Een jaar later

16/03/2020 … alsof het gisteren was.

De eerste dag thuiswerken. De lockdown zelf zou pas twee dagen later op woensdag beginnen maar onze directie had besloten om iedereen, of toch nagenoeg iedereen, vanaf maandag te laten beginnen.

Ik was nooit een grote voorstander van thuiswerken hoewel ik dat in mijn functie al wel enkele jaren kon. De meeste van mijn teamgenoten werkten geregeld een dagje van thuis uit. Maar nu had ik dus geen keuze. Het móest.

Verbazingwekkend genoeg ging de omschakeling echter heel vlot. Er waren voor sommigen wel enkele technische problemen maar die werden door enkele ingrepen van onze IT’ers snel opgelost. Ondertussen ben ik het thuiswerken zo gewoon dat ik eigenlijk niet meer terug wil naar de oude situatie. Ik zie mezelf echt niet meer 4 keer per week naar Antwerpen pendelen. De afgelopen 365 dagen ben ik welgeteld 9 dagen naar Antwerpen gaan werken en dat was genoeg.

’s Morgens een uurtje langer slapen en ’s avonds vóór het avondeten al een uurtje wandelen. Dat bevalt me prima hoor. Bijna elke dag is er het afgelopen jaar gewandeld. De ene dag al wat meer dan de andere. De conditie is nog nooit zo goed geweest 😉

In de wandelgangen wordt verteld dat we, eens de situatie terug min of meer normaal is, twee dagen op kantoor zouden worden verwacht en dat we de rest thuiswerken. Dat vind ik een prima vooruitzicht.

Tot verbazing van velen mis ik trouwens ook de concerten en festivals niet. Conny en ik hebben ontdekt dat gezellig samen thuis zitten, in de zomer op het terras met een boek of in de winter binnen voor de buis, ook heel aangenaam is. En bovendien een pak rustiger. Misschien gaat het nog wel terugkomen maar voorlopig hebben we alvast geen behoefte om samen met enkele duizenden anderen in één of andere concertzaal te zitten.

Was er dan niets negatiefs aan het afgelopen jaar? Toch wel hoor. Die eerste 60 dagen dat ik niet naar Peulis mocht … die waren heel lastig. Gelukkig bestaan er zaken zoals Whatsapp maar dat is toch niet hetzelfde hè? Veel langer had die periode niet mogen duren of we zouden burgerlijk ongehoorzaam zijn geworden 😉.

En waar staan we nu een jaar verder? Ik werk nog altijd thuis en ben dit jaar al één dag naar kantoor geweest. Ik zit ook te wachten op mijn uitnodiging voor een vaccinatie. Mijn moeder mag volgende week haar eerste spuitje gaan halen. Ik hoop dat het bij mij niet te lang meer duurt. In principe zou ik als risicopatiënt, bij één van de eerste lichtingen moeten zijn maar je weet maar nooit.

Brugge die scone (maar lege)

Wat doe je wanneer je een vrije dag hebt en je moeder heeft deze maand haar gratis Corona-treinticket nog niet opgebruikt?

Dan offer je die vrije dag op en neem je met je moeder mee op een dagje uit naar Brugge. En om het helemaal compleet te maken neem je tante van naast de deur ook maar mee 😉.

In Berchem was het even spannend of we onze aansluiting wel zouden halen. Mijn gezelschap is niet meer van de jongste dus even snel de trappen af en terug op was geen optie. Maar we hebben het wel gehaald en rond de middag zaten we onze boterhammetjes op te eten op vesten in de buurt van Hendrik Pickery.

Ik had een wandeling van een kleine 6 km uitgestippeld. Aan de Poertoren ging het linksaf via het Minnewater naar het Begijnhof. Het Prinselijk Begijnhof Ten Wijngaerde is het enige nog bewaarde begijnhof in de stad Brugge. Er zijn geen begijnen meer, maar sinds 1927 woont er een kloostergemeenschap van benedictinessen, gesticht door kanunnik Rodolphe Hoornaert.

Door het Minnewaterpark gingen we terug naar de vesten en die bleven we volgen tot aan de Coupure. Onderweg passeerden we onder andere de Katelijnepoort, de Schietbaan en de Gentpoort.

