Nostalgie

1958 … het jaar van de Expo, de wereldtentoonstelling op de Heizelvlakte in Brussel. 1958 is ook het jaar waarin mijn ouders zijn getrouwd. Zij zijn trouwens op huwelijksreis geweest naar die wereldtentoonstelling.

Een diamanten huwelijksverjaardag zit er helaas niet meer in maar het leek me toch een leuk idee om mijn moeder nog eens mee te nemen naar Brussel. Van de wereldtentoonstelling blijft er niet veel meer over. Het Amerikaans Theater bijvoorbeeld, de Dessert 58 chocolade en natuurlijk het Atomium.

Vóór we ons naar het ijzeratoom begaven hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan Mini Europe. Ik had een beetje schrik dat het er vervallen zou uitzien maar dat was helemaal niet het geval. De vrees bleek onterecht. Het viel heel goed mee. Op één of andere manier ben ik er wel een flink aantal foto’s kwijtgespeeld. Hoe het is gebeurd weet ik niet maar ze zijn weg. Vorig jaar heb ik dat ook eens gehad in Gent. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de touchscreen.

In het Atomium zelf probeerden ze nog om me op de foto laten gaan met Robbedoes maar aan zo’n dingen doe ik niet mee. Via de lift schoten we naar de bovenste bol waar we, in afwachting van een lunch in het restaurant, konden genieten van enkele prachtige vergezichten. Minder genieten was het van de rekening. 4 euro voor een tasje koffie, 5 euro voor ½ liter water. 36 euro voor een vol-au-vent, 26 euro voor een (weliswaar heel lekkere) risotto … Andere schotels gingen van de hand voor 50 tot 60 euro.

Met de lift ging het terug naar beneden om dan met roltrappen en vaste trappen naar de bollen te gaan waar enkele tentoonstellingen waren, o.a. 60 jaar Expo 58 of rond René Magritte. Best leuk maar “waaw” was het niet. Als we dit vergelijken met ons bezoekje aan de Kasteeltuinen van Arcen dan zijn onze noorderburen duidelijke winnaars.

Op terugweg naar huis nog een beetje meer nostalgisch gedaan en een tas koffie gaan drinken in Lier, de stad waar ik zes jaar school heb gelopen en op internaat heb gezeten en ook de stad waar de 2 tantes van mijn moeder jaren hebben gewoond.

Scherpenheuvel

Enkele jaren terug hebben we met de collega’s van IT eens een bedevaart naar Scherpenheuvel gemaakt omdat een migratie succesvol werd afgerond.

Vandaag ben ik nog eens terug gegaan. Niet met de collega’s maar wel met mijn moeder die daar in jaren niet meer was geweest en nog eens graag de basiliek en de kraampjes wilde zien.

De basiliek staat er nog steeds maar veel kraampjes waren er niet meer te zien. Veel bezoekers trouwens ook niet. De terugval van de Katholieke kerk was duidelijk zichtbaar. De gemiddelde leeftijd lag ook behoorlijk hoog.

Maar ja, er was er één blij dat ze nog eens in Scherpenheuvel was geweest.

Verschil

Lees vandaag een boek en lees datzelfde boek binnen drie maanden en op een paar details na die je de eerste keer hebt gemist is het hetzelfde boek. Bekijk vandaag een aflevering van F.C. De Kampioenen en bekijk binnen drie maanden een aflevering van F.C. De Kampioenen en het zal hetzelfde zijn (zelfs wanneer het een totaal andere aflevering is).

Bezoek echter vandaag een tuin en bezoek diezelfde tuin binnen drie maanden en het verschil kan niet groter zijn.

Tijdens onze Paasbreak hebben Conny en ik de Kasteeltuinen van Arcen bezocht. Het was toen net het openingsweekend en nagenoeg heel de tuin zag geel van de hyacinten. Sommige delen zagen er vrij troosteloos uit maar ja … het was nog vroeg op het jaar.

Vandaag ben terug naar de Kasteeltuinen geweest. Omdat ze in de zorgsector nu eenmaal minder verlof hebben dan in de verzekeringswereld (iederéén heeft minder verlof dan in de verzekeringswereld) heb ik de tuinen deze keer wel bezocht met mijn moeder en niet met Conny.

