Alden Biesen

Vijf dagen vliegen snel voorbij.

Vanochtend Landal Mooi Zutendaal achter ons gelaten en terug naar de Kempen gereden. Maar eerst nog een tussenstop gemaakt in Bilzen bij de Landcommanderij Alden Biesen.

Alden Biesen is de vroegere landcommanderij van de Duitse Orde in Rijkhoven, Bilzen en tot 1795 de hoofdzetel van de balije Biesen. Alden Biesen is nu uitgebouwd tot een cultuurcentrum van de Vlaamse Overheid. De architecturale uitwerking van het geheel geeft blijk van een verrassende dualiteit tussen enerzijds een middeleeuwse besloten waterburcht met krijgskundige betekenis en anderzijds geeft het geheel vorm aan een weids openliggend classicistisch opgevat kasteel.

De landcommanderij Alden Biesen met aan het hoofd een landcommandeur, was de hoofdzetel van de balije Biesen van de Duitse Orde in het land van Maas en Rijn vanaf 1220 tot het einde van het ancien régime. Deze balije bevatte het priesterconvent en administratief centrum Commanderij Nieuwen Biesen te Maastricht (in 1468 overgegaan van Kleine Biesen te Geleen naar Maastricht) en de Commanderij van Sint-Andreas, een stadsresidentie te Luik, waar het hoofd van de balijepriesters, de grootpastor resideerde. De 10 onderhorige commanderijen (bevattende stadsresidenties, kastelen en pachthoeven met uitgestrekte landerijen), werden elk van hen beheerd door een commandeur, onder het gezag van de landcommandeur. De 12 verschillende commanderijen lagen verspreid over het huidige Belgisch Limburg, Nederlands Limburg, Vlaams-Brabant, Noord-Brabant en het huidige Duitse Noord-Rijnland. De landcommandeur zelf stond onder het gezag van de grootmeester van de Duitse Orde.

p 8 maart 1971 viel de waterburcht ten gevolge van een schoorsteenbrand ten prooi aan de vlammen. De laatste eigenaar jonkheer Armand Roelants du Vivier had de dag ervoor opdracht gegeven de lang ongebruikte open haarden van de waterburcht aan te steken om een Brusselse delegatie warm te ontvangen. Dit comité was naar Rijkhoven afgezakt voor de laatste besprekingen over de verkoop van het erg afgetakelde domein. Via een schoorsteen vatte rond de middag van 8 maart 1971 het dakgebinte vuur. Door gebrek aan bluswater – de kasteelgracht stond droog – en het kurkdroge dak verspreidde het vuur zich zeer snel en legde na een drie dagen durende brand het hele dak van de waterburcht in de as. Brandweer en omwonenden konden nog vele stukken meubilair en waardevolle schilderijen redden.

Alden Biesen is nu een cultuurcentrum van de Vlaamse Gemeenschap en als Europees centrum een ontmoetingsplaats voor Vlamingen en Europeanen. (Bron : Wikipedia).

Wij deden er de groene wandellus van 4 km.

Daarna terug naar huis maar nog wel even gaan eten in Het Looze Vissertje in Herselt. Zo’n plaats waar je veel grijze hoofden ziet en dan weetje dat je er lekker kan eten voor een schappelijke prijs.

Kattevennen

De laatste volledige dag van de midweek met moeder. De weersvoorspellingen waren niet al te best : warm en kans op onweer.

Daarom deze voormiddag al vertrokken naar Genk, meer bepaald naar de Planetariumweg waar Kattevennen één van de toegangspoorten naar het Nationaal Park Hoge Kempen is.

Aan de parking vertrekken vier wandellussen : een groene van 4,60 km, een blauwe van 7,20 km, een rode van 9,60 km en een gele van 11,50 km. Deze laatste lus verbindt Kattevennen met het Hei- en Meibos van Sledderlo en de surfplas Papandaalheide.

Er zijn ook nog themawandelingen die me leuk lijken te zijn voor kinderen (de Stokkemanroute, de Beestige Boelwandeling, een Stenenpad en een Planetenpad). Er is ook de Cosmodrome en de sterrenwacht, je kan er paardrijden, er is minigolf, een speeltuin … afin … een leuke dag uit.