Aan de Conzett Bridge sloegen we dus linksaf de Coupure op om verderop linksaf de Schaarstraat in te slaan. Door het Koningin Astridpark en de Freren Fonteinstraat bereikten we de Burg met het mooi stadhuis. Het was wel vreemd om hier bijna niemand te zien rondlopen. Normaal gezien krioelt het daar van de mensen. Nu was het extreem rustig.

Ook de Markt met het Belfort was akelig leeg. Via de Steenstraat en het Simon Stevinplein bereikten we de Mariastraat waar we een kort bezoekje brachten aan de Onze Lieve Vrouwekerk. De (praal) graven van Maria van Bourgondië en haar man Karel de Stoute hebben we niet bezocht. Ook de Madonna met Kind van Michelangelo hebben we deze keer niet gezien.

Daarna ging het terug naar het station waar nog even moesten wachten op de trein naar Antwerpen. In Antwerpen hadden we quasi onmiddellijk aansluiting naar Herentals.

Het was een mooie dag een leuke wandeling. Jammer dat je nergens een koffietje of zo kan gaan drinken maar daar tegenover staat wel dat er veel minder volk rondloopt en je dus alles beter kan zien, tenminste van de buitenkant want de binnenkant zit er meestal niet in.

Het belangrijkste is echter dat mijn gezelschap een leuke dag heeft gehad. Veel activiteiten zijn er in deze tijden niet voor hen dus alles is meegenomen.

28.500 redenen

28.500 mensen. Zoveel zijn er tussen 1942 en 1944 gedeporteerd vanuit de Kazerne Dossin in Mechelen. Achtentwintigduizend en vijfhonderd mensen.

Om u een beetje een idee te geven … dat is de volledige bevolking van mijn buurgemeente Herentals. Of die van Harelbeke. Of Nijvel. Of Vorselaar, Grobbendonk, Bouwel en Herenthout samen.

Weggevoerd naar kampen. Slechts 1.250 mensen hebben de beproeving overleefd.

Hun verhaal kan je volgen in het museum dat is gelegen tegenover de eigenlijke Dossin Kazerne (waar momenteel appartementen zijn gevestigd).

De Dossinkazerne was ideaal gelegen: centraal tussen Brussel en Antwerpen, de twee steden waar de meeste Joden woonden. Een goederenspoorweg naast de Dossinkazerne leidde de gevangenen ongezien naar de wagons. Het kamp stond onder de leiding van SS-Sturmbannführer Philipp Schmitt, ook verantwoordelijk voor het Fort van Breendonk. In 1943 nam Hans Johannes Gerhard Frank de functie over met een meer gematigde aanpak.

Aanvankelijk werden de Joden in de Dossinkazerne verzameld via een tewerkstellingsbevel. Enkele weken later ging men over op grootscheepse Jodenrazzia’s, in Antwerpen, Brussel, Luik en Charleroi. Bij hun aankomst in de Dossinkazerne werden Joden en zigeuners geregistreerd en werden hun namen op de deportatielijsten geschreven. Hun goederen werden geconfisqueerd door het Duitse leger. Tijdens hun verblijf liepen de Joden risico op mishandeling en vernederingen. Anderzijds lag een zwaar repressief regime niet voor de hand, omdat de indruk moest worden hooggehouden dat het verblijf zou uitlopen op verplichte tewerkstelling in het buitenland. Ook moesten opstanden worden vermeden. Onder Hans Johannes Gerhard Frank werd het regime daarom wat versoepeld. De werkdruk werd verlaagd en de slaapruimtes werden verwarmd. Intussen verbleven de gedetineerden ook steeds langer in de kazerne, omdat het alsmaar moeilijker werd om een konvooi met 1000 personen te vullen.

