Fiets

Het moet niet altijd wandelen zijn. Soms mag het ook fietsen zijn. Zeker bij temperaturen van rond de 30°C en ook wel wanneer de jaarlijkse fietsvakantie van Conny eraan zit te komen.

We kozen vandaag voor een fietsknopenroute naar Lier. Niet alleen omdat we dan op de terugweg een behoorlijk stuk naast de Nete konden fietsen maar vooral omdat in Lier, net halfweg onze tocht, zeker voldoende drankgelegenheden zouden vinden ;-).

Het was trouwens best aangenaam fietsweer. De wind speelde hier wel een deugddoende rol, ook al was het soms behoorlijk vechten om vooruit te raken.

Uiteindelijk stonden er 42 km op de teller en als je fietstochtjes tot dusver waren beperkt tot een tochtje naar de krantenwinkel of naar de bakker dan voel je dat toch een beetje.

Het nadeel van fietsen is wel dat je iets minder foto’s maakt. Het voordeel daarvan is dan weer wel dat je minder werk hebt met het bewerken ervan of met het kiezen van welke foto’s wel of niet deze blog of het album op Facebook halen ;-).

Aanloop

De zomervakantie in de Ligusterlaan bij Oom Herman en Tante Petunia lijkt langer te duren dan andere jaren. Niet alleen wordt Harry Potter vreselijk behandeld door zijn familie, hij hoort ook niets van zijn beste vrienden Ron en Hermelien die hem in de steek lijken te laten.

Dan wordt Harry ’s avonds aangevallen door Dementors. Hij gebruikt toverkracht om zijn neef Dirk te redden en moet zich verantwoorden op het Ministerie voor Toverkunst. Hij wordt daar gesteund door Perkamentus en duikt onder bij de leden van de Orde van de Feniks, een geheim genootschap dat er alles aan doet om de wereld te beschermen tegen hem-die-je-niet-noemt … Voldemort.

Ook op Zweinstein, de Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus. verandert er veel met de komst van Professor Omber, medewerkster van Minister Droebel. Leraren worden ontslagen en Harry mag zelfs geen zwerkbal meer spelen. Zelfs Perkamentus wordt van zijn functie ontheven.

Alles leidt tot een dramatische ontknoping op het Ministerie voor Toverkunst.

Harry Potter en de Orde van de Feniks is het vijfde verhaal rond de leerling-tovenaar van de hand van J.K. Rowling. Het vijfde boek en met 660 pagina’s ook wel het dikste denk ik. Het is wel een vreemd boek. Enerzijds is het een beetje een vervelend boek waar weinig lijkt te gebeuren maar anderzijds blijf je lezen omdat je voelt dat er “iets” gaat gebeuren en als het zover is wil je het zeker niet missen. En inderdaad, het einde is heel spectaculair en is het wachten waard.

De Orde van de Feniks een slecht boek noemen is veel te ver gaan maar de aanloop naar de zinderende finale had gerust een paar honderd pagina’s korter mogen zijn. Ik kijk wel uit naar het vervolg … Harry Potter en de Halfbloed Prins.

potter5

 

Classic

classicDe zomer is voor ons meestal een rustige periode op concertgebied. We hadden eerder deze maand wel Steve Winwood in het OLT en binnen twee weken gaan we naar Suikerrock maar gisteren zijn Conny en ik richting Werchter getrokken.

Daar ging voor de 17de keer TW Classic door. Voor mij was het de 13de keer. Het was wel mijn 1ste keer met de fiets. We hadden ook met de auto kunnen gaan maar wanneer het vanuit Peulis maar een goeie 45 minuten fietsen is dan zou het te gek voor woorden zijn om ergens een auto achter te laten, een flink stuk te voet te gaan en dan ’s avonds meer dan drie kwartier nodig te hebben om van de parking te geraken.

