Watertuin

Ze zeggen wel eens dat mooie liedjes niet lang duren maar dat is niet waar hoor. Child in Time van Deep Purple duurt 10 minuten, Stairway to Heaven van Led Zeppelin duurt 8 minuten, Overture 2112 van Rush duurt zelfs 20 minuten.

Dus echt mooie liedjes kunnen wel degelijk lang duren.

Wat echter nooit lang duurt zijn toffe vakanties. Gisteren hebben wij alweer een einde moeten maken aan onze midweekvakantie bij onze landgenoten uit het Zuidoosten.

Het was eerst mijn bedoeling om op weg naar huis een tussenstop te maken in Namen of in Dinant maar op één of andere manier stootten we op Annevoie, bijna in het midden er tussen in.

De Tuinen van Annevoie werden 250 jaar geleden aangelegd, maken deel uit van het Belangrijk Erfgoed van Wallonië en het is de enige watertuin in ons Land.

De talloze fonteinen en watervallen in de tuin stromen puur op natuurlijke wijze. Er worden geen machines gebruikt. Alles werkt op basis van het systeem van communicerende vaten. Bovenaan de tuin loopt het Grand Canal en dat zorgt er door het hoogteverschil voor dat alle fonteinen al tweeënhalve eeuw ononderbroken stromen.

Een heel mooie tuin waar het heel rustig wandelen is. Ongetwijfeld veel beter dan een wandeling door een drukke stad.

En zo zit deze vakantie er ook weer op. Nu is het dik twee maanden aftellen naar onze volgende midweek in september die ons naar de Moezelstreek zal brengen.

Tussenin vullen we onze vrije tijd dan maar met wandelingen, fietstochtjes en af en toe een concertje of een festivalletje.

Werelderfgoed

Wat doe je op een Pinkstermaandag wanneer je niet te ver wil rijden?

Het M-museum in Leuven zou een optie kunnen zijn maar aangezien ik had gelezen dat het Nationaal Museum voor de Speelkaart in Turnhout vandaag op Pinkstermaandag uitzonderlijk zou open zijn en aangezien Conny nog nooit in mijn geboortestad was geweest kozen we dus voor Turnhout.

De auto lieten we achter in een nagenoeg verlaten ondergrondse parking aan de Warande. Vandaag ging het dan te voet naar het Speelkaartenmuseum om daar … voor een gesloten deur te staan. Toch wel een teleurstelling hoor.

Lang hebben we niet getreurd. We hebben een stadswandelingetje gemaakt. Een wandeling die ons ook naar het Begijnhof bracht en dat maakte de teleurstelling meer dan goed.

Een echte stichtingsdatum is niet bekend maar het Begijnhof dateert waarschijnlijk van de 13de eeuw. De meeste gebouwen zijn 16de en 17de eeuws. In 1998 is het samen met andere begijnhoven Unesco Werelderfgoed geworden.

Het is echter vooral een heel mooi en rustig begijnhof, heel mooi gerestaureerd. Een oase van een rust in een drukke stad (ook was het er vandaag vrij rustig).

Classic of Boutique

De afgelopen jaren ben ik een vrij frequent bezoeker van het Rock Werchter voor oude mensen … TW Classic.

Dit jaar leek het er ook even op dat we weer naar de wei zouden trekken. Bon Jovi en John Fogerty (van Creedence Clearwater Revival) waren immers de grote namen die werden aangekocht. Bon Jovi heb ik eens gezien op het strand van Zeebrugge en de dubbelelpee met de greatest hits van CCR heb ik destijds grijsgedraaid.

Toch besloten we om even af te wachten welke andere groepen er nog zouden komen. En die groepen stelden helaas niet veel voor.

Toen de affiche van Werchter Boutique meer en meer duidelijk werd moesten we misschien overwegen om eens een keer naar boutique te gaan in plaats van naar Classic.

Want zeg nu eerlijk … Novastar, Arsenal, Pretenders, Triggerfinger, Snow Patrol en Fleetwood Mac. Een meer klassieke affiche kan je eigenlijk niet samenstellen.

Wij dus rond 11u30 de fiets op en door de wind en door de regen richting Werchter. Fiets achtergelaten op de fietsparking, twee kilometer stappen en even later stonden we op de wei, net op tijd om Novastar te zien en horen spelen. We hebben Joost al vaker gezien en hij stelt zelden teleur. Dat deed hij ook gisteren niet.

