Afgelast, uitgesteld, aanpassen

coronaJe kan er niet naast kijken tegenwoordig. Corona hier, Corona daar, Corona overal.

Mensen die genoeg wc-papier inslaan om de volgende 20 jaar toe te komen, ellenlange rijen in de supermarkten, gezellig dicht bij elkaar (zucht …) , Lockdownparties …

Helaas ook wel afgelaste concerten en evenementen. Jukebox 2020 van gisteren … geannuleerd. Xander De Rijcke van volgende week … geannuleerd, Concert van de Harmonie van volgende week … geannuleerd.

Ik heb zelfs het etentje voor de collega’s dat voor vandaag gepland stond geannuleerd. Vanuit het bedrijf kregen we immers de instructies om vanaf maandag tot nader order thuis te werken en om zo weinig mogelijk contact te hebben met elkaar. Het leek dan ook niet verstandig om net vóór die regel ingaat nog effe gezellig met heel het team in een kleine ruimte te kruipen. Wij zijn tenslotte de crème-de-la-crème van de maatschappij hè 😉 (en niet zo stupide als die lockdownparty’ers van gisterenavond).

Het zou trouwens moeilijk genoeg zijn geweest om alles rond te krijgen aangezien de helft van de benodigdheden die we nodig hadden voor het eten quasi onvindbaar was in de Okay.

Maar we hebben van de nood een deugd gemaakt en een hele dag gezellig in de tuin gewerkt. Daar was het weer ideaal voor en in de buitenlucht werken, wandelen of joggen wordt nog altijd aangeraden, zolang je het maar niet met teveel samen doet.

Gisteren trouwens voor de eerste keer sinds november (!) nog eens gaan joggen. 4 km in 29 minuten en altijd een vrij constant tempo kunnen aanhouden.

Dat ga ik de volgende weken meer moeten doen want met dat thuiswerken gaat er een hoop beweging wegvallen en die beweging heb ik echt wel nodig om mijne suikerspiegel op peil te houden.

Metaal

De afgelopen dagen stonden in het teken van de tuin en ook van metaal.

Gisteren en eergisteren een dagje vakantie genomen. Eigenlijk met de bedoeling om flink wat in de tuin te werken bij Conny maar dat is een beetje in het water gevallen. Letterlijk dan.

We hebben wel behoorlijk wat kunnen onkruid wieden maar op veel plekken in de tuin voel je de grond wegzakken onder je voeten. Om geen permanente schade aan te brengen hebben we enkel tijdens de droge periodes (donderdagvoormiddag en vrijdagvoormiddag) gewerkt. De rest van de tijd hebben we besteed aan rondrijden om nog wat “accessoires” te kopen zoals daar zijn boomschors en kastanjehouten hekjes en palen.

Wat heeft dat metaal dan te maken met die tuin? Helemaal niks. Maar het heeft wel alles te maken met de concerten van afgelopen woensdag en vrijdag.

Woensdag trokken we nog eens naar Trix in Borgerhout voor een avondje metal. Hoewel ik altijd al een heel brede smaak heb gehad was ik in mijn jonge jaren een hardrocker. Ik ben dat eigenlijk nog altijd want dat ben je voor het leven maar de lange haren zijn ondertussen wel verdwenen.

Mijn favoriete groepen, naast oppergoden KISS, waren voornamelijk Brits en behoorden blijkbaar tot de NWOBHM (de New Wave of British Heavy Metal). Behoorden tot die strekking : Iron Maiden, Def Leppard, Girlschool, Motörhead en Saxon.

En laat het nou net die laatsten zijn die woensdag op het podium stonden in Borgerhout. In het voorprogramma stond met Diamond Head ook een groep uit diezelfde lichting al was die groep mij tot woensdag totaal onbekend. Het werd een klassieke metalavond. Veel tattoos, zwarte T-shirts, baarden, lange haren, bierbuikjes maar vooral goede muziek. Conny is niet zo’n metalhead maar zolang er een goeie melodie in zit kan twee à drie keer op een jaar geen kwaad 😉. Ikzelf voel me op zo’n avonden terug een tiener die na een concert een hele nacht in Brussel bleef rondhangen om de eerste trein terug naar huis te nemen.

saxon

Ook gisteren hadden we een metal concert maar dan van the sixth metal … Het Zesde Metaal dus. Zij kwamen Skepsels, hun nieuwe CD voorstellen in Het Depot in Leuven, één van onze favoriete zaaltjes (waar alles voor ons begon) maar wel een zaaltje met een nadeel. De deuren gaan pas open om 20u, ook wanneer het pijpenstelen regent.

