Druk

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Alweer een goed gevuld weekend achter de rug maar voor het eerst in weken is er niet in de tuin van Conny gewerkt.

Gisteren waren we al wel vóór negen uur onderweg naar Eindhoven. Daar vond immers het Brabants Stripspektakel plaats. Deze stripbeurs was vroeger één van mijn favorieten. Toen vond ze echter plaats in het laatste weekend van Augustus en moest ik er voor naar Valkenswaard.

Toen namen nieuwe organisatoren het over en zij verplaatsten de beurs naar het eerste weekend van september, een weekend dat ik meestal in Engeland vertoefde.

Dit jaar kreeg ze echter een nieuwe datum en een nieuwe locatie waardoor ik toch nog eens kon gaan. Terwijl ik me rustig doorheen de dozen en dozen met stripverhalen werkte genoot Conny van een smakelijk Latte en een paar hoofdstukken op de “-reader.

Ik had gehoopt om ook naamgenoot Charel Cambré te ontmoeten maar hij blijkt geen ochtendmens te zijn. Jan Bosschaert en Jean-Pol waren er wel.

Na de beurs die we toch weer enkele pareltjes heeft opgeleverd zijn we naar Postel gereden om een mooie wandeling te maken in en rond de Abdij. Postel is al sinds de 12de eeuw de thuisbasis van deze Norbertijnerabdij. Je kan er abdijkaas en gigantisch grote broden kopen maar je kan er dus ook heel mooi wandelen. Wij kozen voor de wandeling van 6,5 km.

Ook vandaag werd er gewandeld maar dan in het Molenbos in Grobbendonk, met een drankpauze in Den Herberg van Bartel Van Riet.

Kortom een goed weekend geweest voor De Roze Mars ten voordele van Pink Ribbon.

De Riviermoorden

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Terwijl Commissaris Bruno Somers van de Lierse politie samen met zijn vrouw Sonja geniet van een cruise op de Seine, heeft zijn partner Hoofdinspecteur Paul de Winter het druk met het oplossen van een werfdiefstal.

Nog maar net terug vanuit Parijs wordt commissaris Somers gevraagd om terug te keren naar de Lichtstad. Deze keer niet voor zijn plezier maar wel om een onderzoek uit te voeren naar de moord op Nadja van de Vijver.

Eerst was gedacht dat ze het slachtoffer was van een terroristische aanslag die eerder die dag plaats had gevonden maar het is wel degelijk moord.

Het duo Somers en De Winter lossen de zaak op maar krijgen onmiddellijk daarna een oude zaak op hun bureau gegooid die veel gelijkenissen vertoont. Deze keer vond de cruise echter plaats op de Rijn en niet de Seine. En hoewel de twee zaken op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben zijn ze toch gelinkt.

Om af te sluiten lossen ze nog een derde moord aan het water op maar deze keer veel dichter bij huis … het Netekanaal in Emblem.

De Riviermoorden is de 10de politiethriller in de reeks “Somers en De Winter” van Ludo Geluykens en heeft de typische kenmerken van deze Ranstse schrijver : eenvoudige plot, vlot leesbaar en, voor streekgenoten, heel herkenbare plaatsen. Zo ben ik vanavond tijdens mijn wekelijks jogging in Lier enkele plaatsen uit het boek gepasseerd.

Zoek je vlotte literatuur voor op de trein of op reis … koop een paar boeken van Ludo Geluykens.

riviermoorden

De Golfmoorden

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Aan de rand van golfterrein Bossenstein in Broechem wordt het levenloze lichaam van Ivo Schaessens gevonden. Commissaris Bruno Somers (ook een beginnend golfer) en Hoofdinspecteur Paul de Winter van de Lierse politie moeten in het golfmilieu op zoek naar de moordenaar.

Hun speurtocht brengt hen onder andere naar Ranst en Edegem. De moord is nog maar net opgelost of een tweede golfmoord vindt plaats, deze keer in Westende aan de kust. Op het eerste zicht hebben de twee moorden niks met elkaar te maken maar misschien is het toch zo dat schijn bedriegt?