WB1 Novastar

Na Joost was het de beurt aan Arsenal en helaas ook aan de eerste stevige regenbuien. Het deerde de mensen niet veel. Arsenal hebben we ook al eerder gezien en ook zij stellen zelden teleur, ook al zijn ze totaal verschillend van Novastar. Het is onmogelijk om niet te bewegen wanneer Hendrik Willemyns en de zijnen op het podium staan. Zelfs ik begin dan mee te bewegen.

WB2 Arsenal

Derde op het programma was één brok jeugdsentiment voor mij. Chrissie Hynde, de Amerikaanse zangeres van de Britser dan Britse Pretenders heeft me altijd aangesproken. Ik was dan ook opslag 40 jaar jonger. De meeste van de klassiekers kon ik nog woord voor woord meezingen … Kid, Stop Your Sobbing, Back on the Chaingang … Genieten dus.

WB3 Pretenders

Ondertussen was het tijd voor een hapje maar eerst passeerden we nog even via de Merchandising. Daar werden we verwelkomd op een tweede zware regenbui. Gelukkig zou dat de laatste zijn.

Terwijl we onze pot pasta Bolognaise probeerden leeg te eten (gigantische portie was dat) begon Triggerfinger als vierde groep aan hun set. Zij hadden drie gasten bij zijnde Fenne Kuppens van Whispering Sons, Selah Sue en Henny Vrienten. De eerste gast hebben we helaas gemist maar de andere twee gelukkig niet. De gasten waren volgens mij trouwens beter dan de gastheren. Ik heb het echter niet echt voor Triggerfinger en ben dus misschien een beetje bevooroordeeld. Vraag me niet waarom maar ik moet ze niet. Het kan misschien perceptie zijn. Ik hou niet van patsers en Ruben Block en zijn maten zijn wat mij betreft patsers.

WB4 Triggerfinger

Enfin, om half acht was het de beurt aan de groep die ons over de meet heeft getrokken : Snow Patrol. Zij staan al een tijdje op onze bucketlist en deze kans konden we dan ook niet aan ons voorbij laten gaan. In januari hadden we eigenlijk ook al wel kunnen gaan. Maar naar het concert gaan van de absoluut favoriete groep van iemand die thuis moet blijven omdat ze in volle blok zit … dat konden we echt niet maken. Gisteren zijn we wel geweest en zat de student weer in de blok maar als compensatie hebben we een t-shirt meegenomen. Ook Snow Patrol stelde trouwens niet teleur. Heel mooi optreden.

WB5 Snow Patrol

Na een uurtje wachten was het dan de tijd aan de top of the bill … Fleetwood Mac. Ik had ze al eerder aan het werk gezien, één keer zonder Christine McVie (toen waren ze niet slecht) en één keer met Christine McVie (in 2015 en toen waren ze veel beter).

Deze keer zouden ze echter optreden zonder Lindsey Buckingham die (na een zoveelste ruzie met Stevie Nicks) nog maar eens aan de deur werd gezet. Hij werd vervangen door Neill Finn (die we in januari nog met zijn zoon aan het werk hebben gezien) en Mike Campbell (gitarist bij Tom Petty). Het was dus afwachten wat dat zou geven.

Zoals de traditie het wil zetten ze de show in met The Chain en dat viel nog best mee. Maar dan kwamen Little Lies en Second Hand News en toen begon ik toch al een beetje de wenkbrauwen te fronsen. Soms klonk het echt vals, zelfs bij Christine McVie. De nummers op zich zijn nog altijd ijzersterk maar de uitvoerders lieten toch wat te vaak een steekje vallen.

WB6 Fleetwoodmac

Als Mick Fleetwood dan aan een totaal overbodige drumsolo van een uur begon (nu ja … het leek wel een uur) was het voor ons genoeg om door te gaan. We wisten dat er nog een cover van Don’t Dream It’s Over zou komen maar we hadden in januari nog het origineel gehoord.

Een fantastische dag werd toch een beetje in mineur afgesloten dus. Een klein uurtje later zou er nog een kleine tegenvaller zijn. De fietspaden op onze 13km tellende tocht lagen overal bezaaid met brokstukken van bomen en takken. Eén daarvan heb ik behoorlijk hard geraakt en ongeveer een kilometer voor onze eindbestemming was alle lucht uit mijn achterband verdwenen. De laatste honderden meters werden dus wandelend afgelegd.

Al bij al was het wel een heel geslaagde maar toch vermoeiende dag.

De foto’s in deze blogpost zijn geleend van de Facebookpagina van Werchter Boutique

Wandelweekend

Afgelopen weekend was een echt wandelweekend met de Vraaliewandeling op zaterdag en de allereerste Alpro Urban Walk op zondag.

