(Niet) Naar Pikhakendonk

Laatste dag van onze vakantie vóór we morgenvroeg terug naar de realiteit moeten en terug moeten gaan (thuis)werken.

We wilden het rustig aan doen maar toch ook een wandelingetje meepakken. Waarom dan niet voor de Pikhakendonkwandeling? Dan kunnen we vertrekken vanuit Rijmenam dat maar op een boogscheut van Peulis ligt. Bovendien is die maar een goeie 5 km lang.

Zo gezegd, zo gedaan maar we hadden ons toch beter moeten voorbereiden. De wagen lieten we achter in het centrum van Rijmenam om dan naar de brug over de Dijle te stappen en zo richting het vertrekpunt te wandelen.

Alleen … dat vertrekpunt leek maar niet te komen. We hadden al 2,6 km op de teller staan toen we toch een bordje leken te zien. Maar daar leek het bij te blijven, bij dat ene bordje.

Om niet het risico te lopen van opnieuw meer dan 10 km te doen hebben we er dan maar de Garmin GPS bijgenomen en een alternatieve route via het pittoreske Hever gezocht.

Uiteindelijk hadden we 8,70 km op de teller toen we terug aan de auto stonden.

Het was wel een heel mooie wandeling maar de Pikhakendonk zal voor een andere keer zijn.

De Luysen – Mariahof (Bree-Beek)

We hadden voor onze derde (en helaas ook laatste) dag kunnen kiezen voor één van de vele wandellussen van de Duinengordel.

Maar we kozen om een kwartiertje verder te rijden naar het natuurgebied De Luysen op de grens tussen Bocholt en Beek (Bree).

De Luysen is een natuurgebied dat bestaat uit een complex van visvijvers van 40 ha, en aansluitend een moerassig bosgebied. De vijvers worden gevoed door de Abeek. Het gebied is eigendom van Natuurpunt.

De naam van het gebied is afkomstig van het luys-kruyd, en dit betrof dan riet, rietgras of lisdodde. De visvijvers van De Luysen en het nabijgelegen Mariahof, deels ook gebruikt als zwemvijver (De Luysen was een recreatie-oord), werden in 1996 aangekocht door Natuurpunt en heringericht. Sindsdien vormen ze, samen met het omringende moerasgebied, een belangrijk rustpunt voor watervogels. Er werden twee vogelkijkhutten ingericht.

Het Mariahof was van oorsprong een boerderij, gebouwd tussen 1800 en 1814. Later werd het een vakantieoord voor hengelaars. In 2005 werd de boerderij door de Belgische staat overgenomen.

Tot de broedvogels behoren snor, roerdomp, houtsnip en watersnip. De visarend en de grote zilverreiger overwinteren er. Ook de insectenwereld is rijk vertegenwoordigd, onder meer met vele soorten libellen. De grote oeverspin komt slechts op twee plaatsen in Vlaanderen voor, waaronder hier. Tot de zeldzame vlinders behoren: kleine parelmoervlinder, grote weerschijnvlinder en kleine ijsvogelvlinder.

Het gebied maakt deel uit van het Grenspark Kempen-Broek. Er zijn wandelingen uitgezet en men kan gebruikmaken van de vogelkijkhutten. Het gebied sluit aan op het Stramprooierbroek, de Stramprooierheide en de Sint-Maartensheide. Op de Abeek vindt men, in het westen van het gebied, de Voorste Luysmolen. (Bron : Wikipedia)

We hebben niet alle hierboven vermelde dieren gezien maar we hebben er toch wel voldoende gezien. We hebben zelfs een beer gezien (nu ja … we hebben “beer” gezien, die kwam uit een kar achter een traktor, hihi) We hebben zelfs even een “niet-essentiële” uitstap naar Nederland gedaan. Het was nog geen twee kilometer en meer dan 200 meter over de grens zijn we volgens mij niet geweest maar toch … 😉.

Van de drie wandelingen was deze wel de mooiste. Echt een aanrader wanneer je in de buurt bent.