Het concert maakte gelukkig het lang wachten in de regen goed. Wannes Cappelle was in topvorm en de gitaristen Tom Pintens maar misschien nog meer Robin Aerts waren geweldig goed. Voeg daar nog een fantastische lichtshow aan toe en je hebt één van de betere concerten van dit jaar.

zesdemetaal

Belpop

belpop1Belpop.

Bij mij roept die term herinneringen op aan het begin van de jaren ’80 toen de Belgische rockmuziek hoogdagen beleefde. T.C. Matic, Luna Twist, The Machines, The Bet, Raymond, Twee Belgen, The Pop Gun, 1000 Ohm, Allez Allez …

Maar de laatste jaren doet het mij meer denken aan Jan Delvaux, de levende encyclopedie van de Belgische muziek. Volgens Bart Peeters weet hij daar meer over dan Wikipedia.

Sinds 2013 trekt hij de theaters rond met een avondvullend programma. Hij wordt bijgestaan door Jimmy Dewit, beter bekend als DJ Bobby Ewing.

Samen vertellen ze anekdotes en interessante verhalen over onze popgeschiedenis.

Dit jaar doen ze de City Specials.

In elke stad die ze aandoen brengen ze enkel weetjes over muziek die op een of andere manier met die stad te maken heeft.

Dan zit je met een stad als Heist op den Berg uiteraard goed. Al van in de jaren ’60 is daar muziek gemaakt. Heist had meerdere opnamestudio’s (Tamara King, Monopole), een eigen fabriek waar platen werden geperst en natuurlijk ook het nodige talent met namen als P.P. Michiels, Bobby Prins of Ruth McKenny (al waren er ook wel artiesten met een pak minder talent).

Voor we het beseften was de show van anderhalf uur voorbij. Een heel gezellige avond was het met als hoogtepunt voor mij toch wel een duet van Paul Michiels met Sir Tom Jones die samen Changes brachten.

belpop2

Keizers

Dit weekend stond in het teken van de keizers.

Afgelopen vrijdag met het véloke naar het zuid in Antwerpen waar ik had afgesproken met Conny. Een hamburger gegeten in een verlaten Ellis Burger en dan te voet naar Borgerhout waar we verwacht werden in de mooiste concertzaal van het land … De Roma.

In de Roma werden we eerst opgewarmd door RAMAN, een Gentse groep die veel potentieel toont maar die op dit moment nog niet standvastig genoeg is.

Om 21u, 10 minuten later dan voorzien, betraden de heren van Kaiser Chiefs het podium op de tonen van Money for Nothing van Dire Straits. Ik had ze al twee keer eerder gezien, eenmaal op de wei van Werchter in 2012 en eenmaal op de Markt in Tienen in 2013. Maar bij Conny stonden ze behoorlijk hoog op de bucketlist dus moesten we echt wel gaan. Toen wisten we uiteraard niet dat ze later dit jaar nog eens terugkeren naar die wei in Werchter.

Ze waren goed, zelfs heel goed. Maar ze waren niet zo goed als 7 jaar geleden. Wat misschien wel logisch is. Zeven jaar geleden had ik waarschijnlijk ook nog net iets meer energie dan nu (al lijkt mijn energie de laatste 4 jaar en zeker de laatste twee jaar wel terug te zijn toegenomen 😉).

kaiserchiefs

Het was in ieder geval de verplaatsing naar Borgerhout waard geweest.

En ook vandaag stond de dag in teken van een keizer. Nu ja, we zijn gaan wandelen in Herentals en daar hebben ze toch een standbeeld staan van een Keizer? Zoek het maar eens op in Google : keizer + Herentals.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons van het station naar het Olens Broek zou brengen waarbij we een stuk langs de Kleine Nete zouden wandelen. Het water van die Nete stond trouwens behoorlijk hoog. Sommige stukken viel het nog mee maar op andere stukken waar de wind vrij spel had en waar de regen ons teisterde waren minder leuk.

Maar we kunnen toch maar weer 8 km bijschrijven op onze teller. Genoeg om morgen een nieuwe werkweek aan te vatten.

Bijwerken

Het nadeel van enkele dagen te zijn geveld door ziekte is dat het bergje werk dat op je bureau ligt enkel maar groter wordt.

