daar wel gewerkt waardoor je er niet altijd ten volle van kunt genieten.

Zo durven ze ook al eens een tegeltje van de wandeling verkeerd leggen of het voetpad openbreken op belangrijke keerpunten in de wandeling. Zo zijn ook wij van de route afgeraakt maar op zich was dat niet echt een probleem. Dat gaf ons de kans om nog enkele van die oude huizen te zien die we anders hadden gemist.

Eenmaal terug aan het vertrekpunt moesten we een beslissing nemen. Ofwel nog wat rondhangen in Spa ofwel terug naar ons huisje met een tussenstop in Coo om de waterval te bekijken. Dat kan bij mij gemakkelijk 40 jaar geleden zijn, Conny was er nog nooit geweest. De keuze was dan ook snel gemaakt. Een tussenstop in Coo werd het. Buiten de waterval is daar trouwens niks meer te zien, tenzij je naar PlopsaCoo wil gaan.

Ze hebben er wel lekker ijs. Het duurde even eer ze de bestelling kwamen noteren maar eens dat in orde was kwamen onze coupes heel snel en ze waren heeeeeeerlijk.

Ondertussen zitten we nog na te genieten op ons terrasje … met een zalig windje en heel aangename temperaturen.

Une balade des gens heureux

Eén van de zaken die hoog op ons to-do-lijstje voor deze vakantie stond was la balade du Ninglinspo.

De Ninglinspo is de enige bergrivier van België. Zij stroomt door een gebied dat sinds 1949 beschermd gebied is. De loop van de Ninglinspo daalt van 420 meter naar 170 meter, is 3 kilometer lang en heeft hierdoor een gemiddeld verval van 8%. Ze overbrugt een hoogteverschil van 250 meter. De grootste waterval in de rivier is de Waterval van de Chaudière, ze mondt uit in de Amblève net nadat deze de Fonds de Quareux overgaat (bron: Wikipedia).

De heenweg van 2,4 kilometer is best wel een avontuurlijke wandeling met behoorlijk wat klim- en klauterwerk. Gelukkig had ik op het laatste moment het briljante idee om de wandelstokken aan de rugzak te hangen want we hebben ze goed kunnen gebruiken.

Ook een briljant idee was het meenemen van twee bevroren flesjes water. We hadden onze gewone drinkbussen, samen goed voor anderhalve liter water, ook mee maar zo’n flesje bevroren water zorgt er voor dat je naar het einde toe altijd fris water bij de hand hebt.

Verder hebben we eigenlijk weinig of geen last gehad van de hitte. Nagenoeg heel de wandeling verliep in het schaduwrijke bos. Gezweet is er uiteraard wel maar dat lag eerder aan het parcours.

Gelukkig was ons huisje in Les Gottales, lekker fris bij aankomst.

De prinsen van Stavelot

Na een korte nacht waarin we wel geslapen hebben als een blok stond er een rit van ruim 2 uur voor de boeg toen we vanochtend  omstreeks 10 uur de Pieperstraat uitreden.

Het was immers de hoogste tijd om er nog eens een paar dagen van tussenuit te trekken. Deze keer niet naar Nederland maar wel naar de Ardennen en meer bepaald Saint-Jacques nabij Trois-Ponts. Als je hier de parking van Landal Les Gottales bekijkt zou je wel kunnen denken dat je in Nederland bent … vrijwel enkel geel-zwarte nummerplaten op de parking.

Onderweg naar hier hebben we maar één tussenstop gemaakt … Stavelot. Daar hebben we de oude abdij bezocht. Deze abdij bevat meerdere tentoonstellingen. In de kelder is een museum gewijd aan het nabij gelegen circuit van Spa-Francorchamps. Een mooie collectie van auto’s en moto’s (waaronder een moto van dorpsgenoot René Baeten, voormalig wereldkampioen motocross maar veel te vroeg gestorten).

Er zijn ook tentoonstellingen gewijd aan dichter Guillaume Apollinaire en striptekenaar Didier Comès. Tenslotte is nog een vleugel gewijd aan het Prinsendom van Stavelot.

Een boeiend museum dus dat voor iedereen wat de bieden heeft. De korte wandeling door het stadje was ook zeker de moeite waard.

En nu zitten we dus gezellig op het terras van ons huisje met een heel mooi uitzicht. Meer moet vakantie niet zijn.