We hadden trouwens geluk want het vandaag de laatste dag van hun Rozenfestijn. Heel het kasteel was versierd met allerlei kunststukjes met rozen. Ook de rozen in de tuin zelf waren op hun mooist. De tuin was niet mooier of minder mooi dan met Pasen, hij was gewoon totaal anders. Zelfs de ooievaars (er waren toen twee koppeltjes aan ’t “flirten”) hadden er een nazaat bij.

Enfin … het was een heel leuke dag en mijn moeder heeft er echt van genoten. Dat we meer dan 5km hebben gewandeld kon haar op haar 84-jarige leeftijd niet deren.

Westhoek

Wat zijn de voordelen van een wereldkampioenschap voetbal waar de Rode Duivels aan meedoen? Jupiler verkoopt veel meer bier, elk café (met TV) zit vol tijdens de matchen en de warenhuizen verkopen veel meer snacks dan gewoonlijk.

Een ander voordeel is het feit dat plaatsen waar het anders wel eens druk zou kunnen zijn vaak compleet verlaten zijn. Twee jaar terug hebben we dat gemerkt toen we een wandeling van Lier naar Kessel maakten. 3 uur gewandeld en misschien 6 mensen tegengekomen.

Daarom besloten Conny en ik van de tweede match van de Duivels gebruik te maken om de Westhoek eens te bezoeken. Het feit dat mijn broer momenteel ergens in de Schotse Highlands rondfietst hielp ook wel bij deze keuze. Zo konden we immers ook nog de kostprijs van een overnachting uitsparen.

Op weg naar Ieper stopten we eerst in Passendale om Tyne Cot Cemetery te bezoeken. De naam Tyne Cot(tage) werd door de 50th Northumbrian Division aan een schuurtje gegeven dat te midden van een vijftal Duitse betonnen bunkers stond, langs de weg van Broodseinde naar Passendale. Hiermee verwezen ze naar de huisjes (cottages) langs de Tyne, een rivier in Noord Engeland die door Northumberland loopt. (bron Wikipedia). In totaal liggen er 11.957 slachtoffers begraven waarvan 8.369 niet geïdentificeerde slachtoffers. Ik heb al behoorlijk wat oorlogskerkhoven bezocht maar dit is echt wel indrukwekkend.

Daarna ging het verder naar Ieper waar het behoorlijk druk was. Ik was immers vergeten dat het ook nog de Rally van Ieper was, een klassieker in de rallywereld. Nu heb ik wel “iets” met auto’s maar Conny eigenlijk totaal niet.

Even onze overnight bag naar onze studio gebracht, een paar boterhammetjes gegeten en op weg naar de Lakenhal voor de belangrijkste reden van ons bezoek aan de kattenstad … In Flander’s Fields. Ik heb het jaren geleden al wel eens bezocht maar dat was dus echt lang geleden.

Zoals verwacht was het er rustig … héél rustig. Dat gaf ons wel de tijd om alles goed te bekijken. Echt vrolijk kan je er niet van worden maar het is uiteraard wel uitermate interessant. En het zit bovendien heel goed ineen. Heel sterke filmpjes met sterke acteurs. We hebben er dan ook ruim twee uur rondgelopen.

Een korte wandeling (doorheen het rallygeweld) bracht ons naar de Menenpoort en de vestingwerken van meesterbouwer Vauban. Van de Menenpoort naar Lille Gate Cemetery om dan via de Rijselstraat terug naar de Markt te wandelen.

Ondertussen was het tijd om ons even te verfrissen en een hapje te gaan eten op de Grote Markt. De avond in Ieper werd afgesloten met de Last Post.

Na een welverdiende nachtrust en een smakelijk ontbijt (lekkere pistolets van Paris Croissant op de Grote Markt) lieten we Ieper achter ons en reden we richting Diksmuide met zijn IJzertoren. Het uitzicht alleen is al de moeite waard. De tentoonstelling op de weg naar beneden was soms wel interessant maar mag toch wel eens worden opgefrist worden. Wat ook een beetje stoort is het gevoel dat de slachtoffers van den grooten oorlog na 100 jaar nog altijd worden misbruikt voor politieke redenen.

Nadat we onze boterhammetjes hadden opgegeten hebben we nog een bezoekje gebracht aan het Duitse Kerkhof nabij Vladslo. Mensen vergeten immers vaak dat er aan het front ook veel Duitsers zijn gesneuveld. Dat waren ook vaak jonge jongens met een vader en een moeder. Die ouders treurden even hard om hun zoon als geallieerde ouders. Käthe Kollwitz is zo’n moeder. Zij ontwierp , ter nagedachtenis van haar zoon Peter, het beeldenpaar de Treurende Ouders dat in Vladslo staat. Schrijnend genoeg sneuvelde haar kleinzoon in de tweede wereldoorlog.

