Bijwerken

Het nadeel van enkele dagen te zijn geveld door ziekte is dat het bergje werk dat op je bureau ligt enkel maar groter wordt.

Maar vóór het zover was zijn we nog eens naar het CC Zwanenberg in Heist geweest en wel naar de matineevoorstelling van Het land van de Glimlach, een operette van Franz Lehar gebracht door het Vlaams Muziek Theater uit Heist. Deze keer kreeg ik Conny zelfs zo ver om mee te gaan zodat ik niet  alleen met mijn moeder naar daar moest.

Lisa, de dochter uit een adellijke Weense familie, wordt verliefd op de Chinese prins Sou Chong en verlaat Wenen om hem te volgen naar China. Daar worden beiden zich bewust van de onverenigbaarheid van hun karakters en de onoverkomelijke verschillen tussen de westerse en oosterse cultuur. Die tegenstellingen leiden tot een bitter conflict en het tragische einde van hun liefdesverhaal. Lisa’s exotische droom vervliegt, en verteerd door heimwee naar haar vroegere leventje, keert ze ontgoocheld terug naar haar mooie blauwe Donau. De prins blijft alleen achter en tracht zijn pijn te lenigen met een ‘Immer nur lächeln’, zoals de Chinese gewoonte het volgens het toenmalige clichébeeld voorschreef, altijd maar lachen of glimlachen, wat er in het leven ook moge gebeuren.

Net zoals vorig jaar (Een nacht in Venetië) was ook dit weer een pareltje om te bekijken. Hoofdrolspelers Kris Wouters (Prins Sou-Choung), Nathalie Denyft (Lisa Lichtenfels), François Jacobs (Graaf Lichtenfels), Rudi Giron (Luitenant von Pottenstein) en Eva Vanduren (Princes Mi) zijn toppers in hun vak.

landvandeglimlach

Maandag had ik nog een dagje respijt maar echt ontspannen was er met het jaarlijkse bezoekje van de 13 jaar oude diesel van mijn moeder aan het Autokeuringscentrum van Westmalle niet echt bij maar gelukkig werd hij zonder enig probleem goedgekeurd.

Over de werkweek kan ik heel kort zijn. Druk, druk, druk, druk en nog eens druk. Gelukkig was het vrij snel weekend zodat we terug even konden ontspannen.

Gisteren hebben we dat gedaan door een tentoonstelling over mijn jeugdheld te bezoeken. Daarvoor trokken we naar Wilrijk, woonplaats van wijlen Jef Nys, de geestelijke vader van dat jongetje met het blonde strooidakje … Jommeke. 65 wordt hij dit jaar en bovendien verschijnt zijn 300ste avontuur. Jef Nys mag dan al niet meer onder ons zijn, zijn geesteskind blijft kranig verder avonturen beleven. Was het een grootse tentoonstelling? Niet echt maar ze was wel goed opgebouwd en ik ben toch blij dat we geweest zijn. Onder andere dankzij Jommeke was ik al heel vroeg een leesfan (en dat ben ik nog altijd).

jommeke65

Gisteravond hadden we dan onze jaarlijkse afspraak met Toneelvereniging Oud KLJ. Zij brachten deze keer TAXI TAXI Online, een klucht van Ray Cooney, een meester in het vak.

Taxichauffeur John Dezwart leidt een dubbelleven. Hij is getrouwd met Marleen, waarmee hij een dochter Vicky heeft en in Vorselaar woont. Met zijn vrouw Vera, die in Grobbendonk woont, heeft hij een zoon Marc. John heeft alles onder controle, tot Vicky en Marc samen chatten op het internet en ze elkaar persoonlijk willen ontmoeten. John probeert wanhopig zijn vel te redden. Tegen zijn zin wordt bovenbuur Stan Van Geyt betrokken in John’s kluwen van leugens. Wordt John ontmaskerd… of kan hij zijn dubbelleven verder zetten…

We hebben al veel stukken gezien van onze Vorselaarse amateurgezelschappen maar gisteren moet toch wel één van de allerbeste zijn geweest. Vanaf het moment dat het doek openging tot het ruim twee uur later terug dichtging hebben we gelachen. Grappig stuk gebracht door begenadigde acteurs die perfect waren gecast. Zo’n avondje waar je je beter van voelt!

taxitaxi

We kunnen weeral tegen voor een paar dagen.

