Joe en de trappenzitters

Concerten van zangers of groepen waar we in de jaren ’80 fan van waren zijn altijd een risico. Tot dusver hebben wij nog geen echt slechte ervaringen gehad, met uitzondering van Paul Young eind vorig jaar. Al valt het andere keren bijzonder goed mee, denken we maar terug aan het fantastische concert van Kim Wilde in de Roma twee weken later.

Toch trok ik maandag met een dubbel gevoel naar de AB in Brussel. Op het programma stond Joe Jackson. Het kon wat mij betreft twee kanten uit … of het zou heel goed zijn of het zou barslecht zijn. Neem daarbij dat hij toch wel een beetje een reputatie heeft van arrogant te zijn. Neen … echt gerust was ik er niet in.

Vóór het concert hebben we onze gebruikelijke hap in de AB Resto gegeten. Dan zijn we net iets zeker van onze zitplaatsen omdat we langs “het achterpoortje” binnen kunnen. We waren echter niet alleen met dat idee.

Terwijl Conny en haar collega Ann de jassen en dergelijke in de kluisjes gingen stoppen trok ik een spurtje naar boven. Voor de eerste rij was ik niet snel genoeg maar ik wist toch 4 plaatsen te versieren (de broer van Ann kwam immers later). Om tien over zeven waren nagenoeg alle 184 zitplaatsen bezet.

Tegen acht uur liep het beneden ook goed vol en dan begon er iets waar ik absoluut een hekel aan heb … de trapzitters. Bij ons vorige concert in de AB was daar geen sprake van. Men moest nog maar naar de trappen kijken of je werd er al weggejaagd. Maar maandag niets van dat alles. Gevolg? een overvolle trap en een Luc wiens concertbelevenis voor een deel verpest was.

Gelukkig was er Joe Jackson die veel heeft goedgemaakt. Vanaf het eerste nummer wisten we al dat het goed zou zijn en dat was twee uur later nog altijd zo. Enkele klassiekers, enkele oudere nummers die minder klassiek waren maar wel heel goed en ook nieuw werk. Zijn stem heeft wel een beetje aan kwaliteit ingeboet maar dat ving hij heel goed op door een toontje lager te zingen.

Zet daar nog 3 fantastische muzikanten bij en je hebt een geslaagde avond gehad (met uitzondering uiteraard van die egoïstische trappenzitters).

jj

Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Circus

Ik ben al in veel concertzalen geweest in België maar afgelopen zaterdag was mijn eerste bezoek aan het Koninklijk Circus in Brussel.

Hoe het komt dat dit zolang heeft geduurd? Ik heb er geen flauw idee van. Misschien dat er nooit de juiste groepen optraden of dat het een tikkeltje te duur was of dat het niet paste in onze agenda.

Hoedanook, vorige zaterdag paste het wel in onze agenda, kostte het niet teveel en was het zeker een juiste groep.

Net als de AB is het Koninklijk Circus heel gemakkelijk bereikbaar vanuit het Centraal Station toch wel prettig. Bij aankomst was ik enorm blij dat ik kaarten voor “beneden” had besteld. Want het is een enorm mooie zaal maar oh zo steil. Ik denk niet dat ik het op het bovenverdiep zou hebben uitgehouden. Nu zaten Conny en ik gelukkig lekker dicht bij het podium in verrassend knusse zetels.

Om tien voor acht gingen de zaallichten uit en konden we een halfuurtje genieten van Tusks. Tusks is de artiestennaam van Emily Underhill. Haar willen we zeker nog eens terugzien met volledig programma, bijvoorbeeld in Het Depot in Leuven.

tusks

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan de groep waarvoor we echt naar Brussel waren gekomen : Bear’s Den, de folkrockgroep van Andrew Davie en Kevin Jones. We hadden hen in 2017 al aan het werk gezien in de Lotto Arena in Antwerpen en toen hadden ze bij ons al een gevoelige snaar geraakt, zeker met hun cover van Heaven van Bryan Adams.