Het was een fijn weekendje weg maar toch ook wel een zwaar weekend op psychologisch vlak. Zoveel leed, zoveel slachtoffers en waarom ??? Het is vooral triest dat er na 100 jaar nog niets is veranderd :-(.

Solo

solo star warsHet mag dan misschien niet de kaskraker zijn die hij werd verwacht te zijn maar wij hebben gisteren toch genoten van Solo, a Star Wars Story. Deze film die, net als Rogue One, geen deel uitmaakt van één van de drie trilogieën, zou je dus als een los verhaal moeten kunnen zien.

Op zich kan dat wel maar als je de originele trilogie niet hebt gezien dan mis je toch enkele grappen. In die films wordt namelijk al eens verwezen naar de Kessel Run (en dat is dan niet een jogging in de Nijlense deelgemeente). In Solo zie je effectief hoe Han Solo de Kessel Run in minder dan 12 parsecs doet (als je naar beneden afrondt). Dat zijn details die mij dus opvallen maar die Conny mist.

Maar het was een leuke film. Oscars zal hij niet winnen maar hij gaat zeker in mijn collectie komen wanneer hij op Blu Ray verschijnt. Wat me wel een beetje stoorde waren de 3D-scenes. Je merkt gewoon dat die speciaal gemaakt zijn voor 3D maar wat mij betreft is dat verspilling van tijd en geld. Maar ja … ik ben dan ook een oude knorrepot.

Vandaag hebben we dan de wandelschoenen nog eens aangetrokken om den dikke 11 km te wandelen door mijn eigen Vorselaar. Volgend jaar gaat de vraaliewandeling immers in Vorselaar en dan moet ik toch een wandeling uitstippelen waar het beste van mijn dorp te zien is zeker?

De eerste poging is alvast een redelijk succes. De eerste 5 km zijn quasi perfect. Aan de tweede helft is nog wat werk.

Om de wandeling af te sluiten zijn we nog even over de kermis gelopen. Iets minder groot dan de Sinksenfoor maar even luid.

Wat als ?

Londen 1946. Nadat het de Koning en de koningin en Churchill en zijn regering naar Canada zijn gevlucht heeft Duitsland de oorlog aan het westelijk front gewonnen. Groot-Brittannië is bezet gebied.

Gewezen politieman, oorlogsheld en drager van het Victoria Cross, John Rossett, werkt voor de SS bij het Bureau voor Joodse Zaken. Hij organiseert Jodentransporten naar Polen. Sinds zijn vrouw en zoon zijn omgekomen door een bom van het Britse Verzet is hij een verbitterd man.

Dat veranderd wanneer een oude Jood hem een vraag stelt net voor hij op een transport wordt gezet. Rossett herkent hem als de oude Galkoff, de winkelier waar Rossett vroeger met zijn moeder ging winkelen.

Galkoff vraagt hem om zijn kleinzoon Jacob te helpen. Die zit thuis verborgen in een kast. Op één of andere manier raakt Jacob een gevoelige snaar bij Rossett. Die blijk toch nog menselijke gevoelens te hebben en zet alles op alles om de jongen te redden.

Hij moet daarbij niet enkel vrezen voor de Duitsers maar ook voor het verzet, zowel het communistische verzet als het royalistische verzet.

Een spannende klopjacht is begonnen.

Tijden van Duisternis, het debuut van Tony Schumacher is een “wat als-thriller”. Het is niet het eerste boek dat ik lees waar de Duitsers de oorlog hebben gewonnen maar het is wel één van de betere. Het leest heel vlot maar gaat toch ook wel dieper in op bijvoorbeeld de redenen waarom iemand gaat collaboreren met de vijand.

Ik kan het iedereen aanraden.

duisternis

Vanaf morgen begeef ik me terug in de wereld van die jonge tovenaar met het litteken op het voorhoofd. Dan begin ik in Harry Potter en de Orde van de Feniks.

Stappen

Vandaag eens niet gewandeld maar wel gefietst. We zijn van Peulis naar Werchter gefietst en terug, kwestie van het parcours al een beetje te verkennen tegen 14 juli.