Oude lullenmuziek

gmmDe titel van deze blogpost heb ik niet zelf bedacht. Ik heb ‘m gisteren gratis en voor niks gekregen van een paar Nederlandse jongens die zich enkele minuten later verontschuldigden omdat ze tot de vaststelling kwamen dat ik precies voor die muziek naar Dessel was gekomen.

Maar eigenlijk begon het oude lullenmuziek weekend al op zaterdag toen Conny en ik nog eens naar het Sportpaleis waren getrokken. Niet meteen onze favoriete concertzaal, al was het maar omwille van die verschrikkelijke slechte stoeltjes.

Helemaal niet verschrikkelijk slecht was de persoon waarvoor we naar Antwerpen waren getrokken … Mark Knopfler. Die was de verplaatsing zeker waard. Je voelt wel dat ook hij niet ontsnapt aan de tand des tijds maar gitaar spelen kan hij nog altijd als de beste.

Na een goeie twee uur waarin ook een paar Dire Straits klassiekers, vertrokken we tijdens die geweldige intro van Money for Nothing terug naar huis. 5 minuten vroeger doorgaan kan een wereld van verschil betekenen, zeker omdat we nog een flinke wandeling naar de auto voor de boeg hadden.

Gisteren ging het dan richting Dessel. Ik was al een paar keer eerder naar Graspop Metal Meeting geweest maar voor Conny was een eerste kennismaking. Maar omdat KISS een laatste keer naar België kwam was dit een ideale gelegenheid. Ook enkele andere van mijn jeugdhelden zoals Whitesnake en Def Leppard kwamen naar de Kempen.

Gelukkig viel de hitte best mee op de wei. Dat kon trouwens ook gezegd worden van de groepen waarvoor we naar Dessel waren getrokken. Al noemden enkele Nederlandse jongens het dus oude lullenmuziek. Wat er ook van zij … wij hebben ons geamuseerd. Vooral het kijken naar mensen is fantastisch leuk in Dessel.

Of er nog een vervolg komt is echter betwijfelbaar. Als de grote namen uit mijn jeugd de gitaren  aan de haak hangen … voor wie zou ik dan nog gaan. Enfin … dat zien we later nog wel.

Een schitterend Mysterie

Heel lang geleden waren ze gevlucht voor de Spaanse Inquisitie . Jaren leken ze van de aardbol verdwenen. Tot er plots een CD verscheen met hun gezangen, Gregoriaanse gezangen. De kwaliteit van de CD was niet om over naar huis te schrijven maar plots waren ze wereldberoemd … de 24 Paters Gilbertijnen en hun afgelegen abdij Sint-Gilbert-Entre-les-Loups in Canada.

Maar dan sterft plots één van hen. De Prior, tevens koorleider, wordt dood teruggevonden in de privé-tuin van de Abt. Het is geen natuurlijke dood. Het is aan Hoofdinspecteur Gamache en Inspecteur Beauvoir om tussen de 23 andere paters een moordenaar te vinden.

Zat hij in het “kamp” van de prior of in het “kamp” van de Abt? Welke rol speelt het blad muziek dat Gamache op de prior heeft gevonden? En waarom komt hoofdcomissaris Francoeur zich met de zaak moeien?

Een Schitterend Mysterie is mijn eerste kennismaking met Hoofdinspecteur Gamache van de Canadese Surêté. Het is het achtste boek uit deze reeks van Louise Penny. Het was een leuke kennismaking die smaakt naar meer. Probleem is wel een beetje dat je eigenlijk ook nummer 7 uit de reeks zou moeten hebben gelezen om 100% mee te zijn. Tweede probleem is dan weer dat nummer 7 niet in het Nederlands is verschenen. Ik tel 15 boeken en daarvan zijn er slechts 4 vertaald.

Misschien toch nog maar eens gaan kijken op Amazon?

mysterie

Werelderfgoed

Wat doe je op een Pinkstermaandag wanneer je niet te ver wil rijden?

Het M-museum in Leuven zou een optie kunnen zijn maar aangezien ik had gelezen dat het Nationaal Museum voor de Speelkaart in Turnhout vandaag op Pinkstermaandag uitzonderlijk zou open zijn en aangezien Conny nog nooit in mijn geboortestad was geweest kozen we dus voor Turnhout.