Maar vóór het zover was zijn we nog eens naar het CC Zwanenberg in Heist geweest en wel naar de matineevoorstelling van Het land van de Glimlach, een operette van Franz Lehar gebracht door het Vlaams Muziek Theater uit Heist. Deze keer kreeg ik Conny zelfs zo ver om mee te gaan zodat ik niet  alleen met mijn moeder naar daar moest.

Lisa, de dochter uit een adellijke Weense familie, wordt verliefd op de Chinese prins Sou Chong en verlaat Wenen om hem te volgen naar China. Daar worden beiden zich bewust van de onverenigbaarheid van hun karakters en de onoverkomelijke verschillen tussen de westerse en oosterse cultuur. Die tegenstellingen leiden tot een bitter conflict en het tragische einde van hun liefdesverhaal. Lisa’s exotische droom vervliegt, en verteerd door heimwee naar haar vroegere leventje, keert ze ontgoocheld terug naar haar mooie blauwe Donau. De prins blijft alleen achter en tracht zijn pijn te lenigen met een ‘Immer nur lächeln’, zoals de Chinese gewoonte het volgens het toenmalige clichébeeld voorschreef, altijd maar lachen of glimlachen, wat er in het leven ook moge gebeuren.

Net zoals vorig jaar (Een nacht in Venetië) was ook dit weer een pareltje om te bekijken. Hoofdrolspelers Kris Wouters (Prins Sou-Choung), Nathalie Denyft (Lisa Lichtenfels), François Jacobs (Graaf Lichtenfels), Rudi Giron (Luitenant von Pottenstein) en Eva Vanduren (Princes Mi) zijn toppers in hun vak.

landvandeglimlach

Maandag had ik nog een dagje respijt maar echt ontspannen was er met het jaarlijkse bezoekje van de 13 jaar oude diesel van mijn moeder aan het Autokeuringscentrum van Westmalle niet echt bij maar gelukkig werd hij zonder enig probleem goedgekeurd.

Over de werkweek kan ik heel kort zijn. Druk, druk, druk, druk en nog eens druk. Gelukkig was het vrij snel weekend zodat we terug even konden ontspannen.

Gisteren hebben we dat gedaan door een tentoonstelling over mijn jeugdheld te bezoeken. Daarvoor trokken we naar Wilrijk, woonplaats van wijlen Jef Nys, de geestelijke vader van dat jongetje met het blonde strooidakje … Jommeke. 65 wordt hij dit jaar en bovendien verschijnt zijn 300ste avontuur. Jef Nys mag dan al niet meer onder ons zijn, zijn geesteskind blijft kranig verder avonturen beleven. Was het een grootse tentoonstelling? Niet echt maar ze was wel goed opgebouwd en ik ben toch blij dat we geweest zijn. Onder andere dankzij Jommeke was ik al heel vroeg een leesfan (en dat ben ik nog altijd).

jommeke65

Gisteravond hadden we dan onze jaarlijkse afspraak met Toneelvereniging Oud KLJ. Zij brachten deze keer TAXI TAXI Online, een klucht van Ray Cooney, een meester in het vak.

Taxichauffeur John Dezwart leidt een dubbelleven. Hij is getrouwd met Marleen, waarmee hij een dochter Vicky heeft en in Vorselaar woont. Met zijn vrouw Vera, die in Grobbendonk woont, heeft hij een zoon Marc. John heeft alles onder controle, tot Vicky en Marc samen chatten op het internet en ze elkaar persoonlijk willen ontmoeten. John probeert wanhopig zijn vel te redden. Tegen zijn zin wordt bovenbuur Stan Van Geyt betrokken in John’s kluwen van leugens. Wordt John ontmaskerd… of kan hij zijn dubbelleven verder zetten…

We hebben al veel stukken gezien van onze Vorselaarse amateurgezelschappen maar gisteren moet toch wel één van de allerbeste zijn geweest. Vanaf het moment dat het doek openging tot het ruim twee uur later terug dichtging hebben we gelachen. Grappig stuk gebracht door begenadigde acteurs die perfect waren gecast. Zo’n avondje waar je je beter van voelt!

taxitaxi

We kunnen weeral tegen voor een paar dagen.

Geveld

geveldJe kan radio of tv niet opzetten, de krant niet openslaan of gewoon even op het internet gaan zonder iets te horen, zien of lezen over het Corona-virus.

Wel, ik kan je vertellen, ook een doordeweeks virus kan je vellen hoor. Ik heb het mogen ervaren.

