Veere

Het was alweer een maand geleden dat we, na twee lange zomermaanden, op vakantie waren geweest. Hoog tijd om nog eens te vertrekken.

Vanochtend op tijd in Peulis vertrokken, zonder één meter file op de Antwerpse Ring richting Bergen Op Zoom om dan naar Zeeland te rijden.

Op deze eerste dag was Veere onze bestemming.

Het dorpje zelf is niet bijzonder groot ook al telt de gemeente bijna 22.000 inwoners. De gemeente bestaat wel uit meerdere dorpen waaronder Mariekerke, Valkenisse, Westkapelle, Serooskerke, Vrouwenpolder en Domburg (waar ook het gemeentehuis is gevestigd).

De omgeving is echter bijzonder mooi om te wandelen. Kreken en bossen wisselen elkaar af. Je kan er zelfs via een heuse touwbrug het water oversteken (ook al gaat dat dan, zoals bij mij, met knikkende knieën).

Na ruim 11,5 km stappen waren we terug in het centrum van Veere.

Een heel geslaagde eerste dag.

Illegaal

Het is een afgezaagd cliché maar het is helaas wel waar : mooie liedjes duren echt niet lang. Zo is er vandaag ook een einde gekomen aan een heel gezellige vakantie in Engeland.

Gisterenochtend vroeg opgestaan en ook vroeg een laatste Full English gegeten (althans voor mij, Conny is niet zo voor worstjes of witte bonen in tomatensaus of champignons of gestoofde tomaten of eieren om half acht ’s ochtends) om dan ook vroeg te kunnen vertrekken naar Hull om daar de Pride of Bruges te nemen.

De drie uur durende rit verliep heel rustig, ondanks de regen die we onderweg kregen. Rond de middag waren we in Hull wat ons de gelegenheid om enerzijds nog wat rond te kuieren door de oude stad en anderzijds nog een paar winkels te bezoeken.

Rond een uur of vier waren we door de check-in. Werden we er toch wel uitgepikt voor een random security check zeker. Ze kozen er deze keer zeker de betrouwbare mensen uit want het koppel vóór ons leek me zo’n typisch koppel van gepensioneerde Britten.

Do you carry any weapons or knives or something of the sort on you, Sir?

Waarheidsgetrouw zeg ik dat ik altijd een zakmes in mijn rugzak draag. Bleek toch wel dat mijn soort zakmes (het type dat vastklikt) illegaal is in Engeland en bijgevolg in beslag werd genomen. Vijf keer heeft het de oversteek heen en terug overleefd. Deze keer is het beperkt gebleven tot heen. Ik zal iets anders moeten vinden om een eventueel appeltje te schillen volgend jaar ;-).

De terugreis verliep probleemloos, zowel op ze als op land. Rond 9 uur zagen we de spuuglelijke Belgische kust en rond half tien waren we op weg naar Peulis.

In de namiddag nog even geprofiteerd om een bezoekje te brengen aan het St. Ursula Instituut in O.L.V. Waver (naar aanleiding van Open Monumentendag) maar daarover later meer. Om de vakantie helemaal af te sluiten zijn we nog smakelijk gaan eten (al was dat eigenlijk ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder in augustus).

Het afkicken van de vakantie kan beginnen.

Inhaalbeweging

Het is hier vrij stil maar dat betekent niet dat er niets gebeurt hoor.

Maar wanneer er gemiddeld 5 van de 7 collega’s afwezig zijn door verlof (waarvan één door ziekte) dan heb je ’s avonds niet veel zin om te bloggen.

Afgelopen weekend was trouwens heel druk. Vrijdagavond gaan eten bij een collega-vriendin van Conny, zaterdag een uitstapje naar Antwerpen met bezoek aan Antwerp Photo en ’s avonds nog even naar Rijmenam gefietst om een paar optredens van Rijmrock mee te pikken. Op zondag stond er dan weer het Belgisch Kampioenschap Retrokoers op het programma.

Maar eerst zaterdag. In het Loodswezengebouw aan de Tavernierkaai, vlakbij het MAS werden immers vier fototentoonstellingen tegelijkertijd georganiseerd. Het gebouw staat al een tijdje leeg maar is tijdelijk terug opengesteld.

