Het Elfde Gebod

Mike, Sidney, Frits, Pier, Matthijs, Poppe, Cees, Charles, Philip en René moeten onverwacht afscheid nemen van Floris, de gangmaker van hun studentensociëteit Magistra ’79.

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar wat zal er nu gebeuren met het Elfde Gebod? Zo goed als niemand weet af van het bestaan van de afspraak die ze in 1979 hebben gemaakt met een oudere dispuutgenoot die hen heeft geholpen met het in de doofpot steken van een ongeval.

Dat ongeval vond plaats tijdens de nacht van hun ontgroening. Een jonge vader verloor er zijn leven.

Wat begon als hulp aan een jonge weduwe blijkt al snel te zijn overgegaan in chantage. Elk lid van de vriendenclub lijkt op zijn eigen manier te zijn omgegaan met dit geheim. De ene al beter dan de andere. Vast staat wel dat het hun leven heeft veranderd en dat het overlijden van Floris dat nog eens zal doen.

Het Elfde Gebod is het tweede boek van Jacqueline Hoefnagels en Santje Kramer. De ene is eindredacteur en tekstschrijver, de andere is televisie- en campagnemaker. Het is zo’n boek dat ik ergens voor een prikje heb meegenomen en dat een echte meevaller blijkt te zijn. Het is geen whodunnit want dat is van in het begin duidelijk. Het is wel een intrigerend verhaal over mensen, mensen met hun goeie kanten en slechte kanten.

Ik ben niet echt een superfan van dit genre maar dit vond ik echt wel een leuk boek dat ik iedereen kan aanraden.

Sinds vandaag zit ik terug in Lier en omstreken met De Golfmoorden, het negende boek rond het Lierse politieduo Somers & De Winter van Ludo Geluykens.

elfde gebod

Dead Man Ray

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Bijna maar nog niet helemaal.

Gisteren zijn we nog maar eens naar de AB in Brussel getrokken. Daar stonden op het podium : Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter van Belle. Samen vormen ze Dead Man Ray. Deze groep, opgericht in 1998 en gestopt in 2002 is namelijk terug bijeengekomen. Ze hebben met Over zelfs een nieuwe CD uit.

In tegenstelling tot vorige week, bij Joe Jackson, was het nu niet vechten voor een zitplaats. De drie mensen die naast ons zaten te eten in de AB Resto waren ons voor en waren eerst binnen. Zij kozen echter voor een staanplaats op de eerste rij. Terwijl Conny onze jassen gaat wegbergen in een kluisje probeer ik altijd twee zitplaatsen te veroveren, liefst op de eerste rij. Dat lukte gisteren probleemloos.

Om stipt 20u30 begonnen de heren eraan. Na vier oude nummers, van elke vorige elpee eentje (waaronder ook het nummer met de veelzeggende titel “Kind + Gezin” hebben ze hun nieuwe CD integraal gespeeld. Ik vind dat altijd moedig. Ze zouden gerust kunnen teren op hun ouder werk maar om dan zo maar de nieuwe CD integraal te spelen, dat vind ik dus moedig. Als bisnummer volgden nog drie oudere nummers maar wij zijn dan rustig naar de trein gestapt.

De CD mag er trouwens zijn hoor. Sommige nummers waren heel mooi. Het was er ook aan te horen dat de heren dit doen omdat ze er plezier in hebben en niet omdat ze het “moeten”. En het was echt wel Dead Man Ray die op het podium stonden, niet Daan met enkele vrienden. Het was echt een heel geslaagd concert.

Vóór de zomervakantie begint doen we nog 3 concerten (Trixie Whitley, Guido Belcanto en Mark Knopfler) en 2 festivals (Werchter Boutique en dag 3 van Graspop).

deadmanray

Jong (en minder jong) leven

De Lente en Pasen … beide staan eigenlijk symbool voor het nieuwe leven maar ook een beetje voor afscheid van het oude leven (de winter).

Ik heb het wel vrij gepast gevierd. Zaterdag hebben Conny en ik het einde gevierd van de twee tuinhuizen die bij Conny in de tuin stonden. Het heeft ons een paar zaterdagen gekost maar er is nu ruimte voor iets nieuws.

Gisteren, op Pasen dus, ben ik met mijn moeder naar het Westvlaamse Tielt. Daar vierde een jeugdvriend van haar zijn 60ste huwelijksverjaardag en daar offer ik graag mijn vrije zondag voor op. Zowel de gastheer en gastvrouw als mijn moeder hebben er enorm van genoten en ik heb smakelijk gegeten … WinWin toch?

Ook vandaag is er heel smakelijk gegeten maar deze keer moest ik niet zo ver rijden. Boortmeerbeek ligt nets iets dichterbij dan Tielt. In de voormiddag hebben we, net als gisterenavond, nog een mooie lentewandeling gemaakt door Peulis en Rijmenam. Als die bloesems en knoppen, lammetjes in de weide, paardenbloemen in de wei en vogeltjes die zingen. Het leven kan soms mooi zijn.

Na de wandeling trokken we dan met z’n allen naar Silo’s in Boortmeerbeek waar enkele verjaardagen werden gevierd en waar, alweer, smakelijk werd getafeld.

Terug in Vorselaar ben ik dan nog effe naar een wei in de buurt gefietst omdat daar toch zooooooo’n schattige paardjes staan. Die moesten op de gevoelige plaat, allez … op het geheugenkaartje.

 

Joe en de trappenzitters

Concerten van zangers of groepen waar we in de jaren ’80 fan van waren zijn altijd een risico. Tot dusver hebben wij nog geen echt slechte ervaringen gehad, met uitzondering van Paul Young eind vorig jaar. Al valt het andere keren bijzonder goed mee, denken we maar terug aan het fantastische concert van Kim Wilde in de Roma twee weken later.