Duinengordel Oudsberg

Voor onze tweede wandeling van deze driedaagse trokken we vanochtend, na een stevig ontbijt op onze kamer, naar het centrum van Gruitrode waar we onze auto achterlieten op het Phil Bosmansplein.

Phil Bosmans, de bezieler van de Bond zonder Naam, is immers in 1922 geboren in Gruitrode als kind van een kleine boer. Ik veronderstel dat iedereen wel eens een spreuk van Bosmans ergens heeft hangen gehad. Verbeter de wereld, begin bij jezelf is alvast één van de spreuken die veel twitteraars wel eens mogen toepassen 😉.

Voor onze wandeling zouden we vandaag, op aanraden van onze hoteleigenaar, de gele bordjes van de Duinengordel Oudsberg volgen. Deze wandeling zou ons op en over de Oudsberg voeren had hij ons verteld.

De Oudsberg (ook wel de Zandberg genoemd) staat bekend als de grootste en hoogste open stuifduin van Vlaanderen, gelegen in het Gruitroderbos in een duinengordel die zich vroeger uitstrekte van Hechtel tot Maaseik. Oudsberg maakt deel uit van het Nationaal Park Hoge Kempen.

De Oudsberg torent een 30-tal meter uit boven het Kempens Plateau. De Oudsberg is sinds 1998 erkend als Vlaams natuurreservaat en strekt zich uit op het grondgebied van gemeente Meeuwen-Gruitrode en geeft haar naam aan de fusiegemeente Oudsbergen. Tijdens de jongste ijstijd, het Weichselien, die ongeveer 11.000 jaar geleden ten einde kwam, kreeg het Kempens Plateau te maken met enorme zandverstuivingen, omdat er nog geen gesloten vegetatiedek was. Er vormden zich diepe leeggestoven laagten, waarin vennen ontstonden. Voorbeelden hiervan zijn de Ruiterskuilen, het Turfven, het Zwartven en het Broeksven. Hoge zandafzettingen staken als duinruggen boven het landschap uit. Door de opwarming van het klimaat ontwikkelden er zich stilaan berken- en eikenbossen.

In de Middeleeuwen verarmde de bodem van de Oudsberg door intensieve ontginning. Hierdoor kon alleen heide nog overleven. Plaatselijke overbegrazing van schapen zorgde opnieuw voor zandverstuiving, die het huidige duinlandschap boetseerde.

Vandaag zijn de landduinen nog steeds in volle evolutie. Het zand breidt zich uit terwijl de duintoppen wegstuiven. Ooit was de Oudsberg 95 meter hoog en behoorde daarmee tot de hoogste toppen van Limburg. Maar de laatste decennia kromp de heuvel zeker 7 meter. (Bron: Wikipedia)

Hoewel het vertrekpunt nauwelijks 3 km van dat van gisteren lag, leek het wel of we in een ander deel van het land aan ’t wandelen waren. Vooral de Oudsberg zelf is een aanrader, ook al is het daar door het mulle zand behoorlijk lastig om te wandelen.

Net voor we terug aan de auto waren zijn we nog een kijkje gaan nemen in de Commanderij van Gruitrode.

De Commanderij van Gruitrode, een waterburcht uit de 15de eeuw, kent een rijk en roemrucht verleden. De eerste nederzetting dateert van de periode 1000 – 1366 onder het graafschap van Loon. Hoewel de authenticiteit gedeeltelijk verloren is gegaan, vormt het complex samen met het beschermde neerhof nog steeds waardevol onroerend erfgoed.

De benaming ‘Commanderij’ komt van de voormalige bewoners van het kasteel: de commandeurs van de Duitse Orde. Zij bestuurden Gruitrode vanaf 1416 tot het einde van de 18de eeuw.

In 1416 kocht Iwan van Cortenbach, de landcommandeur van de Duitse Orde, het goed. Deze geestelijke ridderorde werd in 1190 in het Heilig Land tijdens de derde kruistocht gesticht. De ridders stonden in voor de verpleging van zieke en gewonde kruisvaarders en de militaire verdediging van de heroverde gebieden. Vanaf dan maakte de Commanderij deel uit van de twaalf commanderijen die gegroepeerd waren rond de hoofdcommanderij in Alden Biesen.