Er gebeuren op de verschillende golfcourses in ieder geval veel zaken die niks met golf te maken hebben.

ludoDe Golfmoorden is de negende politiethriller in de reeks Somers en De Winter van Ludo Geluykens. Net zoals in zijn andere boeken weet Geluykens hier een vlot verhaal te vertellen. De Nobelprijs voor literatuur zal hij nooit ontvangen maar het zijn uitermate prettige boeken om te lezen.

Het feit dat het zich afspeelt in de streek die ik goed ken zal ook wel helpen. Als ik met de fiets ga werken (niet dat ik dat veel doe hoor) dan passeer ik bijvoorbeeld dat golfterrein. Broechem, Ranst, Oelegem, Zandhoven, Viersel … ik passeer er vaak.

Ondertussen ben ik aan de 10de thriller bezig … De Riviermoorden.

golfmoord

Buien of Grillen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Met de Mei-se buien of grillen in het achterhoofd zijn we vandaag maar niet te ver weg gaan wandelen. Beter nog … voor mij was het een thuismatch en voor Conny dus een half-thuismatch.

Het gaf ons ook de gelegenheid om de Vraaliewandeling van 1 juni nog eens te verkennen. Die vindt dit jaar immers in Vorselaar plaats maar daarover later meer.

Het was een vrij fotogenieke wandeling, mede dankzij de dramatische wolken. Niets zo mooi als een bewolkte hemel. Zelfs donkere donderwolken zijn dan mooi om te zien.

Het geluk was met ons want 9,75 km gestapt en geen druppel regen gehad. Nog geen minuut nadat we thuis waren viel de regen en de hagel met bakken uit de hemel.

Toch wel een beetje tegenslag ook want de brasserie waar we wilden gaan eten op 1 juni is dan gesloten. Dat wordt dus zoeken naar een alternatief.

Lage Landen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Weet je wat eigenlijk een dom idee is?

Op een dag dat KV Mechelen de finale van de beker speelt tegen AA Gent met de trein van Mechelen naar Gent rijden. Ik  overdrijf een beetje hoor. Want het was in beide steden wel druk, de tentoonstelling waarvoor we naar Gent reden, had er geen last van.

Maar we vertrokken dus vrij vroeg vanuit de Maneblussersstad met de trein naar de Stroppenstad. Bij vertrek werden we omringd door Rood-Gele truien, sjaals en mutsen. Bij aankomst evenveel truien, sjaals en mutsen maar dan Blauw-Wit.

Wij trokken ons er niks van aan en wandelden op ons gemak naar het Sint-Pietersplein waar 4,5 uur vóór de aftrap toch al supporters rondhingen. De Sint-Pietersabdij was gelukkig open zodat we niet tevergeefs de verplaatsing hadden gemaakt.

Doel van onze reis : Lang leve de muziek, een expositie over 60 jaar liedjes uit de lage landen. Een overzicht van de Nederlandstalige muziek in al zijn facetten. Veel foto’s en memorabilia, veel muziek ook die je via de audioguide kon beluisteren maar het waren vooral de verhalen van Jan Delvaux (van Belpop Bonanza) die het een heel boeiende tentoonstelling maakten.

Mocht je nog niet geweest zijn, haast je dan want het is echt de moeite waard.

Na het bezoek aan de tentoonstelling, kwamen we tot de vaststelling dat we toch behoorlijk meer tijd dan verwacht waren binnen geweest. We wilden nog verder gaan naar het Dr. Guislainmuseum en eventueel nog even kijken of we een koffie konden krijgen bij mijn neef maar daarvoor hadden we eigenlijk niet echt de tijd meer. Bovendien wilden we graag de voetbaldrukte ontwijken, zowel in Gent als in Mechelen.

Geen probleem, we hebben weeral een reden om nog eens terug te gaan naar Gent.

