Sneeuw?

Gisteren waren we net op tijd binnen vóór de sneeuw. Toen het sneeuwtapijt er dan lag was het te donker om van te genieten en toen we vanochtend opstonden was het tapijt volledig verdwenen.

Vind ik dat erg? Niet echt. Sneeuw is mooi zolang hij naast de wegen valt en dat doet hij meestal niet.

We hebben vanochtend dan maar een sneeuwloze wandeling gemaakt. Geen sneeuw maar best wel een mooie wandeling met een klein maar mooi stukje doorheen een bos dat Conny onlangs tijdens een coronawandeling met een vriendin had ontdekt.

Verder was het zalig wandelweer in een lekker zonnetje. Goed voor 7 km.

Na de middag mijn tweede verblijf in Peulis dan verlaten om terug richting Vorselaar te rijden. Het weer was niet zo mooi meer maar toch nog met moeder naar de mooiste waterburcht van het land gewandeld … uiteraard is dat Kasteel De Borrekens met zijn prachtige dreven. Weer 4,5 km bij op de teller.

En zo eindig ik de dag met ruim 23.000 stappen op mijn Fitbit. Klaar voor een nieuwe werkweek.

Wijngaardberg Wezemaal

Met de voorspelde sneeuw in het achterhoofd kozen we vandaag voor een niet zo verre bestemming om te gaan wandelen.

De Wijngaardberg in Wezemaal leek ons perfect.

De Wijngaardberg is een van de laatste onaangetaste getuigenheuvels van het Hageland.

De heuvel is 72 m hoog en werd tijdens het Tertiair gevormd door de Diestiaanzee. Het ijzerzandsteen dat in de berg wordt aangetroffen vindt men terug in het onderste deel van de toren en de zijbeuken van de Sint-Martinuskerk in Wezemaal.

Tijdens de eerste helft van de 19e eeuw werd op de zuidelijke flank van de berg aan wijnbouw gedaan. De in 1995 geklasseerde wijngaardmuur moest de wijnranken beschermen tegen de noordenwind. Regen heeft gezorgd voor de vorming van holle wegen in de heuvelflanken.

In 1997 werd de vzw Steenen Muur gesticht als resultaat van een project waarbij de gemeente onder meer de wijnbouw op de berg nieuw leven wilde inblazen. Momenteel (2006) zijn er vijf soorten druiven aangeplant: Chardonnay, Bacchus, Sirius, Pinot gris en Pinot noir. Er is één wijngaard waar de druiven nog worden geteeld zoals tijdens de middeleeuwen. (Bron : Wikipedia)

Het was bijwijlen bitterkoud wegens de gure wind en het was vaak behoorlijk steil omhoog of steil omlaag op een glibberige ondergrond maar we hebben het al wel lastiger gehad.

Het was vooral een mooie en rustige wandeling. Zo eentje die je eigenlijk in elk seizoen eens zou moeten doen.

De wandelknooppunten: 6 – 604 – 62 – 63 – 65 – 74 – 64 – 61 – 605 – 6

Kelderbos

Lazy Sunday vandaag. Dat mag/moet ook wel eens.

Maar dat betekent niet dat we de hele dag lui in de zetel hebben gehangen. Met zo’n stralend winterzonnetje moet je natuurlijk gaan wandelen.

We kozen deze keer weer wel voor een wandeling (heel) dichtbij. Vertrekken deden we namelijk van thuis uit.

Doel : de Krekelberg in Rijmenam.

Lange tijd maakte dit natuurgebied deel uit van de grote heide van Bonheiden. De Krekelbeek doorsneed de landduin en gaf het gebied een golvend uitzicht. Op oude kaarten vind je ook de naam Krekelberg terug. In de volksmond wordt het ook het Kelderbos genoemd.

De heide verdween door de aanplanting van naaldhout. Het bos is eigendom van het OCMW van Mechelen maar wordt sinds 2011 beheerd door Natuurpunt. (Bron : Infobord Natuurpunt).

Voor ons was het een bos dat zeker nog op meerdere bezoekjes mag rekenen. Vooral tijdens warme zomerdagen lijkt het een plek waar je verkoeling kan zoeken, en dat heel dichtbij huis.

Landelijk Eppegem

Eppegem.

