Thuiswedstrijd

Het was alweer een druk gevuld weekend.

Zaterdag een wandeling door mijn eigen Vorselaar, mooi Vorselaar al zeg ik het zelf. Dit was onze eerste wandeling die was uitgestippeld via de “pro-functie” van de Wandelknooppunten website. Sinds kort heb ik een abonnement genomen en dat biedt toch behoorlijk wat mogelijkheden. De kans dat we nog deelnemen aan georganiseerde wandelingen is een pak kleiner geworden.

Gisterenavond dan nog eens een concertje gedaan. In de Stadsschouwburg van Antwerpen vierden Gunther, Davy en Chris immers hun vijftiende verjaardag. Jawel … ik ben naar De Romeo’s geweest. Weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Zij heeft ervan genoten en als ik heel eerlijk moet zijn … slecht waren ze zeker niet. Zingen kunnen ze zeker, een paar goede muzikanten hadden z ook bij en het was geen Schlagerfestival. Ze hebben zelfs enkele goeie covers gebracht. Openen met See Me, Feel Me van The Who … ik had het niet verwacht.

Deze namiddag dan nog een tweede wandeling gemaakt doorheen het nabijgelegen Molenbos. Daar heeft Natuurpunt een nieuwe wandeling uitgekapt en die wilden we wel eens proberen. Het is ook altijd fijn om Conny te laten kennismaken met de omgeving waar kleine Luc is groot geworden.

Duur

In mei 2019 zullen The Eagles hun tour starten in het Sportpaleis. Ik kan daar bij zijn als ik wil, ik krijg zelfs voorrang op andere klanten omdat ik al eerder tickets voor hun concerten kocht. En ook al heeft Conny deze supergroep nog niet gezien … we gaan niet.

Enerzijds omdat The Eagles niet meer The Eagles zijn maar vooral omdat de tickets verschrikkelijk veel geld kosten. Van 73 euro tot 168 euro … en dan heb je niet eens comfortabele stoeltjes om op te zitten.

Neen hoor, dat hoeft niet voor ons. Dan gaan wij liever eens naar zaal Trix om nieuwe groepen te leren kennen. Dat hebben we gisteren nog eens gedaan.

Op het programma in Trix Bar stonden Drum Drum Dance Dance en The Sherlocks.

Drum Drum Dance Dance is een Antwerpse Indierock/Garagerock band. Het trio werd in 2017 geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Winnen deden ze niet (dat deden onder andere Tamino en The Lighthouse) maar ik vond het wel jammer dat ze maar een halfuurtje speelden. Dat had best wel wat langer mogen duren.

DDDD

The Sherlocks was eigenlijk de groep waarvoor we gingen. Die waren ons ook totaal onbekend maar voor 13 euro (jawel … DERTIEN euro) kan je wel een risico nemen. En het heeft geloond want zij waren nog beter dan DDDD. De groep bestaat uit tweemaal twee broers (en buurjongens): Kiaran Crook – Lead Vocals/Rhythm Guitar, Josh Davidson – Lead Guitar, Andy Davidson – Bass en Brandon Crook – Drums.

sherlocks

Ook dit optreden had best langer mogen duren maar het feit dat het om 10u gedaan was had ook zijn voordelen. Dan kan je immers vroeger gaan slapen. Het was vandaag tenslotte “werkendag”. Die 13 euro waren trouwens uitstekend besteed.

Inhaalbeweging (2)

Na het bezoekje aan Antwerpen hadden we eigenlijk net genoeg tijd om te eten vóór we alweer op pad waren.

Deze keer ging het met de fiets naar Rijmenam op een boogscheut van Peulis.

We waren nog op tijd om het laatste halfuur van André Brasseur mee te pikken. Het was de kranige Waal niet aan te zien dat hij bijna 80 is. Iedereen kent trouwens André Brasseur alleen weten de meesten het gewoon niet. Zijn Early Bird uit 1965 (!) zal ongetwijfeld bekend in de oren klinken (https://youtu.be/Gm2tli3OAnw). Zijn band mocht er trouwens ook wezen.

Daarna trokken we naar de andere kant van het plein om het (akoestisch) optreden van Wally te zien. Niet Eddy maar wel het alias van Wouter Immers. We hadden er een beetje schrik voor vanwege zijn link met Tourist LeMC (en die vinden wij een beetje vervelend). Maar dat viel heel goed mee. Samen met twee gitaristen en één gitarist/toetsenist bracht hij een gesmaakt optreden van ruim een half uur.

Terwijl op de mainstage JToTheC (Jay To The Cee) zijn best deed kozen wij een goed plaatsje uit voor het volgende akoestisch optreden. De verwachtingen lagen immers behoorlijk hoog.