Het gebouw werd in 1485 verwoest als gevolg van een vete tussen twee families. Ter vervanging van de oorspronkelijke Commanderij, werd in de tweede helft van de 16e eeuw het huidige kasteel met pachthoeve in Maaslandse renaissancestijl gebouwd. Tot de Napoleontische tijd bleef het goed in het bezit van de Ridders van de Duitse Orde. Na 1815 ging de Commanderij steeds over in privé-eigendom.

De familie Van Megchelen kocht het kasteel uiteindelijk in 2003. Negen jaar later schonken ze het voor 99 jaar in erfpacht aan de gemeente Meeuwen-Gruitrode, nu Oudsbergen. Het kasteel krijgt een nieuwe toekomst als toegangspoort tot het natuurgebied Duinengordel. (Bron: website Gemeente Oudsbergen)

Duinengordel Solterheide

Vandaag dag 1 van onze (korte) vakantie in Oost-Limburg.

Na een rustige rit werden we vriendelijk ontvangen in Hotel Orshof, een Kempische boerderij, gelegen aan de rand van de Solterheide.

De parking van het hotel is ook een parking die kan worden gebruikt voor één van de wandellussen op en rond Solterheide.

De Solterheide is een gebied van 835 ha, dat gelegen is op het Kempens Plateau tussen Opitter en Neerglabbeek in de Belgische provincie Limburg. Het is onderdeel van de Duinengordel en daarmee ook onderdeel van het Nationaal Park Hoge Kempen.

Het gebied dat tussen 60 en 75 m hoogte is gelegen, bestaat vooral uit naaldbos, maar daarnaast zijn er ook akkers, houtwallen en kastanjelanen. Aan de oostkant wordt het gebied begrensd door een steilrand, die de overgang naar de Vlakte van Bocholt vormt. Aan de noord- en westrand vindt men de Itterbeek en de Baatsbeek. Aan de zuidwestzijde sluit de Solterheide aan op het Gruitroderbos.(bron : Wikipedia)

Een mooie en zeer rustige wandeling van ruim 10 km (al hadden wij er 12 op onze teller staan toen we terug aan de parking stonden.

Wandelen in Schriek

Vandaag was alweer de laatste dag van onze korte lentebreak ☹.

Het was gelukkig iets aangenamer om te wandelen dan gisteren in Lier. We trokken na het ontbijt naar Schriek. Toevallig had ik op Facebook zien passeren dat de KWB van Schriek enkele wandelingen had uitgestippeld.

Afgaande op de mooie wandelingen die hun collega’s van Keerbergen hadden gemaakt, leek het een schitterend idee om de korte verplaatsing te maken. We hebben het ons niet beklaagd.

Je kon kiezen uit verschillende afstanden gaande van een rolstoelvriendelijke wandeling van 5km tot een wandeling van 22 km. Wij kozen voor de 9 km en dan wel voor de drassige versie. Ze hadden immers ook een droge voeten versie voorzien. Aan de start kon je ook een QR-code scannen. Die code gaf dan, na het opgeven van je mailadres een code waarmee je onderweg kon gebruik maken van toiletten. Schitterend idee in deze Coronatijden (al hebben we er geen gebruik van moeten maken).

De wandeling op zich was inderdaad drassig maar die stukken maar nooit te lang. Ze bracht ons ook op plaatsen waar we anders nooit zouden komen. Een heel rustgevende wandeling al liet het tuinwerk van de afgelopen dagen zich wel een beetje voelen naar het einde toe.

Het zal niet simpel zijn om morgen terug te gaan werken.

Wind Wind Wind

Na een lange winter met heel drukke dagen op ’t werk en met een nakende lente in het vooruitzicht was het tijd voor nog eens wat “ons-tijd”. Een paar dagen vakantie waren dan ook meer dan welkom.

Het waren echter geen dagen waarop we niets gedaan hebben. Van woensdag tot vrijdag hebben we flink in de tuin gewerkt. Oude plantenresten verwijderd, onkruid verwijderd, 1m³ compost verdeeld over 2 bloemperken en 2m³ dennenschors verdeeld, en dat bij soms stormachtige wind.

