Fiets

Het moet niet altijd wandelen zijn. Soms mag het ook fietsen zijn. Zeker bij temperaturen van rond de 30°C en ook wel wanneer de jaarlijkse fietsvakantie van Conny eraan zit te komen.

We kozen vandaag voor een fietsknopenroute naar Lier. Niet alleen omdat we dan op de terugweg een behoorlijk stuk naast de Nete konden fietsen maar vooral omdat in Lier, net halfweg onze tocht, zeker voldoende drankgelegenheden zouden vinden ;-).

Het was trouwens best aangenaam fietsweer. De wind speelde hier wel een deugddoende rol, ook al was het soms behoorlijk vechten om vooruit te raken.

Uiteindelijk stonden er 42 km op de teller en als je fietstochtjes tot dusver waren beperkt tot een tochtje naar de krantenwinkel of naar de bakker dan voel je dat toch een beetje.

Het nadeel van fietsen is wel dat je iets minder foto’s maakt. Het voordeel daarvan is dan weer wel dat je minder werk hebt met het bewerken ervan of met het kiezen van welke foto’s wel of niet deze blog of het album op Facebook halen ;-).

Vakantie dicht bij huis

daasOnlangs was Herr Seele te gast in De Zomer van 2018 op Radio 1. Elke gast kiest daar een thema en dan mogen luisteraars liedjes voorstellen die bij dat thema passen. Het thema van Herr Seele was “vakantie dicht bij huis”.

En eigenlijk heeft hij gelijk. Waarom toch altijd duizenden kilometers vliegen of rijden terwijl het dichtbij huis vaak zo mooi is. Sinds ik regelmatig wandel moet ik vaststellen dat België inderdaad heel mooi is.

Vandaag kozen we trouwens wel voor heel dichtbij namelijk mijn eigenste Vorselaar. In 2017 werd de Lovenhoek wandeling verkozen tot mooiste wandeling van het jaar in de Provincie Antwerpen. Het werd dan ook hoog tijd om ze eens te doen.

Kort na de middag was Conny hier en vertrokken we richting Lovenhoek, amper 3 km van mijn deur. Het eerste deel van de wandeling was weliswaar mooi maar toch niet zo speciaal. Tot we op een gegeven moment rechts het bos in draaiden.

Over planken en smalle bruggetjes ging het verder het bos in. In deze tijd van droogte waren de planken misschien overbodig maar ik kan me wel indenken dat het er in een regenachtige periode totaal anders uitziet.

Het was in ieder geval een heel mooie wandeling die ik iedereen kan aanraden. Zelfs de temperatuur viel, dankzij een aangename bries en voldoende schaduw, viel mee vandaag.

Het enige dat een beetje tegenviel waren mijn vrienden de dazen. Die vinden mij om op te eten. En dat hebben ze zeker weer geprobeerd. Drie serieuze beten waren het resultaat, tot bloedens toe.

Solo

solo star warsHet mag dan misschien niet de kaskraker zijn die hij werd verwacht te zijn maar wij hebben gisteren toch genoten van Solo, a Star Wars Story. Deze film die, net als Rogue One, geen deel uitmaakt van één van de drie trilogieën, zou je dus als een los verhaal moeten kunnen zien.

Op zich kan dat wel maar als je de originele trilogie niet hebt gezien dan mis je toch enkele grappen. In die films wordt namelijk al eens verwezen naar de Kessel Run (en dat is dan niet een jogging in de Nijlense deelgemeente). In Solo zie je effectief hoe Han Solo de Kessel Run in minder dan 12 parsecs doet (als je naar beneden afrondt). Dat zijn details die mij dus opvallen maar die Conny mist.

Maar het was een leuke film. Oscars zal hij niet winnen maar hij gaat zeker in mijn collectie komen wanneer hij op Blu Ray verschijnt. Wat me wel een beetje stoorde waren de 3D-scenes. Je merkt gewoon dat die speciaal gemaakt zijn voor 3D maar wat mij betreft is dat verspilling van tijd en geld. Maar ja … ik ben dan ook een oude knorrepot.

Vandaag hebben we dan de wandelschoenen nog eens aangetrokken om den dikke 11 km te wandelen door mijn eigen Vorselaar. Volgend jaar gaat de vraaliewandeling immers in Vorselaar en dan moet ik toch een wandeling uitstippelen waar het beste van mijn dorp te zien is zeker?

De eerste poging is alvast een redelijk succes. De eerste 5 km zijn quasi perfect. Aan de tweede helft is nog wat werk.

Om de wandeling af te sluiten zijn we nog even over de kermis gelopen. Iets minder groot dan de Sinksenfoor maar even luid.