Uiteraard waren we goed op tijd vertrokken zodat we ruim voor het begin van de eerste groep een plaatsje konden zoeken op een bijzonder hete weide. Gelukkig hadden we al eens geoefend met onze SeatSac zodat we, in tegenstelling tot anderen, nogal vrij snel comfortabel in ons zeteltje zaten.

Om 13u was het aan de jongens van Bløf om de spits af te bijten. Dat deden ze met grote happen want ze waren echt wel goed. En ja hoor, ze hadden ook Geike Arnaert om dé hit van 2018 te zingen … Zoutelande. Afsluiten deden ze met Iedereen is van de Wereld van The Scene. Een veelbelovende start.

blof

Tweede naam op het programma was Richard Ashcroft. De naam zei ons niet echt veel maar toen An Lemmens liet vallen dat hij mede-oprichter van The Verve was gingen er wel een hoop belletjes rinkelen. Zijn set mocht gerust wat langer hebben geduurd want ook dit was een voltreffer.

ashcroft

Ondertussen was het echt heel warm geworden zodat het tijd was voor een korte wandeling. Er waaide heel af en toe wel een frisse bries over de wei maar het was toch te warm om te blijven zitten. Lang kon ze niet duren want om 16u was het een eerste hoogtepunt voor mij. En dan bedoel ik niet de strijd om de bronzen medaille op het WK. Al had die op geen beter uur kunnen plaatsvinden. Nu was het immers heel rustig op de wei en was er ruimte om iets meer naar voor te gaan staan. Het was immers de beurt aan Nathaniel Rateliff & the Night Sweats. Derde keer dat ik hem zie en derde keer dat hij kei maar dan ook KEIgoed is.

nathaniel

Vierde naam op de lijst sprak me niet echt aan, gewoon omdat ik een hekel heb aan Tom Barman. Ik moet de man echt niet. Ik geef toe dat ze enkele sterke nummers hebben maar live hebben ze me nog niet kunnen bekoren. Voor ons was het dan ook tijd om de inwendige mens te versterken en een plaatsje in de schaduw te versieren. Tot onze verbazing lukte dat toch wel zeker. En niets te vroeg.

Toen The National aan hun set begonnen was de grote hitte verdwenen. Het werd zelfs aangenaam. Na het “gedram” dat we van dEUS op de achtergrond hadden gehoord waren de jongens van The National een verademing. Akkoord, zanger Matt Beringer is arrogant (maar net niet irritant) en heeft weinig respect voor zijn microfoon maar ze waren wel goed. Hun set van anderhalf uur was dan ook voorbij vóór we het goed en wel beseften.

national

21u en nog twee groepen te gaan en de eerste daarvan begon om kwart voor tien : Kraftwerk. Deze pioniers van de electropop brachten hun 3D show naar de wei. Het was wel een gek zicht, al die mensen met een wit 3D-brilletje. Jammer genoeg kwam het 3D effect niet over op de wei, toch niet daar waar wij stonden. Maar muzikaal waren ze wel top. Alle klassiekers passeerden de revue : The Model, Autobahn, Radio Activity, Tour de France, Trans Europe Express, The Robots …

kraftwerk

Na hun optreden besloten we om niet meer te wachten op de Editors, headliner van deze editie. We waren immers moe. De hitte eiste zijn tol. En we moesten natuurlijk ook nog drie kwartier fietsen … in het donker deze keer. Uiteindelijk was het half één toen we in Peulis aankwamen en na een deugddoende (en noodzakelijke) douche konden gaan slapen. De Editors zal voor een andere keer zijn maar verder was het een heel geslaagde editie.

Vakantie dicht bij huis

daasOnlangs was Herr Seele te gast in De Zomer van 2018 op Radio 1. Elke gast kiest daar een thema en dan mogen luisteraars liedjes voorstellen die bij dat thema passen. Het thema van Herr Seele was “vakantie dicht bij huis”.

En eigenlijk heeft hij gelijk. Waarom toch altijd duizenden kilometers vliegen of rijden terwijl het dichtbij huis vaak zo mooi is. Sinds ik regelmatig wandel moet ik vaststellen dat België inderdaad heel mooi is.