Vorige zondag nog mooi naar het sluitingsconcert van het verjaardagsjaar van de Cultuurraad van Vorselaar geweest (waarbij Jan De Wilde erg goed op dreef was). Maandag gaan werken met een verkoudheidje. Dinsdagochtend voel je je dan weer terug iets beter maar na een hele dag in die droge kantoorlucht is dat gevoel heel ver weg.

Met elke hoest lijken je longen er mee uit te komen en beslis je toch maar om naar de dokter te gaan. Geen virus op de longen maar wel op de luchtpijp. Gevolg … de rest van de week thuis, voor de derde keer in mijn 35-jarige carrière dus “op ziekenkas”.

Ondertussen ben ik gelukkig genoeg hersteld om terug onder de mensen te komen. Maar veel nuttigs heb ik de afgelopen dagen niet uitgestoken.

Alhoewel … gisteren toch een fietsvakantie naar Drente in juni geboekt en een wandelvakantie naar de Vulkaneifel in september.

Zo komt er toch nog iets goeds uit een eerder slechte week.

 

 

Eens iets anders

Mars om de macht (te verspelen)

Film, muziek en theater vinden elkaar in een driedelige, muzikale satire over macht. Dimitri Verhulst schrijft een nieuwe tekst en de hoofdrol is weggelegd voor Jan Decleir en elf muzikanten van muziekensemble I SOLISTI.

In ‘Dagboek van Gloemov’ (1923) drijft de controversiële Russische filmregisseur Sergei Eisenstein schertsend de spot met de hypocrisie van de Russische aristocratie. De surrealistische montage en door Chaplin geïnspireerde commedia dell’arte is een clownesk commentaar op de grootheidswaanzin. I SOLISTI speelt er livemuziek bij van de jonge componist Jasper Charlet.

Met ‘Octet for Wind Instruments’ (1923) van Igor Stravinsky laat I SOLISTI de onvrede met het Russische regime subtiel verder klinken. De volbloed neoclassicistische muziek ademt orde, rust en balans. Als ware het een dekmantel voor Stravinsky’s eigen turbulente vertrek uit zijn vaderland in 1910.

Mauricio Kagel was een eersteklas schenenschopper en meester in de ironie. In ‘Der Tribun’ (1979) – een hoorspel voor politiek redenaar, marsklanken en luidspreker – zette hij het politieke populisme in zijn hemd met hoempapakoper en schuinsmarcheerdersmuziek. Jan Decleir schittert in zijn rol als hedendaags volksmenner. Zijn betoog, op tekst van Dimitri Verhulst, is er één op het absurdistische af, met snedige verzen en dubieuze zinspelingen, de komst van een nieuw tijdperk bejubelend: ‘De toekomst wenkt, de lucht klaart op en zelfs de rozen kleuren blauw. Morgen, morgen is van mij en jou.’  

 

Dit is de samenvatting van het optreden waar Conny en ik gisterenavond naartoe zijn geweest in CC Zwanenberg in Heist. Met nauwelijks 65 minuteen één van de kortste shows die we gezien hebben denk.

En ook wel een bizarre voorstelling maar even bizar misschien … toch wel goed. Al zal ik bij een volgende gelegenheid toch wel eerst nadenken vóór ik toezeg.

Het meest bewonderenswaardige aan de voorstelling was waarschijnlijk toch het feit dat Jan Decleir, 74 ondertussen, met een grote trom de trap van de grote zaal afliep in Heist. Zelfs voor een frisse jongeling als mezelf is dat, zonder grote trom, al een zware klus. Maar het hield Jan niet tegen.

Dinsdag in den Trix zal het met Sea Girls weer iets totaal anders zijn.

jandecleir

Nooit meer (Inhaalbeweging (3))

Er was een tijd dat ik voor concerten nagenoeg alleen naar het Sportpaleis of de Lotto Arena reed. Je weet wel, de “grote” optredens.

Sinds ik, vooral dankzij Conny, ook steeds meer de “kleinere” zalen zoals de AB, Het Depot of De Roma, ben beginnen bezoeken heb ik steeds minder en minder zin in dat gedrocht naast de Ring. Want dat is het feitelijk toch hè? Een gedrocht.

De concerten zijn er verschrikkelijk duur en de drank nog veel duurder (4 euro voor een halve liter plat water!). Maar het zijn toch vooral de slechte plaatsen die echt niet meer kunnen. Op de bovenste ring moet je quasi abseilen om op je plaats te geraken. En zowel op de bovenste als onderste ring zit je op een zielig stukje plastiek in een ongemakkelijke houding samengeperst tussen een linker- en een rechterbuur naar een concert te luisteren.

