Loodjes

Terwijl op het werk de laatste loodjes serieus beginnen door te wegen hebben we vandaag nog eens iets gedaan dat al een eeuwigheid geleden was.

We hebben nog eens de Vesten rond Lier gelopen.

Ik loop die eigenlijk niet graag maar onze trainer Cédric, de zevenjarige zoon van loopmaatje Sally wilde persé de vesten doen.

Dat is dan wel 500 meter meer dan gewoonlijk maar ja … ’t is de jongen zijn laatste vakantieweek en dan geef je maar toe hè 😉

En zo hebben we nog eens 4,75 km gelopen in plaats van 4,25 km.

Ondertussen gaat het aftellen naar de vakantie onverstoord voor. Nog drie dagen werken. En nog 5 keer slapen en we vertrekken naar Engeland.

Was het al maar zover …

joggen lier

Wandelen

Hoewel we een vrij drukke zomer achter de rug hebben was het precies een eeuwigheid geleden dat we nog eens gewoon gaan wandelen zijn.

Het warme weer had daar natuurlijk ook wel mee te maken. Ik kan er helemaal niet tegen en Conny is ook geen fan.

Vandaag was het echter zalig wandelweer en dus hebben we onze Meindl’s nog eens aangetrokken om naar Gestel te trekken. Dan konden we ineens ook het nieuwe Koffiehuisje daar eens proberen.

Vertrekken deden we richting Berlaar en Herenthout waar we halfweg onze wandeling een pauze maakten in ’t Schipke aan de Nete. Langs de oevers van de Nete ging het dan terug richting Gestel waar we … 10 minuten vóór sluitingstijd aan het koffiehuisje waren. Die koffie (of thee) zal voor een andere keer zijn.

Maar het was wel een zalige wandeling. Het deed deugd om nog eens gewoon te wandelen. De prachtige dramatische wolken maakten het feest compleet. En het gaf ons ook de gelegenheid om de laatste afspraken te maken voor onze vakantie naar Engeland binnen een week.

Als die week maar snel voorbij gaat. Het zal echter voor beiden nog een razend drukke week worden. Niet prettig maar dan gaan we des te meer genieten van de vakantie.

Inhaalbeweging (3)

De laatste inhaalbeweging is er eentje met een vrij hoog nostalgie-gehalte.

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en toen ik nog jong was, waren er in Vorselaar twee coureurs : Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Je was of voor de ene of voor de andere. Een gezonde rivaliteit die elke week een heuse volksverhuizing  teweeg bracht. Elke week trok een rits supporters immers naar de koers. Allemaal getooid met wielerpetjes. Sommigen mochten zelfs rond het parcours wandelen met reservewielen. Bedoeling was uiteraard om de palm mee naar huis te nemen.

Zondag kwam dat gevoel een beetje terug. Het Belgisch Kampioenschap Retro Koers werd immers bij ons georganiseerd.

Enkele spelregels van de retrokoers zijn bijvoorbeeld dat de benen niet mogen geschoren worden, dat de versnellingshendels aan de kader zitten en niet aan het stuur en dat er geen klikpedalen mogen worden gebruikt. Eigenlijk zou een oude worstenhelm ook moeten maar ik begrijp dat moderne helmen nu eenmaal veiliger zijn. Jammer genoeg hadden de oude kaders te vaak hypermoderne wielen maar ja …

Hoewel het ludiek is werd er toch behoorlijk doorgereden. Wie er uiteindelijk kampioen is geworden weet ik niet. Ik heb niet op het einde gewacht.

Maar het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd.

Inhaalbeweging (2)

Na het bezoekje aan Antwerpen hadden we eigenlijk net genoeg tijd om te eten vóór we alweer op pad waren.

Deze keer ging het met de fiets naar Rijmenam op een boogscheut van Peulis.

We waren nog op tijd om het laatste halfuur van André Brasseur mee te pikken. Het was de kranige Waal niet aan te zien dat hij bijna 80 is. Iedereen kent trouwens André Brasseur alleen weten de meesten het gewoon niet. Zijn Early Bird uit 1965 (!) zal ongetwijfeld bekend in de oren klinken (https://youtu.be/Gm2tli3OAnw). Zijn band mocht er trouwens ook wezen.

Daarna trokken we naar de andere kant van het plein om het (akoestisch) optreden van Wally te zien. Niet Eddy maar wel het alias van Wouter Immers. We hadden er een beetje schrik voor vanwege zijn link met Tourist LeMC (en die vinden wij een beetje vervelend). Maar dat viel heel goed mee. Samen met twee gitaristen en één gitarist/toetsenist bracht hij een gesmaakt optreden van ruim een half uur.

Terwijl op de mainstage JToTheC (Jay To The Cee) zijn best deed kozen wij een goed plaatsje uit voor het volgende akoestisch optreden. De verwachtingen lagen immers behoorlijk hoog.

Stefan Dixon was me eigenlijk onbekend net als zijn Zuid-Afrikaanse landgenoot Gerald Clark maar Eva De Roovere, Jan Hautekiet en Klaas Delrue waren dat niet. Onze verwachtingen werden trouwens volledig ingelost. Het was een geweldig optreden van ongeveer drie kwartier.

Het was de bedoeling dat we ook nog een stuk van Vive la Fête zouden meenemen maar na een paar minuten hadden we al door dat Els Pynoo niet echt kan zingen en dat we beter terug richting Peulis konden fietsen.

Al bij al toch een heel geslaagde avond voor amper 5 euro.

