Kristal

1938.

De zomer loopt op zijn einde. Privé-detective Bernie Gunther krijgt bezoek van een vrouw, wiens homofiele zoon wordt gechanteerd. Zij vraagt hem om niet alleen de chanteur te vinden maar ook een aantal compromitterende brieven. Tijdens deze opdracht wordt niet alleen de chanteur vermoord maar ook Gunthers detective-partner Bruno Stahlecker.

Los van deze zaak zijn er in Berlijn tijdens de zomer enkele jonge meisjes op gruwelijke wijze vermoord. De meisjes voldoen allen aan het Arische ideaal : jong, blond, blauwe ogen … Uiteraard worden de Joden verdacht.

Reinhard Heydrich, de grote man van de SD, “verzoekt” Bernie om terug bij de Kriminalpolizei te komen en de zaak op te lossen. Gaandeweg ontdekt Gunther een duister SS-complot dat uiteindelijk een triest hoogtepunt zal bereiken tijdens één van de donkstere nachten uit de Duitse geschiedenis.

Dat is heel kort samengevat de inhoud van “Het handwerk van de beul”, het tweede verhaal rond Bernie Gunther in de “Berlijnse trilogie”. Dit boek is een stuk beter dan het eerste. Terwijl in het eerste verhaal de historische figuren eerder een “cameo” hadden spelen ze in dit verhaal mee de hoofdrollen. Heydrich, Himmler, Rahn, Weisthor, Streicher .. ze passeren één voor één de revue.

Ondertussen ben ik begonnen aan het derde en laatste verhaal uit de trilogie : Een Duits requiem.


Modder

Ik ga zeker geen modder gooien naar de organisatoren van de 4e Personeelsclubquiz die gisteren plaatsvond in het restaurant van Kantoren De Hertoghe.

Voor de derde keer op rij hebben we een PCM-team afgevaardigd. Samen met Leni, Bart, Danielle, Gunter en Anja vormde ik “Op het puntje van ons tong”. Het eerste jaar werden we (misschien verrassend) tweede. Vorig jaar scoorden we niet zo goed maar we zijn ervan overtuigd dat dit een gevolg is van sorteerproblemen in Excel.

Na een smakelijk wokbuffet nam presentator Wouter de microfoon. Er waren vijf vragenrondes, drie fotorondes, drie doe-rondes en een “karaokeronde” om af te sluiten. Uiteindelijk zijn we verdienstelijk vierde geworden. Als Leni een baard had gehad, Bart niet zou “geflikt” zijn geweest en Gunter iets beter had opgelet tijdens de geschiedenisles (Knipogen) dan hadden we misschien wel gewonnen.

Deelnemen is echter belangrijker dan winnen, althans volgens de Olympiërs toch. En we hebben ons in ieder geval goed geamuseerd. En op persoonlijk vlak heb ik een prijs gekozen die wel echt bij me past (al zou die waardebon van 6 x 50 euro voor De Covelier in Antwerpen ook niet slecht zijn geweest).

 

kwis.jpg

 

Vandaag heb ik aan fietsruil gedaan. Een echte ruil was het niet maar ik ben met de koersfiets naar Rijwielen Hermans in Westmalle gereden. Die fiets heb ik daar achtergelaten voor een onderhoudje. De terugweg heb ik afgelegd met mijn mountainbike die een grote opknapbeurt heeft gekregen.

Alhoewel het merendeel van de route op asfalt werd afgelegd ben ik ook enkele keren door een ouderwets karrenspoor gereden. Je kent dat wel, sporen en putten van 30cm diep, gevuld met modder. ’t Is niet voor elke dag maar af en toe is het wel prettig om eens lekker smerig te worden.

 

modder.jpg

 

Bernie

De boeken rond Bernhard – Bernie – Gunther van Philip Kerr, dat is echt iets dat ik zou moeten lezen. Een detective die zaken oplost in het Nazi-Duitsland, dat moet u toch liggen.

Ik heb het de afgelopen maanden enkele keren gehoord en wie ben ik dan om die mensen tegen te spreken ? De eerste drie verhalen zijn gebundeld in één boek : de Berlijnse Trilogie met daarin “Een Berlijnse kwestie”, “Het handwerk van de beul” en “Een Duits requiem”.

Dankzij de treinproblemen van eergisteren heb ik het eerste deel sneller dan verwacht uitgelezen. Dat speelt zich in 1936. Hitler heeft nu de absolute macht en Berlijn maakt zich klaar voor de Olympische Spelen. Bernie Gunther, ex-politieman die nu detective is geworden, specialiseert zich in het opzoeken van vermiste personen, voornamelijk Joden.