Stefan Dixon was me eigenlijk onbekend net als zijn Zuid-Afrikaanse landgenoot Gerald Clark maar Eva De Roovere, Jan Hautekiet en Klaas Delrue waren dat niet. Onze verwachtingen werden trouwens volledig ingelost. Het was een geweldig optreden van ongeveer drie kwartier.

Het was de bedoeling dat we ook nog een stuk van Vive la Fête zouden meenemen maar na een paar minuten hadden we al door dat Els Pynoo niet echt kan zingen en dat we beter terug richting Peulis konden fietsen.

Al bij al toch een heel geslaagde avond voor amper 5 euro.

Hoppin’ Around goes retro

Vandaag nog eens een thuismatch gespeeld.

Voor de vijfde keer werd immers Hoppin’ Around Goes Retro georganiseerd. Een gratis evenement met een hoop oldtimers en classic cars, enkele retrokraampjes en een paar optredens … kortom een leuke en gezellige namiddag.

Plaats van dit alles was het pleintje van den Heikant. Om vier uur was er een optreden van Sébi Lee die een set van rock ’n roll covers bracht. Jerry Lee Lewis, Elvis en vele anderen passeerden de revue. Hij begeleidde zichzelf op piano of op gitaar. In het begin was het geluid niet echt goed maar na enkele nummers was dat probleem verdwenen.

Het tweede optreden begon pas om 19u wat ons de tijd gaf om even naar huis te gaan en een flinke boterham te eten.

Dat tweede optreden werd verzorgd door The Rusty Nails, een rockabilly groep die ons deed terugdenken aan het geweldige optreden van Brian Setzer vorig jaar in het OLT. Origineel was wel hun versie van Fat Bottomed Girls van Queen. Het lijkt een rare combinatie maar het werkte wel.

Suikerrock 2018 (deel 2)

Zondag is traditioneel familiedag op Suikerrock. Een paar groepen voor de jeugd en voor de rest vlotte muziek. Op zich zegt traditie niet veel meer, dat hadden we vrijdag al begrepen.

Maar zondag bleef de traditie nog enigszins overeind. Geen K3 dit jaar maar wel de Ketnetband en Soufiane Eddyani om de dag te openen. Aangezien wij niet tot de doelgroep behoren zijn wij pas later naar Tienen vertrokken. We schrokken wel een beetje toen de parking achter het station nagenoeg leeg was.

Onze verbazing werd nog groter toen de Markt ook nagenoeg leeg bleek te zijn. Nochtans was het nog maar een kwartiertje vóór Gers Pardoel als derde artiest van de dag op het podium mocht. Nu ja, ons hoor je niet klagen hoor. Wij hebben immers liever wat ruimte om te ademen.

Ik had Gerwin al eerder gezien op Suikerrock maar voor Conny was het een première. Een première die niet teleurgesteld heeft. In tegenstelling tot andere rappers is Gers Pardoel een aardige Nederlandse jongen. Geen kapsones, geen vuile praat, gewoon een gezellige gast die als geen ander weet hoe hij een publiek moet bespelen. Heel geslaagd optreden dus.

IMG_3432

Ook de volgende artiest was al eerder op Suikerrock maar we zijn niet blijven plakken. Stan van Samang mag misschien een goede entertainer zijn en zelfs een aardig stukje zingen … wij zijn geen fan. Dan gingen we liever een restaurantje zoeken om een hapje te eten. Na dat hapje zijn we nog even blijven plakken bij het Accoustic Stage waar Nbrska n Loewak net aan hun set begonnen. Het moeten immers niet altijd grote namen zijn. Neen, dit was een heel goed alternatief.

IMG_3443

Tegen half negen waren we terug op de Markt. Het was immers de beurt aan Andy – ikhebgeenellebogen – McClusky en Paul Humphreys van OMD om op het podium te komen.

We hadden ze vorig jaar in december nog gezien in De Roma en toen waren ze fantastisch goed maar zondag waren ze gewoon supergoed. De ene na de andere hit kwam uit de speakers. En het publiek hield er van, dat was wel duidelijk. 75 minuten waren helaas zo voorbij. Dat hadden er gerust 90 of meer mogen zijn.

IMG_3486IMG_3513

Toen stonden we voor de keuze … nog 45 minuten wachten op Kool & the Gang of op een hoogtepunt stoppen en terug naar Peulis rijden. We kozen voor het laatste.

Wat onthouden we van Suikerrock 2018? Dat we dit jaar in december geen combi ticket meer gaan kopen. We wachten wel tot er genoeg namen bekend zijn. En als die tegenvallen dan kunnen we misschien beter voor de Lokerse Feesten gaan. Niet dat de 97 euro die we dit jaar voor een “early bird ticket” hebben betaald weggegooid geld was. De zaterdag was geweldig en de concerten die we zondag gezien hebben waren ook de moeite waard maar de vrijdag was wel een verloren dag.