Inhaalbeweging

Het is hier vrij stil maar dat betekent niet dat er niets gebeurt hoor.

Maar wanneer er gemiddeld 5 van de 7 collega’s afwezig zijn door verlof (waarvan één door ziekte) dan heb je ’s avonds niet veel zin om te bloggen.

Afgelopen weekend was trouwens heel druk. Vrijdagavond gaan eten bij een collega-vriendin van Conny, zaterdag een uitstapje naar Antwerpen met bezoek aan Antwerp Photo en ’s avonds nog even naar Rijmenam gefietst om een paar optredens van Rijmrock mee te pikken. Op zondag stond er dan weer het Belgisch Kampioenschap Retrokoers op het programma.

Maar eerst zaterdag. In het Loodswezengebouw aan de Tavernierkaai, vlakbij het MAS werden immers vier fototentoonstellingen tegelijkertijd georganiseerd. Het gebouw staat al een tijdje leeg maar is tijdelijk terug opengesteld.

De tentoonstelling Iconobelge toont het werk van een dertigtal Belgische fotografen. Een heel gevarieerd aanbod van foto’s. Met Architecture of Density en Tokyo Compression werd het werk van Michael Wolf, een in Japan wonende Duitser, tentoongesteld. De derde tentoonstelling stond in het teken van de Prix Carmignac. Nog tot 2 september wordt het werk van Narciso Contreras getoond. Hij won met zijn reeks Libya : A human marketplace de prijs in 2016. Hij schetst de gruwel van de mensenhandel in het Midden Oosten. Niet zo’n prettig onderwerp maar heel krachtige foto’s.

Het hoofddoel was echter tentoonstelling nummer 4 : Antoon Corbijn 1-2-3-4. Corbijn verwierf wereldwijde faam en bekendheid dankzij zijn foto’s van onder andere Depêche Mode, U2, Nick Cave en de Rolling Stones.

In de kelders van het Loodswezengebouw hingen een vierhonderdtal foto’s. Deze locatie en de manier waarop de tentoonstelling werd opgebouwd op zich maken een bezoek al de moeite waard. Rondlopen in het gebouw is trouwens ook leuk. Verf die afbladdert, een vergeten archiefkast, kamers met 30 stopcontacten … je hebt nog de kans tot eind september om ze te bezoeken. Zeker doen!

Rommel

Heel toevallig kwamen we te weten dat er vandaag een rommelmarkt was in Boortmeerbeek. Aangezien Boortmeerbeek op fietsafstand van Peulis lag leek dat ons een goed idee om daar op Moederdag eens naartoe te rijden. Het zou zelfs één van de grootste rommelmarkten zijn die er zijn maar ja … dat zeggen ze nogal snel.

Deze keer hadden ze wel gelijk want het was een grote markt. Nagenoeg het volledige centrum van Boortmeerbeek stond vol met kraampjes. 600 standhouders zouden er gestaan hebben.

Vroeger bezocht ik veel rommelmarkten, op zoek naar Coca Cola spullen, boeken en stripverhalen. De laatste tijd is dat gevoelig minder maar als het even kan pik ik er graag eentje mee. Vorige zondag nog in de kasteeldreef van Vorselaar. Maar die was van omvang niet te vergelijken met vandaag.

Het was wel leuk dat het vooral gewone mensen waren die hun rommel kwamen verkopen en geen professionals (althans zo leek het toch). Veel toffe dingen gezien, ook enkele fantastisch mooie emaillen reclameborden van Coca Cola maar met prijzen tussen de 300 en 600 € zaten die boven mijn budget.

Wat paste er wel in mijn budget? Drie boeken die ik in mijn jeugd heb gelezen. Als je die voor één euro per stuk kunt kopen dan mag je die niet laten liggen.

20180815_161553.jpg

 

Vloek of zegen?

Gisteren heb ik vastgesteld hoe verslaafd men kan zijn aan moderne technologie.

Aangezien ik een weekje in mijn tweede thuis logeer is mijn ochtendroutine iets anders dan normaal. Laat ik toch wel mijn GSM op de tafel liggen zeker.

Een hele dag zonder GSM … zou ik dat wel overleven?

Dat viel gelukkig best mee. Ik heb zelfs genoten van de rust. Want hoe je het ook draait of keert … als die GSM naast je op je bureau ligt dan ga je toch om de haverklap even controleren of er nog leuke posts zijn op Facebook of kijken of er nog interessante mails zijn toegekomen. Een whatsapp’ke sturen hoort er uiteraard ook bij.

Maar maandag niets van dat alles en ik heb het eigenlijk niet gemist.

Rond een uur of vier heb ik hem dan weer wel heel erg gemist. Het is immers heel erg moeilijk af te spreken met iemand zonder GSM. Ik zou de trein nemen om 16u29 en die trein zou om 16u42 in Mechelen zijn en dan zou ik een tiental minuten aan ’t werk van Conny zijn.

Jammer genoeg was er net voor vier uur een persoonsongeval gebeurd net voorbij Duffel. Er was dus geen trein om 16u29 die dan ook niet om 16u42 in Mechelen kon zijn. Gelukkig had het parket vrij snel twee sporen vrijgegeven waardoor er toch beperkt treinverkeer mogelijk was. Zo kon ik om 16u30 de trein van 16u01 nemen waardoor ik uiteindelijk rond 17u in Mechelen stond. Op zo’n momenten mis je die GSM toch wel hoor.

media