De gedeporteerden werden in 28 transporten naar Auschwitz gebracht. Op 19 april 1943 werd transport XX door het Belgische verzet te Boortmeerbeek tegengehouden. Hierbij konden 232 gevangenen ontsnappen, waarvan er 119 nooit meer opgepakt werden. Dit was tevens het eerste transport waarbij Joden werden vervoerd in goederenwagons. De gevangenen, waaronder vrouwen en kleine kinderen, moesten tijdens de reis een aantal dagen rechtop blijven staan. (Bron: Wikipedia)

Voor mij was het vandaag de bestemming van de Corona-treinpas voor deze maand. Ik hoop dat meer mensen dat doen want als er een plaats is waar je de gevaren van extremisme kan zien dan is het daar wel . En dan bedoel ik alle vormen van extremisme … rechts, links, gelovig … het maakt niet uit.

De wandeling van het station naar de kazerne en terug was trouwens ook weer de moeite waard. Dat Dijlepad blijft een aanrader.

Nog meer paddenstoelen

De werkweek was kort maar superdruk.

Dan is het toch fijn dat je, zowel thuis in Vorselaar als thuis in Peulis mooie wandelvriendelijke natuur hebt waarin je tot rust kan komen.

En zoals in de vorige post al gezegd … natuur waarin je bijzonder veel paddenstoelen kan vinden. Van piepkleine paddenstoeltjes van nauwelijks enkele millimeters groot tot gigantische vliegenzwammen van 30cm hoog.

Elk nadeel heb z’n voordeel zei Johan Cruyff en het voordeel van Covid-19 die ons leven nu al ruim 7 maanden bijzonder impacteert is wel dat je de natuur in de nabije omgeving meer hebt leren appreciëren, althans voor mij is dat toch het geval.

Het probleem is wel dat je na de dagelijkse wandelingen telkens thuiskomt met enkele tientallen foto’s van paddenstoelen en dat je dan een selectie moet maken om bijvoorbeeld in een blogpost te stoppen.

Niet simpel hoor.

Maar meestal lukt het toch :

Watertuinen

Hoewel moeder heel graag de busreis naar Ost Friesland in Duitsland had gemaakt denk ik dat onze midweek naar Houffalize een waardige vervanger is geweest.

Gisterenavond op de valreep nog een optreden van Sylviane & Dick meegepikt. Echt Coronaproof was de zaal niet maar ons tafeltje stond wel goed afgescheiden van de rest en bovendien was er weinig volk.

Vanochtend dan vrij vroeg de deuren van Vayamundo Houffalize achter ons gelaten en de terugreis naar huis aangevat.

Onderweg nog wel één tussenstop gemaakt namelijk in Annevoie. Vorig jaar ben ik daar met Conny de watertuinen gaan bezoeken en ik was ervan overtuigd dat moeder ze ook wel een bezoekje waard zou vinden.

Ik had gelijk (uiteraard 😉). Maar het is dan ook een bijzonder mooie tuin.

En zo zit onze korte vakantie er weeral op. Het was wel een vermoeiende vakantie voor moeder (ze wordt binnenkort tenslotte 86 jaar) maar ze heeft er wel van genoten en dat is wat telt, zeker in deze Coronatijden waarin de meeste van haar sociale activiteiten zijn weggevallen of op een heel laag pitje staan.

Zou ik nog teruggaan naar Vayamundo? Misschien wel maar zeker niet meer tijdens de zomervakantie. Tijdens die periode is het daar immers vooral gericht op jonge gezinnen met kinderen niet iets minder op de oudere generatie.

Vanaf maandag is het back to business en kan ik beginnen aftellen naar de volgende vakantie. In september trekken Conny en ik naar een bungalow in Froidchapelle. Aanvankelijk zouden we naar Duitsland gaan maar met al die Coronatoestanden hebben we het zekere voor het onzekere gekozen en die vakantie omgeboekt naar Wallonië. Nu maar hopen dat Corona weer geen roet in het eten gooit.

Mechels Broek

Als we eerlijk zijn … het zat er al een tijdje aan te komen hè? De Coronamaatregelen worden terug strenger.

Voor mij maakt het niet veel uit. Mijn bubbel was klein en blijft even klein : 3 personen in Vorselaar en 4 personen in Peulis.