We zijn immers van plan om met de fiets van Peulis naar TW Classic te rijden. We vermoeden immers dat we met de auto even lang zoniet langer onderweg gaan zijn om de 13 km te overbruggen.

Stappen heb ik de laatste 6 weken immers voldoende gedaan. Samen met 1173 collega’s (op onze maatschappij en bij verschillende makelaars en agenten) hebben we de afgelopen 6 weken immers 156.120.357 stappen gezet, genoeg om 3,4 keer rond de wereld te stappen ofwel 142.837 km.

Samen hebben we zo 20.215 euro bijeen gelopen voor Pink Ribbon. En tegelijkertijd ook mijn suikerspiegel naar beneden gehaald want die staat de laatste tijd heel goed. Dat is ook de reden waarom ik gisteren online een stappenteller heb besteld. Zo’n stappenteller telt immers niet alleen de stappen die je zet, hij zet je ook aan om meer stappen te zetten.

pinkribbon.jpg

Brussel

Het concertvoorjaar zit er op. Gisteren hebben we het op een heel waardige manier kunnen afsluiten in de Ancienne Belgique in Brussel.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze hoofdstad een beetje van dichterbij te leren kennen. Omstreeks 9u30 zaten we al op de trein richting Brussel-Centraal met een dagtrip voor de Pompeï-tentoonstelling in de Beurs van Brussel op zak.

Eerst zouden we echter naar het Koninklijk Paleis aan het Warandepark gaan. Niet om een koffietje te drinken met Filip (al had het gekunnen want hij was thuis). Wel om een bezoek te brengen aan het BELvue museum en het Coudenbergmuseum.

Het BELvue museum is een voormalig hotel dat naast het Koninklijk Paleis is gelegen. Ooit verbleven daar Sarah Bernhardt, Honoré de Balzac, Franz Liszt en koning Edward VII. Gisteren waren Conny en ik het hoog bezoek. Dit museum is een aanrader voor iedereen die Brussel bezoekt. In zeven zalen komen zeven maatschappelijke thema’s aan bode en tussendoor kan je 200 typisch Belgische objecten of uitvindingen bekijken.

Eens je het BELvue museum hebt gedaan kan je doorsteken naar het Coudenbergmuseum. Het Coudenberg Paleis was ooit het verblijf van de Hertogen van Brabant en Bourgondië. Tegenwoordig blijven enkel de fundamenten en de kelders over. Maar die zijn ook zeker een bezoekje waard. Momenteel loopt er trouwens een tentoonstelling over reuzen, ook nog zoiets typisch Belgisch.

Na een trendy maar smakelijk hap in Le Pain Quotidien hebben we onze tocht door de Brusselse straatjes verder gezet. Echt leuk om te doen, rustig slenteren door smalle straatjes, af en toe even gaan zitten en naar de mensen kijken … kortom genieten.

Uiteindelijk kwamen we dan aan bij de Beurs voor de tentoonstelling rond Pompeï, de stad die in 62 na Christus zwaar werd beschadigd na een aardbeving en die 17 jaar later in 79 na Christus volledig werd verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius. Gelukkig hadden we een audiogids mee die ons het verhaal van een Romeinse familie vertelde want anders waren we waarschijnlijk op een kwartiertje terug buiten geweest. Oninteressant was het niet maar een hoogvlieger evenmin.

Uiteindelijk was het bijna zes uur toen we in de Steenstraat aankwamen en het AB resto binnenstapten. Tegenwoordig doen we dat bijna altijd wanneer we een concert in de Ancienne Belgique hebben. Je kan voor een schappelijke prijs heerlijk eten en je kan “via de achterdeur” binnen zodat je meer kans hebt op een goede zitplaats.

Die plaatsen hadden we deze keer zeker wel : in het midden van de eerste rij van het balkon, beter kan niet.

Om kwart voor acht begon het voorprogramma. We waren heel blij dat dit hetzelfde was als de dag ervoor namelijk … Bent Van Looy. Jammer genoeg mocht hij maar een halfuurtje volmaken. We moeten hem dringend eens een full-show zien geven.

Om negen uur begon dan het laatste concert van dit voorjaar : BECK. Als je me op voorhand had gevraagd of ik nummers van Beck kende zou ik neen hebben geantwoord maar achteraf gezien kende ik er dus wel, alleen wist ik niet dat ze van hem waren. Anderhalf uur lang bracht hij het beste van zichzelf en dat beste was goed … héél goed. Ik zou kunnen proberen om te omschrijven wat ik heb gezien en gehoord maar dat is onbegonnen werk. Het was goed en daar hou ik het bij.

