Lente

Ik weet niet hoe het komt maar die weekends vliegen tegenwoordig voorbij.

Na een namiddagje “puinruimen” in de tuin van Conny trokken we gisterenavond naar CC Zwanenberg in Heist op den Berg.

Daar waren Jan De Smet en Bert Blommen te gast. Samen zijn ze in de platenbakken van de kringloopwinkels in Vlaanderen gedoken. Bert vertelt sappige verhalen over artiestennamen en vieze platenhoezen, Jan maakt van sommige afschuwelijke liedjes mooiere versies à la Bob Dylan of John Lee Hooker.  Het was de première van hun voorstelling en je zag inderdaad dat ze nog een beetje meer op elkaar moeten inspelen maar het was een heel leuke avond.

kringwinkel

Vandaag hebben we dan een rustige wandeling doorheen het Land van Nete & Aa gemaakt. En daar waren we niet alleen. Massa’s wandelaars en fietsers gezien onderweg. Enkele mooie foto’s gemaakt ook.

Tiegemberg

Men zegt dat mooie liedjes niet lang duren. Wel … verlengde weekends ook niet, zelfs al zijn ze verlengd.

Hoewel we gerust nog een week wilden blijven moesten we vanochtend alweer uitchecken bij het Ibis Hotel in Kortrijk. Recht naar huis rijden deden we evenwel niet. We reden eerst nog naar Ingooigem voor onze tweede wandeling. Een wandeling die trouwens ook uit het boek 75 wandelingen in Vlaanderen komt.

Deze keer bracht de wandeling ons naar Ingooigem om vandaar naar de Tiegemberg te trekken. Ik denk dat we die Tiegemberg van alle kanten hebben beklommen, behalve van de binnenkant. Maar het was wel telkens de moeite waard want de uitzichten waren elke keer weer prachtig. Net zoals het weer trouwens.

Maar ja … het zit er dus weeral op. Heel jammer maar anderzijds is het goed nieuws want nu kunnen we aftellen naar onze volgende uitstap en die zal er sneller zijn dan we denken. In april trekken we immers naar Zuid Limburg voor een midweekje aan de Cauberg.

En om bezig te blijven hebben we vandaag almaar vast een midweekje in de Ardennen geboekt in de laatste week van juni. We blijven dit jaar dus trouw aan het motto dat je niet ver moet gaan om mooie dingen te zien.

Niet wandelen op een lentedag

Elke keer dat we op vakantie gaan, of het nu voor twee weken is of voor een midweek of, zoals deze keer, voor een verlengd weekend … we proberen altijd minstens één niet-wandeldag in te lassen. Een niet-wandeldag waarop vaak meer kilometers worden afgelegd dan op een wandeldag maar dat is bijzaak.

Vandaag kozen we voor een stadswandeling door Kortrijk. Onze gids was een brochure rond de metamorfose van de stad op architecturaal gebied. Op deze route krijg je zowel de oude beschermde monumenten als mooie voorbeelden van stadsvernieuwing te zien.

Zo passeerden het Begijnhof, de Broeltorens en enkele kerken de revue maar ook de nieuwe bruggen over de Leie en bijvoorbeeld het Budapark.

Omdat we hier en daar een wegwijzer hadden gemist hadden we geen 4.3 km op onze teller maar bijna 12km. Maar het was een heel mooie wandeling en Kortrijk heeft me aangenaam verrast. Onderweg hebben we ook een bezoekje gebracht aan Kortrijk 1302, een interessant museum met audiogids en ook een leuke film met Michaël Pas, Kurt van Eeghem en Vic De Wachter over de feitelijke Guldensporenslag en hoe die door de jaren heen  eigenlijk is misbruikt.

Aflsluiten deden we de wandeling in het Huis van de Grootjuffrouw in het Begijnhof. De Grootjuffrouw was destijds de abdis van het Begijnhof en in haar huis is nu een heel gezellig koffiehuisje gevestigd.

Een heel fijne dag hebben we zonet afgesloten met een heerlijke Trio van Pasta in Da Franco, een aan te raden restaurant op de Grote Markt.

Tussenuit

Het was alweer geleden van 2 november dat we er nog eens een paar dagen tussenuit waren geweest. Als je dan een Bongobon voor een weekendje weg krijgt dan mag je die niet oud laten worden en neem je een vrijdag verlof zodat je een verlengd weekend hebt.

Vóór we aan ons weekend begonnen zijn we gisteren nog eens naar Heist op den Berg gereden waar de Canadese folkgroep Còig op ons wachtte. De groep was een nobele onbekende maar als folk valt zelden tegen. En voor 13 euro mag je al wel eens een (berekend) risico nemen. Al bij het eerste nummer verdween alle twijfel en de volgende twee uur zijn voorbij gevlogen. Heel goed optreden, zeker voor herhaling vatbaar.

coig

Vandaag trokken we dan richting West-Vlaanderen, meer bepaald naar de stad van Vincent en Stefaan … Kortrijk. Onze eerste halte was Kooigem, deelgemeente van Kortrijk waar we een wandeling door het Land van Mortagne gingen doen.