Als we gaan fietsen of wandelen dan vermijden we zoveel mogelijk drukke plaatsen. Terrassen doen we zelden of nooit aan. Die zitten immers steevast veel en veel te vol. Als je een doorsnee-terras bekijkt dan verbaast het helemaal niet dat het Coronavirus terug aan terrein wint. Dat ligt heus niet alleen aan bepaalde bevolkingsgroepen wiens sociaal leven veel groepsgerichter is dan dat van ons. Dat ligt ook aan de doorsnee Vlaming die, wanneer hij ook maar een kansje ziet, alles zal doen om de regeltjes maar NIET te moeten volgen.

Hoedanook, wij zijn gisteren naar Muizen gefietst om daar de Natuurpuntwandeling doorheen het Mechels Broek te doen. Enkele jaren terug was hadden we een wandeling met vertrek in Sint-Katelijne-Waver die ook die richting uit ging en tot nu toe is dat nog altijd één van de meest verrassende wandelingen die ik gemaakt heb.

Ook deze keer was het weer mooi. Alleen jammer dat die ene libelle niet stil wilde zitten 😉. De runderen, eenden, hazen en dergelijke deden dat wel.

Vakantie

Het leek er op dat het nooit zou komen en plots is het dan toch zover … vakantie!

Dat is het bizarre aan heel deze lange periode van lockdown. Je lijkt alle besef van tijd te verliezen. Gedurende 60 dagen niet naar je vriendin mogen was enerzijds ongelooflijk lang maar anderzijds zijn die dagen wel voorbij gevlogen.

Afin, na een laatste week hard werken zijn we nu toe aan vakantie. Sinds vrijdag 16u voor mij. Dat was overigens de laatste vrijdag dat ik ben gaan werken. Vanaf 1 juli stap ik in een landingsbaan en ga ik 4/5 werken. Vrijdag wordt mijn niet-te-werken-dag. Iets waar ik waarschijnlijk heel snel aan ga kunnen wennen.

Het afgelopen weekend werd er nog wat getraind voor de komende fietsvakantie. Gisteren met moeder naar de Heggekapel in Poederlee gefietst. Vandaag met Conny vanuit Peulis naar Werchter gefietst. Zonder Corona hadden we dat ook gedaan. Want dan zouden daar o.a. Crowded House en Sir Paul McCartney op het podium staan.

Helaas, geen podium vandaag, geen 60.000 mensen, geen hamburgers, geen frieten … gewoon niks. Behalve een paar verloren gelopen mensen die hetzelfde idee hadden als wij. Er was zelfs een koppel dat foto’s aan ’t maken was met een SeatSac erbij.

Morgen nog een dag om wat inkopen te doen terwijl de studenten hun laatste examen afleggen, dinsdag inpakken en de auto een poetsbeurtje geven en woensdag zijn we weg … naar Boekelo, nabij Enschede.

Vakantie … we zijn er wel aan toe.

Losser en losser

Beetje bij beetje worden we terug een beetje losser gelaten.

De cafés mogen open. De restaurants mogen open. Ook op het werk worden de regels aangepast. Thuiswerken blijft de boodschap maar vanaf 1 juli is het in principe voor iedereen verplicht om minstens één dag in de week naar het kantoor te komen. Werknemers die tot een risicogroep behoren kunnen, mits doktersattest, wel thuis blijven werken.

Ik ga echter geen attest vragen aan mijn dokter. Ik was sowieso van plan om vanaf 1 juli één dag naar Antwerpen te trekken.

De cafés, de terrassen en de restaurants hoeven voor mij en Conny ook niet direct.

Wat we wel positief vinden is het openzetten van de grenzen vanaf 15 juni. Dat betekent immers dat onze fietsvakantie in Boekelo gaat kunnen doorgaan. En hoewel we een drietal weken geleden nog niet echt uitkeken naar een vakantie is dat nu wel het geval.

De mooie wandeling in Lier twee weken geleden en de fietstochten van vorige week en van vandaag hebben het tij doen keren. Al hopen we wel dat we iets beter weer hebben dan vorige vrijdag toen er een helse hagelbui over de Zuiderkempen trok. Dat leverde wel een schitterende regenboog op.

Nog twee weken aftellen dus …

 

Frisse kop

Joepie … het is gelukt. Ik ben sinds eergisteren verlost van mijn lockdownkapsel.