Maar het deed wel deugd, gewoon in de buitenlucht met je handen werken in plaats van achter een laptop te zitten, al dan niet thuis.

Aangezien we vroeger klaar waren dan verwacht was er vandaag tijd voor een beetje uitwaaien. Daar was er trouwens wind genoeg voor. We trokken naar Lier waar we de auto achterlieten aan CC De Mol. Het was de bedoeling om via het jaagpad zo ver mogelijk te wandelen en dan terug te keren via Anderstad. Maar er stond zoveel wind dat we besloten om al vroeger terug te keren. Het was echt niet te doen.

De tijd vliegt …

Zelfs verlengde weekends van drie dagen (bij mij de norm sinds ik in juli 2020 ben overgestapt naar een 4/5 regime op ’t werk) vliegen tegenwoordig voorbij.

Vrijdag begon met een bezoekje aan de huisdokter. Eén van de vier controlebezoekjes die ik elk jaar doe maar die eerste van het jaar doen we altijd “groot onderhoud”. Dan controleren we niet enkel suiker maar ook lever, gal, nieren, urine en maken we ook een EKG’tje. Gelukkig zit alles nog goed. De suikerspiegel is zelfs nog 0,2 punten gezakt ten opzichte van vorige keer en bevindt zich dus nog een pakje meer onder de maximumgrens. Enkel het vitamine D niveau mag iets hoger zijn.

Wandelen in de zon helpt daar ook bij. Vrijdagnamiddag ben ik met mijn moeder naar De Averegten, het Provinciaal Domein in Hallaar, getrokken. Vroeger ging ik daar vaak lopen op de route aan de buitenkant van het domein maar deze keer had ik een route uitgestippeld die ook de binnenkant aandeed. We hadden gehoopt om ook schapen met lammetjes te zien maar die waren er (nog?) niet. Het was wel een mooie en rustige wandeling door de natuur.

Zaterdag ben ik dan terug naar mijn tweede verblijf in Peulis getrokken en hebben we nog wat verder gewerkt in de tuin. Die begint er stilaan terug toonbaar uit te zien. Het is wel verbazingwekkend hoe snel dit plantjes terug uit grond schieten eens je de verdorde resten van de winter hebt verwijderd.

Het zal nog wel enkele weekends duren eer we al het werk gedaan hebben.

En vandaag zijn we terug naar Keerbergen getrokken. Vorige week hebben we daar één van de drie KWB-wandelingen gedaan, vandaag hebben we er een tweede gedaan. Ook deze wandeling was weer perfect afgepijld door de mannen van de KWB Keerbergen. Die verdienen echt een pluim. Gisteren was eigenlijk de laatste dag dat de pijltjes zouden hangen maar zoals te verwachten hingen ze er vandaag ook nog.

Gelukkig staat er een korte werkweek te wachten. Vanaf woensdag hebben we “tuinverlof”. Een paar kubieke meter compost en schors zouden tegen dan moeten geleverd zijn en moeten worden verspreid over de plantenperkjes en borders. Genoeg werk dus.

KWB Keerbergen

Wat gaan die weekends toch altijd (te) snel voorbij hè? Zelfs wanneer ze drie dagen duren zoals bij mij het geval is.

Vanochtend, ondanks de tuinwerken van gisteren, zijn we opgestaan met redelijk weinig spierpijntjes. Dat was vorige week wel anders.

Onze wandeling vandaag bracht ons naar Keerbergen. Daar organiseert de plaatselijke KWB altijd hun jaarlijkse wandeling. Helaas kan deze om één of andere reden (iets met Covid of zoiets?) niet doorgaan.

De mannen van de KWB hadden hier wel een mooie oplossing. Met vertrek aan GC Den Bussel hadden ze drie wandellussen voorzien, 2 van telkens 7 km en 1 van 9 km. Ook een “kidswalk” kon je er doen.

Elke wandeling was perfect afgepijld. Wij kozen voor lus 2 omdat die langs de Dijle ging en we wandelen graag langs het water.