Dat laatste nummer hebben ze helaas niet gebracht maar de rest was even goed zoniet beter. Een heel mooi en vooral ingetogen concert, waarbij ze het zelfs aandurfden om echt unplugged te gaan. Ze brachten het mooie Sophie, met z’n vijven op de rand van het podium, zonder enige vorm van versterking, noch voor hun stem, noch voor hun instrumenten. Wondermooi.

den

Niet alle recensenten zaten op dezelfde lijn maar wij vonden het een fantastisch concert in een wondermooie zaal. Zeker voor herhaling vatbaar.

 

Bart, Witte koffie en ingeblikte ham

Gelukkig heb ik vanaf morgen een weekje verlof want het afgelopen weekend was sowieso al behoorlijk druk en bovendien heb ik altijd last met de overschakeling van winteruur naar zomeruur.

Vrijdagavond zijn we nog eens naar CC Zwanenberg geweest. Daar was Bart Herman te gast met zijn Tussen ons gezegd en gezongen programma. Bart Herman is volgens mij één van de meest ondergewaardeerde zangers van ons land. Maar geheel onterecht want niet alleen kan de man goed zingen, hij heeft ook behoorlijk wat mooie liedjes. Zijn twee uur durende show (inclusief korte pauze) was dan ook genieten.

bart herman

Gisteren stond dan weer in het teken van 100 KVLV Peulis. Het Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen, vroeger bekend als de Boerinnenbond werd opgericht in 1911 maar de afdeling in Peulis is gevolgd in 1919. Aangezien Conny in het bestuur zit konden we daar niet ontbreken. De festiviteiten begonnen in de namiddag met een misviering die werd opgeluisterd door White-Coffee, een gospelkoor uit Ekeren. Een echte aanrader.

IMG_9839

Na de viering volgde nog een receptie en een avondfeest. Op dat feest werden we geëntertaind door Nostalgique, een soort menselijke jukebox. Ik vond dat hij sommige nummers behoorlijk naar de verdoemenis hielp maar ze zorgden wel voor sfeer. Nadat alles aan de kant, opgeruimd en afgewassen was waren we al zondagochtend.

Een uurtje minder slaap deed er evenmin goed aan maar rond halftwee was het dan tijd om naar Antwerpen te gaan. In de stadsschouwburg werd immers Spamalot, de musical van Eric Idle die op een geweldige manier werd vertaald door Stany Crets, op het programma. Ik had ‘m in 2011 al gezien (twee keer zelfs) maar hij heeft nog weinig van zijn glans verloren. Misschien zijn enkele moppen ondertussen not done maar algemeen gezien is het twee uur lachen en genieten van de goeie muziek. Heel sterke musical met o.a. Koen van Impe, Jonas van Geel, Jan Van Looveren en Walter Baele.

spamalot

En morgen … dan vertrekken we voor een paar dagen naar Valkenburg om uit te rusten van een druk voorjaar.

Monsieur Luc

Na enkele “aparte” concerten met mijn moeder zijn Conny en ik gisteren nog eens naar onze vertrouwde Ancienne Belgique in Brussel geweest.

Helaas is op zondag de AB Resto niet open en moesten we elders iets zoeken om te gaan eten. Ik koos voor Le Cirio aan de Beurs. Dat zou een heel mooi etablissement moeten zijn waar je voor een deftige prijs ook deftig zou moeten kunnen eten. Voor alle veiligheid had ik maar een tafeltje gereserveerd.

Toen we binnenkwamen en ik de reservering vermeldde werd ik ineens Monsieur Luc. Ook toen we terug buiten gingen werden we uitgezwaaid met een vrolijke Au Revoir Monsieur Luc. Verder waren de commentaren die ik had gelezen wel in orde. Het was er mooi, het eten was goed en niet te duur, en de ontvangst was hartelijk in een gezellige mix van Nederlands, Frans, Spaans en Italiaans.

Toen we tegen 19u naar de AB stapten moesten we vaststellen dat we daar niet alleen waren. Als dat maar geen problemen zou geven voor een zitplaats. Gelukkig zijn we een geöliede machine en terwijl Conny de jassen in een locker stopte haastte ik me naar boven om twee zitplaatsjes te bemachtigen.

