Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Niet wandelen op een lentedag

Elke keer dat we op vakantie gaan, of het nu voor twee weken is of voor een midweek of, zoals deze keer, voor een verlengd weekend … we proberen altijd minstens één niet-wandeldag in te lassen. Een niet-wandeldag waarop vaak meer kilometers worden afgelegd dan op een wandeldag maar dat is bijzaak.

Vandaag kozen we voor een stadswandeling door Kortrijk. Onze gids was een brochure rond de metamorfose van de stad op architecturaal gebied. Op deze route krijg je zowel de oude beschermde monumenten als mooie voorbeelden van stadsvernieuwing te zien.

Zo passeerden het Begijnhof, de Broeltorens en enkele kerken de revue maar ook de nieuwe bruggen over de Leie en bijvoorbeeld het Budapark.

Omdat we hier en daar een wegwijzer hadden gemist hadden we geen 4.3 km op onze teller maar bijna 12km. Maar het was een heel mooie wandeling en Kortrijk heeft me aangenaam verrast. Onderweg hebben we ook een bezoekje gebracht aan Kortrijk 1302, een interessant museum met audiogids en ook een leuke film met Michaël Pas, Kurt van Eeghem en Vic De Wachter over de feitelijke Guldensporenslag en hoe die door de jaren heen  eigenlijk is misbruikt.

Aflsluiten deden we de wandeling in het Huis van de Grootjuffrouw in het Begijnhof. De Grootjuffrouw was destijds de abdis van het Begijnhof en in haar huis is nu een heel gezellig koffiehuisje gevestigd.

Een heel fijne dag hebben we zonet afgesloten met een heerlijke Trio van Pasta in Da Franco, een aan te raden restaurant op de Grote Markt.

Veere

Het was alweer een maand geleden dat we, na twee lange zomermaanden, op vakantie waren geweest. Hoog tijd om nog eens te vertrekken.

Vanochtend op tijd in Peulis vertrokken, zonder één meter file op de Antwerpse Ring richting Bergen Op Zoom om dan naar Zeeland te rijden.

Op deze eerste dag was Veere onze bestemming.

Het dorpje zelf is niet bijzonder groot ook al telt de gemeente bijna 22.000 inwoners. De gemeente bestaat wel uit meerdere dorpen waaronder Mariekerke, Valkenisse, Westkapelle, Serooskerke, Vrouwenpolder en Domburg (waar ook het gemeentehuis is gevestigd).

De omgeving is echter bijzonder mooi om te wandelen. Kreken en bossen wisselen elkaar af. Je kan er zelfs via een heuse touwbrug het water oversteken (ook al gaat dat dan, zoals bij mij, met knikkende knieën).

Na ruim 11,5 km stappen waren we terug in het centrum van Veere.

Een heel geslaagde eerste dag.

Illegaal

Het is een afgezaagd cliché maar het is helaas wel waar : mooie liedjes duren echt niet lang. Zo is er vandaag ook een einde gekomen aan een heel gezellige vakantie in Engeland.

Gisterenochtend vroeg opgestaan en ook vroeg een laatste Full English gegeten (althans voor mij, Conny is niet zo voor worstjes of witte bonen in tomatensaus of champignons of gestoofde tomaten of eieren om half acht ’s ochtends) om dan ook vroeg te kunnen vertrekken naar Hull om daar de Pride of Bruges te nemen.

De drie uur durende rit verliep heel rustig, ondanks de regen die we onderweg kregen. Rond de middag waren we in Hull wat ons de gelegenheid om enerzijds nog wat rond te kuieren door de oude stad en anderzijds nog een paar winkels te bezoeken.

Rond een uur of vier waren we door de check-in. Werden we er toch wel uitgepikt voor een random security check zeker. Ze kozen er deze keer zeker de betrouwbare mensen uit want het koppel vóór ons leek me zo’n typisch koppel van gepensioneerde Britten.

Do you carry any weapons or knives or something of the sort on you, Sir?

Waarheidsgetrouw zeg ik dat ik altijd een zakmes in mijn rugzak draag. Bleek toch wel dat mijn soort zakmes (het type dat vastklikt) illegaal is in Engeland en bijgevolg in beslag werd genomen. Vijf keer heeft het de oversteek heen en terug overleefd. Deze keer is het beperkt gebleven tot heen. Ik zal iets anders moeten vinden om een eventueel appeltje te schillen volgend jaar ;-).

De terugreis verliep probleemloos, zowel op ze als op land. Rond 9 uur zagen we de spuuglelijke Belgische kust en rond half tien waren we op weg naar Peulis.

In de namiddag nog even geprofiteerd om een bezoekje te brengen aan het St. Ursula Instituut in O.L.V. Waver (naar aanleiding van Open Monumentendag) maar daarover later meer. Om de vakantie helemaal af te sluiten zijn we nog smakelijk gaan eten (al was dat eigenlijk ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder in augustus).

