Ree

Er was een tijd dat we bijna elke week een KWB-wandeling deden. Tegenwoordig trekken we er liever met ons tweetjes op uit. Een knooppuntenwandeling, een wandeling uit één van de vele gidsen die we hebben of gewoon uitstippelen via één of andere website.

Maar de KWB-wandelingen in onze thuisbases blijven we wel trouw. Hemelvaartdag is de traditionele dag voor de wandeling in Peulis (ondertussen toch mijn tweede thuishaven).

Even dachten we eraan om te fietsen maar daarvoor stond er net iets teveel wind. Daarom toch maar wandelen. Dat gaf me bovendien de gelegenheid om mijn nieuwe Meindl’s uit te proberen. Een geslaagde test trouwens.

De wandeling was niet overal even mooi maar ik ben er wel in geslaagd om een ree in het wild te fotograferen. Vorig jaar in Zeeland was me dat ook al gelukt maar vandaag dus nog eens. Het heeft ineens mijn dag goed gemaakt.

Herkansing

trixMen zegt vaak dat iedereen een tweede kans verdient. Afgelopen dinsdag heb ik dat ook gedaan.

Eén van de eerste concerten die Conny en ik samen hebben gedaan was Trixie Whtiley, ruim drie jaar geleden in de Lotto Arena, toen zelfs in het gezelschap van collega Heidi en een paar vriendinnen.

Dat concert begon al slecht met STUFF in het voorprogramma. Sommige mensen doen lyrisch wanneer ze het hebben over STUFF maar voor mij waren het een paar muzikanten die elk een verschillend nummer speelden. Bovendien stond het geluid veel en veel te luid.

Ook het concert van Trixie zelf was niet aan te horen. Zo luid dat ik na een halfuur al ben doorgegaan.

Nochtans vond (en vind) ik haar best aangenaam om naar te luisteren wanneer ik ze hoor op de radio.

Als ze dan een optreden geeft in één van onze favoriete concertzalen, de AB, om haar nieuwe CD “Lacuna” voor te stellen, dan wil ik haar wel een tweede kans geven.

Spijt heb ik er zeker niet van gehad, in tegendeel. Vóór het concert hadden we eerst ons traditioneel etentje in de AB Resto, een heel stil etentje trouwens want als je Geep eet dan moet je echt wel geconcentreerd blijven om geen graten binnen te krijgen.

Daarna volgde om 20u een optreden van Echo Beatty, een vriendin van Trixie. Zij was veel meer te genieten dan die kwasten van STUFF. Dat was alvast een goed begin.

Om 21u was het dan de beurt aan Trixie zelf. Begeleid door een drummer die ook bass, piano, gitaar, synthesizer en wat dan ook speelde, gaf ze het beste van zich zelf. En dat beste was stukken en stukken beter dan hetgeen ze in Antwerpen bracht. De bass stond wel een beetje luid maar verder viel er op het geluid weinig aan te merken.

Dat valt helaas niet te zeggen van de belichting. Waarom we om de haverklap moesten worden verblind is me een raadsel maar verder valt er dus niks slecht te zeggen over het concert. Geslaagde herkansing dus.

Daarmee zit ons indoorseizoen er bijna op. Op 22 juni volgt nog Mark Knopfler in Antwerpen maar verder is het Werchter Boutique, Graspop, Openluchttheater Rivierenhof, Rijmrock (waarschijnlijk), Maanrock (mogelijk), Lokerse Feesten …

Druk

Alweer een goed gevuld weekend achter de rug maar voor het eerst in weken is er niet in de tuin van Conny gewerkt.

Gisteren waren we al wel vóór negen uur onderweg naar Eindhoven. Daar vond immers het Brabants Stripspektakel plaats. Deze stripbeurs was vroeger één van mijn favorieten. Toen vond ze echter plaats in het laatste weekend van Augustus en moest ik er voor naar Valkenswaard.

Toen namen nieuwe organisatoren het over en zij verplaatsten de beurs naar het eerste weekend van september, een weekend dat ik meestal in Engeland vertoefde.

Dit jaar kreeg ze echter een nieuwe datum en een nieuwe locatie waardoor ik toch nog eens kon gaan. Terwijl ik me rustig doorheen de dozen en dozen met stripverhalen werkte genoot Conny van een smakelijk Latte en een paar hoofdstukken op de “-reader.

Ik had gehoopt om ook naamgenoot Charel Cambré te ontmoeten maar hij blijkt geen ochtendmens te zijn. Jan Bosschaert en Jean-Pol waren er wel.

Na de beurs die we toch weer enkele pareltjes heeft opgeleverd zijn we naar Postel gereden om een mooie wandeling te maken in en rond de Abdij. Postel is al sinds de 12de eeuw de thuisbasis van deze Norbertijnerabdij. Je kan er abdijkaas en gigantisch grote broden kopen maar je kan er dus ook heel mooi wandelen. Wij kozen voor de wandeling van 6,5 km.

Ook vandaag werd er gewandeld maar dan in het Molenbos in Grobbendonk, met een drankpauze in Den Herberg van Bartel Van Riet.

Kortom een goed weekend geweest voor De Roze Mars ten voordele van Pink Ribbon.

De Riviermoorden

Terwijl Commissaris Bruno Somers van de Lierse politie samen met zijn vrouw Sonja geniet van een cruise op de Seine, heeft zijn partner Hoofdinspecteur Paul de Winter het druk met het oplossen van een werfdiefstal.

Nog maar net terug vanuit Parijs wordt commissaris Somers gevraagd om terug te keren naar de Lichtstad. Deze keer niet voor zijn plezier maar wel om een onderzoek uit te voeren naar de moord op Nadja van de Vijver.