Het weer was zalig, de omgeving was prachtig, het was er heerlijk stil en rustig … kortom alles was aanwezig om een rustgevende wandeling van ruim 12 km te doen. De zoveelste wandeling uit ons wandelboek Vlaanderen en het was weer een voltreffer.

Ondertussen zitten we in ons hotel na een heerlijke maaltijd in Café Rouge. Moe maar voldaan zeg maar. Nagenieten van een geweldige dag.

L’Affaire Dreyfus

Kan een verhaal waarvan je het einde al kent spannend zijn?

Sommige mensen zullen zeggen van niet maar ik vind van wel . Ik heb dat ook met films. Apollo 13 is daar een voorbeeld van. En ook het boek dat ik net heb uitgelezen.

In De Officier vertelt Robert Harris het verhaal van Georges Picquart, een officier van de Franse geheime dienst die in eerste instantie heeft meegeholpen met de arrestatie van Alfred Dreyfus op 15 oktober 1894. Aan de basis lagen enkele documenten waaruit blijkt dat hij spioneerde voor de Franse aartsvijand … Duitsland. Dreyfus was Joods en werd tijdens een openbare ceremonie op 5 januari 1895 uit zijn rang gezet. Zijn insignes werden hem afgenomen, zijn zwaard werd gebroken. Daarna werd hij veroordeeld en levenslang verbannen naar Duivelseiland.

Picquart wordt bevorderd en wordt hoofd van de Geheime Dienst. Gaandeweg komt hij tot de vaststelling dat het “onomkeerbaar” bewijs op basis waarvan Dreyfus werd veroordeeld toch niet zo “onomkeerbaar” is. Blijkbaar heeft de legertop één en ander zelf gefabriceerd. Hij ontdekt wie de echte spion is en stelt alles in het werk om de veroordeling van Dreyfus ongedaan te maken.

Dat is echter niet zo eenvoudig als hij denkt. Hij wordt tegengewerkt en wordt zelf opgesloten in de gevangenis. Ook andere Dreyfusards als Emile Zola (J’accuse), Georges Clemenceau (de latere president) gaven Dreyfus hun steun.

Uiteindelijk zal Dreyfus op 19 september 1899 gratie krijgen en worden vrijgelaten. Pas 7 jaar later, op 12 juli 1906 wordt hij volledig vrijgesproken van de hem ten laste gelegde aanklachten.

Harris vertelt de hele Affaire Dreyfus op zo’n manier dat het leest als een spannende thriller. Het is in ieder geval een aanrader voor liefhebbers van geschiedenis.

harris officier

Blijspel in drie bedrijven

Het gaat niet goed met Voet Producties. Hun laatste stuk was een flop en voor het nieuwe stuk ziet het er evenmin goed uit. De hoofdrolspelers willen niet meer tekenen en de sponsors haken ook af. Als daar niets aan verandert dan ziet er ook slecht uit voor de butler, James, en voor de personal assistent Juffrouw Kortebeen.

Ook al kunnen ze elkaar niet luchten, ze zullen moeten samenwerken om het boeltje te redden. Zullen ze er in slagen om steracteurs zoals Janine Lisschoeps en Kevin Johnson te overtuigen om in het nieuwe project te stappen zodat John Rijkaard 100.000 euro zal investeren in de nieuwe productie?

“What’s Up James”, een blijspel in drie bedrijven, was gisteren onze jaarlijkse afspraak met de Toneelgroep Oud KLJ Vorselaar, één van de twee amateurtoneelgezelschappen in ons dorp. Een BAFTA zullen ze nooit krijgen maar je hebt wel een gezellige avond uit voor een prijsje.

james

In Venetië hebben ze dan weer andere problemen. Daar heeft de kapitein van de M.S. Urbino teveel succes, vooral bij de vrouwen dan. Daar is Senator Delacqua helemaal niet opgezet. Hij bedenkt een plan waarbij hij zijn vrouw Barbara zal laten ontvoeren en tijdelijk wegbrengen naar Murano. De kapitein laat echter zijn eerste stuurman, Caramello ingrijpen om zo Barbara naar het schip te brengen.

Ondertussen heeft Barbara er al voor gezorgd dat Annina, visverkoopster en geliefde van Caramello haar plaats inneemt zodat zij zelf met haar neef kan gaan stoeien. Delacqua heeft op zijn beurt zijn kokkin Ciboletta ingeschakeld om de kapitein zover te krijgen dat hij de Senator een plaatsje in de raad van bestuur van de rederij krijgt.

Dit alles speelt zich af in de nacht van Carnaval, één van de dé hoogtepunten van het jaar in Venetië.

Een Nacht in Venetië is een operette van Johann Strauss jr en werd deze namiddag, volledig in het Nederlands, gebracht door het Vlaams Muziek Theater in CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg. Eigenlijk is het ook gewoon een blijspel in drie bedrijven, maar dan eentje dat drie uur duurt en waarin wordt gezongen. Héél goed gezongen trouwens en ook nog begeleid door een heel goed live orkest.