Inhaalbeweging (1)

Dit jaar gaan we proberen om, na een “weekconcert”, zoveel mogelijk een dagje verlof in te plannen. Tenslotte zijn we geen twintigers weer. En van dat dagje verlof proberen we dan iets leuks te maken. Een dagtripje bijvoorbeeld of een dagje werken in de tuin.

Vorige week, de dag na Novastar en Geike, kozen we voor een dagtripje. Onze bestemming was Brussel, meer bepaald Autoworld. Conny had gezien dat daar een tijdelijke tentoonstelling rond de Britse Klassiekers was. Als Anglofiel mocht ik dat niet missen.

Autoworld is sowieso een leuk museum om in rond te lopen, er stonden deze keer ook enkele mooie Britse wagens. Al ontbraken er ook wel een aantal. Geen Aston Martin DB5, geen Jaguar Mk II (hoefde zelfs niet bordeauxkleurig te zijn), geen Mr.Bean mini …

Maar zeker wel een bezoekje waard en met onze Museumpas hoefden we niet te betalen aan de inkom. De doos Ty-Phoo thee die we in de souvenirwinkel kochten was een leuk extraatje.

Omdat de dag nog jong was hebben we een wandeling door Brussel gemaakt naar één van de andere musea geweest die open waren op maandag … het Belgisch Centrum voor het Stripverhaal in de Zandstraat. Vroeger een winkel, ontworpen door Horta, na de restauratie dus omgevormd tot stripmuseum.

Het was jaren geleden dat ik daar nog eens was langsgelopen en eerlijk gezegd … ik ben enigszins teleurgesteld buitengegaan. Franquin, Nys, Vandersteen, Sleen, Goscinny, Berck, Morris, Buth, Mau, Merho … geen spoor van te vinden.

Gelukkig is het gebouw an sich een pareltje om te bezoeken.

Peter, Alexander, Gil, Jo …

stripgent

Maar je mag ook gewoon Jommeke en Filiberke zeggen hoor.

We hebben vandaag nog eens de verplaatsing naar Gent gemaakt. Daar vond de najaarseditie van de Gentsche Stripbeurze plaats aan de Offerlaan. Het is één van mijn favoriete stripbeurzen.

Altijd heel goeie marchandise, ook al is die vaak onbetaalbaar. 120 euro, 225 euro, 350 euro, ja zelfs 750 euro heb ik zien staan op de prijsetiketten. Helaas ook op etiketten van strips die op mijn “nog te kopen” lijstje staan.

Maar er zijn gelukkig ook altijd koopjes te doen.

We hadden eerst mijn moeder afgezet bij onze Gentse familie om daarna van daar twee kilometer te wandelen naar de beurs. Terwijl ik me doorheen de duizenden strips worstel op zoek naar dat ene of dat andere album installeert Conny zich in de cafetaria met een koffie en een goed boek.

Zaal één was niet echt veelbelovend. Veel gezien dat op mijn lijstje stond maar ik had duidelijk de verkeerde portefeuille mee. Ik had er een moeten meebrengen met heel veel geld in plaats van eentje met een beetje geld in.

Gelukkig had ik in zaal twee meer geluk. Daar heb ik wel één en ander van het lijstje kunnen schrappen en ik daarvoor geen leningen moeten aangaan.

Teruggekomen bij neef Rudy lag er nog een leuk stapeltje op me te wachten. Enkele oude Ohee-boekjes maar vooral 8 albums van Peter + Alexander en 1 album van Gil et Jo. De Duitse en Franse versie van Jommeke dus.  Al vanaf ik kon lezen was Jommeke mijn held en deze albums hebben waarschijnlijk weinig of geen waarde maar ik vind het toch heel leuk om ze te kunnen toevoegen aan de verzameling waarvan de teller na vandaag op 4.100 stuks staat.

strips1

Inspiratie(loos)

Jaja hoor … ik leef nog altijd.

Al zou je kunnen denken dat het anders was, tenminste afgaande op de berichten die de laatste weken (niet) op deze blog verschenen.

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Het is druk. Ik heb een nieuw bed in elkaar gestoken. Omdat ik bij het installeren van dat bed ook mijn kleerkast wilde verplaatsen en die kleerkast liever in elkaar stuikte heb ik ondertussen, ook weer met de hulp van perfekteplanlezeres Conny, een nieuwe kleerkast in elkaar gestoken.