Het Elfde Gebod

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Mike, Sidney, Frits, Pier, Matthijs, Poppe, Cees, Charles, Philip en René moeten onverwacht afscheid nemen van Floris, de gangmaker van hun studentensociëteit Magistra ’79.

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar wat zal er nu gebeuren met het Elfde Gebod? Zo goed als niemand weet af van het bestaan van de afspraak die ze in 1979 hebben gemaakt met een oudere dispuutgenoot die hen heeft geholpen met het in de doofpot steken van een ongeval.

Dat ongeval vond plaats tijdens de nacht van hun ontgroening. Een jonge vader verloor er zijn leven.

Wat begon als hulp aan een jonge weduwe blijkt al snel te zijn overgegaan in chantage. Elk lid van de vriendenclub lijkt op zijn eigen manier te zijn omgegaan met dit geheim. De ene al beter dan de andere. Vast staat wel dat het hun leven heeft veranderd en dat het overlijden van Floris dat nog eens zal doen.

Het Elfde Gebod is het tweede boek van Jacqueline Hoefnagels en Santje Kramer. De ene is eindredacteur en tekstschrijver, de andere is televisie- en campagnemaker. Het is zo’n boek dat ik ergens voor een prikje heb meegenomen en dat een echte meevaller blijkt te zijn. Het is geen whodunnit want dat is van in het begin duidelijk. Het is wel een intrigerend verhaal over mensen, mensen met hun goeie kanten en slechte kanten.

Ik ben niet echt een superfan van dit genre maar dit vond ik echt wel een leuk boek dat ik iedereen kan aanraden.

Sinds vandaag zit ik terug in Lier en omstreken met De Golfmoorden, het negende boek rond het Lierse politieduo Somers & De Winter van Ludo Geluykens.

elfde gebod

Dead Man Ray

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Bijna maar nog niet helemaal.

Gisteren zijn we nog maar eens naar de AB in Brussel getrokken. Daar stonden op het podium : Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter van Belle. Samen vormen ze Dead Man Ray. Deze groep, opgericht in 1998 en gestopt in 2002 is namelijk terug bijeengekomen. Ze hebben met Over zelfs een nieuwe CD uit.

In tegenstelling tot vorige week, bij Joe Jackson, was het nu niet vechten voor een zitplaats. De drie mensen die naast ons zaten te eten in de AB Resto waren ons voor en waren eerst binnen. Zij kozen echter voor een staanplaats op de eerste rij. Terwijl Conny onze jassen gaat wegbergen in een kluisje probeer ik altijd twee zitplaatsen te veroveren, liefst op de eerste rij. Dat lukte gisteren probleemloos.

Om stipt 20u30 begonnen de heren eraan. Na vier oude nummers, van elke vorige elpee eentje (waaronder ook het nummer met de veelzeggende titel “Kind + Gezin” hebben ze hun nieuwe CD integraal gespeeld. Ik vind dat altijd moedig. Ze zouden gerust kunnen teren op hun ouder werk maar om dan zo maar de nieuwe CD integraal te spelen, dat vind ik dus moedig. Als bisnummer volgden nog drie oudere nummers maar wij zijn dan rustig naar de trein gestapt.

De CD mag er trouwens zijn hoor. Sommige nummers waren heel mooi. Het was er ook aan te horen dat de heren dit doen omdat ze er plezier in hebben en niet omdat ze het “moeten”. En het was echt wel Dead Man Ray die op het podium stonden, niet Daan met enkele vrienden. Het was echt een heel geslaagd concert.

Vóór de zomervakantie begint doen we nog 3 concerten (Trixie Whitley, Guido Belcanto en Mark Knopfler) en 2 festivals (Werchter Boutique en dag 3 van Graspop).

deadmanray

Jong (en minder jong) leven

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De Lente en Pasen … beide staan eigenlijk symbool voor het nieuwe leven maar ook een beetje voor afscheid van het oude leven (de winter).

