Tijd vliegt

Ga je eens een verlengd weekend naar de Veluwe, kom je thuis, knipper je eens met je ogen en voor je het goed en wel beseft zijn we tien dagen verder. TIEN DAGEN !

Ik schaam me er bijna voor. Want we hebben niet stil gezeten hoor. Maar de dagen zijn zoooo druk dat het er ’s avonds niet meer van komt om nog een blogje te schrijven.

Nochtans was er vorige vrijdag genoeg om over te schrijven. Dat was immers de dag van de damesquiz van KVLV Peulis in samenwerking met de quizploeg Schoenen en Sjakossen. Twee jaar terug zat ik daar in de jury (best wel leuk : 250 dames in de zaal en ik had altijd gelijk). Dit jaar heb ik in de namiddag Conny en Maria geholpen bij het uitstallen van de prijzen en in de avond de deelnemers voorzien van drank en eten (garçon gespeeld dus).

Afgelopen zondag was ook best gevuld. Toen zijn we voor een dag naar Sint-Niklaas getrokken voor een rommelbeurs. Niet als bezoeker maar als verkoper. Zo’n 230 boeken en 60 DVD’s had ik mee. Een kleine 40 boeken heb ik verkocht net als 44 DVD’s. Deze laatste trouwens al een uurtje vóór de beurs begon aan collega-verkopers. Het was best een leuke ervaring maar om dit elk weekend te doen zoals onze buren … dat is toch niets voor ons.

En gisteren tot slot zijn we nog eens naar de jarige AB getrokken. Dat was geleden van mei ! Gisteren stond Stef Kamil Carlens op het podium. Sinds zijn deelname aan Liefde voor Muziek op VTM ben ik fan geworden van de jongen. Ik dacht dat hij een arrogante kwal was maar eigenlijk is het een heel bescheiden, introverte en gevoelige jongen. Muzikaal is het een genie. Een geweldig concert was het.

Bijzonder prettig was ook het optreden van de Security mensen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan mensen die op trappen gaan zitten. Zeker wanneer er voldoende papieren hangen die vragen om dat niet te doen. Het is niet alleen egoïstisch (als je een zitplaats wil dan moet je maar net als wij goed op tijd komen), mensen die dat doen brengen ook mijn veiligheid in gevaar. Ze blokkeren immers mijn vluchtweg. Meestal doet de security niks maar soms dus wel en gisteren was zo’n dag. Bleef je iets te lang op de trappen staan of durfde je maar even te gaan zitten. Binnen de 30 seconden stond er iemand van de security bij. Zalig. Jammer genoeg wordt deze firma niet elke keer geboekt.

stef2

Herkansing

trixMen zegt vaak dat iedereen een tweede kans verdient. Afgelopen dinsdag heb ik dat ook gedaan.

Eén van de eerste concerten die Conny en ik samen hebben gedaan was Trixie Whtiley, ruim drie jaar geleden in de Lotto Arena, toen zelfs in het gezelschap van collega Heidi en een paar vriendinnen.

Dat concert begon al slecht met STUFF in het voorprogramma. Sommige mensen doen lyrisch wanneer ze het hebben over STUFF maar voor mij waren het een paar muzikanten die elk een verschillend nummer speelden. Bovendien stond het geluid veel en veel te luid.

Ook het concert van Trixie zelf was niet aan te horen. Zo luid dat ik na een halfuur al ben doorgegaan.

Nochtans vond (en vind) ik haar best aangenaam om naar te luisteren wanneer ik ze hoor op de radio.

Als ze dan een optreden geeft in één van onze favoriete concertzalen, de AB, om haar nieuwe CD “Lacuna” voor te stellen, dan wil ik haar wel een tweede kans geven.

Spijt heb ik er zeker niet van gehad, in tegendeel. Vóór het concert hadden we eerst ons traditioneel etentje in de AB Resto, een heel stil etentje trouwens want als je Geep eet dan moet je echt wel geconcentreerd blijven om geen graten binnen te krijgen.