Maar wij gingen wandelen en kozen de groene wandeling. Deze wandeling was trouwens perfect afgepijld. Af en toe een flinke klim en vaak opletten voor boomwortels en losliggende stenen maar verder was het best te doen, ook voor een achtentachtigjarige. En vooral … het was aangenaam fris in het bos.

Na de wandeling terug naar ons chalet om effe te verfrissen en om te gaan lunchen in Grand Café Narvik waar je voor een schappelijke prijs heel lekker kan eten.

We waren nog maar net terug van het eten toen het donkerder begon te worden. De wind trok aan en ondertussen hebben we een flinke onweersbui over ons heen gehad.

De afkoeling doet wel goed.

Morgen moeten we helaas alweer naar huis maar we maken alvast een tussenstop in Alden Biesen (tenminste, als het weer het toelaat).

Het andere Bokrijk

Dag 3 alweer van de “midweek met moeder”.

Na het ontbijt vertrokken we naar Bokrijk. Iedereen kent Bokrijk uiteraard van het Openluchtmuseum dat er in het begin van de jaren vijftig werd gesticht door Heistenaar Jozef Weynes. En sinds een paar jaar zullen er ook velen zijn die er al door het water zijn gefietst (waaronder ikzelf).

Maar, afgaand op het aantal mensen dat we zijn tegengekomen is het Arboretum iets minder gekend. Nochtans is dat arboretum zeker een bezoek waard. Onze wandeling was net geen 4km.

Het Arboretum van Bokrijk is opgebouwd uit een landschappelijk gedeelte, een moerastuin en een bosarboretum waar de climax vegetatie hoofdzakelijk uit bestaat. Deze deelgebieden vertegenwoordigen biotopen die overal ter wereld zouden kunnen voorkomen en waaronder een specifieke flora in de vorm van varens, houtachtige gewassen en kruiden kan groeien.

Het Arboretum van Bokrijk werd aangelegd begin jaren 60. Het was een samenwerkingsverband tussen enkele wetenschappelijke instellingen van Limburg (bosbiologisch centrum), de politieke overheden van de provincie en enkele enthousiastelingen. Aanvankelijk was de aanplant strikt systematisch en gerangschikt volgens de taxonomische inzichten van die tijd. De opbouw was dus zuiver wetenschappelijk. Pas in 1983 deed een nieuwe visie zijn intrede: een arboretum of botanische tuin moest ook voor de modale burger iets te bieden hebben. Vanaf toen werd de collectie geleidelijk omgetoverd in een mooie landschappelijke tuin waar het aangenaam vertoeven is.

Het Arboretum is een 18 hectare groot bos met een unieke planten-, bomen- en struikencollectie. Je vindt er onder andere hulst, magnolia, rododendron en een prachtige collectie eiken en beuken. Daarnaast zijn ook de verschillende soorten varens en bamboe te bewonderen. Vele van deze planten zijn met uitsterven bedreigd of verdwenen al uit hun natuurlijke habitat. (Bron : Website Bokrijk)

Na de lunch in Koetshuis en een rustpauze in onze bungalow zijn we nog een korte wandeling van 2,5 km gaan doen op de Lieteberg hier vlakbij om daarna nog een ijsje te gaan eten in het IJsparadijs hier eveneens vlakbij.

Ook dag drie is geslaagd.

Maastricht, ter land en ter zee

Onze tweede dag Limburg leidde ons weer over de grens … de volle 11 km zelfs.

We trokken immers naar Maastricht.

Maastricht oftewel Mestreech, is ontstaan bij een doorwaadbare plaats in de rivier de Maas, waaraan het zijn naam te danken heeft (Maastricht = Mosa Trajectum = doortocht door de Maas). Maastricht is al tweeduizend jaar lang ononderbroken bewoond. De stad heeft een lange en veelbewogen geschiedenis, waarvan de talrijke historische gebouwen en kunstschatten in kerken en musea getuigen. Internationaal kreeg de stad grote naamsbekendheid door het Verdrag van Maastricht (1992), dat de Europese Unie in haar huidige vorm creëerde en de weg vrijmaakte voor de invoering van de euro als Europese munt.