Verder ik heb voldoende tijd moeten besteden aan zweten, zweten en nog eens zweten. Dat begint bij mij al vanaf 25°C, je kunt je niet indenken wat dat wordt bij 42°C. Dat is dus gutsen hè.

Tot slot is er ook nog een gebrek aan inspiratie. Deze blog bestaat ondertussen 11 jaar en terwijl er in de beginperiode elke dag een stukje werd neergepend wordt dat nu iets moeilijker. Een boekbeschrijving hier, een wandeling of fietstocht daar, een concertje of festival. Maar soms komt er niets … Een soort writer’s block zeg maar.

Er zijn ondertussen wel een paar moeilijke beslissingen genomen. Als je zo eens opruimt en je komt tot de vaststelling dat je veel boeken hebt, héél veel boeken, gigantisch veel boeken … dan moet je je toch afvragen of het niet stilaan tijd wordt om de 21ste eeuw in te stappen en over te schakelen op een … E-reader? Want zo’n klein ding met 2.000 boeken er op is toch een pak eenvoudiger dan laat ons zeggen 500 boeken in een kast. Conny probeert me trouwens al jaren te overtuigen om de stap te zetten. Het zou wel eens kunnen dat ze gaat winnen. Ik heb in ieder geval tientallen boeken klaar staan om te verhuizen naar het kringloopcentrum.

En dan begin je verder te denken. Ergens op de zolder staan ook een kleine duizend Coca-Cola-blikjes. Jawel … DUIZEND. Verzameld over gedurende de laatste 35 jaar … gewone blikjes, speciale reeksen, uit de hele wereld, van alle verschillende smaken. Heel mooi om zien maar het probleem is dat je ze niet ziet want ze staan in dozen op de zolder.

Ik ben nog niet zover maar het zou wel eens kunnen dat ik ze van de hand ga doen. Het is nog niet zover maar het feit dat ik het overweeg is al heel wat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd …

inspiratie

De prinsen van Stavelot

Na een korte nacht waarin we wel geslapen hebben als een blok stond er een rit van ruim 2 uur voor de boeg toen we vanochtend  omstreeks 10 uur de Pieperstraat uitreden.

Het was immers de hoogste tijd om er nog eens een paar dagen van tussenuit te trekken. Deze keer niet naar Nederland maar wel naar de Ardennen en meer bepaald Saint-Jacques nabij Trois-Ponts. Als je hier de parking van Landal Les Gottales bekijkt zou je wel kunnen denken dat je in Nederland bent … vrijwel enkel geel-zwarte nummerplaten op de parking.

Onderweg naar hier hebben we maar één tussenstop gemaakt … Stavelot. Daar hebben we de oude abdij bezocht. Deze abdij bevat meerdere tentoonstellingen. In de kelder is een museum gewijd aan het nabij gelegen circuit van Spa-Francorchamps. Een mooie collectie van auto’s en moto’s (waaronder een moto van dorpsgenoot René Baeten, voormalig wereldkampioen motocross maar veel te vroeg gestorten).

Er zijn ook tentoonstellingen gewijd aan dichter Guillaume Apollinaire en striptekenaar Didier Comès. Tenslotte is nog een vleugel gewijd aan het Prinsendom van Stavelot.

Een boeiend museum dus dat voor iedereen wat de bieden heeft. De korte wandeling door het stadje was ook zeker de moeite waard.

En nu zitten we dus gezellig op het terras van ons huisje met een heel mooi uitzicht. Meer moet vakantie niet zijn.

Druk

Alweer een goed gevuld weekend achter de rug maar voor het eerst in weken is er niet in de tuin van Conny gewerkt.

Gisteren waren we al wel vóór negen uur onderweg naar Eindhoven. Daar vond immers het Brabants Stripspektakel plaats. Deze stripbeurs was vroeger één van mijn favorieten. Toen vond ze echter plaats in het laatste weekend van Augustus en moest ik er voor naar Valkenswaard.

Toen namen nieuwe organisatoren het over en zij verplaatsten de beurs naar het eerste weekend van september, een weekend dat ik meestal in Engeland vertoefde.

Dit jaar kreeg ze echter een nieuwe datum en een nieuwe locatie waardoor ik toch nog eens kon gaan. Terwijl ik me rustig doorheen de dozen en dozen met stripverhalen werkte genoot Conny van een smakelijk Latte en een paar hoofdstukken op de “-reader.