Eerst was ik nog boos op Kreatos omdat ik ondanks een afspraak om 18u pas om 19u aan de beurt was. Later verdween die boosheid toen bleek dat één van de drie kapsters onverwacht een ganse dag in het ziekenhuis had doorgebracht. In ieder geval … mijn haartjes zijn terug lekker kort. Best aangenaam met dit warme weer.

Van dat weer hebben we het afgelopen weekend weer vlot geprofiteerd. Gisteren een fietstochtje langs de Dijle gemaakt richting Mechelen. Even een tussenstop gemaakt bij Simon Lévelt om een essentiële voorraad thee in te slaan en dan terug naar Peulis.

Vandaag hebben we dan in Peulis een boswandeling van een vijftal kilometer gemaakt. We passeerden, net als vorige week, de schranshoeve. Daar hadden we vorige week een waterhoentje op een nest gezien. Die zat er vandaag niet meer maar in haar plaats peddelden er een paar superschattige kleine waterhoentjes in het water. Water dat trouwens zo helder was dat je de vissen kon zien.

Het goede weer heeft ook nadelen. Het wandelbos waar ik nagenoeg elke werkdag naar toe gaan met mijn moeder is sinds vrijdag terug afgesloten. Door de droogte geldt daar immers code Rood. Hopelijk krijgen we snel regen. Regen die wel mag stoppen tegen 20 juni want dan begint mijn vakantie. Hopelijk beslist de Veiligheidsraad snel dat we op vakantie mogen vertrekken. We zijn wel toe aan een weekje fietsen bij onze Noorderburen.

Lezen

Ik zit ondertussen in mijn elfde week thuiswerken en het bevalt me nog altijd prima. Maar het heeft ook zijn nadelen. Eén van die nadelen is mijn dagelijkse pendeltocht met de trein.

Uiteraard is het uitermate leuk wanneer je om 16u stopt met werken en om 16u01 thuis bent en niet om 17u20.

Maar ik mis wel mijn leeskwartiertje ’s morgens en ’s avonds. Om de één of de andere reden lukt het me niet om elke dag te lezen. Sinds het begin van de lockdown heb ik welgeteld één boek gelezen. U leest het goed … één boek.

Dat boek was dan nog het enigszins korte boek “Rechercheur De Klerck en het Duivelse Spel” van P. Dieudonné.

Het verhaal :

Wanneer een vrouw zich aan het hoofdbureau aan het Doelwater in Rotterdam meldt, met het verhaal dat ze wordt bedreigd, is het De Klerck zelf die haar verhaal aanhoort. De mooie jonge uitgeefster Laurette Kasemier uit Dordrecht wordt in het vaarwater gezeten door een hele grote uitgever uit Rotterdam, Stefan le Couvreur van uitgevrij Burgman & Pijfferd. Stefan is bevriend met de ex van Laurette, notaris van Bokhoven uit Hillegersberg en Laurette denkt dat hij Stefan heeft opgestookt. Laurette geeft zogenaamde pulp romans uit en Stefan vind dit een slechte zaak voor de boeken business. Pulp romans horen niet thuis tussen echte boeken vind Stefan. De Klerck adviseert Laurette eens rustig met Stefan te gaan praten.

Wanneer de Klerck en Ruben de volgende dag bij een moord worden geroepen blijkt dit de ex van Laurette te zijn, notaris van Bokhoven. Naast het lijk ligt een pulproman open geslagen, op de bladzijde waarop een overspel wordt beschreven en het moordwapen blijkt een ballpoint te zijn. Wordt met deze aanwijzing meteen de moordenaar aangewezen? Is Laurette verhaal gaan halen bij haar ex?

Net als het debuut, Rechercheur De Klerck en het Doodvonnis, is dit ook een vlotlezende politiethriller. Hij haalt nog niet het niveau van Baantjer en De Cock maar het zijn wel leuke boeken. Perfecte treinliteratuur eigenlijk.

Het volgende boek dat ik ga proberen te lezen is nog eens een papieren boek : Alles voor de club, het tiende boek rond het Lierse speurdersduo Somers & De Winter van Ludo Geluykens.

deklerck2