De stad wordt in de rest van Nederland vaak gezien als “buitenlands”, vooral door de perifere ligging vlak bij België en Duitsland, maar ook door het atypische landschap, de Maaslandse huizenbouw, de afwijkende geschiedenis, de ingewikkelde taalsituatie, de dominantie van het katholicisme (vroeger meer dan nu), de sterke nadruk op het gemeenschapsleven (fanfares, carnaval, processies) en de vermeende Bourgondische leefwijze.

Maastricht behoort tot de steden die zich “oudste stad van Nederland” noemen. Aan de hand van resultaten van archeologische opgravingen kan met zekerheid gezegd worden dat de stad twintig eeuwen continu bewoond is geweest. Grofweg kan de geschiedenis van Maastricht worden ingedeeld in vier tijdperken met vier verschillende gezichten: Romeinse vesting, Middeleeuws religieus centrum, garnizoenstad en vroege industriestad. (Bron Wikipedia)

In de voormiddag hebben we rondgewandeld in dit uiterst gezellig stadje en na de middag zijn we twee uurtjes gaan varen over de Maas maar ook over de Willemsvaart, door 3 sluizen en door de oude haven van Maastricht.

Toen we aankwamen leek het er heel even op dat we regen zouden krijgen maar het bij een paar druppels gebleven. Parking zoeken moest ik niet doen. Ik had gisteren namelijk een al een plaatsje gereserveerd online. Nummerplaat ingegeven, 9 euro betaald voor een hele dag parkeren en ik kon heel vlot de parking op- en afrijden.

Alweer een geslaagde dag.

Maastricht ter land

Maastricht ter zee

Midweek naar Limburg

Zo één of twee keer per jaar trek ik een paar dagen verlof uit om met moeder op vakantie te gaan. Niet te ver maar wel voldoende ver om haar een vakantiegevoel te geven. Ze wordt dan wel 88 maar tegen een vakantie zegt ze nooit nee.

Deze keer zijn we naar Limburg getrokken voor een midweekje in Landal Zutendaal.

Onze eerste dag hebben we echter in Nederlands Limburg doorgebracht, meer bepaald in het Maasdorpje ARCEN.

De Kasteeltuinen daar zijn altijd wel een bezoekje waard. We zijn er allebei al meerdere keren geweest maar een tuin is nooit hetzelfde.

De kasteeltuinen bestrijken, binnen het totale landgoed, een oppervlakte van circa 32 hectare. Bij de aanleg van het park hield landschapsarchitect Niek Roozen rekening met de verschillende seizoenen, wat resulteerde in de aanleg van achttien verschillende tuinen onderverdeeld in twaalf thema’s. Zo is er een barok Rosarium, met 10 gethematiseerde rozenkamers, meer dan 8.000 rozen en een deels eeuwenoude berceau. De Water- en Beeldentuin omvat een jaarlijks wisselende beeldenexpositie en collectie aangeplante eiken. Het Lommerrijk (‘lommer’ betekent ‘schaduw’) bevat diverse boomsoorten en vaste planten zoals longkruid, astilbe, eendagslelies en bolgewassen. Ook stromen er verschillende beekjes en watervallen.

De Vallei bestaat uit een lint aan diverse tuinbelevingen; de Acertuin bevat een collectie Japanse esdoorns die gedurende de herfst vlammend rode kleuren en er is ook een Bamboebos en Oosterse Watertuin.

De ‘Casa Verde, een kas van 3200 vierkante meter, heeft een mediterraan en tropisch klimaat. De drie klimaatzones zorgen voor een grote diversiteit aan planten en bloemen. Het eerste gedeelte is ingericht als tropische zone. De tropische planten hebben veelal grote decoratieve bladeren. Zo staan er bananenbomen, paradijsvogelbloemen, palmen en bijzondere boomvarens. Het tweede gedeelte is een mediterrane zone. Hier groeien bomen en struiken uit het Middellandse Zeegebied zoals de mastiekboom, vleugeltjesbloem, rozemarijn, olijfbomen en aardbeibomen. De meest opvallende boom is de eeuwenoude vijg. De derde zone is de aride zone. Hier groeien planten uit de drogere gebieden van de wereld, zoals hoge Yucca’s, cactussen en vetplanten. Aan de boulevard in de Casa Verde is een Koivijver gesitueerd. Helaas zijn er constructiedefecten ontdekt en was de Casa Verde gesloten voor het publiek