Om 19u45 opende Rosborough de debatten. En dat deed deze Noord-Ierse zanger heel goed. Op gitaar en begeleid door een drummer bracht hij een halfuurtje het beste van zichzelf. Dat beviel me zo goed dat ik later, vóór we terug naar huis gingen, nog even zijn EP en ook nog een mooi T-shirt van hem kocht.

rosborough

Om 20u45 was het dan de beurt aan de hoofdact van de avond … Amy MacDonald. Voor mij de derde keer, voor Conny een eerste kennismaking.  Ik  had ze immers al gezien in 2012 op TW Classic en een tweede keer in 2017, ook in de AB. Dat concert was toen wel heel goed, ook al werd het voortijdig afgebroken om 22u30 maar ik hou er toch geen fijne herinneringen aan over. Ook toen was het uitverkocht maar zaten de trappen boven ook vol. En daar kan ik dus niet tegen. Mijn collega’s vinden dat flauw maar ik kan het gewoon niet hebben dat ze mijn vluchtweg blokkeren.

Gisteren niets van dat. Tegenwoordig lopen er altijd een paar securitymensen rond die eventuele trapzitters op andere gedachten brengt. Ik vraag me dan vaak af of dat een gevolg is van mijn posts op sociale media waarin ik dat egoïstische gedrag aan de kaak stel. Ongetwijfeld niet maar ik maak het mezelf graag wijs.

Over het concert kan ik kort zijn. Het was GEWELDIG goed. Meer kan ik niet zeggen. Ze heeft ijzersterke nummers, zingt geweldig goed, heeft een paar geweldige muzikanten achter zich en is bovendien nog grappig ook. Kortom … zalige avond.

amy

Juliet Letters

Vijfentwintig jaar geleden schreven Elvis Costello en het fameuze Brodsky Quartet de inmiddels legendarisch geworden songsuite ‘The Juliet letters’. In een tijd waarin het vermengen van rock en klassiek nog als vloeken in de kerk was, sloeg deze samenwerking in als een bom.

In België was er maar één zanger die deze uitdaging aandurfde, en het bleek een schot in de roos. De wereldvreemde klanken van Sjostakovitsj waren een vanzelfsprekend decor voor het warme naturel van Patrick Riguelles stem.

De tournee die Riguelle begin deze eeuw speelde, was niet alleen hier een succes, maar kreeg de uitdrukkelijke goedkeuring van de grote Elvis Costello en bracht hem tot in de verste uithoeken van Europa – en zelfs tot in het wereldberoemde Opera House van Sidney.

Nu heeft strijkerskwartet Apollo Music Experience gevraagd aan Riguelle om hen te vergezellen op een nieuwe tournee. Resultaat is een 80 minuten durende mix van klassieke muziek met fictieve brieven als songteksten en een stem die soms akelig dicht de stem van Costello benadert.

Er was niet veel volk in CC Zwanenberg in Heist maar als diegenen die er wel waren evenzeer hebben genoten als Conny en ik dan zijn ze ook tevreden naar huis gekeerd. Tevreden maar wel heel moe. In de namiddag hadden we immers nog een tuinhuis gesloopt.

riguelle

Vandaag zijn we dan nog eens naar Tielen gereden om bij het IJssloeberke een ijsje te gaan eten. Nu ja … ijsJE … twee bolletjes lijkt wel een liter ijskreem te zijn. Gelukkig hebben we ons onderweg laten afzetten en zijn we de rest van weg (een dikke 6km) te voet verder gegaan. Er stond een fikse wind maar we hebben er toch van genoten.

Lente

Ik weet niet hoe het komt maar die weekends vliegen tegenwoordig voorbij.

Na een namiddagje “puinruimen” in de tuin van Conny trokken we gisterenavond naar CC Zwanenberg in Heist op den Berg.

Daar waren Jan De Smet en Bert Blommen te gast. Samen zijn ze in de platenbakken van de kringloopwinkels in Vlaanderen gedoken. Bert vertelt sappige verhalen over artiestennamen en vieze platenhoezen, Jan maakt van sommige afschuwelijke liedjes mooiere versies à la Bob Dylan of John Lee Hooker.  Het was de première van hun voorstelling en je zag inderdaad dat ze nog een beetje meer op elkaar moeten inspelen maar het was een heel leuke avond.

kringwinkel

Vandaag hebben we dan een rustige wandeling doorheen het Land van Nete & Aa gemaakt. En daar waren we niet alleen. Massa’s wandelaars en fietsers gezien onderweg. Enkele mooie foto’s gemaakt ook.