Concerten

Na een, alweer, drukke werkweek ben ik eergisteren een halfuurtje vroeger dan normaal gestopt. Dat gaf me iets meer tijd om, ruim twee uur later, de trein terug naar Antwerpen te nemen. Na De Romeo’s vorige week stond er alweer een knaller van het Vlaamse lied op het programma : Christoff.

christoffxl

Zelf ben ik geen fan maar mijn moeder hoort de man wel graag zingen en dat is voldoende reden om op een vrijdagavond naar Antwerpen te sporen en een bezoekje te brengen aan de vernieuwde Elisabethzaal. Prachtige zaal trouwens. Zowel de foyer als de zaal zelf.

Over de show kan ik kort zijn. De man kan zeker zingen en hij weet hoe hij een show moet brengen. Alleen is het niet mijn favoriete muziek. Moeder heeft er wel van genoten en dat is het belangrijkste. De treinrit naar huis was er wegens een technisch defect in Berchem wel eentje met hindernissen maar we zijn thuis geraakt.

Gisteren was het nog eens concert waar ik wel vrijwillig voor gekozen had. Na een drukke namiddag waar enkele boodschappen moesten worden gedaan (waaronder een bezoek op zaterdagnamiddag aan de IKEA !!!) trokken Conny en ik naar Heist op den Berg.

In het Cultureel Centrum Zwaneberg traden immers Geert Verdickt (zang en gitaar), Koen Renders (piano) en Stijn Gevaert (gitaar) op. Ze zijn beter bekend als Buurman. Ze werden begeleid door Laurens Billiet op drums en Xavier Declercq op basgitaar. Dit was toch meer ons ding. Ruim anderhalf uur genieten van mooie muziek met sterke teksten.

buurman dans en dwaal

Volgende concert op de agenda is Luka Bloom. Daarvoor trekken we vrijdag naar Tilburg en maken we van de gelegenheid gebruik om er een weekendje tussenuit te zijn.

Thuiswedstrijd

Het was alweer een druk gevuld weekend.

Zaterdag een wandeling door mijn eigen Vorselaar, mooi Vorselaar al zeg ik het zelf. Dit was onze eerste wandeling die was uitgestippeld via de “pro-functie” van de Wandelknooppunten website. Sinds kort heb ik een abonnement genomen en dat biedt toch behoorlijk wat mogelijkheden. De kans dat we nog deelnemen aan georganiseerde wandelingen is een pak kleiner geworden.

Gisterenavond dan nog eens een concertje gedaan. In de Stadsschouwburg van Antwerpen vierden Gunther, Davy en Chris immers hun vijftiende verjaardag. Jawel … ik ben naar De Romeo’s geweest. Weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Zij heeft ervan genoten en als ik heel eerlijk moet zijn … slecht waren ze zeker niet. Zingen kunnen ze zeker, een paar goede muzikanten hadden z ook bij en het was geen Schlagerfestival. Ze hebben zelfs enkele goeie covers gebracht. Openen met See Me, Feel Me van The Who … ik had het niet verwacht.

Deze namiddag dan nog een tweede wandeling gemaakt doorheen het nabijgelegen Molenbos. Daar heeft Natuurpunt een nieuwe wandeling uitgekapt en die wilden we wel eens proberen. Het is ook altijd fijn om Conny te laten kennismaken met de omgeving waar kleine Luc is groot geworden.

Pendelen

Het was een moeilijke week op pendelgebied.

Woensdag was mijn vaste trein afgeschaft. Op zich geen probleem want tien minuten later heb ik een andere maar die zit behoorlijk vol waardoor ik mijn ochtendrust kwijt was. In mijn vaste trein zit immers nauwelijks volk.

Donderdag waren er problemen met een wissel tussen Antwerpen-Centraal en Antwerpen Berchem waardoor nagenoeg alle treinen vertraging hadden. Nu kan dat ook een meevaller zijn. Zo had ik nog een vroegere trein (met minder tussenstops). Die vertrok weliswaar met nog wat extra vertraging vanwege een kapotte deur maar al bij al een meevaller.

Vandaag was er echter echt slecht nieuws. Net voor vier blijkt er in Nijlen iemand onder de trein te zijn terechtgekomen. Gevolg : geen enkele trein tussen Lier en Herentals. Aan het begin van de avondspits, net op vrijdag wanneer de kotstudenten met hun gigantische koffers ook op weg naar huis zijn.