Naast verschillende planten in de verschillende tuinen bevinden zich hier ook verscheidene diersoorten, zwarte zwaan, valkparkiet, helmparelhoen, ooievaar, koi, belugasteur, verspreid over de verschillende tuinen. (Bron : Wikipedia)

We hadden nog maar net onze wandeling van ruim 3,5 km achter de rug en genoten van onze koffie en thee toen plots de hemelsluizen open gingen. Een korte maar felle onweersbui kwam over Arcen.

Op weg naar onze bungalow in Landal Zutendaal hebben we nog een tussenstop gemaakt aan de Lourdesgrot in Zutendaal.

Ondanks de regen een heel geslaagde eerste dag.

Thuismatch

Na een zaterdag die gevuld was met het naar fietsenmaker brengen van de fiets van mijn moeder (niet zo vanzelfsprekend om op een zaterdag de route Peulis – Vorselaar – Westmalle – Peulis te doen) en met het afrijden van het gras (dat mijn Fitbit steevast beschouwd als een fietstochtje) was het vandaag een thuismatch.

Conny zou de hele dag in de NOAH van Lint zijn ter gelegenheid van de dag van de zorg en aangezien ik morgen voor 5 dagen op vakantie vertrek met mijn moeder, ben ik na het ontbijt terug naar Vorselaar gereden.

Daar zijn we dan, als training voor de volgende 5 dagen, via de Wouwers naar het Kasteel de Borrekens gewandeld om daarna via de kasteeldreven teug naar huis te gaan. Goed voor 4,7 km (inclusief een terrasje in Sportcentrum De Dreef).

Nu de Rhododendron zo mooi in bloei staat is het kasteeldomein zeker een bezoekje waard.

Peddelen langs de Schelde

Na een weinig “eventvol” weekend vorige week maakten we vandaag gebruik van onze vrije vrijdag om nog eens “op verplaatsing” te gaan fietsten. Dat was dan ook een prima gelegenheid om onze nieuwe fietsendrager (de Yakima FoldClick 2) uit te testen.

We kozen voor een PASAR-fietsroute, meer bepaald voor “Peddelen langs de oude en nieuwe Schelde”. Vertrekken deden we aan de kerk van Wintam.

Ter hoogte van knooppunt 21 passeerden we Kasteel d’Ursel. Deze waterburcht behoorde lange tijd toe aan de adellijke familie d’Ursel maar is ondertussen al 25 jaar het eigendom van de Provincie Antwerpen.

Ter hoogte van knooppunt 1 bereikten we het jaagpad maar dat was afgesloten wegens werken.  Toch zijn we even voorbij de afsluiting gereden want als je daar dan toch in de buurt bent dan wil je Jachtpaviljoen de Notelaer (je weet wel … waar Vorlat woonde in Stille Waters) gezien hebben. Het terras was helaas niet open.

Dan wel teruggereden en de omleiding gevolgd. Op zich was dat wel een meevaller want nu moesten we dwars doorheen Buitenland rijden. Ik kende Buitenland wel van de wegwijzers maar ik had het nog nooit gezien. Als je er nog nooit bent geweest, het is zeker een bezoek waard. Veel van de huizen waren oorspronkelijk gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1894 in Antwerpen. Na afbraak zijn ze in Buitenland heropgebouwd. Echt heel mooi.

Daarna ging het verder over de smalle wegen langs Weert, Sint Amands, Opdorp en Lippelo … Onderweg passeerden we onder andere het Kasteel van Marnix van Sint-Aldegonde en Hof te Melis.

Met de omleiding erbij hadden we uiteindelijk 50 km op de teller staan. Een heel mooie fietstocht ondanks de wind en de vele beestjes.

En de fietsdrager? Die is goedgekeurd.