Ik had gehoopt om ook naamgenoot Charel Cambré te ontmoeten maar hij blijkt geen ochtendmens te zijn. Jan Bosschaert en Jean-Pol waren er wel.

Na de beurs die we toch weer enkele pareltjes heeft opgeleverd zijn we naar Postel gereden om een mooie wandeling te maken in en rond de Abdij. Postel is al sinds de 12de eeuw de thuisbasis van deze Norbertijnerabdij. Je kan er abdijkaas en gigantisch grote broden kopen maar je kan er dus ook heel mooi wandelen. Wij kozen voor de wandeling van 6,5 km.

Ook vandaag werd er gewandeld maar dan in het Molenbos in Grobbendonk, met een drankpauze in Den Herberg van Bartel Van Riet.

Kortom een goed weekend geweest voor De Roze Mars ten voordele van Pink Ribbon.

Afgekeurd

Aangezien het weer de tijd was voor de jaarlijkse afspraak van de Ford Fusion van ons moeder met die wispelturige keurders van de Autokeuring had ik vandaag een snipperdag genomen.

Ik maak dan immers ook altijd van de gelegenheid gebruik om diezelfde Ford Fusion bij de garage binnen te doen voor een groot onderhoud.

beoVanochtend de auto achtergelaten bij de garage om dan met de bus naar Antwerpen te bollen. Uiteraard heb ik daar van de gelegenheid gebruik gemaakt om een bezoekje te brengen aan de beste stripwinkel van het land … Beo Stripwinkel aan de Oude Vaartplaats. Na een uurtje sneukelen ben ik buitengestapt met 11 stripverhalen. Enkele nieuwe albums maar ook enkele oudere albums en het is vooral bij deze laatste verhalen dat je dan soms “eindelijk” zegt. Eindelijk omdat je er al lang naar zoekt en nu eindelijk een betaalbaar exemplaar gevonden hebt.

Verder nog wat rondgelopen, een lunchke met Conny gedaan en dan terug de bus op naar Sint-Antonius om de Fusion af te halen. Gelukkig was die al klaar zodat ik nog naar de keuring kon.

Daar kwam er helaas slecht nieuws : rode kaart omwille van teveel of tenminste teveel slechte uitstoot. Volgens mij was de man gewoon in een slechte luim want krassen die al 4 jaar op de auto staan vragen nu plots ook “bijzondere aandacht”.

Enfin, we weten wat we volgende week vrijdag kunnen doen … terug naar de keuring.

Het zesde

Zelf heb ik in de Zesde Moderne Talen gezeten in het Koninklijk Atheneum Arthur Vanderpoorten in Lier maar gisteren in het Cultureel Centrum De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg zat ik in het Zesde Metaal.

We hadden deze groep rond Wannes Cappelle in 2017 al eens op Gladiolen gezien maar toen stonden we vrij ver achteraan in een heel rumoerige tent dus echt genieten was er niet bij.

Gisteren was dat gelukkig wel het geval. De heel comfortabele zetels van de Zwanenberg leenden zich perfect voor dit optreden. Soms heel ingetogen, soms vrij stevig, de ene keer het Westvlaams iets beter verstaanbaar dan de andere keer. Maar het was goed … heel goed. Zo goed zelfs dat ik bij het buitenkomen een verzamelcd heb gekocht.

Uiteraard gaat dat niet hetzelfde klinken maar toch. Het Zesde Metaal is uiteraard wel meer dan Wannes Cappelle alleen. Met Filip Wauters op elektrische gitaar en steelguitar, Tim Van Oosten op drums en vibrafoon, Robin Aerts op bas en last but not least Tom Pintens op elektrische gitaar, piano en synthesizer staat er een heel sterke groep op het podium. De belichting mocht er trouwens ook zijn.

Kortom … het was een heel goed concert. Als je de kans nog krijgt om ze aan het werk te zien … niet twijfelen maar doen.

zesde metaal 02.JPG

Vandaag heb ik van een snipperdag gebruikt gemaakt om, na lange tijd, nog eens een bezoekje te brengen aan mijn favoriete winkel : Stripwinkel Beo in Antwerpen. Dat was ook weeral veel te lang geleden. Gelukkig trouwens dat ik nog eens langs ging. Blijkt immers dat de Fenix Collectie van Brabantstrip niet stop is gezet zoals ik dacht. Het Vlaams Stripcentrum in Wilrijk zet de reeks blijkbaar verder.