Afgelopen zondag ben ik vermoedelijk voor de allerlaatste keer naar het Sportpaleis geweest. Ik ben mijn moeder voor de tiende keer naar André Rieu geweest en dat was geen pretje. Aan de artiest lag het zeker niet. Rieu en zijn Johann Strauβ Orkest weten als geen ander een publiek in te pakken. Deze keer zaten er enkele leuke nieuwigheden in. Neen hoor … op het concert heb ik absoluut niets aan te merken, eerder het tegendeel.

rieu2020

Maar de concertbeleving op zich was niet wat het moest zijn. Dat lag zelfs niet aan die bezoekers die het nodig vinden om te pas en te onpas recht te staan (en zo het zicht van een 85 jarige fan benemen). Ze werden vrij snel terecht gewezen door die 85 jarige fan ;-).

Neen, het lag aan de infrastructuur. Na anderhalf uur begon mijn rug al te klagen. En dat doet hij quasi nooit in andere zalen. En dan betaal je vaak het dubbele of meer dan andere zalen. Daarom denk ik dat ik nooit nog naar het Sportpaleis zal gaan. We gaan nog wel minstens één keer naar de Lotto Arena.

Er staan nochtans nog grote namen op de affiche hoor maar het zal zonder ons zijn. We zullen wel een midweekje meer naar Nederland gaan.

Geen Santana, Simple Minds, Eric Clapton, Lenny Kravitz, Queen + Adam Lambert of Simply Red voor ons. Als we toch nog naar Antwerpen gaan dan zal het naar De Roma zijn of naar den Trix (om nieuwe groepen te ontdekken).

 

Inhaalbeweging (1)

Dit jaar gaan we proberen om, na een “weekconcert”, zoveel mogelijk een dagje verlof in te plannen. Tenslotte zijn we geen twintigers weer. En van dat dagje verlof proberen we dan iets leuks te maken. Een dagtripje bijvoorbeeld of een dagje werken in de tuin.

Vorige week, de dag na Novastar en Geike, kozen we voor een dagtripje. Onze bestemming was Brussel, meer bepaald Autoworld. Conny had gezien dat daar een tijdelijke tentoonstelling rond de Britse Klassiekers was. Als Anglofiel mocht ik dat niet missen.

Autoworld is sowieso een leuk museum om in rond te lopen, er stonden deze keer ook enkele mooie Britse wagens. Al ontbraken er ook wel een aantal. Geen Aston Martin DB5, geen Jaguar Mk II (hoefde zelfs niet bordeauxkleurig te zijn), geen Mr.Bean mini …

Maar zeker wel een bezoekje waard en met onze Museumpas hoefden we niet te betalen aan de inkom. De doos Ty-Phoo thee die we in de souvenirwinkel kochten was een leuk extraatje.

Omdat de dag nog jong was hebben we een wandeling door Brussel gemaakt naar één van de andere musea geweest die open waren op maandag … het Belgisch Centrum voor het Stripverhaal in de Zandstraat. Vroeger een winkel, ontworpen door Horta, na de restauratie dus omgevormd tot stripmuseum.

Het was jaren geleden dat ik daar nog eens was langsgelopen en eerlijk gezegd … ik ben enigszins teleurgesteld buitengegaan. Franquin, Nys, Vandersteen, Sleen, Goscinny, Berck, Morris, Buth, Mau, Merho … geen spoor van te vinden.

Gelukkig is het gebouw an sich een pareltje om te bezoeken.

Eenvoud siert

Het jaar is nog maar een weekje bezig en we hebben al een knaller van een concert gehad.

Het was Joost Zweegers die hiervoor gezorgd heeft en hij deed dat in het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.

novastar1

Omwille van de Heistse Nieuwjaarsdrink en vuurwerk mochten de deuren van het cultureel centrum pas om kwart over acht open. Het concert zelf begon om kwart voor negen.

Eerst mochten we genieten van een halfuurtje Geike Arnaert, begeleid op piano door Joost zelf. Ze deed dat ook al eens in 2018, toen in de AB, maar gisteren was het toch veel beter.

novastar2

Daarna was het de beurt aan Joost zelf. Gewoon Joost, niemand meer en niemand minder. Soms op gitaar, soms op piano, altijd worstelend met microfoons die niet hingen waar ze volgens zouden moesten hangen.

Die 90 minuten waren jammer genoeg zo voorbij.

novastar3

Als dit eerste concert de maatstaf wordt voor dit jaar dan zitten we gebeiteld.