Knooppunten : 20 – 21 – 1 – 2 – 3 – 4 – 7 – 12 – 11 – 66 – 88 – 81 – 80 – 27 – 37 – 36 – 35 – 20

Tuinen

Omdat de werkdagen tegenwoordig zo vermoeiend zijn, is er soms te weinig fut om ’s avonds nog foto’s te bewerken en een blogje te posten. Dan kan het zelfs tot woensdag duren eer er een verslagje van het weekend komt.

Het weekend stond eigenlijk in het teken van de tuin.

Op vrijdag ben ik met moeder naar Kalmthout gereden om daar het Arboretum te bezoeken. Ik had gelezen dat er nu veel in bloei stond en daarom leek het me een goed idee om eens naar daar te rijden.

Het was de verplaatsing zeker waard. Een heel kleurrijk spektakel waar moeder zeker van heeft genoten. Na het bezoekje aan het arboretum een paar kilometer verder gereden naar De Heihoeve, het restaurant waar we vorig jaar tijdens onze fietsvakantie bij Hotel Jerom elke avond gingen eten. Het eten was er nog altijd lekker.

Zaterdag heb ik gewerkt in de tuin in Peulis waar het gras nog eens dringend moest worden afgereden. ’s Avonds waren we uitgenodigd op een feestje ter gelegenheid van een vijftigjarig huwelijksjubileum. Dat vond niet echt plaats in de tuin van de jubilarissen maar wel op de parking van hun bedrijf (dus toch een beetje een soort tuin?)

En zondag trokken we naar Leuven. Daar werd naast de Erasmustuin de Letteren Lichting 2022 georganiseerd. Conny kon als moeder van een van de organisatoren eigenlijk niet thuisblijven, zeker niet met onze concertgeschiedenis. Nu moet ik wel toegeven dit geen opoffering is want we hebben op die manier al vaker beginnende groepen ontdekt die ik nog altijd volg op Facebook.

We waren uiteraard te vroeg en in afwachting gingen we dan maar op zoek naar de Botanische Tuin van Leuven. Even dachten we dat we verloren waren gelopen en hem niet zouden vinden maar toen zagen we plots de ingang voor ons.

Na een erg gesmaakt optreden van Sell Me Your Coat trokken we terug naar huis.

Een heel geslaagd maar wel vermoeiend weekend (dat werd gevolgd door een tot dusver heel vermoeiende werkweek).

Arboretum Kalmthout:

Stadswandeling Leuven:

Zoals vroeger

Het leek wel zoals vroeger …

Afgelopen dinsdag een concertje in Oostende en vrijdag stonden we alweer klaar voor een nieuw concert. Deze keer in Leuven waar Eefje De Visser haar uitgestelde uitgestelde uitgestelde concert kwam geven naar aanleiding van haar nieuwe CD Bitterzoet. Nu ja, “nieuwe” … hij is al bijna 2 jaar oud.

Het was wel het wachten waard.

Gisteren zijn we dan naar Itegem gegaan om te wandelen want dat was weeral veel te lang geleden dat we dat nog eens hadden gedaan.

En vandaag hebben we nog een korte wandeling gemaakt in Peulis. Nog eens het bewijs dat je echt niet ver moet gaan om mooie wandelingen te maken.

Nokere, op de heuvels tussen Schelde en Leie

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt lieten we gisteren Oostende achter ons en reden we terug naar Peulis.

Onderweg maakten we wel een tussenstop in Nokere, deelgemeente van Kruisem, de gemeente die ontstond na de fusie tussen Kruishoutem en Zingem.

In Nokere, achter de kerk, vertrok de Pasarwandeling die we zouden doen.

Gedurende ruim 10 kilometer ging het op en neer tussen velden en door bossen. Het ene na het andere uitzicht volgde. Ook enkele kastelen passeerden de revue.

We passeerden ook het Kordaalbos. Dat stukje is door Pasar Kruishoutem verkozen tot mooiste plekje van Kruishoutem. En gelijk hadden ze.

Bijna mochten we er twee keer van genieten want onze weg werd versperd door een gigantische boom die de weg versperde. Er onder kruipen was geen optie. Er over kruipen was een avontuur. Terugkeren op onze stappen was wel een optie. 

We zijn er dan maar over gekropen.

Na 10 km stonden we terug aan de auto.