Daarna volgde om 20u een optreden van Echo Beatty, een vriendin van Trixie. Zij was veel meer te genieten dan die kwasten van STUFF. Dat was alvast een goed begin.

Om 21u was het dan de beurt aan Trixie zelf. Begeleid door een drummer die ook bass, piano, gitaar, synthesizer en wat dan ook speelde, gaf ze het beste van zich zelf. En dat beste was stukken en stukken beter dan hetgeen ze in Antwerpen bracht. De bass stond wel een beetje luid maar verder viel er op het geluid weinig aan te merken.

Dat valt helaas niet te zeggen van de belichting. Waarom we om de haverklap moesten worden verblind is me een raadsel maar verder valt er dus niks slecht te zeggen over het concert. Geslaagde herkansing dus.

Daarmee zit ons indoorseizoen er bijna op. Op 22 juni volgt nog Mark Knopfler in Antwerpen maar verder is het Werchter Boutique, Graspop, Openluchttheater Rivierenhof, Rijmrock (waarschijnlijk), Maanrock (mogelijk), Lokerse Feesten …

Dead Man Ray

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Bijna maar nog niet helemaal.

Gisteren zijn we nog maar eens naar de AB in Brussel getrokken. Daar stonden op het podium : Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter van Belle. Samen vormen ze Dead Man Ray. Deze groep, opgericht in 1998 en gestopt in 2002 is namelijk terug bijeengekomen. Ze hebben met Over zelfs een nieuwe CD uit.

In tegenstelling tot vorige week, bij Joe Jackson, was het nu niet vechten voor een zitplaats. De drie mensen die naast ons zaten te eten in de AB Resto waren ons voor en waren eerst binnen. Zij kozen echter voor een staanplaats op de eerste rij. Terwijl Conny onze jassen gaat wegbergen in een kluisje probeer ik altijd twee zitplaatsen te veroveren, liefst op de eerste rij. Dat lukte gisteren probleemloos.

Om stipt 20u30 begonnen de heren eraan. Na vier oude nummers, van elke vorige elpee eentje (waaronder ook het nummer met de veelzeggende titel “Kind + Gezin” hebben ze hun nieuwe CD integraal gespeeld. Ik vind dat altijd moedig. Ze zouden gerust kunnen teren op hun ouder werk maar om dan zo maar de nieuwe CD integraal te spelen, dat vind ik dus moedig. Als bisnummer volgden nog drie oudere nummers maar wij zijn dan rustig naar de trein gestapt.

De CD mag er trouwens zijn hoor. Sommige nummers waren heel mooi. Het was er ook aan te horen dat de heren dit doen omdat ze er plezier in hebben en niet omdat ze het “moeten”. En het was echt wel Dead Man Ray die op het podium stonden, niet Daan met enkele vrienden. Het was echt een heel geslaagd concert.

Vóór de zomervakantie begint doen we nog 3 concerten (Trixie Whitley, Guido Belcanto en Mark Knopfler) en 2 festivals (Werchter Boutique en dag 3 van Graspop).

deadmanray

Joe en de trappenzitters

Concerten van zangers of groepen waar we in de jaren ’80 fan van waren zijn altijd een risico. Tot dusver hebben wij nog geen echt slechte ervaringen gehad, met uitzondering van Paul Young eind vorig jaar. Al valt het andere keren bijzonder goed mee, denken we maar terug aan het fantastische concert van Kim Wilde in de Roma twee weken later.

Toch trok ik maandag met een dubbel gevoel naar de AB in Brussel. Op het programma stond Joe Jackson. Het kon wat mij betreft twee kanten uit … of het zou heel goed zijn of het zou barslecht zijn. Neem daarbij dat hij toch wel een beetje een reputatie heeft van arrogant te zijn. Neen … echt gerust was ik er niet in.

Vóór het concert hebben we onze gebruikelijke hap in de AB Resto gegeten. Dan zijn we net iets zeker van onze zitplaatsen omdat we langs “het achterpoortje” binnen kunnen. We waren echter niet alleen met dat idee.