Vandaag kozen we trouwens wel voor heel dichtbij namelijk mijn eigenste Vorselaar. In 2017 werd de Lovenhoek wandeling verkozen tot mooiste wandeling van het jaar in de Provincie Antwerpen. Het werd dan ook hoog tijd om ze eens te doen.

Kort na de middag was Conny hier en vertrokken we richting Lovenhoek, amper 3 km van mijn deur. Het eerste deel van de wandeling was weliswaar mooi maar toch niet zo speciaal. Tot we op een gegeven moment rechts het bos in draaiden.

Over planken en smalle bruggetjes ging het verder het bos in. In deze tijd van droogte waren de planken misschien overbodig maar ik kan me wel indenken dat het er in een regenachtige periode totaal anders uitziet.

Het was in ieder geval een heel mooie wandeling die ik iedereen kan aanraden. Zelfs de temperatuur viel, dankzij een aangename bries en voldoende schaduw, viel mee vandaag.

Het enige dat een beetje tegenviel waren mijn vrienden de dazen. Die vinden mij om op te eten. En dat hebben ze zeker weer geprobeerd. Drie serieuze beten waren het resultaat, tot bloedens toe.

Icoon

De zomer is voor ons een vrij rustige periode. Suikerrock is uiteraard een vaste waarde en als het even kan nemen we ook TW Classic mee maar verder doen we op dat gebied niet veel.

Sinds vorig jaar kennen we wel het Open Lucht Theater in het Rivierenhof in Deurne. Toen zagen we daar Brian Setzer. Ook dit jaar staan er enkele iconen geprogrammeerd maar wij moesten ons beperken tot één naam en dat is Steve Winwood geworden.

Hij was slechts vijftien toen hij zijn muziekcarrière startte in de Spencer Davies Group, je weet wel … die van Gimme Some Lovin’. Daarna speelde hij bij groepen als Traffic en Blind Faith (met Eric Clapton en Ginger Baker). Hij speelde mee op albums van Jimi Hendrix, B.B. King, Joe Cocker, Lou Reed, Tina Turner, Marianne Faithfull tot en met Soulsister en Christina Aguilera.

Vóór Mijnheer Winwood aan de beurt was mocht Joe Summers, een Britse singer/songwriter ons een beetje opwarmen (wat hij trouwens heel goed deed).

Om half tien stipt begon Winwood dan aan zijn set. Hij bewees dat hij na al die jaren nog altijd niet versleten is maar toch waren we niet 100% overtuigd. Het probleem zat ‘m vooral in de solo’s. In de jaren ’60 en ’70 was het gebruikelijk dat live nummers eindeloos duurden omdat iedereen zijn solo moest brengen. Nu heb ik daar geen last van wanneer dat bij één nummer gebeurt maar om het nu bij elk maar dan ook elk nummer te doen … dat wordt een beetje vervelend.

steve

Onze conclusie was dan ook “goed maar zeker niet waaw”.

Kempen

De laatste twee dagen van mijn (korte) vakantie waren weer behoorlijk gevuld.

Gisteren begon met een bezoekje aan het AZ in Herentals. Niets ernstigs hoor, gewoon een MRI-scan laten nemen in de hoop zo uit te vinden waarom ik zo slecht hoor langs mijn rechterkant. Omdat ik nog een tegoedbon van 15 € voor Taverne Wolfstee in Herentals had leek het de prefecte aangelegenheid om aan het ziekenhuisbezoek een fikse wandeling te koppelen om de dag dan af te sluiten met een smakelijke hap.

Kort na 8 u stond Conny al voor de deur en even later vertrokken we naar de stad van Keizer Rik. Omstreeks half elf hadden we de wandelschoenen aangetrokken en vertrokken we richting Netepark waar onze knooppuntenwandeling begon.