Dan wordt hij gecontacteerd door een rijke industrieel die hem vraagt om de moord op zijn dochter en schoonzoon te onderzoeken en tegelijkertijd een gestolen diamanten halssnoer op te sporen. Wanneer ook Goering en Heydrich zich met de zaak bemoeien wordt het er niet simpeler op. Gunther wordt zelfs opgesloten in een KZ opgesloten.

Is dit eerste boek me bevallen ? Ik kan niet zeggen dat het een slecht boek was. Het leest heel vlot. Ik kan echter evenmin zeggen dat het me een “wauw-gevoel” gaf. Andere schrijvers zoals Harlan Coben of C.J. Sansom zijn daar wel in geslaagd. Het plot van het eerste verhaal vond ik niet al te sterk. Ook had Kerr naar mijn mening meer feiten mogen verwerken tussen de fictie.

Er wordt me wel verteld dat het tweede en vooral het derde boek beter zijn. Of ik hun mening deel zal nog moeten blijken.

 

trilogie.JPG

 

Communicatie

Knipsel.JPGEén van mijn motto’s is : “als ge niks zinnigs te vertellen hebt … zwijg dan”. Dat is ook de reden waarom het op deze blog soms enkele dagen stil is.

Ik had afgelopen zaterdag een berichtje kunnen wijden aan Lieven, onze burgemeester, die in het feestgedruis van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 had beloofd aan zijn vriendin om, na jaren samenwonen, binnen de twee jaar te trouwen. Afgelopen week was het dan zover, net binnen de termijn dus. Hij had het hele dorp uitgenodigd voor een drankje na de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Uiteindelijk zijn er zo’n 400 “gasten” opgedaagd, waaronder mijn ouders en ikzelf. Tenslotte is de burgemeester nu officieel familie van mij aangezien hij met “ons Vicky”, de dochter van “onzen Hugo” getrouwd.

Ik had het ook kunnen hebben over de geplande fietstocht van afgelopen zondag die letterlijk in het water is gevallen en over de 80 frikadellen die ik dan maar gemaakt heb. Of over het werk in de tuin van gisterenvoormiddag en mijn 5km joggen van gisterennamiddag terwijl ik van een snipperdagje genoot. Maar ik heb het niet gedaan omdat het nu ook weer niet zo interessant is.

Wat wel interessant zou zijn geweest was een beetje informatie vanwege de NMBS of Infrabel of van wie dan ook tijdens de avondspits die weer eens heel chaotisch verliep. Ik was vrij laat doorgegaan op ’t werk maar was blij toen ik toch nog op tijd in Antwerpen-Centraal was om mijn trein van 17u10 naar Hamont/Hasselt te nemen. En ja hoor, stipt om 17u10 gingen de deuren dicht.

Vijf minuten later stonden we echter nog steeds op dezelfde plaats. Nog eens vijf minuten gingen in alle stilte voorbij. En nog eens vijf minuten. Uiteindelijk sprak de stem van de treinbegeleider door de luidsprekers : “het vertrek van deze trein is voor onbepaalde tijd uitgesteld vanwege een bommelding in het station van Mol”. De deuren werden vrijgegeven en vele pendelaars, waaronder ik, stapten af om een alternatieve trein te zoeken.

Terwijl we, nog geen minuut later, beneden naar het infobord stonden te kijken hoorden we het typische geluid van een vertrekkende dieseltrein. Daar hadden ze ons weer schoon liggen. Er zat niets anders op dan de trein van 17u47 naar Turnhout te nemen. Uiteindelijk was ik na een tochtje van 2u15 thuis.

Dit alles had kunnen worden voorkomen door een beetje communicatie. Om 17u15 is er namelijk een trein naar Herentals, stipt op tijd vertrokken.

Enfin, zoals de grote Johan ooit zei : “elk nadeel heb z’n voordeel”. Door de vertragingen heb ik “Een Berlijnse kwestie” van Phlip Kerr kunnen uitlezen (maar daarover later meer).

(Ver)Licht

legs.JPGDe “donkere dagen” zijn begonnen en dat betekent ook dat mijn jaarlijkse ergernissen naar boven komen.

Waarom oh waarom zie ik elke morgen, wanneer ik met mijn vélo van Berchem naar De Hertoghe fiets, zoveel fietsers zonder verlichting en/of fluohesje rondrijden ? Is dat nu zo moeilijk ? Waarom riskeren die mensen hun leven ? Zo’n fluohesje weegt absoluut niets en de tijd dat men zo’n zware dynamo moest aandrijven om een beetje licht te hebben is toch ook al lang voorbij ?

Ik weet dat een fluohesje niet om aan te zien is, maar het helpt wel om gezien te worden. Immers, als ze je niet zien ben je gezien ! (heb je ‘m ? ik hoop van wel want daar ik heb lang over nagedachtKnipogen).