Een  trein tot Lier was er wel. Daar zouden we de bus kunnen nemen … de “gewone” lijn 150 en ook extra bussen. Maar als er zo’n 1.000 man vóór het station staat, dan kom je niet ver met een paar bussen.

Dan maar terug de trein op maar dan naar Heist-op-den-Berg en daar de bus nemen naar Herentals. Dat ging heel vlot en uiteindelijk was ik maar een uurtje later thuis dan gewoon.

Waar ik me wel aan geërgerd heb was de reactie van vele treinreizigers in Lier. Ze waren behoorlijk kwaad omdat de treinen afgeschaft waren en omdat er niet genoeg bussen waren. Alsof je op een half uur genoeg bussen kan vinden om duizenden treinreizigers te vervoeren. Dat is gewoon onmogelijk. Respect voor het slachtoffer (en voor de treinbestuurder die voor het leven getekend is) was ook ver zoek. Erg hoor.

trein

Als het graf zwijgt

Na een mislukte drugsoperatie vindt de politie van Spokane, aan de oever van de rivier, het lijk van een jonge prostituee. En kort daarop nog een, en nog een. Rechercheur Caroline Mabry en haar cynische superieur, Alan Dupree, raken verwikkeld in een speurtocht naar een seriemoordenaar die met elke moord brutaler lijkt te worden.
Tijdens de lange, bloedige zomer blijft succes uit en Dupree wordt vervangen door een jongere collega. Ook de inzet van twee FBI-profilers brengt de politie geen stap verder. Totdat Caroline Mabry ontdekt dat de seriemoordenaar met haar probeert te communiceren door vrouwen te vermoorden.

Als het graf zwijgt is de debuutroman van Jess Walter. Het boek wordt omschreven als een meesterlijke roman en als een dijk van een debuut. Het is wel een goed boek maar meesterlijk zou ik het toch niet noemen. Ik zou het eerder een leuke thriller van dertien in een dozijn noemen. Zeker geen slecht boek maar zeker niet het beste uit zijn soort. Misschien ga ik de personages beter appreciëren in één van de volgende boeken.

Maar die zullen nog even moeten wachten. Eerst begin ik aan De man die niet schoot van Vincent Merckx en daarna volgen ongetwijfeld Dark Tracks, het vierde boek uit de Order of Darkness reeks van Philippa Gregory en Tombland, de nieuwste uit de Shardlakeserie van C.J.Sansom.

jesswalters01

Cooder

Na vier zalige dagen in Zeeland was het vrijdag helaas tijd om terug te keren naar België.

Dat deden we echter wel met een omweg. ’s Avonds stond er immers nog een concert in het Casino Kursaal van Oostende op het programma. Niemand minder dan Ry Cooder passeerde daar en laat die man nu al heel lang op mijn bucketlist staan.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat we een bezoek zouden brengen aan Raversijde vóór we ons zouden settelen in het Mercure Hotel in Oostende. Een koffiestop in Sluis besliste daar echter anders over. Omdat het zo’n lekker weer was besloten we om ook daar onze boterhammetjes op te eten. Op een bankje naast de Vesten.

Na het eten moet je altijd even wandelen en daartoe leent Sluis zich ook perfect. Enkele jaren geleden heb ik daar eens een halve marathon gelopen maar rustig wandelen is toch veel aangenamer. We leerden zo ook dat Sluis veel meer is dan winkels en drankgelegenheden. Heel mooi om te wandelen.

Aangekomen in Oostende was het verschil met de Zeeuwse kust oneindig groot. De zeedijk met zijn appartementsblokken … het blijft gewoon spuuglelijk. De galerijen van de Thermae Palace hebben natuurlijk wel hun charmes. Daar loopt momenteel trouwens een mooie fototentoonstelling.

ry cooderEven genieten van de toch wel mooie zonsondergang en dan was het tijd om naar het Casino Kursaal te gaan. Joachim Cooder, zoon van, deed zijn uiterste best om ons op te warmen maar daar slaagde hij helaas niet in, ook al was het in de zaal behoorlijk warm.

Tien minuten vroeger dan gepland, zo rond twintig voor negen was het dan de beurt aan de meester zelf : Ryland Peter Cooder, Ry voor de vrienden.