Brussel

Het concertvoorjaar zit er op. Gisteren hebben we het op een heel waardige manier kunnen afsluiten in de Ancienne Belgique in Brussel.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze hoofdstad een beetje van dichterbij te leren kennen. Omstreeks 9u30 zaten we al op de trein richting Brussel-Centraal met een dagtrip voor de Pompeï-tentoonstelling in de Beurs van Brussel op zak.

Eerst zouden we echter naar het Koninklijk Paleis aan het Warandepark gaan. Niet om een koffietje te drinken met Filip (al had het gekunnen want hij was thuis). Wel om een bezoek te brengen aan het BELvue museum en het Coudenbergmuseum.

Het BELvue museum is een voormalig hotel dat naast het Koninklijk Paleis is gelegen. Ooit verbleven daar Sarah Bernhardt, Honoré de Balzac, Franz Liszt en koning Edward VII. Gisteren waren Conny en ik het hoog bezoek. Dit museum is een aanrader voor iedereen die Brussel bezoekt. In zeven zalen komen zeven maatschappelijke thema’s aan bode en tussendoor kan je 200 typisch Belgische objecten of uitvindingen bekijken.

Eens je het BELvue museum hebt gedaan kan je doorsteken naar het Coudenbergmuseum. Het Coudenberg Paleis was ooit het verblijf van de Hertogen van Brabant en Bourgondië. Tegenwoordig blijven enkel de fundamenten en de kelders over. Maar die zijn ook zeker een bezoekje waard. Momenteel loopt er trouwens een tentoonstelling over reuzen, ook nog zoiets typisch Belgisch.

Na een trendy maar smakelijk hap in Le Pain Quotidien hebben we onze tocht door de Brusselse straatjes verder gezet. Echt leuk om te doen, rustig slenteren door smalle straatjes, af en toe even gaan zitten en naar de mensen kijken … kortom genieten.

Uiteindelijk kwamen we dan aan bij de Beurs voor de tentoonstelling rond Pompeï, de stad die in 62 na Christus zwaar werd beschadigd na een aardbeving en die 17 jaar later in 79 na Christus volledig werd verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius. Gelukkig hadden we een audiogids mee die ons het verhaal van een Romeinse familie vertelde want anders waren we waarschijnlijk op een kwartiertje terug buiten geweest. Oninteressant was het niet maar een hoogvlieger evenmin.

Uiteindelijk was het bijna zes uur toen we in de Steenstraat aankwamen en het AB resto binnenstapten. Tegenwoordig doen we dat bijna altijd wanneer we een concert in de Ancienne Belgique hebben. Je kan voor een schappelijke prijs heerlijk eten en je kan “via de achterdeur” binnen zodat je meer kans hebt op een goede zitplaats.

Die plaatsen hadden we deze keer zeker wel : in het midden van de eerste rij van het balkon, beter kan niet.

Om kwart voor acht begon het voorprogramma. We waren heel blij dat dit hetzelfde was als de dag ervoor namelijk … Bent Van Looy. Jammer genoeg mocht hij maar een halfuurtje volmaken. We moeten hem dringend eens een full-show zien geven.

Om negen uur begon dan het laatste concert van dit voorjaar : BECK. Als je me op voorhand had gevraagd of ik nummers van Beck kende zou ik neen hebben geantwoord maar achteraf gezien kende ik er dus wel, alleen wist ik niet dat ze van hem waren. Anderhalf uur lang bracht hij het beste van zichzelf en dat beste was goed … héél goed. Ik zou kunnen proberen om te omschrijven wat ik heb gezien en gehoord maar dat is onbegonnen werk. Het was goed en daar hou ik het bij.

Klik op één foto om de volledige reeks te bekijken.

De Vraalie en de Frans

Gisteren was het weer zover … de jaarlijkse “vraaliewandeling en –etentje”. De “vraalie” zijn enkele vriendinnen (en vrienden) van Conny. Elk jaar komen ze samen om een wandeling te maken, gevolgd door een etentje. Vorig jaar ging de wandeling door in Rijmenam, dit jaar moesten we in Kessel zijn voor de wandeling en in Lier voor het etentje.

De wandeling die Lutgard en Denise hadden uitgestippeld vertrok aan De Beemden. Van daar ging het via de Kesselse Heide en het Hoogbos in Nijlen naar het Fort van Kessel. Daar ging het verder naar de Nete om zo terug aan De Beemden aan te komen. Een goeie 10 km stappen.

Eten hebben we gedaan in Den Draaibom aan de Kanaalstraat in Lier. Heel lekker eten al duurt het wel even eer je met 14 personen een compromis hebt gevonden. Er wordt immers gevraagd om van elk gerecht (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert) maximaal 4 verschillende schotels te kiezen.