Eerst was gedacht dat ze het slachtoffer was van een terroristische aanslag die eerder die dag plaats had gevonden maar het is wel degelijk moord.

Het duo Somers en De Winter lossen de zaak op maar krijgen onmiddellijk daarna een oude zaak op hun bureau gegooid die veel gelijkenissen vertoont. Deze keer vond de cruise echter plaats op de Rijn en niet de Seine. En hoewel de twee zaken op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben zijn ze toch gelinkt.

Om af te sluiten lossen ze nog een derde moord aan het water op maar deze keer veel dichter bij huis … het Netekanaal in Emblem.

De Riviermoorden is de 10de politiethriller in de reeks “Somers en De Winter” van Ludo Geluykens en heeft de typische kenmerken van deze Ranstse schrijver : eenvoudige plot, vlot leesbaar en, voor streekgenoten, heel herkenbare plaatsen. Zo ben ik vanavond tijdens mijn wekelijks jogging in Lier enkele plaatsen uit het boek gepasseerd.

Zoek je vlotte literatuur voor op de trein of op reis … koop een paar boeken van Ludo Geluykens.

riviermoorden

De Golfmoorden

Aan de rand van golfterrein Bossenstein in Broechem wordt het levenloze lichaam van Ivo Schaessens gevonden. Commissaris Bruno Somers (ook een beginnend golfer) en Hoofdinspecteur Paul de Winter van de Lierse politie moeten in het golfmilieu op zoek naar de moordenaar.

Hun speurtocht brengt hen onder andere naar Ranst en Edegem. De moord is nog maar net opgelost of een tweede golfmoord vindt plaats, deze keer in Westende aan de kust. Op het eerste zicht hebben de twee moorden niks met elkaar te maken maar misschien is het toch zo dat schijn bedriegt?

Er gebeuren op de verschillende golfcourses in ieder geval veel zaken die niks met golf te maken hebben.

ludoDe Golfmoorden is de negende politiethriller in de reeks Somers en De Winter van Ludo Geluykens. Net zoals in zijn andere boeken weet Geluykens hier een vlot verhaal te vertellen. De Nobelprijs voor literatuur zal hij nooit ontvangen maar het zijn uitermate prettige boeken om te lezen.

Het feit dat het zich afspeelt in de streek die ik goed ken zal ook wel helpen. Als ik met de fiets ga werken (niet dat ik dat veel doe hoor) dan passeer ik bijvoorbeeld dat golfterrein. Broechem, Ranst, Oelegem, Zandhoven, Viersel … ik passeer er vaak.

Ondertussen ben ik aan de 10de thriller bezig … De Riviermoorden.

golfmoord

Buien of Grillen

Met de Mei-se buien of grillen in het achterhoofd zijn we vandaag maar niet te ver weg gaan wandelen. Beter nog … voor mij was het een thuismatch en voor Conny dus een half-thuismatch.

Het gaf ons ook de gelegenheid om de Vraaliewandeling van 1 juni nog eens te verkennen. Die vindt dit jaar immers in Vorselaar plaats maar daarover later meer.

Het was een vrij fotogenieke wandeling, mede dankzij de dramatische wolken. Niets zo mooi als een bewolkte hemel. Zelfs donkere donderwolken zijn dan mooi om te zien.

Het geluk was met ons want 9,75 km gestapt en geen druppel regen gehad. Nog geen minuut nadat we thuis waren viel de regen en de hagel met bakken uit de hemel.

Toch wel een beetje tegenslag ook want de brasserie waar we wilden gaan eten op 1 juni is dan gesloten. Dat wordt dus zoeken naar een alternatief.

Lage Landen

Weet je wat eigenlijk een dom idee is?

Op een dag dat KV Mechelen de finale van de beker speelt tegen AA Gent met de trein van Mechelen naar Gent rijden. Ik  overdrijf een beetje hoor. Want het was in beide steden wel druk, de tentoonstelling waarvoor we naar Gent reden, had er geen last van.

Maar we vertrokken dus vrij vroeg vanuit de Maneblussersstad met de trein naar de Stroppenstad. Bij vertrek werden we omringd door Rood-Gele truien, sjaals en mutsen. Bij aankomst evenveel truien, sjaals en mutsen maar dan Blauw-Wit.

Wij trokken ons er niks van aan en wandelden op ons gemak naar het Sint-Pietersplein waar 4,5 uur vóór de aftrap toch al supporters rondhingen. De Sint-Pietersabdij was gelukkig open zodat we niet tevergeefs de verplaatsing hadden gemaakt.

Doel van onze reis : Lang leve de muziek, een expositie over 60 jaar liedjes uit de lage landen. Een overzicht van de Nederlandstalige muziek in al zijn facetten. Veel foto’s en memorabilia, veel muziek ook die je via de audioguide kon beluisteren maar het waren vooral de verhalen van Jan Delvaux (van Belpop Bonanza) die het een heel boeiende tentoonstelling maakten.

Mocht je nog niet geweest zijn, haast je dan want het is echt de moeite waard.

Na het bezoek aan de tentoonstelling, kwamen we tot de vaststelling dat we toch behoorlijk meer tijd dan verwacht waren binnen geweest. We wilden nog verder gaan naar het Dr. Guislainmuseum en eventueel nog even kijken of we een koffie konden krijgen bij mijn neef maar daarvoor hadden we eigenlijk niet echt de tijd meer. Bovendien wilden we graag de voetbaldrukte ontwijken, zowel in Gent als in Mechelen.

Geen probleem, we hebben weeral een reden om nog eens terug te gaan naar Gent.