Ik heb het wel vrij gepast gevierd. Zaterdag hebben Conny en ik het einde gevierd van de twee tuinhuizen die bij Conny in de tuin stonden. Het heeft ons een paar zaterdagen gekost maar er is nu ruimte voor iets nieuws.

Gisteren, op Pasen dus, ben ik met mijn moeder naar het Westvlaamse Tielt. Daar vierde een jeugdvriend van haar zijn 60ste huwelijksverjaardag en daar offer ik graag mijn vrije zondag voor op. Zowel de gastheer en gastvrouw als mijn moeder hebben er enorm van genoten en ik heb smakelijk gegeten … WinWin toch?

Ook vandaag is er heel smakelijk gegeten maar deze keer moest ik niet zo ver rijden. Boortmeerbeek ligt nets iets dichterbij dan Tielt. In de voormiddag hebben we, net als gisterenavond, nog een mooie lentewandeling gemaakt door Peulis en Rijmenam. Als die bloesems en knoppen, lammetjes in de weide, paardenbloemen in de wei en vogeltjes die zingen. Het leven kan soms mooi zijn.

Na de wandeling trokken we dan met z’n allen naar Silo’s in Boortmeerbeek waar enkele verjaardagen werden gevierd en waar, alweer, smakelijk werd getafeld.

Terug in Vorselaar ben ik dan nog effe naar een wei in de buurt gefietst omdat daar toch zooooooo’n schattige paardjes staan. Die moesten op de gevoelige plaat, allez … op het geheugenkaartje.

 

Joe en de trappenzitters

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Concerten van zangers of groepen waar we in de jaren ’80 fan van waren zijn altijd een risico. Tot dusver hebben wij nog geen echt slechte ervaringen gehad, met uitzondering van Paul Young eind vorig jaar. Al valt het andere keren bijzonder goed mee, denken we maar terug aan het fantastische concert van Kim Wilde in de Roma twee weken later.

Toch trok ik maandag met een dubbel gevoel naar de AB in Brussel. Op het programma stond Joe Jackson. Het kon wat mij betreft twee kanten uit … of het zou heel goed zijn of het zou barslecht zijn. Neem daarbij dat hij toch wel een beetje een reputatie heeft van arrogant te zijn. Neen … echt gerust was ik er niet in.

Vóór het concert hebben we onze gebruikelijke hap in de AB Resto gegeten. Dan zijn we net iets zeker van onze zitplaatsen omdat we langs “het achterpoortje” binnen kunnen. We waren echter niet alleen met dat idee.

Terwijl Conny en haar collega Ann de jassen en dergelijke in de kluisjes gingen stoppen trok ik een spurtje naar boven. Voor de eerste rij was ik niet snel genoeg maar ik wist toch 4 plaatsen te versieren (de broer van Ann kwam immers later). Om tien over zeven waren nagenoeg alle 184 zitplaatsen bezet.

Tegen acht uur liep het beneden ook goed vol en dan begon er iets waar ik absoluut een hekel aan heb … de trapzitters. Bij ons vorige concert in de AB was daar geen sprake van. Men moest nog maar naar de trappen kijken of je werd er al weggejaagd. Maar maandag niets van dat alles. Gevolg? een overvolle trap en een Luc wiens concertbelevenis voor een deel verpest was.

Gelukkig was er Joe Jackson die veel heeft goedgemaakt. Vanaf het eerste nummer wisten we al dat het goed zou zijn en dat was twee uur later nog altijd zo. Enkele klassiekers, enkele oudere nummers die minder klassiek waren maar wel heel goed en ook nieuw werk. Zijn stem heeft wel een beetje aan kwaliteit ingeboet maar dat ving hij heel goed op door een toontje lager te zingen.

Zet daar nog 3 fantastische muzikanten bij en je hebt een geslaagde avond gehad (met uitzondering uiteraard van die egoïstische trappenzitters).

jj

Gerwin

walkingwithlucEen reactie plaatsen

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.