Het toponiem Eppegem is afgeleid van de Frankische naam Ippingohaim. Deze naam wordt voor het eerst vermeld in een diploma uitgegeven door keizer Otto I uit 966. Ippingohaim betekent woning of heem van Ippe. Het toponiem Eppenghem duikt op vanaf 1245. Sinds 1945 heet het dorp officieel Eppegem.In het dialect wordt vaak naar het dorp verwezen als Eppegoem.

Tot het einde van het ancien régime viel Eppegem juridisch onder de meierij van Grimbergen, in het kwartier van Brussel van het hertogdom Brabant. Nadat de Franse Republiek in 1794 de Oostenrijkse Nederlanden geannexeerd had, werd Elewijt als gemeente ingedeeld bij het kanton Zemst van het Dijledepartement.

In 1830 beschreef een Hollands soldaat, die de dag tevoren in Walem overnacht had, Eppegem als een zeer armoedig, vies en onverzorgd dorp.

Eppegem werd zwaar geteisterd tijdens de Eerste Wereldoorlog. Er werden 176 huizen platgebrand en ook de kerk en het toenmalige gemeentehuis liepen schade op. Daarenboven vielen er 8 burgerdoden. (Bron : Wikipedia)

Eppegem was ook de vertrekplaats van onze wandeling van vandaag. Nadat ik eerst wat fotootjes van de mooi bevroren tuin had genomen, was het even afwegen welke wandeling we gingen doen. Liefst ergens waar niet teveel volk komt.

Als je er niet uitkomt dan vraag je gewoon aan Wandelknooppunten.be een suggestie. En zo kwamen we uit op de Landelijk Eppegem wandeling. Het was alweer een goede suggestie. Het was inderdaad heel landelijk. Hier en daar was het wel verraderlijk glad maar verder heel rustig en heel mooi. Veel dieren gezien en meer dan twee uur lang genoten van het winterzonnetje.

Van dat winterzonnetje was op weg naar Peulis nog weinig te zien. Heel bizar hoe je op een afstand van 20 km van mooi zonnig weer naar dikke mist kunt evolueren.

Goed begonnen

De eerste werkweek van het jaar … meestal kijk ik daar echt niet naar uit. Al dat gedoe van beste wensen hier en gelukkig nieuwjaar daar, ik heb er dus niks mee. Zeker wanneer je weet dat een groot deel van de wellwishers het niet meent want een paar dagen later werken ze weer gezellig tegen.

Maar dit jaar viel dat best mee. Geen collega’s aan de deur gehad dit jaar 😉.

Wat er wel was waren deadlines, deadlines en deadlines. Zelfs vandaag op mijn niet-werken-dag heb ik nog even ingelogd om toch nog een uurtje te werken.

Gewandeld en gejogd is er ook gedaan. Vandaag nog de tragewegenwandeling in Wiekevorst, die ik onlangs met Conny ontdekte, nog eens lichtje overgedaan met mijn moeder. Vooral het bedevaartsoord Klein Scherpenheuvel viel in de smaak.

En gisteren de loopschoenen aangetrokken en na ’t werk een halfuurtje gaan lopen. Dat gaat tegenwoordig echt wel goed hoor. Op 30 minuten had ik immers 4,70 km. Een tempo van 9,40 km/u … dat begint echt wel op lopen te trekken.

Deze eerste week toch al 40 km gewandeld en 12 km gelopen. Goed begonnen is …

De tragewegwandeling in Wiekevorst

Aert van Beethoven

Het is niet echt een nieuwjaarsvoornemen want we doen het al we enkele jaren maar het is wel de bedoeling om ook dit jaar veel te gaan wandelen.

Voor onze wandeling van vandaag hebben we ons laten leiden door www.wandelknooppunten.be, onze favoriete website. Je kan daar suggestieroutes bekijken. 

Wij kozen vandaag voor de Aert van Beethovenwandeling. Daarvoor moesten we naar Relst, een deelgemeente van Kampenhout en slechts op 20 minuutjes rijden van Peulis.

Aert van Beethoven is een voorvader van Ludwig van Beethoven, jawel de dove componist van de 5e symfonie (je weet wel … die van D-day) en van de 9e sympfonie (je weet wel … het Europees volkslied, die Ode an die Freude). Wel, Aert was de kleinzoon van Jan van Beethoven, de oudste bekende voorvader van Ludwig.

En Aert was boer en had landerijen in Kampenhout.  Het dorp telt enkele fraaie landerijen zoals het kasteel Ten Opstal en het kasteel Ter Loonst. Op de weide ten noorden van het kasteel Ter Loonst zou ooit de woning van Aert van Beethoven gestaan hebben. Waai uit langs het kanaal Leuven – Dijle, het tweede in België gegraven kanaal.