Terwijl Conny en haar collega Ann de jassen en dergelijke in de kluisjes gingen stoppen trok ik een spurtje naar boven. Voor de eerste rij was ik niet snel genoeg maar ik wist toch 4 plaatsen te versieren (de broer van Ann kwam immers later). Om tien over zeven waren nagenoeg alle 184 zitplaatsen bezet.

Tegen acht uur liep het beneden ook goed vol en dan begon er iets waar ik absoluut een hekel aan heb … de trapzitters. Bij ons vorige concert in de AB was daar geen sprake van. Men moest nog maar naar de trappen kijken of je werd er al weggejaagd. Maar maandag niets van dat alles. Gevolg? een overvolle trap en een Luc wiens concertbelevenis voor een deel verpest was.

Gelukkig was er Joe Jackson die veel heeft goedgemaakt. Vanaf het eerste nummer wisten we al dat het goed zou zijn en dat was twee uur later nog altijd zo. Enkele klassiekers, enkele oudere nummers die minder klassiek waren maar wel heel goed en ook nieuw werk. Zijn stem heeft wel een beetje aan kwaliteit ingeboet maar dat ving hij heel goed op door een toontje lager te zingen.

Zet daar nog 3 fantastische muzikanten bij en je hebt een geslaagde avond gehad (met uitzondering uiteraard van die egoïstische trappenzitters).

jj

Monsieur Luc

Na enkele “aparte” concerten met mijn moeder zijn Conny en ik gisteren nog eens naar onze vertrouwde Ancienne Belgique in Brussel geweest.

Helaas is op zondag de AB Resto niet open en moesten we elders iets zoeken om te gaan eten. Ik koos voor Le Cirio aan de Beurs. Dat zou een heel mooi etablissement moeten zijn waar je voor een deftige prijs ook deftig zou moeten kunnen eten. Voor alle veiligheid had ik maar een tafeltje gereserveerd.

Toen we binnenkwamen en ik de reservering vermeldde werd ik ineens Monsieur Luc. Ook toen we terug buiten gingen werden we uitgezwaaid met een vrolijke Au Revoir Monsieur Luc. Verder waren de commentaren die ik had gelezen wel in orde. Het was er mooi, het eten was goed en niet te duur, en de ontvangst was hartelijk in een gezellige mix van Nederlands, Frans, Spaans en Italiaans.

Toen we tegen 19u naar de AB stapten moesten we vaststellen dat we daar niet alleen waren. Als dat maar geen problemen zou geven voor een zitplaats. Gelukkig zijn we een geöliede machine en terwijl Conny de jassen in een locker stopte haastte ik me naar boven om twee zitplaatsjes te bemachtigen.

Om 19u45 opende Rosborough de debatten. En dat deed deze Noord-Ierse zanger heel goed. Op gitaar en begeleid door een drummer bracht hij een halfuurtje het beste van zichzelf. Dat beviel me zo goed dat ik later, vóór we terug naar huis gingen, nog even zijn EP en ook nog een mooi T-shirt van hem kocht.

rosborough

Om 20u45 was het dan de beurt aan de hoofdact van de avond … Amy MacDonald. Voor mij de derde keer, voor Conny een eerste kennismaking.  Ik  had ze immers al gezien in 2012 op TW Classic en een tweede keer in 2017, ook in de AB. Dat concert was toen wel heel goed, ook al werd het voortijdig afgebroken om 22u30 maar ik hou er toch geen fijne herinneringen aan over. Ook toen was het uitverkocht maar zaten de trappen boven ook vol. En daar kan ik dus niet tegen. Mijn collega’s vinden dat flauw maar ik kan het gewoon niet hebben dat ze mijn vluchtweg blokkeren.

Gisteren niets van dat. Tegenwoordig lopen er altijd een paar securitymensen rond die eventuele trapzitters op andere gedachten brengt. Ik vraag me dan vaak af of dat een gevolg is van mijn posts op sociale media waarin ik dat egoïstische gedrag aan de kaak stel. Ongetwijfeld niet maar ik maak het mezelf graag wijs.