De auto lieten we achter in een nagenoeg verlaten ondergrondse parking aan de Warande. Vandaag ging het dan te voet naar het Speelkaartenmuseum om daar … voor een gesloten deur te staan. Toch wel een teleurstelling hoor.

Lang hebben we niet getreurd. We hebben een stadswandelingetje gemaakt. Een wandeling die ons ook naar het Begijnhof bracht en dat maakte de teleurstelling meer dan goed.

Een echte stichtingsdatum is niet bekend maar het Begijnhof dateert waarschijnlijk van de 13de eeuw. De meeste gebouwen zijn 16de en 17de eeuws. In 1998 is het samen met andere begijnhoven Unesco Werelderfgoed geworden.

Het is echter vooral een heel mooi en rustig begijnhof, heel mooi gerestaureerd. Een oase van een rust in een drukke stad (ook was het er vandaag vrij rustig).

Classic of Boutique

De afgelopen jaren ben ik een vrij frequent bezoeker van het Rock Werchter voor oude mensen … TW Classic.

Dit jaar leek het er ook even op dat we weer naar de wei zouden trekken. Bon Jovi en John Fogerty (van Creedence Clearwater Revival) waren immers de grote namen die werden aangekocht. Bon Jovi heb ik eens gezien op het strand van Zeebrugge en de dubbelelpee met de greatest hits van CCR heb ik destijds grijsgedraaid.

Toch besloten we om even af te wachten welke andere groepen er nog zouden komen. En die groepen stelden helaas niet veel voor.

Toen de affiche van Werchter Boutique meer en meer duidelijk werd moesten we misschien overwegen om eens een keer naar boutique te gaan in plaats van naar Classic.

Want zeg nu eerlijk … Novastar, Arsenal, Pretenders, Triggerfinger, Snow Patrol en Fleetwood Mac. Een meer klassieke affiche kan je eigenlijk niet samenstellen.

Wij dus rond 11u30 de fiets op en door de wind en door de regen richting Werchter. Fiets achtergelaten op de fietsparking, twee kilometer stappen en even later stonden we op de wei, net op tijd om Novastar te zien en horen spelen. We hebben Joost al vaker gezien en hij stelt zelden teleur. Dat deed hij ook gisteren niet.

WB1 Novastar

Na Joost was het de beurt aan Arsenal en helaas ook aan de eerste stevige regenbuien. Het deerde de mensen niet veel. Arsenal hebben we ook al eerder gezien en ook zij stellen zelden teleur, ook al zijn ze totaal verschillend van Novastar. Het is onmogelijk om niet te bewegen wanneer Hendrik Willemyns en de zijnen op het podium staan. Zelfs ik begin dan mee te bewegen.

WB2 Arsenal

Derde op het programma was één brok jeugdsentiment voor mij. Chrissie Hynde, de Amerikaanse zangeres van de Britser dan Britse Pretenders heeft me altijd aangesproken. Ik was dan ook opslag 40 jaar jonger. De meeste van de klassiekers kon ik nog woord voor woord meezingen … Kid, Stop Your Sobbing, Back on the Chaingang … Genieten dus.

WB3 Pretenders

Ondertussen was het tijd voor een hapje maar eerst passeerden we nog even via de Merchandising. Daar werden we verwelkomd op een tweede zware regenbui. Gelukkig zou dat de laatste zijn.

Terwijl we onze pot pasta Bolognaise probeerden leeg te eten (gigantische portie was dat) begon Triggerfinger als vierde groep aan hun set. Zij hadden drie gasten bij zijnde Fenne Kuppens van Whispering Sons, Selah Sue en Henny Vrienten. De eerste gast hebben we helaas gemist maar de andere twee gelukkig niet. De gasten waren volgens mij trouwens beter dan de gastheren. Ik heb het echter niet echt voor Triggerfinger en ben dus misschien een beetje bevooroordeeld. Vraag me niet waarom maar ik moet ze niet. Het kan misschien perceptie zijn. Ik hou niet van patsers en Ruben Block en zijn maten zijn wat mij betreft patsers.

WB4 Triggerfinger

Enfin, om half acht was het de beurt aan de groep die ons over de meet heeft getrokken : Snow Patrol. Zij staan al een tijdje op onze bucketlist en deze kans konden we dan ook niet aan ons voorbij laten gaan. In januari hadden we eigenlijk ook al wel kunnen gaan. Maar naar het concert gaan van de absoluut favoriete groep van iemand die thuis moet blijven omdat ze in volle blok zit … dat konden we echt niet maken. Gisteren zijn we wel geweest en zat de student weer in de blok maar als compensatie hebben we een t-shirt meegenomen. Ook Snow Patrol stelde trouwens niet teleur. Heel mooi optreden.