Het was een mooie wandeling met veel vergezichten en ondanks de nabijheid van de zeer drukke Leuvensesteenweg ook een heel rustige wandeling.

Voor de geïnteresseerden : Vertrek aan de kerk in Relst en volg de knooppunten: 122 – 113 – 114 – 115 – 118 – 119 – 121 – 122.

Nieuwjaar

Het is weer achter de rug … de jaarwisseling.

De meest overroepen feestdag van het jaar, een feestdag waar ik eigenlijk niets mee “heb”. Het is niet dat om klokslag twaalf alles op nul wordt gezet en we terug opnieuw beginnen hè? Maandag zal de (virtuele) berg werk op mijn bureau er niet kleiner op zijn geworden. Neen, het doet me echt niks.

Voor veel mensen zal het deze keer wel anders dan anders zijn geweest. Voor mij eigenlijk niet. Alhoewel, toch een beetje. Ik heb de jaarwisseling doorgebracht in mijn Vorselaarse bubbel, Conny in haar Peulisbubbel. Vorig jaar konden beide “bubbels” nog samen maar dat kon dit jaar dus niet.

Gisteren nog wel een laatste wandeling gedaan in Vorselaar. Daarbij viel het me op dat er terug veel paddenstoelen te zien zijn.

Na het “feestmaal” hebben we ons in de zetel gezet en de klok van twaalf afgewacht. Af en toe was het vechten om wakker te blijven maar we hebben het gehaald.

Vanochtend vroeg naar Peulis gereden om daar, na het ontbijt, het nieuwe jaar in te zetten met … een wandeling.

Niks beter dan een frisse neus halen. 6km stonden er op de teller toen we terug waren. Er zijn slechtere manieren om de dag te beginnen.

Jaarovergang

De laatste week is traditioneel de week waarin je terugkijkt op het afgelopen jaar. Welke wandelingen heb je gedaan? Welke fietstochtjes heb je gemaakt? Zijn de vakanties meegevallen? Wat waren de beste concerten van het afgelopen jaar?

Op die laatste vraag is het antwoord dit jaar simpel. De Top5 (in willekeurige volgorde) waren Novastar (met Geike als voorprogramma), Sea Girls, Kaiser Chiefs, Saxon en het Zesde Metaal. Dat zijn trouwens de enige concerten die we gedaan hebben. Het laatste was op 6 maart, een week vóór de eerste Lockdown.

Die 60 dagen lockdown waren trouwens de lastigste 60 dagen ooit. Het weer was weliswaar aangenaam en ik heb, op mijn dagelijkse wandelingen met moeder, bekende plekjes en onbekende plekjes in de buurt leren kennen.

Maar 60 dagen niet naar Peulis mogen rijden, dat was toch wel heel lastig. In theorie had het misschien wel gekend maar dan loop je er de kantjes af en zo zijn wij niet.

Toen we het Valentijnsweekend gingen doorbrengen in de Moerse Hoeve was Covid-19 nog de ver van ons bed show. Dat was in juni tijdens onze fietsvakantie in Boekelo wel anders. Die vakantie was echter wel heel leuk, al hadden we liever niet door de haartjes van al die processierupsen gefietst.

De septembervakantie hadden we, ook al omwille van Covid-19 al omgeboekt van de Duitse Eiffel naar Henegouwen. Ook een heel leuke (en coronaproof) vakantie, lekker rustig in onze bungalow.

Wat valt er nog te zeggen over dit rare jaar? Dat ik sinds 15 maart slechts 8 dagen naar kantoor ben geweest, dat ik de rest van de tijd thuiswerk en dat ik me daar bijzonder prettig bij voel. Toch wel bijzonder voor iemand die thuiswerken altijd heeft afgestoten. Misschien helpt het ook wel dat ik sinds juli in een landingsbaanproject ben gestapt en nog maar 4/5 werk.

Wat er ook van zij … het jaar zit er bijna op. Hopelijk kunnen we in 2021 terug iets vrijer bewegen. Al heb ik in 2020 meer dan ooit bewogen. Mijn conditie is in jaren zo goed niet meer geweest, ik ben 10kg afgevallen en mijn suikerspiegel staat beter dan ooit.

Feestdagen, kapellen en trage wegen

De eerste fase van het eindejaar is voorbij … de Kerstdagen.