Ander punt dat me de laatste dagen enorm heeft gestoord heeft ook met licht te maken maar dan van een groene of rode kleur. Een groot deel van de Antwerpenaren (en van de bezoekers van Antwerpen) schijnt namelijk kleurenblind te zijn. Ze schijnen te denken dat je bij rood licht mag oversteken en dat je bij groen licht moet … oversteken. Als volwassenen dat doen dan is het gewoon ergerlijk maar wanneer ik mama’s of papa’s met hun kroost door het rode licht zie oversteken dan krullen mijn tenen.

Laatste stukje gezaag voor vandaag : onaangepaste gedrag op het openbaar vervoer (trein, tram, bus maar in mijn geval vooral trein). Gekruiste benen zijn misschien mooi om zien wanneer het gaat over Sharon Stone in Basic Instinct maar in een volle trein in de avondspits is dat niet de manier om te zitten. Persoonlijk had ik er vandaag geen last van maar mijn buurman moest zijn benen wel in de middengang steken om een beetje comfortabel te willen zitten.

Lekker zagen kan soms toch goed doenTong uitsteken.

 

licht.JPG

 

Opleiding

Wat zijn de voordelen van een dagje cursus in onze hoofdstad ?

Uiteraard dat je weer wat bijgeleerd hebt (in mijn geval over Excel 2010) maar vooral dat je langer onderweg bent met de trein. En langer onderweg zijn met de trein betekent in mijn geval … meer tijd om te lezen.

Zo heb ik, vroeger dan verwacht, “Niemand Vertellen” van Harlan Coben kunnen uitlezen. Elke dag herleeft kinderarts David Beck de gruwelijke gebeurtenissen van acht jaar geleden opnieuw. Die nacht aan het glinsterende meer. De nacht dat zijn vrouw Elizabeth werd meegesleurd en vermoord.

Dan krijgt hij plots een bericht met een cryptische boodschap, een boodschap die enkel hijzelf en zijn overleden vrouw kennen. Zou zijn vrouw dan toch nog in leven zijn ? Er volgen nog meer boodschappen maar er vallen ook nieuwe slachtoffers …

Net als alle andere boeken van Coben leest dit verhaal als een sneltrein. Hij slaagt er ook geregeld is om zijn lezers op het verkeerde been te zetten. Soms denk je dat je het verhaal doorhebt maar dan vlamt hij er een plotwending tegen aan en moet je al je theorieën herbekijken.

Vanaf morgen ga ik terug in het verleden, meer bepaald naar het Berlijn van 1936 waar privédetective Bernie Gunther aan zijn eerste grote opdracht begint. Philip Kerr, de schrijver van de verhalen rond Bernie Gunther werd me door verschillende mensen aangeraden. Eens kijken of ze gelijk hadden.

 

vertellen.JPG

 

TAPTOE

Het doel van een taptoe is om de militaire muziek en de diverse krijgsmachtdelen van Defensie aan een breed publiek te presenteren. Oorspronkelijk was de ‘Taptoe’ een militair trompetsignaal om aan te geven dat soldaten uit de kroegen in de stad naar de kazernes moesten terugkeren en dat de kroegbazen ‘den tap toe’ moesten doen en geen bier meer mochten tappen. Dit signaal werd gegeven vanaf 21:30 uur tot aan de avondklok van 22:00 uur. Het Engelse Tattoo is trouwens afgeleid van het Nederlandse taptoe. (bron : Wikipedia)

Ik ben gisteren naar Lommel gereden om de Internationale Taptoe Belgium te bezoeken. Toen ik in mei naar de Scotland Music Show ben geweest lagen er flyers voor deze taptoe en het leek me wel leuk om eens een echte taptoe te zien.

Op het programma in Lommel stonden groepen uit Nederland, België, Canada, Oostenrijk, Frankrijk en Groot-Brittannië. Spijt heb ik er in ieder geval niet van gehad. Uiteraard omdat de Dutch Pipes and Drums er waren maar het waren toch vooral de mensen van Kunst en Genoegen uit Leiden die het meeste indruk op me hebben gemaakt. Hoe je dergelijke gecompliceerde routines kunt uitvoeren en toch nog muziek kunt blijven maken is me een raadsel.

Ook het optreden van The IMPS Motorcycle Display team was leuk. De leden van dit team zijn tussen de 5 en 17 jaar oud. De schreeuwerige motoren stonden in fel contrast met de Koninklijke steltenlopers uit Merchtem.


Toch weer een gezellige avond gehad.


Dood Spel

Na de behoorlijk zware literatuur van The King’s Curse was het tijd voor iets lichtere lectuur. Zo eentje die heel vlot leest en spannend is. En dan is er altijd Harlan Coben die uitkomst kan bieden.

