Ik stel vast dat de laatste post op deze blog ruim twee maanden oud is. Dat is behoorlijk lang.

Maar er is ondertussen al wel veel gebeurd, zowel goeie dingen als slechte dingen.

Ik zal beginnen met de slechte. Onze vakantie in Friesland hebben we vroegtijdig afgebroken. Ik had enorm veel last om eten binnen te krijgen en het fietsen ging eerlijk gezegd ook niet zoals het moest.

Vóór we op vakantie vertrokken was ik al wel eens bij de maag-en darmspecialist geweest en had ik al een uitgebreide scan laten nemen. Die zouden we bespreken op de donderdag na onze vakantie.

Twee dagen daarvoor, toen ik volop bezig was een (levende) muis die de kat had binnengebracht buiten te werken stelde Conny vast dat ik zo geel zag als een Chinees uit een Suske en Wiske album uit de jaren zestig. Na overleg met de huisdokter dan maar naar de spoed gereden.

Ik lag amper een kwartier op de spoed of het team van de inwendige ziekten stond bij mij slecht nieuws : de problemen werden veroorzaakt door een tumor in de onderste darmregionen. Darmkanker dus, niet te opereren of te verwijderen maar in principe wel te behandelen. Er waren ook uitzaaiingen naar de lever en die zorgde voor de gele kleur. Die moesten we dus eerst aanpakken.

Ondertussen zijn we twee maanden verder en zit ik halverwege mijn chemokuur. Om de twee weken op maandag naar het ziekenhuis om enkele baxters te verwerken met daarna nog een extra baxter die thuis op dinsdag en woensdag moet worden verwerkt.

Dat gaat behoorlijk maar je bent wel vermoeid en je hebt veel minder energie dan vroeger, zeker in de chemoweek. Naarmate de dagen volgen voel je de energie wel terug stijgen. Als ik een tip mag geven: als je zo’n omslag krijgt voor gratis darmonderzoek … DEELNEMEN !!!!!

Er is echter ook goed nieuws!! Conny en ik hebben ons “echtelijk verbonden”. We zijn dus getrouwd en ik ben van Vorselaar naar Peulis verhuisd. Ik kan immers nergens betere zorg krijgen dan in Peulis 😉.

En vandaag was er zelfs tijd om een (kleine) toeristische uitstap te maken. Nu ja, we hebben nog eens een museum gedaan. Het Damiaan museum in Tremelo. Een klein museum in het ouderlijk huis van Jozef De Veuster, beter bekend als Damiaan.

De volksjongen uit Tremelo die naar Molokai trok om zich te ontfermen over de melaatsen, een groep mensen waar iedereen met een gigantisch grote cirkel omheen liep. Maar niet Damiaan. Van 1873 tot zijn dood in 1889 bouwde hij kerken, scholen, wegen en bood medische zorg, terwijl hij zelf aan lepra leed. Zijn werk bracht internationale steun en erkenning. In 1995 werd hij zalig en in 2009 heilig verklaard, en hij geldt als patroonheilige van melaatsen en aidspatiënten. Hij werd door de VRT ook verkozen tot Grootste Belg allertijden.

Grote wandelingen of fietstochten zullen er voor het eerst niet inzitten maar we gaan wel proberen om niet stil te zitten. Ik probeer toch elke dag minstens één (kleine) wandeling te doen. we can do it!