Klik op één foto om de volledige reeks te bekijken.

Dopjes

aurilisHet zal misschien eigenaardig overkomen voor iemand die gemiddeld 30 keer op een jaar naar een concert gaat maar ik heb pas vandaag de stap gezet naar op maat gemaakte oordopjes.

Sinds Suikerrock 2015 heb ik wel heel goede oordopjes maar die zaten toch niet echt zoals ze zouden moeten zitten. Ik had toen trouwens twee paar gekocht maar één paar daarvan heb ik een jaar later (permanent) uitgeleend aan Conny.

Sinds deze namiddag weet ik waarom die oordopjes niet altijd even goed zaten. Blijkt immers dat mijn linker oor van binnen gevoelig smaller is dan mijn rechter oor. Dat was ook duidelijk te zien aan de “gel” die ze in mijn oren hebben gespoten. Toch wel een beetje een raar gevoel trouwens wanneer ze uw oren volspuiten met gel die binnen een paar minuten hard wordt.

Enfin, binnen een paar weken zouden we onze persoonlijke oordopjes (rode voor mij en zilverkleurige voor Conny) moeten kunnen afhalen bij het Aurilis Hoorcentrum in Mechelen. Goedkoop zijn ze niet maar ze zouden wel heel aangenaam moeten zitten en vooral een goede bescherming moeten bieden. Voor mijn rechteroor is het vermoedelijk te laat maar voor mijn linkeroor zeker niet.

De Vraalie en de Frans

Gisteren was het weer zover … de jaarlijkse “vraaliewandeling en –etentje”. De “vraalie” zijn enkele vriendinnen (en vrienden) van Conny. Elk jaar komen ze samen om een wandeling te maken, gevolgd door een etentje. Vorig jaar ging de wandeling door in Rijmenam, dit jaar moesten we in Kessel zijn voor de wandeling en in Lier voor het etentje.

De wandeling die Lutgard en Denise hadden uitgestippeld vertrok aan De Beemden. Van daar ging het via de Kesselse Heide en het Hoogbos in Nijlen naar het Fort van Kessel. Daar ging het verder naar de Nete om zo terug aan De Beemden aan te komen. Een goeie 10 km stappen.

Eten hebben we gedaan in Den Draaibom aan de Kanaalstraat in Lier. Heel lekker eten al duurt het wel even eer je met 14 personen een compromis hebt gevonden. Er wordt immers gevraagd om van elk gerecht (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert) maximaal 4 verschillende schotels te kiezen.

En dan begint het … de ene heeft liever een voorgerecht, de andere liever een nagerecht, nog iemand wil enkel een hoofdgerecht. Persoonlijk eet ik ook liever een voorgerecht omdat die minder zoet zijn dan nagerechten. Maar in dit geval vond ik 10 euro voor een kommetje soep of 18 euro voor 2 garnaalkroketten behoorlijk duur ten opzichte van 22 euro voor een hoofdgerecht.

Gelukkig koos ik enkel voor een hoofdgerecht want dat was zoveel dat ik zelfs dat niet opkreeg. Toch een geslaagde dag. Een dag die volgend jaar zal worden herhaald in … mijn eigen Vorselaar ! Het is dus aan mij om een wandeling uit te stippelen en drank- en eetgelegenheden te zoeken.

Vandaag stond dan weer in het teken van de Frans, Frans Bauer. Hoewel ik Frans best wel een sympathieke Noorderbuur vind ben ik geen fan van zijn muziek. Op dergelijke concerten heb ik trouwens ook altijd last van plaatsvervangende schaamte. Ik heb bewondering voor mensen die, in tegenstelling tot mij, hun schaamtegevoel kunnen uitschakelen en staan mee te swingen op muziek ook al hebben ze geen greintje ritmiek in hun systeem zitten. Ze trekken het zich niet aan en amuseren zich. Maar ik kan het dus niet.

Ik wil wel zeggen dat de Frans een man is zonder kapsones, zonder streken, die zich 100% inzet voor zijn muziek en 200% voor zijn fans. En dat verdient toch wel respect. Het belangrijkste vandaag was dat mijn moeder een fijne namiddag heeft gehad en dat was zeker het geval. Ook geslaagd dus.