De tentoonstelling Iconobelge toont het werk van een dertigtal Belgische fotografen. Een heel gevarieerd aanbod van foto’s. Met Architecture of Density en Tokyo Compression werd het werk van Michael Wolf, een in Japan wonende Duitser, tentoongesteld. De derde tentoonstelling stond in het teken van de Prix Carmignac. Nog tot 2 september wordt het werk van Narciso Contreras getoond. Hij won met zijn reeks Libya : A human marketplace de prijs in 2016. Hij schetst de gruwel van de mensenhandel in het Midden Oosten. Niet zo’n prettig onderwerp maar heel krachtige foto’s.

Het hoofddoel was echter tentoonstelling nummer 4 : Antoon Corbijn 1-2-3-4. Corbijn verwierf wereldwijde faam en bekendheid dankzij zijn foto’s van onder andere Depêche Mode, U2, Nick Cave en de Rolling Stones.

In de kelders van het Loodswezengebouw hingen een vierhonderdtal foto’s. Deze locatie en de manier waarop de tentoonstelling werd opgebouwd op zich maken een bezoek al de moeite waard. Rondlopen in het gebouw is trouwens ook leuk. Verf die afbladdert, een vergeten archiefkast, kamers met 30 stopcontacten … je hebt nog de kans tot eind september om ze te bezoeken. Zeker doen!

Hoppin’ Around goes retro

Vandaag nog eens een thuismatch gespeeld.

Voor de vijfde keer werd immers Hoppin’ Around Goes Retro georganiseerd. Een gratis evenement met een hoop oldtimers en classic cars, enkele retrokraampjes en een paar optredens … kortom een leuke en gezellige namiddag.

Plaats van dit alles was het pleintje van den Heikant. Om vier uur was er een optreden van Sébi Lee die een set van rock ’n roll covers bracht. Jerry Lee Lewis, Elvis en vele anderen passeerden de revue. Hij begeleidde zichzelf op piano of op gitaar. In het begin was het geluid niet echt goed maar na enkele nummers was dat probleem verdwenen.

Het tweede optreden begon pas om 19u wat ons de tijd gaf om even naar huis te gaan en een flinke boterham te eten.

Dat tweede optreden werd verzorgd door The Rusty Nails, een rockabilly groep die ons deed terugdenken aan het geweldige optreden van Brian Setzer vorig jaar in het OLT. Origineel was wel hun versie van Fat Bottomed Girls van Queen. Het lijkt een rare combinatie maar het werkte wel.

Stappen

Vandaag eens niet gewandeld maar wel gefietst. We zijn van Peulis naar Werchter gefietst en terug, kwestie van het parcours al een beetje te verkennen tegen 14 juli.

We zijn immers van plan om met de fiets van Peulis naar TW Classic te rijden. We vermoeden immers dat we met de auto even lang zoniet langer onderweg gaan zijn om de 13 km te overbruggen.

Stappen heb ik de laatste 6 weken immers voldoende gedaan. Samen met 1173 collega’s (op onze maatschappij en bij verschillende makelaars en agenten) hebben we de afgelopen 6 weken immers 156.120.357 stappen gezet, genoeg om 3,4 keer rond de wereld te stappen ofwel 142.837 km.

Samen hebben we zo 20.215 euro bijeen gelopen voor Pink Ribbon. En tegelijkertijd ook mijn suikerspiegel naar beneden gehaald want die staat de laatste tijd heel goed. Dat is ook de reden waarom ik gisteren online een stappenteller heb besteld. Zo’n stappenteller telt immers niet alleen de stappen die je zet, hij zet je ook aan om meer stappen te zetten.

pinkribbon.jpg

druk druk druk

Het was weer bijzonder druk de laatste paar dagen van de Paasvakantie.

Het begon op donderdag. Een paar uur vroeger gestopt op ’t werk zodat ik na een tussenstop in Peulis om Conny op te pikken naar Brussel kon sporen. Daar werden we rond 18u verwacht in de AB Resto voor ons pre-concert-etentje. Op het programma stond George Ezra, de vierentwintigjarige Brit met de stem van de oude neger (en dat is zeker niet negatief bedoeld). De jongen heeft nu eenmaal een heel warme oudklinkende stem.

george ezra

Ik kende hem enkel van naam maar zowel Conny als haar twee dochters zijn grote fan. We waren deze keer dan ook niet met twee maar met vier. Ik vond het heel goed concert, de dames waren in de wolken (maar zij waren misschien een beetje bevooroordeeld). Ook het voorprogramma, Wanthanee, vond ik veel geslaagd. Deze drieëntwintig jaar oude zangeres van Thaise afkomst kon me echt wel bekoren. Geen wonder dat ze in 2016 één van de drie winnaars van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel was.