“Dood Spel” is niet alleen het debuut van Coben, het is ook de eerste thriller die ik van hem lees waar het niet draait om Myron Bolitar.

In “Dood Spel” draait het wel om Laura Ayers en David Baskin. Zij is een ex-top-model, hij is ’s werelds beste basketbalspeler en belangrijkste pion van de Boston Celtics. Ze zijn samen “gevlucht” naar Australië om in het geheim te trouwen. Het prille huwelijksgeluk duurt echt er niet lang. David komt niet terug van een zwemuitje. Iets later wordt zijn zwaar verminkte lichaam terug gevonden op het strand.

Terug thuis in Boston probeert Laura haar leven terug op de rails te krijgen.

Ze krijgt daarbij hulp van .T.C., Davids beste vriend, Gloria, haar ex-drugsverslaafde zus, Serita, haar beste vriendin en tevens topmodel, haar ouders, James en Mary Ayers, haar tante Judy Ayers en Stan Baskin, Davids broer.

Enkele bizarre gebeurtenissen leiden Laura ertoe om te graven in Davids verleden. Ze stuit daarbij op een oude moord, een familieschandaal en een web van leugens. Is David verongelukt ? Heeft hij zelfmoord gepleegd ? Is hij vermoord ? Dan volgen er nog meerdere slachtoffers …

In het voorwoord van de editie die ik gelezen heb verontschuldigt Coben zich voor het boek. Het was zijn eersteling en als hij het nu herleest  vindt hij het maar niks. Ik ben het niet met hem eens. “Dood spel” is een goed boek. Het bewijs daarvan ? Al na 20 bladzijden had ik zin om door te bladeren naar het einde om te zien hoe het afloopt.

Volgende boek op de lijst is weer een Coben : Niemand Vertellen. Als dit boek meevalt dan bestaat de kans dat ik de DVD ook koop. Dit boek is namelijk (in ’t Frans) verfilmd.

 

doodspel.JPG

 

Joe Bonamassa

Het eerste concert van de winter was een voltreffer. Joe Bonamassa heeft gisteren zeker aan de verwachtingen voldaan.

Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik Joe Bonamassa tot gisteren eigenlijk niet kende. Maar de infotekst die ik via TeleTicketService kreeg sprak me wel aan. Ook het idee dat iemand zijn eigen voorprogramma verzorgt leek me wel leuk.

Bonamassa werd geboren in 1977. Hij groeide op in de muziekzaak van zijn vader en speelde bij wijze van spreken al gitaar voor hij kon lopen. Op twaalfjarige leeftijd trad hij al op samen met B.B.King. Enkele van zijn “helden” waren (en zijn) Eric Clapton, Rory Gallagher, Jeff Beck, Peter Green en Gary Moore.

Ook de muzikanten die hij gisteren bij had speelden al met de “groten”. Bassist Carmine Rojas speelde mee met David Bowie, Billy Joel, Carlos Santana, John Hiatt, Tina Turner en Stevie Ray Vaughn. Drummer Tal Bergman begeleide onder andere Billy Idol, Chaka Khan en Rod Stewart. Toetsenman Derek Sherinian trad op met Alice Cooper en KISS. Percussionist Lenny Castro speelde met Eric Clapton, Stevie Wonder, Tom Petty, Red Hot Chili Peppers en Fleetwood Mac.

In het “akoestische” voorprogramma liet hij zich ook nog begeleiden door Mats Wester en Gerry O’Connor (van The Dubliners). Achteraf gezien was dit eerste gedeelte beter dan het elektrische gedeelte dat we na de pauze te horen kregen. Akoestisch deed Bonamassa me vooral denken aan Ry Cooder. Ik zou de muziek misschien het best kunnen omschrijven als Countryfolkbluesrock. Maar misschien is “bangelijk goed” een betere omschrijving.

Na een heel korte pauze (amper genoeg voor een plasje en een pafje) begon dan het elektrische gedeelte. Hoewel ook dit gedeelte heel goed was sprak het me minder aan dan het stuk voor de pauze. Zoals zo vaak met bluesnummers ging hij af en toe een beetje “te ver” en duurden de solo’s iets te lang. Soms deed hij me denken aan Fleetwood Mac uit de tijd van Peter Green, andere momenten leek het meer het Ten Years After van Alvin Lee om bij het volgende nummer weer dichter bij Clapton aan te leunen.

In ieder geval, ik heb een geweldig concert gezien en als dit de graadmeter is voor het winterseizoen dan staan me nog enkele leuke avonden te wachten. En Joe Bonamassa heeft er een fan bij.

 

joe.JPG