En dan begint het … de ene heeft liever een voorgerecht, de andere liever een nagerecht, nog iemand wil enkel een hoofdgerecht. Persoonlijk eet ik ook liever een voorgerecht omdat die minder zoet zijn dan nagerechten. Maar in dit geval vond ik 10 euro voor een kommetje soep of 18 euro voor 2 garnaalkroketten behoorlijk duur ten opzichte van 22 euro voor een hoofdgerecht.

Gelukkig koos ik enkel voor een hoofdgerecht want dat was zoveel dat ik zelfs dat niet opkreeg. Toch een geslaagde dag. Een dag die volgend jaar zal worden herhaald in … mijn eigen Vorselaar ! Het is dus aan mij om een wandeling uit te stippelen en drank- en eetgelegenheden te zoeken.

Vandaag stond dan weer in het teken van de Frans, Frans Bauer. Hoewel ik Frans best wel een sympathieke Noorderbuur vind ben ik geen fan van zijn muziek. Op dergelijke concerten heb ik trouwens ook altijd last van plaatsvervangende schaamte. Ik heb bewondering voor mensen die, in tegenstelling tot mij, hun schaamtegevoel kunnen uitschakelen en staan mee te swingen op muziek ook al hebben ze geen greintje ritmiek in hun systeem zitten. Ze trekken het zich niet aan en amuseren zich. Maar ik kan het dus niet.

Ik wil wel zeggen dat de Frans een man is zonder kapsones, zonder streken, die zich 100% inzet voor zijn muziek en 200% voor zijn fans. En dat verdient toch wel respect. Het belangrijkste vandaag was dat mijn moeder een fijne namiddag heeft gehad en dat was zeker het geval. Ook geslaagd dus.

Vorselaar

Vandaag stond in het teken van het mooiste dorp van de Kempen. Ik moet wel toegeven dat ik lichtjes bevooroordeeld ben.

Het dorp in kwestie is mijn eigen Vorselaar. Deze morgen met Conny een korte wandeling naar het mooiste kasteel van het land gemaakt (maar misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld), een kasteel dat aan de mooiste dreven van het land ligt (maar ik sluit niet uit dat ik een beetje bevooroordeeld ben).

Het was maar een korte wandeling maar we moesten ook nog bekijken welke voorstellingen het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg ons te bieden heeft in het seizoen 2018-2019. En bleek behoorlijk wat te zijn. Als we overal uitgeloot worden dan wordt het een vrij druk eindejaar.

Ook de namiddag stond nog in het teken van Vorselaar ook al zijn we naar Deurne gereden. “We” dat waren in dit geval mijn moeder, ikzelf en nog 50 andere dorpsgenoten. We reden immers naar het Experimentele Werkgroep voor Toneel-theater, misschien beter bekend als het EWT-theater.

Daar stond vandaag “Genaaid” op het programma en laat nu één van de actrices ene zeker Daisy Thijs zijn. De roots van Daisy liggen immers ook in Vorselaar. Tijdens haar eerste levensjaren is ze zelfs het buurmeisje van twee van mijn tantes geweest. En het is één van haar tantes die elk jaar een busreis naar Deurne organiseert.

20180527_171603

Het stuk op zich was een klassiek blijspel in drie bedrijven, met momenten heel grappig en gebracht in een perfect ge-airconditionede zaal.

 

Verscholen dorp

Wat geldt voor mooie liedjes geldt helaas ook voor korte vakanties … voor je het weet zijn ze voorbij, zeker wanneer ze zo goed zijn als de vakantie de we net hebben gehad.

Vóór we terug naar België vertrokken hebben we nog wel een wandeling gemaakt. Een wandeling naar het Verscholen Dorp.

Het verscholen dorp verwijst naar het onderduikerskamp dat de naam “Pas Op Kamp” kreeg en waar van 1942 tot 1944 een honderdtal joden, piloten en verzetslui werden verborgen voor de Duitsers. Ze woonden in hutjes onder de grond maar hadden verder eigenlijk niets te kort.

Verzetsstrijders brachten, met gevaar voor eigen leven, eten en drinken. Later werd gewoon een waterpomp geïnstalleerd.

Toen het kamp bij toeval werd ontdekt door de Duitsers konden de meeste onderduikers vluchten. Acht mensen, waaronder een kind van 6, haalden het helaas niet en werden ter plekke gefusilleerd nadat ze hun eigen graf hebben gegraven.

En zo is het weeral voorbij. Maar geen nood. We tellen af naar de volgende vakantie die ons in September naar de streek van Shakespeare, Morse, Lewis en Barnaby zal brengen.