Ezra zelf speelde een heel stevige en sterke set. Of er iemand rondloopt die Britser is dan Ezra dan zou me dat trouwens verbazen. We willen hem zeker nog eens terug zien.

Weinig rust op vrijdag want we hadden nog een tweede concert deze week. Normaal gezien doen we dat niet meer maar voor George Ezra hebben we een uitzondering gemaakt. Het contrast met de jeugdige Brit kon gisteren niet groter zijn. Drie oude mannen die op het eerste zicht totaal niet bij elkaar passen bewezen dat je niet moet afgaan op looks.

Boudewijn De Groot, Hennie Vrienten en George Kooijman, samen beter bekend als Vreemde Kostgangers begonnen om 8 uur aan hun show in de Antwerpse Stadsschouwburg. In het eerste deel veel werk van hun nieuwste CD, in het tweede deel was er ook aandacht aan enkele klassiekers uit hun eigen repertoire. Dat gaf me de gelegenheid om o.a. Jimmy van Boudewijn de Groot nog eens live te horen. Na een show van meer dan twee uur zat ook dat heel goede concert er ook op.

vreemde kostgangers

Vandaag weer geen rust maar wel tot rust gekomen. De elektrische fiets van mijn moeder had wat problemen en dan moet je even langsgaan bij je fietsenmaker. De mijne woont in Westmalle en dat gaf ons de gelegenheid om te gaan wandelen in de mooie bossen tussen Westmalle, Sint-Antonius-Zoersel en Zoersel. Vertrokken aan de abdij van de Trappisten en dan naar het Boshuisje gestapt, thuis van de Loteling. Misschien wel bizar voor twee niet-drinkers wandelen tussen plaatsen die bekend zijn voor hun bier. Maar voor ons doodnormaal.

IMG_4309.JPG

IMG_4315

IMG_4336.JPG

Morgen wordt het wel echt een rustdag. Even herstellen van die vervelende snotvalling die me momenteel in de greep heeft.  

 

Daar is de Lente

De lente is in het land en dat was er gisteren zeker aan te zien.

Eerst Conny opgepikt in Peulis en daarna naar het Rivierenhof in Deurne gereden, onze wandelbestemming voor de dag. Dat leek immers het meest praktische omdat we tegen half acht aan de Roma moesten zijn voor een concert van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats.

Hoewel nog niet alles in bloei of zelfs in blad staat merk je toch wel dat het niet echt lang meer gaat duren. Op de ligweides was er behoorlijk wat volk maar wandelen doorheen het park kon toch in alle rust. En je kan daar toch wel flinke afstanden afleggen hoor.

IMG_2801.JPG

Als je dan ook af en toe de tijd neemt om op een bankje te gaan zitten om te genieten van alles wat je rondom ziet dan wordt je daar gewoon goedgezind van. Je loopt wel het risico dat je niet meer wil rechtstaan en daar voor altijd wil blijven zitten.

IMG_2832.JPG

 

IMG_2805.JPG

Na een smakelijke hap in het Kasteel van het Rivierenhof zijn we rustig naar De Roma gewandeld voor ons concert. We hadden hem al eens het werk gezien op 7 november 2016 in de AB maar ik herinner me van dat concert weinig of niets. Ik weet nog wel dat ik toen zo ziek was als een hond, dat ik een behoorlijk moeilijke SAS-opleiding had in Tervuren, dat het verkeer door het rotslechte weer verschrikkelijk was maar van het concert zelf heb ik weinig meegenomen.

IMG_2883.JPG

IMG_2907.JPG

Gisteren was het dan ook revenge-tijd. En of dat gelukt is zeg. Het voorprogramma, Slim Cessna’s Auto Clubs was ook best leuk maar ik was gekomen voor Nathaniel. En die heeft me absoluut niet teleurgesteld. Wat een energie, wat een muziek, wat een optreden.

IMG_2910.JPG

Enfin, een perfecte afsluiter van een perfecte Lentedag.