De Vraalie zijn een aantal meisjes uit of uit de buurt van Peulis die elkaar al kennen van uit de jeugdbeweging. Naar jaarlijkse gewoonte komen ze, samen met partners, ergens samen om een wandeling te maken en achteraf gezellig te eten.

Twee jaar terug hebben we de Pikhakendonk wandeling tussen Rijmenam en Hever gedaan, vorig jaar zijn we gaan wandelen in Kessel en dit jaar was het de beurt aan … Vorselaar. Jawel, mijn eigen Vorselaar.

Ik had een wandeling van een kleine 9 km uitgestippeld langs de K’s van Vorselaar: Klooster, Kerk, Kaak, (de 14) Kappelekens en uiteraard ons Kasteel. Al zeg ik het zelf … het was een heel mooie wandeling. Na de wandeling hebben we kunnen genieten van een smakelijk maaltijd met de beste Kempische ingrediënten in De Schranshoeve. Op de dagteller stonden 12,85 km.

Vraaliegroep.jpg

Zondag waren we om 7u al onderweg naar Brugge om deel te nemen aan de Alpro Urban Walk. Deze wandeling van 10 km bracht ons door gebouwen als het Gerechtsgebouw, de Heilige Magdalenakerk, het Concergebouw en het Stadsbestuur. Andere gebouwen zoals het Stadhuis en de Gentpoort hebben we links laten liggen. Er werd immers niet in waves gestart zodat het op enkele plaatsen gewoon te lang aanschuiven was. We hebben evenmin een kwartier aangeschoven om een praline te proeven, ook al is ze van Dominique Persoone.

Dat is misschien een les voor volgend jaar : zorg ervoor dat de drieduizend deelnemers meer verspreid vertrekken. Dat voorkomt misschien lange wachttijden verderop.

Om twee uur waren we rond en trokken we terug richting Peulis. Op de dagteller : 17,50 km.

 

Ree

Er was een tijd dat we bijna elke week een KWB-wandeling deden. Tegenwoordig trekken we er liever met ons tweetjes op uit. Een knooppuntenwandeling, een wandeling uit één van de vele gidsen die we hebben of gewoon uitstippelen via één of andere website.

Maar de KWB-wandelingen in onze thuisbases blijven we wel trouw. Hemelvaartdag is de traditionele dag voor de wandeling in Peulis (ondertussen toch mijn tweede thuishaven).

Even dachten we eraan om te fietsen maar daarvoor stond er net iets teveel wind. Daarom toch maar wandelen. Dat gaf me bovendien de gelegenheid om mijn nieuwe Meindl’s uit te proberen. Een geslaagde test trouwens.

De wandeling was niet overal even mooi maar ik ben er wel in geslaagd om een ree in het wild te fotograferen. Vorig jaar in Zeeland was me dat ook al gelukt maar vandaag dus nog eens. Het heeft ineens mijn dag goed gemaakt.

Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Niet wandelen op een lentedag

Elke keer dat we op vakantie gaan, of het nu voor twee weken is of voor een midweek of, zoals deze keer, voor een verlengd weekend … we proberen altijd minstens één niet-wandeldag in te lassen. Een niet-wandeldag waarop vaak meer kilometers worden afgelegd dan op een wandeldag maar dat is bijzaak.

Vandaag kozen we voor een stadswandeling door Kortrijk. Onze gids was een brochure rond de metamorfose van de stad op architecturaal gebied. Op deze route krijg je zowel de oude beschermde monumenten als mooie voorbeelden van stadsvernieuwing te zien.

Zo passeerden het Begijnhof, de Broeltorens en enkele kerken de revue maar ook de nieuwe bruggen over de Leie en bijvoorbeeld het Budapark.

Omdat we hier en daar een wegwijzer hadden gemist hadden we geen 4.3 km op onze teller maar bijna 12km. Maar het was een heel mooie wandeling en Kortrijk heeft me aangenaam verrast. Onderweg hebben we ook een bezoekje gebracht aan Kortrijk 1302, een interessant museum met audiogids en ook een leuke film met Michaël Pas, Kurt van Eeghem en Vic De Wachter over de feitelijke Guldensporenslag en hoe die door de jaren heen  eigenlijk is misbruikt.

Aflsluiten deden we de wandeling in het Huis van de Grootjuffrouw in het Begijnhof. De Grootjuffrouw was destijds de abdis van het Begijnhof en in haar huis is nu een heel gezellig koffiehuisje gevestigd.

Een heel fijne dag hebben we zonet afgesloten met een heerlijke Trio van Pasta in Da Franco, een aan te raden restaurant op de Grote Markt.