Over het concert kan ik kort zijn. Het was GEWELDIG goed. Meer kan ik niet zeggen. Ze heeft ijzersterke nummers, zingt geweldig goed, heeft een paar geweldige muzikanten achter zich en is bovendien nog grappig ook. Kortom … zalige avond.

amy

Brussel

Het concertvoorjaar zit er op. Gisteren hebben we het op een heel waardige manier kunnen afsluiten in de Ancienne Belgique in Brussel.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze hoofdstad een beetje van dichterbij te leren kennen. Omstreeks 9u30 zaten we al op de trein richting Brussel-Centraal met een dagtrip voor de Pompeï-tentoonstelling in de Beurs van Brussel op zak.

Eerst zouden we echter naar het Koninklijk Paleis aan het Warandepark gaan. Niet om een koffietje te drinken met Filip (al had het gekunnen want hij was thuis). Wel om een bezoek te brengen aan het BELvue museum en het Coudenbergmuseum.

Het BELvue museum is een voormalig hotel dat naast het Koninklijk Paleis is gelegen. Ooit verbleven daar Sarah Bernhardt, Honoré de Balzac, Franz Liszt en koning Edward VII. Gisteren waren Conny en ik het hoog bezoek. Dit museum is een aanrader voor iedereen die Brussel bezoekt. In zeven zalen komen zeven maatschappelijke thema’s aan bode en tussendoor kan je 200 typisch Belgische objecten of uitvindingen bekijken.

Eens je het BELvue museum hebt gedaan kan je doorsteken naar het Coudenbergmuseum. Het Coudenberg Paleis was ooit het verblijf van de Hertogen van Brabant en Bourgondië. Tegenwoordig blijven enkel de fundamenten en de kelders over. Maar die zijn ook zeker een bezoekje waard. Momenteel loopt er trouwens een tentoonstelling over reuzen, ook nog zoiets typisch Belgisch.

Na een trendy maar smakelijk hap in Le Pain Quotidien hebben we onze tocht door de Brusselse straatjes verder gezet. Echt leuk om te doen, rustig slenteren door smalle straatjes, af en toe even gaan zitten en naar de mensen kijken … kortom genieten.

Uiteindelijk kwamen we dan aan bij de Beurs voor de tentoonstelling rond Pompeï, de stad die in 62 na Christus zwaar werd beschadigd na een aardbeving en die 17 jaar later in 79 na Christus volledig werd verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius. Gelukkig hadden we een audiogids mee die ons het verhaal van een Romeinse familie vertelde want anders waren we waarschijnlijk op een kwartiertje terug buiten geweest. Oninteressant was het niet maar een hoogvlieger evenmin.

Uiteindelijk was het bijna zes uur toen we in de Steenstraat aankwamen en het AB resto binnenstapten. Tegenwoordig doen we dat bijna altijd wanneer we een concert in de Ancienne Belgique hebben. Je kan voor een schappelijke prijs heerlijk eten en je kan “via de achterdeur” binnen zodat je meer kans hebt op een goede zitplaats.

Die plaatsen hadden we deze keer zeker wel : in het midden van de eerste rij van het balkon, beter kan niet.

Om kwart voor acht begon het voorprogramma. We waren heel blij dat dit hetzelfde was als de dag ervoor namelijk … Bent Van Looy. Jammer genoeg mocht hij maar een halfuurtje volmaken. We moeten hem dringend eens een full-show zien geven.

Om negen uur begon dan het laatste concert van dit voorjaar : BECK. Als je me op voorhand had gevraagd of ik nummers van Beck kende zou ik neen hebben geantwoord maar achteraf gezien kende ik er dus wel, alleen wist ik niet dat ze van hem waren. Anderhalf uur lang bracht hij het beste van zichzelf en dat beste was goed … héél goed. Ik zou kunnen proberen om te omschrijven wat ik heb gezien en gehoord maar dat is onbegonnen werk. Het was goed en daar hou ik het bij.

Klik op één foto om de volledige reeks te bekijken.