Het afkicken van de vakantie kan beginnen.

Inhaalbeweging

Het is hier vrij stil maar dat betekent niet dat er niets gebeurt hoor.

Maar wanneer er gemiddeld 5 van de 7 collega’s afwezig zijn door verlof (waarvan één door ziekte) dan heb je ’s avonds niet veel zin om te bloggen.

Afgelopen weekend was trouwens heel druk. Vrijdagavond gaan eten bij een collega-vriendin van Conny, zaterdag een uitstapje naar Antwerpen met bezoek aan Antwerp Photo en ’s avonds nog even naar Rijmenam gefietst om een paar optredens van Rijmrock mee te pikken. Op zondag stond er dan weer het Belgisch Kampioenschap Retrokoers op het programma.

Maar eerst zaterdag. In het Loodswezengebouw aan de Tavernierkaai, vlakbij het MAS werden immers vier fototentoonstellingen tegelijkertijd georganiseerd. Het gebouw staat al een tijdje leeg maar is tijdelijk terug opengesteld.

De tentoonstelling Iconobelge toont het werk van een dertigtal Belgische fotografen. Een heel gevarieerd aanbod van foto’s. Met Architecture of Density en Tokyo Compression werd het werk van Michael Wolf, een in Japan wonende Duitser, tentoongesteld. De derde tentoonstelling stond in het teken van de Prix Carmignac. Nog tot 2 september wordt het werk van Narciso Contreras getoond. Hij won met zijn reeks Libya : A human marketplace de prijs in 2016. Hij schetst de gruwel van de mensenhandel in het Midden Oosten. Niet zo’n prettig onderwerp maar heel krachtige foto’s.

Het hoofddoel was echter tentoonstelling nummer 4 : Antoon Corbijn 1-2-3-4. Corbijn verwierf wereldwijde faam en bekendheid dankzij zijn foto’s van onder andere Depêche Mode, U2, Nick Cave en de Rolling Stones.

In de kelders van het Loodswezengebouw hingen een vierhonderdtal foto’s. Deze locatie en de manier waarop de tentoonstelling werd opgebouwd op zich maken een bezoek al de moeite waard. Rondlopen in het gebouw is trouwens ook leuk. Verf die afbladdert, een vergeten archiefkast, kamers met 30 stopcontacten … je hebt nog de kans tot eind september om ze te bezoeken. Zeker doen!

Hoppin’ Around goes retro

Vandaag nog eens een thuismatch gespeeld.

Voor de vijfde keer werd immers Hoppin’ Around Goes Retro georganiseerd. Een gratis evenement met een hoop oldtimers en classic cars, enkele retrokraampjes en een paar optredens … kortom een leuke en gezellige namiddag.

Plaats van dit alles was het pleintje van den Heikant. Om vier uur was er een optreden van Sébi Lee die een set van rock ’n roll covers bracht. Jerry Lee Lewis, Elvis en vele anderen passeerden de revue. Hij begeleidde zichzelf op piano of op gitaar. In het begin was het geluid niet echt goed maar na enkele nummers was dat probleem verdwenen.

Het tweede optreden begon pas om 19u wat ons de tijd gaf om even naar huis te gaan en een flinke boterham te eten.

Dat tweede optreden werd verzorgd door The Rusty Nails, een rockabilly groep die ons deed terugdenken aan het geweldige optreden van Brian Setzer vorig jaar in het OLT. Origineel was wel hun versie van Fat Bottomed Girls van Queen. Het lijkt een rare combinatie maar het werkte wel.

Stappen

Vandaag eens niet gewandeld maar wel gefietst. We zijn van Peulis naar Werchter gefietst en terug, kwestie van het parcours al een beetje te verkennen tegen 14 juli.

We zijn immers van plan om met de fiets van Peulis naar TW Classic te rijden. We vermoeden immers dat we met de auto even lang zoniet langer onderweg gaan zijn om de 13 km te overbruggen.

Stappen heb ik de laatste 6 weken immers voldoende gedaan. Samen met 1173 collega’s (op onze maatschappij en bij verschillende makelaars en agenten) hebben we de afgelopen 6 weken immers 156.120.357 stappen gezet, genoeg om 3,4 keer rond de wereld te stappen ofwel 142.837 km.

Samen hebben we zo 20.215 euro bijeen gelopen voor Pink Ribbon. En tegelijkertijd ook mijn suikerspiegel naar beneden gehaald want die staat de laatste tijd heel goed. Dat is ook de reden waarom ik gisteren online een stappenteller heb besteld. Zo’n stappenteller telt immers niet alleen de stappen die je zet, hij zet je ook aan om meer stappen te zetten.

pinkribbon.jpg