Een beetje anders dan anders dit jaar en we weten allemaal waarom. Donderdag mijn laatste dag verlof opgenomen om te koken. In de voormiddag thuis alvast één en ander bereid om op Kerstdag thuis op te eten.

Na de middag naar Peulis om daar te koken voor Kerstavond. Op het menu : tomatensoep met balletjes, kalkoengebraad met champignonsaus, “groentenkrans” (worteltjes, boontjes en spruitjes) en zelfgemaakte kroketjes (met de Millecroquetes). Enkel de gebakjes van het dessert waren niet zelfgemaakt.

Het werd een rustige Kerstavond, enkel de Zoommeeting met de rest van de schoonfamilie was iets drukker.

Kerstdag zelf ging het dan terug naar Vorselaar voor een gourmet, gevolgd door een Kerstornamentenwandeling en een Kerstbuche. Even dacht ik dat ik dit jaar zou ontsnappen aan mijn geboorteverhaal (dat heb je wanneer je op Kerstmis geboren wordt) maar neen hoor. Onderweg immers nog een nicht tegengekomen. Haar moeder was ook geboren op Kerstmis, net als “onze Rudy” en “onze Noël”. Ze was echter vergeten dat ik ook iemand van de club van 25/12 was en toen volgde het verhaal. Ik ken trouwens nog een achternicht, een collega, een ex-collega en wijlen mijn directie-attaché die ook hun verjaardag mochten vieren. Zo bijzonder is dat dus niet.

Na al die drukte was het gisteren tijd voor een rustmoment. We kozen deze keer voor Wiekevorst. In deze deelgemeente van Heist-op-den-Berg zijn we bizar genoeg nog nooit gaan wandelen.

Op de website van de gemeente vond ik een 6km lange tragewegenwandeling : Langs kapellen, weides en akkers.

Ideaal voor een (vrij gure maar droge) zaterdagnamiddag. Vertrekken deden we aan de kerk. Dan gaat het gedeeltelijk via knooppunten en verder moet je de kaart volgen. Ik had de wandeling snel op de wandelgps gezet.

Het was, ondanks de koude wind, wel genieten. Tussen de weides en akkers zag je hoegenaamd niemand. De kasseistroken voelden nostalgisch aan. Onderweg zagen we naast veel boomkapelletjes ook twee grote kapellen. De eerste is Klein Scherpenheuvel, een kopie van de basiliek van Scherpenheuvel daar gezet in 1842 nadat een koopman er miraculeus uit de handen van struikrovers werd gered.

De tweede kapel is de Krijserskapel. Die werd vroeger veel bezocht door moeders waarvan de baby’s overmatig huilden (“krijsten”).

Barebeekwandeling Hofstade

Zaterdag zijn we in Peulis gebleven om een wandeling te doen. Eigenlijk was het meer een verkenningstochtje. Nu het joggen steeds vlotter gaat (en ik hoop dat dat zo zal blijven) moet ik mijn “actieterrein” verleggen.

Het rondje dat ik tot nu toe liep volstaat eigenlijk niet meer. Maar nu heb ik wel een schitterend alternatief gevonden. De route die ik nu gevonden heb is sowieso 5 km lang maar kan vlotjes worden uitgebreid naar 6km, 7km, 8km … Dat laatste zal nog niet voor morgen zijn maar een beetje ambitie hebben mag hè 😉

Zondag hebben we dan een wandeling gekozen uit de verzameling wandelboekjes die we net bij de Vlaams-Brabantse toeristische dienst hebben gekocht, goed voor duizenden wandelkilometers, meestal via wandelknooppunten.

Wij kozen voor de Barebeek wandeling in Hofstade. Geen echte knooppuntenwandeling maar wel eentje met virtuele knooppunten. Die kan je uitstippelen op de website en zo op je wandelgps of in de knooppunten-app gebruiken.

Dat bleek echter niet echt nodig want de wandeling was volledig afgepijld met van die mooie zeshoekige bordjes. We hadden onze auto achtergelaten aan de kerk van Hofstade en zaten al snel op de route.

Het was zeker niet de mooiste wandeling die we al gedaan hebben maar op het einde hadden we toch 8,5 km op onze teller staan en er zijn slechtere manieren om een weekje vakantie af te sluiten.

Ondertussen ben ik trouwens al toe aan een nieuwe vakantie. Het lijkt elk jaar wel drukker en drukker te worden op ’t werk.