71 jaar is hij ondertussen maar dat was er niet aan te horen. Hij bracht flink wat nummers van zijn nieuwe CD, The Prodigal Son en verder eerder onbekende covers van onder andere Woody Guthrie. Voor een man met zoveel klassiekers vind ik dat toch moedig. Hij heeft “het” zeker nog wel maar zonder zijn guests zou het concert toch minder goed zijn geweest.

Die guests waren The Hamiltones : J.Vito, Tony Lelo en Corey Williams II. De manier waarop deze drie heren uit North Carolina samenzongen heb ik zelden gehoord. Deze zang in combinatie met het gitaarspel van Ry Cooder werkte gewoon perfect.

Bijna twee uur hebben de heren ons onderhouden en het was puur genieten. Ik was wel blij dat we die kamer hadden geboekt want terugrijden naar Peulis en/of Vorselaar zou niet simpel zijn geweest. Zowel Conny als ikzelf waren behoorlijk moe.

En zo is het ondertussen 14 oktober geworden … verkiezingsdag. Dat wordt ook hoog tijd want ik was al dat gedoe rond die verkiezingen k**sbeu.

Sara

Ons midweekje in Zeeland zit er ondertussen op maar er moeten nog enkele verslagen volgen.

Afgelopen donderdag stond er nog eens een wandeling op het programma. Na een verjaardagsontbijtje, Conny heeft immers Sara gezien, reden we naar Renesse op nauwelijks 10km van ons appartementje.

Geparkeerd op het Transferum en al snel vonden we de knooppuntenpaal waar onze wandeling begon.

Geen Zeeuwse Ardennen deze keer, eerder Zeeuwse Kempen. De omgeving deed ons enorm denken aan mijn eigen Kempen. Uitgestrekt heidegebied, hier en daar een paar koeien en paarden, een stukje bos en paddenstoelen.

Het strand zag er wel totaal anders uit dan in Burgh Haamstede op dinsdag. Heel uitgestrekt en volledige andere ondergrond. Blijkbaar kwam de vloed in dit gedeelte ook heel snel op maar dat hebben wij niet gezien.

Na de wandeling nog wat rondgelopen in Renesse zelf. Veel winkeltjes en boetiekjes, veel cafés en eethuizen en ook een Italiaans ijssalon waar we ons even hebben “laten gaan” en een ijsje hebben gegeten. Niet zo lekker als de ijsjes van het IJssloeberke van Tielen maar het heeft ons toch gesmaakt.

De dag werd afgesloten met een heerlijk etentje in De Schouwse Hoeve in het Landal Domein in Burgh Haamstede. Op naar de volgende 50 jaar.

Zierik’s Ee

In de Middeleeuwen was de Gouwe een belangrijke waterverbinding tussen Vlaanderen en Holland. In die Gouwe mondde een kreek uit. Deze kreek was de Ee. Al in de 10de eeuw hadden zich er bewoners gevestigd. Een van de eerste lokale machthebbers was een zekere Heer Zierik. De Ee van Zierik werd Zierik’s Ee en dat werd later vervormd naar Zierikzee.

Nu is Zierikzee een charmant dorpje met ruim 500 monumenten. Omdat we even wilden bekomen van onze “pittige” wandeling van gisteren was dat onze bestemming voor vandaag. In een boekenwinkeltje zagen we een folder liggen met daarin de Stadsontdekkingstocht Zierikzee, een 4 kilometer lange wandeling langs de stadsjuwelen van de stad.

En dat zijn er behoorlijk veel hoor … het Blauwe Bolwerk, Korenmolen den Haas, de Dikke Toren, het Stadhuismuseum, Plein Monmartre, de Nobelpoort, Korenmolen De Hoop, het Gravensteen, de Gasthuiskerk, de Haven, de Noord- en Zuidhavenpoort en de Vismarkt.

Ruim voldoende om een hele dag rond te kuieren.

Zeeuwse Ardennen

Tussen België en de Schelde ligt Zeeuws Vlaanderen maar wat ik niet wist is dat er ook Zeeuwse Ardennen bestaan.

Echt waar … wij zijn er vandaag doorgewandeld. Althans, het voelt aan als de Ardennen maar eigenlijk zit je gewoon in Boswachterij Westerschouwen, het grootste bos van Zeeland op nauwelijks 100 meter van het Noordzeestrand. Heel mooi om door te wandelen maar toch wel behoorlijk wat kuitenbijters.