Het principe blijft hetzelfde. Nooit verschenen Vlaamse stripverhalen uitbrengen in beperkte oplage. Het verschil is wel dat dat deze nieuwe verhalen (De Vermiste Spion, een Dees Dubbel verhaal van Rik en De Bende van Black-C van Hurey) niet genummerd zijn. Enerzijds ben ik wel blij dat de reeks niet stopt, anderzijds blijft nu ook de stress om een album te missen. Dat zou toch zonde zijn na al die jaren.

Afwisseling

Op de voorlaatste dag heb ik gisteren het zesde concert van de voorlaatste maand van dit jaar afgewerkt.

Als ik zo even terugkijk dan kan ik enkel vaststellen dat we toch wel een heel gevarieerde smaak hebben. We begonnen de maand met singersongwriter Luka Bloom, gevolgd door Gunter Neefs (ik op donderdag en Conny op vrijdag). Daarna volgden Paul Young, die overigens geweldig tegenviel maar dat kon zeker niet worden gezegd van Within Temptation die geweldig goed meevielen.

Vorige week was het dan de beurt aan Kim Wilde, die ook fantastisch goed meeviel. Gisteren zijn we dan naar Maaike Ouboter gaan kijken en luisteren. Geweldig mooie stem, heel mooie liedjes in één van de mooiste concertzalen van het land. Alleen jammer dat ze hadden besloten om er een staand concert van te maken. Van dergelijke mooie luisterliedjes hoor je eigenlijk te genieten in een comfortabele zetel. Maar dat was dan ook het enige (petieterige) minpuntje dat we konden aanmerken.

Omdat ik al een dagje ouder word 😉 had ik vandaag een snipperdagje genomen om te bekomen van het concert. Nu ja, ik heb ook van de gelegenheid gebruikt om een bezoekje te brengen aan het Aurilis hoorcentrum in Mechelen waar ik een vervolgstap heb gezet in de richting van beter horen. Na een bezoekje aan Simon Lévelt waar ik mijn voorraad thee heb aangevuld hebben we de dag afgerond in de Nekkerhal. Het was immers (te) lang geleden dat we nog eens een Boekenfestijn hadden bezocht.

7 boeken, 4 stripverhalen en een bundel met daarin alle dagstroken van Peanuts uit 1955 en 1956 hebben hun weg richting de Kempen gevonden:

  • Een Schitterend Mysterie – Louise Penny
  • True Grit – Charles Portis
  • De Kleine Keizer is terug – Romain Puértolas
  • Moederland – Maria Hummel
  • Zomerhuis – Linda van Rijn
  • De derde persoon – René Appel
  • Zinloos geweld – René Appel
  • Schone Handen – René Appel
  • Het elfde gebod – Jacqueline Hoefnagels & Santje Kramer
  • Peanuts, dagstroken 1955-1956 – Charles M. Schulz
  • Ergerlijk Eliootje 1: Herexamen – Leon & Steve Van Bael (stripverhaal)
  • Willems Wereld 1: Kriebels – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)
  • Willems Wereld 2: Sjoelen is graaf – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)
  • Willems Wereld 3: Guppen op de bank – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)

Een goeie buit, goed voor meer dan 2.500 pagina’s leesplezier (en voor minder dan 40 euro).

Nostalgie

Dat optredens van jeugdhelden altijd een risico inhouden heeft Paul Young twee weken terug jammer genoeg bevestigd.

Gelukkig valt het niet altijd tegen. Het valt soms zelfs supergoed mee. Dat hebben we zaterdag mogen meemaken dankzij Kim Wilde. Zij sloot haar Europese tournee af in De Roma in Borgerhout. Collega Heidi had ze twee weken terug al gezien in de Roma en was erg enthousiast. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.

Maar Kim, bijgestaan door onder andere broer Ricky en nichtje Scarlett (dochter van Ricky), heeft ons absoluut niet teleurgesteld. Heel goeie show met een goeie mix van klassiekers en behoorlijk wat nieuw materiaal. Ook heel sterke muzikanten in haar band met twee drums. En ook nog eens een heel enthousiast publiek.

Van mij mag ze nog eens terugkeren naar bijvoorbeeld TW Classic;

Als je dan het weekend op zondag nog kunt afronden met een interessante Stripbeurs in Gent (stripverhalen dus) gecombineerd met een bezoekje aan mijn Gentse familie dan kunnen we spreken van een vermoeiend maar geslaagd weekend.