Toch trok ik maandag met een dubbel gevoel naar de AB in Brussel. Op het programma stond Joe Jackson. Het kon wat mij betreft twee kanten uit … of het zou heel goed zijn of het zou barslecht zijn. Neem daarbij dat hij toch wel een beetje een reputatie heeft van arrogant te zijn. Neen … echt gerust was ik er niet in.

Vóór het concert hebben we onze gebruikelijke hap in de AB Resto gegeten. Dan zijn we net iets zeker van onze zitplaatsen omdat we langs “het achterpoortje” binnen kunnen. We waren echter niet alleen met dat idee.

Terwijl Conny en haar collega Ann de jassen en dergelijke in de kluisjes gingen stoppen trok ik een spurtje naar boven. Voor de eerste rij was ik niet snel genoeg maar ik wist toch 4 plaatsen te versieren (de broer van Ann kwam immers later). Om tien over zeven waren nagenoeg alle 184 zitplaatsen bezet.

Tegen acht uur liep het beneden ook goed vol en dan begon er iets waar ik absoluut een hekel aan heb … de trapzitters. Bij ons vorige concert in de AB was daar geen sprake van. Men moest nog maar naar de trappen kijken of je werd er al weggejaagd. Maar maandag niets van dat alles. Gevolg? een overvolle trap en een Luc wiens concertbelevenis voor een deel verpest was.

Gelukkig was er Joe Jackson die veel heeft goedgemaakt. Vanaf het eerste nummer wisten we al dat het goed zou zijn en dat was twee uur later nog altijd zo. Enkele klassiekers, enkele oudere nummers die minder klassiek waren maar wel heel goed en ook nieuw werk. Zijn stem heeft wel een beetje aan kwaliteit ingeboet maar dat ving hij heel goed op door een toontje lager te zingen.

Zet daar nog 3 fantastische muzikanten bij en je hebt een geslaagde avond gehad (met uitzondering uiteraard van die egoïstische trappenzitters).

jj

Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Circus

Ik ben al in veel concertzalen geweest in België maar afgelopen zaterdag was mijn eerste bezoek aan het Koninklijk Circus in Brussel.

Hoe het komt dat dit zolang heeft geduurd? Ik heb er geen flauw idee van. Misschien dat er nooit de juiste groepen optraden of dat het een tikkeltje te duur was of dat het niet paste in onze agenda.

Hoedanook, vorige zaterdag paste het wel in onze agenda, kostte het niet teveel en was het zeker een juiste groep.

Net als de AB is het Koninklijk Circus heel gemakkelijk bereikbaar vanuit het Centraal Station toch wel prettig. Bij aankomst was ik enorm blij dat ik kaarten voor “beneden” had besteld. Want het is een enorm mooie zaal maar oh zo steil. Ik denk niet dat ik het op het bovenverdiep zou hebben uitgehouden. Nu zaten Conny en ik gelukkig lekker dicht bij het podium in verrassend knusse zetels.

Om tien voor acht gingen de zaallichten uit en konden we een halfuurtje genieten van Tusks. Tusks is de artiestennaam van Emily Underhill. Haar willen we zeker nog eens terugzien met volledig programma, bijvoorbeeld in Het Depot in Leuven.

tusks

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan de groep waarvoor we echt naar Brussel waren gekomen : Bear’s Den, de folkrockgroep van Andrew Davie en Kevin Jones. We hadden hen in 2017 al aan het werk gezien in de Lotto Arena in Antwerpen en toen hadden ze bij ons al een gevoelige snaar geraakt, zeker met hun cover van Heaven van Bryan Adams.

Dat laatste nummer hebben ze helaas niet gebracht maar de rest was even goed zoniet beter. Een heel mooi en vooral ingetogen concert, waarbij ze het zelfs aandurfden om echt unplugged te gaan. Ze brachten het mooie Sophie, met z’n vijven op de rand van het podium, zonder enige vorm van versterking, noch voor hun stem, noch voor hun instrumenten. Wondermooi.

den

Niet alle recensenten zaten op dezelfde lijn maar wij vonden het een fantastisch concert in een wondermooie zaal. Zeker voor herhaling vatbaar.

 

Clichés

Mooie liedjes duren niet lang. Time flies when you’re having fun. Het zijn maar enkele clichés maar zoals de meeste clichés zijn ze wel voor een groot deel waar.

Voor onze midweek in Limburg is dat in ieder geval zo. De afgelopen vier dagen zijn voorbij gevlogen en we waren dan ook een beetje triest toen we vanmorgen Landal Kasteeldomein De Cauberg achter ons lieten.

We zijn uiteraard niet rechtstreeks naar huis gereden. We hebben enkele tussenstops gemaakt. Om te beginnen in Tongeren om daar het Gallo-Romeinse museum te bezoeken. Zo hadden we nog een link met de Romeinse achtergrond van Maastricht en omgeving.

Een meevaller was de tijdelijke tentoonstelling. Die gaat op dit moment immers over Stonehenge, de mysterieuze stenen cirkel op Salisbury Plains. Wat de exacte bedoeling er van was zullen we ongetwijfeld nooit weten al zijn er meerdere theorieën.

In het echt valt Stonehenge trouwens een beetje tegen. Het ligt daar wat verloren tussen twee autostrades en je wandelt errond als een kudde schapen.

Maar de tentoonstelling was wel heel interessant. De permanente tentoonstelling is ook leuk hoor, zeker met de audiogids. Ons bezoek vandaag was trouwens de eerste keer dat we onze Museumpass gebruikten maar zeker niet de laatste keer.

Wij tellen alvast af naar onze volgende midweek. Eind juni trekken we naar Trois Ponts in het Landal Village des Gottales.