Na enkele kilometers kwamen we dan aan het strand zelf, een strand zoals een strand er hoort uit te zien : zee, strand en duinen. Géén enkel flatgebouw te zien, geen afschuwelijke zeedijk. Neen, gewoon zee, strand en duinen. Ook wel wat toeristen, sommigen met de hond, anderen op het paard, maar gelukkig niet teveel.

Het strand was trouwens een ideale gelegenheid om ons schoofzakske op te eten.

De wandeling bracht ons via het strand naar een duinengebied. Om van het strand af te geraken moesten we wel een behoorlijke klim zien te overleven. De helft daarvan door heel los duinenzand.

Vóór we het laatste stuk van de wandeling begonnen hebben eerst nog een hongerige Noorderbuur geholpen. Toen ze ons vroeg of er even verder wat te eten viel moesten we haar teleurstellen. We hebben haar dan meer een goeie soldatenkoek gegeven. Het meisje was ons enorm dankbaar.

Een uur later wisten we waarom ze er zo moe uitzag. Op en neer door de duinen met veel los zand … dat was behoorlijk werken. Gelukkig kregen we af en toe van die prachtige panorama’s te zien. Op het einde van de wandeling werden we zelfs, tot twee keer toe, beloond met herten.

We hebben wel besloten om morgen géén wandeling te maken maar wel een stadsbezoekje te doen. We moeten toch even bekomen van de inspanningen.

Veere

Het was alweer een maand geleden dat we, na twee lange zomermaanden, op vakantie waren geweest. Hoog tijd om nog eens te vertrekken.

Vanochtend op tijd in Peulis vertrokken, zonder één meter file op de Antwerpse Ring richting Bergen Op Zoom om dan naar Zeeland te rijden.

Op deze eerste dag was Veere onze bestemming.

Het dorpje zelf is niet bijzonder groot ook al telt de gemeente bijna 22.000 inwoners. De gemeente bestaat wel uit meerdere dorpen waaronder Mariekerke, Valkenisse, Westkapelle, Serooskerke, Vrouwenpolder en Domburg (waar ook het gemeentehuis is gevestigd).

De omgeving is echter bijzonder mooi om te wandelen. Kreken en bossen wisselen elkaar af. Je kan er zelfs via een heuse touwbrug het water oversteken (ook al gaat dat dan, zoals bij mij, met knikkende knieën).

Na ruim 11,5 km stappen waren we terug in het centrum van Veere.

Een heel geslaagde eerste dag.

Duur

In mei 2019 zullen The Eagles hun tour starten in het Sportpaleis. Ik kan daar bij zijn als ik wil, ik krijg zelfs voorrang op andere klanten omdat ik al eerder tickets voor hun concerten kocht. En ook al heeft Conny deze supergroep nog niet gezien … we gaan niet.

Enerzijds omdat The Eagles niet meer The Eagles zijn maar vooral omdat de tickets verschrikkelijk veel geld kosten. Van 73 euro tot 168 euro … en dan heb je niet eens comfortabele stoeltjes om op te zitten.

Neen hoor, dat hoeft niet voor ons. Dan gaan wij liever eens naar zaal Trix om nieuwe groepen te leren kennen. Dat hebben we gisteren nog eens gedaan.

Op het programma in Trix Bar stonden Drum Drum Dance Dance en The Sherlocks.

Drum Drum Dance Dance is een Antwerpse Indierock/Garagerock band. Het trio werd in 2017 geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Winnen deden ze niet (dat deden onder andere Tamino en The Lighthouse) maar ik vond het wel jammer dat ze maar een halfuurtje speelden. Dat had best wel wat langer mogen duren.

DDDD

The Sherlocks was eigenlijk de groep waarvoor we gingen. Die waren ons ook totaal onbekend maar voor 13 euro (jawel … DERTIEN euro) kan je wel een risico nemen. En het heeft geloond want zij waren nog beter dan DDDD. De groep bestaat uit tweemaal twee broers (en buurjongens): Kiaran Crook – Lead Vocals/Rhythm Guitar, Josh Davidson – Lead Guitar, Andy Davidson – Bass en Brandon Crook – Drums.

sherlocks

Ook dit optreden had best langer mogen duren maar het feit dat het om 10u gedaan was had ook zijn voordelen. Dan kan je immers vroeger gaan slapen. Het was vandaag tenslotte “werkendag”. Die 13 euro waren trouwens uitstekend besteed.