Keerbergen is voor ons geen onbekend terrein als het wandelen aankomt maar toch hebben we precies weer veel onbekende hoekjes van Keerbergen gezien. De pijltjes blijven hangen tot 6 maart dus waarschijnlijk gaan we volgend weekend ook nog een wandelingetje meepikken. We hebben ze in ieder geval gedownload van de website (https://www.kwbkeerbergen.be/events/wandeldag/) dus in het slechtste geval kan ik ze nog altijd “reproduceren” op mijn wandelgps.

Ontspannen

Hoe ontspan je jezelf na (alweer) een drukke en lastige werkweek?

Wandelen is uiteraard een prima manier om tot rust te komen. Maar ook tuinieren is dat sinds vorig jaar ook. Het lijkt een karwei … de dorre planten van vorig jaar verwijderen, onkruid wieden en nog eens wieden en nog eens wieden. Maar het heeft op ons wel een rustgevend effect. Enkele uurtjes werken in de tuin, zien dat onder die dorre plantenresten al “nieuw leven” komt piepen. Het is mooi.

Na dat tuinieren kan je dan ook altijd nog gaan wandelen. Dat deden wij vandaag ook. Nog even een uurtje wandelen in Peulis. Mijn nieuwe vriend, de buizerd, was er ook weer. Maar we hebben ook nieuw leven gezien. Zo van die schattige lammetjes (smelt smelt). Ik was ook nog net op tijd om de Bonte specht op de gevoelige plaat vast te leggen.

We zagen ook nog een rat de straat oversteken maar daarvoor was ik net te laat.

Close encounters of the wanted/unwanted kind

Na onze wandeldag in Zoutleeuw van vrijdag was het gisteren de hoogste tijd om eens een dagje in de tuin te werken. De lente is in zicht en er moet nog een hoop gebeuren om de tuin klaar te krijgen. Grassen moeten worden gesnoeid. Onkruid moet worden uitgedaan. Daar zijn we nog wel enkele weekends zoet mee.

Het is misschien een karwei voor velen, voor Conny en mezelf is het pure ontspanning na een drukke werkweek. Oké, de volgende dag voel je altijd wel weer een paar spiertjes waarvan je niet wist dat je ze had maar het blijft ontspannend. Zelfs het wassen van de auto’s, waarmee we onze “klusjesdag” hebben afgesloten was ontspannend. Niet gewandeld maar ’s avonds hadden we toch onze 10.000 stappen gehaald.

Vandaag zijn we de dag begonnen met een ochtendwandeling. Het was er het weer voor. We zouden vertrekken door het Peulisbos maar als de helft van het wandelpad onder water staat dan zit er niets anders op dan op je stappen terugkeren en een alternatief zoeken. Gelukkig kan je in Peulis heel mooie wandelingen maken.

We waren trouwens in mooi gezelschap. Gedurende een deel van de wandeling zagen we een zestal buizerds (denk ik toch) boven ons cirkelen. Zelfs met de 500 mm telelens leken ze ver weg maar het heeft toch wel een paar mooie foto’s opgeleverd. Het is er aan te merken dat de lente in aantocht is. De vogeltjes waren heel actief. En je wordt om de oren geslagen met krokussen.

Ook tijdens de wandeling in Vorselaar die ik deze namiddag nog maakt met mijn moeder had ik een “close encounter” maar daar was ik net te laat met de camera. Anders had ik hier ook een mooie foto van een eekhoorntje kunnen tonen.

Mijn derde “close encounter” van de dag was er eentje van de minder aangename soort. Op weg van Peulis naar Vorselaar zag ik in Bouwel iets naast de auto in de wei lopen. Voor ik door had dat het om een jonge ree ging had dat dier al besloten om de straat over te steken. Hij maakte een enorme sprong maar helaas was die niet hoog genoeg om mijn auto te missen. Resultaat : één geschrokken chauffeur, één geschrokken ree en één afgebroken spiegel. Het dier had zijn weg al verdergezet vóór ik mijn aanrijdingsformulier uit het handschoenkastje had gehaald 😊.

Al bij al lijkt de schade nog mee te vallen. Maar het is in ieder geval weer een hoop last.