WB5 Snow Patrol

Na een uurtje wachten was het dan de tijd aan de top of the bill … Fleetwood Mac. Ik had ze al eerder aan het werk gezien, één keer zonder Christine McVie (toen waren ze niet slecht) en één keer met Christine McVie (in 2015 en toen waren ze veel beter).

Deze keer zouden ze echter optreden zonder Lindsey Buckingham die (na een zoveelste ruzie met Stevie Nicks) nog maar eens aan de deur werd gezet. Hij werd vervangen door Neill Finn (die we in januari nog met zijn zoon aan het werk hebben gezien) en Mike Campbell (gitarist bij Tom Petty). Het was dus afwachten wat dat zou geven.

Zoals de traditie het wil zetten ze de show in met The Chain en dat viel nog best mee. Maar dan kwamen Little Lies en Second Hand News en toen begon ik toch al een beetje de wenkbrauwen te fronsen. Soms klonk het echt vals, zelfs bij Christine McVie. De nummers op zich zijn nog altijd ijzersterk maar de uitvoerders lieten toch wat te vaak een steekje vallen.

WB6 Fleetwoodmac

Als Mick Fleetwood dan aan een totaal overbodige drumsolo van een uur begon (nu ja … het leek wel een uur) was het voor ons genoeg om door te gaan. We wisten dat er nog een cover van Don’t Dream It’s Over zou komen maar we hadden in januari nog het origineel gehoord.

Een fantastische dag werd toch een beetje in mineur afgesloten dus. Een klein uurtje later zou er nog een kleine tegenvaller zijn. De fietspaden op onze 13km tellende tocht lagen overal bezaaid met brokstukken van bomen en takken. Eén daarvan heb ik behoorlijk hard geraakt en ongeveer een kilometer voor onze eindbestemming was alle lucht uit mijn achterband verdwenen. De laatste honderden meters werden dus wandelend afgelegd.

Al bij al was het wel een heel geslaagde maar toch vermoeiende dag.

De foto’s in deze blogpost zijn geleend van de Facebookpagina van Werchter Boutique

Wandelweekend

Afgelopen weekend was een echt wandelweekend met de Vraaliewandeling op zaterdag en de allereerste Alpro Urban Walk op zondag.

De Vraalie zijn een aantal meisjes uit of uit de buurt van Peulis die elkaar al kennen van uit de jeugdbeweging. Naar jaarlijkse gewoonte komen ze, samen met partners, ergens samen om een wandeling te maken en achteraf gezellig te eten.

Twee jaar terug hebben we de Pikhakendonk wandeling tussen Rijmenam en Hever gedaan, vorig jaar zijn we gaan wandelen in Kessel en dit jaar was het de beurt aan … Vorselaar. Jawel, mijn eigen Vorselaar.

Ik had een wandeling van een kleine 9 km uitgestippeld langs de K’s van Vorselaar: Klooster, Kerk, Kaak, (de 14) Kappelekens en uiteraard ons Kasteel. Al zeg ik het zelf … het was een heel mooie wandeling. Na de wandeling hebben we kunnen genieten van een smakelijk maaltijd met de beste Kempische ingrediënten in De Schranshoeve. Op de dagteller stonden 12,85 km.

Vraaliegroep.jpg

Zondag waren we om 7u al onderweg naar Brugge om deel te nemen aan de Alpro Urban Walk. Deze wandeling van 10 km bracht ons door gebouwen als het Gerechtsgebouw, de Heilige Magdalenakerk, het Concergebouw en het Stadsbestuur. Andere gebouwen zoals het Stadhuis en de Gentpoort hebben we links laten liggen. Er werd immers niet in waves gestart zodat het op enkele plaatsen gewoon te lang aanschuiven was. We hebben evenmin een kwartier aangeschoven om een praline te proeven, ook al is ze van Dominique Persoone.

Dat is misschien een les voor volgend jaar : zorg ervoor dat de drieduizend deelnemers meer verspreid vertrekken. Dat voorkomt misschien lange wachttijden verderop.

Om twee uur waren we rond en trokken we terug richting Peulis. Op de dagteller : 17,50 km.