Niet veel later stonden we aan de Toeristentoren, de houten toren midden op de Kempische Heuvelrug van waaruit je, bij helder weer, een mooi uitzicht hebt op de Kempen en naar verluid tot 30 km ver kunt zien. Of dat laatste helemaal klopt weet ik niet maar het uitzicht is er in ieder geval de moeite ook al gaat het beklimmen van dergelijke bouwwerken bij mij altijd gepaard met de nodige angsten vanwege mijn hoogtevrees. Eens ik boven ben is er geen enkel probleem maar het is het naar boven gaan en het afdalen dat niet altijd vlot.

De temperatuur viel al bij al nog mee omdat we vrij veel schaduw hadden en omdat er een aangename wind was. Minder aangenaam waren de insecten die mij zo’n lekker stuk vinden. Vooral dazen zijn grote fan van mij. En die bijten dan echt tot bloedens toe hè. Daarnaast vinden ook muggen mijn bloed best smakelijk.

Het zou niet zo erg zijn ware het niet dat Conny dus geen enkele beet heeft gehad.

Vandaag weer vroeg uit de veren om terug naar Ieper te rijden, weliswaar met een tussenstop in Harelbeke. Had ik dan vorige week niet alles gezien? Uiteraard niet maar ik ben vooral teruggereden omdat mijn moeder ook nog eens graag Ieper wilde zien (en onderweg nog even stoppen bij vrienden die ze in 10 jaar niet meer had gezien).

En zo eindigt mijn (korte) vakantie waar hij begonnen is … in de Kattenstad. Morgen terug aan het werk voor twee lange zomermaanden waarin ik zelf (op drie dagen na) geen vakantie heb en waarin ik alle collega’s op vakantie zie vertrekken (sommigen zelfs twee keer). Dat het maar rap september is.

Nostalgie

1958 … het jaar van de Expo, de wereldtentoonstelling op de Heizelvlakte in Brussel. 1958 is ook het jaar waarin mijn ouders zijn getrouwd. Zij zijn trouwens op huwelijksreis geweest naar die wereldtentoonstelling.

Een diamanten huwelijksverjaardag zit er helaas niet meer in maar het leek me toch een leuk idee om mijn moeder nog eens mee te nemen naar Brussel. Van de wereldtentoonstelling blijft er niet veel meer over. Het Amerikaans Theater bijvoorbeeld, de Dessert 58 chocolade en natuurlijk het Atomium.

Vóór we ons naar het ijzeratoom begaven hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan Mini Europe. Ik had een beetje schrik dat het er vervallen zou uitzien maar dat was helemaal niet het geval. De vrees bleek onterecht. Het viel heel goed mee. Op één of andere manier ben ik er wel een flink aantal foto’s kwijtgespeeld. Hoe het is gebeurd weet ik niet maar ze zijn weg. Vorig jaar heb ik dat ook eens gehad in Gent. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de touchscreen.

In het Atomium zelf probeerden ze nog om me op de foto laten gaan met Robbedoes maar aan zo’n dingen doe ik niet mee. Via de lift schoten we naar de bovenste bol waar we, in afwachting van een lunch in het restaurant, konden genieten van enkele prachtige vergezichten. Minder genieten was het van de rekening. 4 euro voor een tasje koffie, 5 euro voor ½ liter water. 36 euro voor een vol-au-vent, 26 euro voor een (weliswaar heel lekkere) risotto … Andere schotels gingen van de hand voor 50 tot 60 euro.

Met de lift ging het terug naar beneden om dan met roltrappen en vaste trappen naar de bollen te gaan waar enkele tentoonstellingen waren, o.a. 60 jaar Expo 58 of rond René Magritte. Best leuk maar “waaw” was het niet. Als we dit vergelijken met ons bezoekje aan de Kasteeltuinen van Arcen dan zijn onze noorderburen duidelijke winnaars.

Op terugweg naar huis nog een beetje meer nostalgisch gedaan en een tas koffie gaan drinken in Lier, de stad waar ik zes jaar school heb gelopen en op internaat heb gezeten en ook de stad waar de 2 tantes van mijn moeder jaren hebben gewoond.