Ik had mijn moeder al wel eens meegenomen naar een Operette Gala van het VMT maar dit was toch even wat anders. Mijn allereerste operette en ik moet toegeven dat het heel goed meegevallen is. Moeder vond het héél goed en dat was toch de belangrijkste reden om naar Heist te rijden vandaag.

venetie

Sherlock

Omdat het echt geen weer was om te gaan wandelen hebben we gisteren aan indoorwandelen gedaan. In Flander’s Expo in Gent was het immers Fiets- en Wandelbeurs. Aangezien Conny en ik dit jaar geen lange vakanties plannen maar eerder voor shortbreaks, midweeks of verlengde weekends kiezen, was dat de ideale gelegenheid om ideetjes op te doen. Dat is trouwens vrij goed gelukt.

’s Avonds stond er een bezoekje aan CC ’t Schaliken in Herentals op het programma voor een lezing over Sherlock Holmes. Die werd gegeven door stand-up comedian Vitalski, filosoof en hoogleraar wijsbegeerte Johan Braeckman en wiskundige, filosoof en emeritus hoogleraar logica en wetenschapsfilosofie Jean Paul van Bendegem.

sherlock holmes

Elk van uit hun specialiteit hebben een lezing gegeven over Sherlock Holmes en zijn geestelijke vader Sir Arthur Conan Doyle. Soms serieus, vaak met een knipoog maar altijd interessant. Dit moet de beste 10 euro zijn die we ooit hebben uitgegeven.

Vandaag hebben we geprofiteerd van het aangename weer om nog eens een wandelingetje te maken in en rond Peulis. De wolken waren weer echt genietbaar.

Uitdovende ster

scabsSterren komen, sterren gaan, alleen Elvis blijft bestaan.

Gisteren hebben we helaas moeten zien hoe één van die sterren stilletjesaan aan het uitdoven is. Ik heb het dan over Willy Willy, gitarist van The Scabs.

Die zijn momenteel bezig aan een theatertournee rond jaar 40 Scabs. Waar die veertig vandaan komt weet ik niet echt. In 2010 hebben ze hun 30ste verjaardag gevierd met een groot verjaardagsconcert in de Lotto Arena. Dat zou betekenen dat ze in 1980 zijn opgericht en nu dus 39 jaar bestaan.

Op hun eigen website staat dan weer dat ze in 1981 begonnen zijn. Dat staat trouwens ook op Wikipedia als oprichtingsjaar maar daar staat ook dat ze in 2007 drie reünieconcerten gaven ter gelegenheid van hun 25ste verjaardag. Enfin … we zullen het er maar op houden dat ze goed zijn in muziek maar slecht in wiskunde.

In muziek zijn ze gelukkig wel heel goed. Voor de theatertournee (wat ervoor zorgde dat Het Depot plots enkel zitplaatsen had) hebben ze hun nummers een beetje herwerkt. Vaak valt dat heel goed mee, bij sommige nummers zoals Matchbox Car en Is This Life, vond ik het minder geslaagd. Andere topnummers zoals Four Aces, Time en Hard Times zijn sowieso al iets rustiger.

Willy Willy heeft maar enkele nummers meegespeeld. In juni vorig jaar werd bij hem kanker vastgesteld. In Het Laatste Nieuws zei hij : “Mensen vragen me soms waarom ik nu, net na de ­diagnose, meer dan ooit wil doorgaan. Maar wat moet ik doen? In mijn bed gaan liggen? Luister, ik heb kanker, zoals zoveel mensen, en daarom wil ik nog zo veel mogelijk genieten. En mijn werk is mijn passie, dus een volle agenda maakt me gelukkig. Ik zal er dus bij zijn tijdens die tour van The Scabs. En daarna wil ik met The Voodoo Band naar de festivals. Ik heb geen enkele reden tot klagen. Ik geniet met volle teugen van het leven, en ­samen met mijn partner Michèle blijf ik erin ­geloven.”

Het is misschien lelijk om te zeggen maar hij zag er niet gezond uit. Het lijkt er op dat die vreselijke ziekte hem toch meer heeft vermoeid dan gedacht. Hij kreeg uiteraard een warm en welgemeend applaus en het strekt The Scabs tot eer dat ze hem dit eresaluut geven maar als we echt eerlijk zijn dan zouden ze hem beter laten rusten. Echt gitaar spelen zit er niet meer in, het zingen verging hem ook niet goed en ik had er eigenlijk medelijden mee. Ik zou hem liever herinneren als die Vlaamse Keith Richards die ik in 2013 nog op Suikerrock zag spelen (zie foto’s hieronder).

Het lijkt er trouwens op dat spelen bij The Scabs niet goed is voor de gezondheid. Ex-Scabbers Berre Bergen en Fonne Sijmons hebben ons ook al te vroeg verlaten.