Suikerrock 2018 (deel 1)

Er was een tijd dat Suikerrock garant stond voor vier dagen muziek. Dat is teruggebracht naar drie dagen muziek maar dit jaar waren het maar twee dagen muziek.

Het stadsfestival in Tienen duurt nochtans nog altijd drie dagen maar mensen als Lil’ Kleine, Jebroer, Kraantje Pappie of Steve “ik-gooi-taarten-in-het-publiek” Aoki noemen wij geen muziek.

Slechts twee dagen voor ons dus.

Beginnen deden we op zaterdag met Sons, een hyperactief kwartet uit Melsele en één van de drie winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 van Studio Brussel. Wij vonden ze alvast heel goed en hopen ze in de toekomst nog eens te zien.

IMG_3172

Ook voor het tweede optreden van de dag kwam een finalist van diezelfde Nieuwe Lichting (maar dan van 2015) op het podium. Milo Meskens, door Isolde Lasoen “de Jeff Buckley van Deinze genoemd, hadden we vorig jaar al eens gezien op Gladiolen in Olen. Een jaar later op Suikerrock vonden we hem veel meer zelfvertrouwen hebben. Gitaar spelen kan hij als de beste dus de vergelijking met Buckley heeft wel iets.

IMG_3220

In afwachting van nummer drie op de Main Stage zijn we even snel naar de Food Street gewandeld en hebben we onze pastabeker opgegeten ter hoogte van de Accoustic Stage. Daar traden Dirty Toy Company op. Hardrockers uit Hoegaarden die het eens een keertje akoestisch probeerden. Best wel leuk ook al kwam de gitarist zo uit een (foute) jaren tachtig film gestapt.

IMG_3266

Na onze smakelijke Italiaanse hap waren op tijd terug op de markt voor nummer drie : Goo Goo Dolls. Gestart in 1986 maar vooral populair geworden in 1998 dankzij de soundtrack van City of Angels . Dit was zo één van die concerten die best wel leuk zijn maar die geen blijvende indruk achterlaten. Ondanks de pogingen van bassist Robby Takac die, blootsvoets 750 rondjes rond het podium heeft gelopen. Zanger John Rzeznik kan goed zingen maar het bleek wel veel van hetzelfde te zijn.

IMG_3293

Vierde groep het podium zou, zowel voor Conny maar toch ook voor mij, het hoogtepunt van de dag worden. Uit Ealing in de buurt van Londen waren de jongens van White Lies naar Tienen gezakt. Muzikaal nagenoeg perfect en zanger Harry McVeigh had duidelijk de beste stem van de dag. Van ons mogen ze nog wel eens terugkomen naar bijvoorbeeld de AB voor een volwaardig concert.

IMG_3364

De vijfde artiest van de eerste dag was een risicogeval. De Nederlandse Anouk komt de laatste tijd immers niet altijd even positief in het nieuws. Ik had ze al enkele keren gezien, in het Sportpaleis bijvoorbeeld maar ook op Suikerrock en tot dusver had ze mij alvast niet teleurgesteld. 100% gerust was ik echter niet. Ze heeft ons niet teleurgesteld maar een “waaw-gevoel” heeft ze evenmin achtergelaten. Conny kon niet vergelijken met vorige concerten maar voor mij was ze niet meer “het wijf” dat ze vroeger was.

IMG_3388

Om half elf hadden we de keuze … nog 45 minuten wachten op Alanis Morissette of op ons gemakje naar het station wandelen en terug richting Peulis vertrekken. Het was al een lange vermoeiende dag geweest dus kozen we voor het eerste. We zijn immers geen twintig meer (ook al zien we er nog héééééél goed uit voor onze leeftijd ;-)) Alanis zal ons niet hebben gemist.

Bokrijk

Vrijdag 27 juli … dag 1 van Suikerrock. Maar met namen als Jebroer, Lil’Kleine, Steve Aoki en zo gaan wij daar onze tijd niet aan verdoen.

Wat doen wij dan wel? Op de warmste dag van het jaar rijden wij naar Bokrijk om daar een paar uur rond te slenteren in een gelukkig bosrijke omgeving waardoor de temperaturen van meer dan 35 graden enigszins draaglijk waren.

Er was trouwens heel weinig volk in Bokrijk, een aangename bijkomstigheid. Het openluchtmuseum is best wel een bezoekje waard hoor. Wij hebben er in ieder geval van genoten. Je moet er wel je tijd voor nemen en, vooral bij deze temperaturen, geregeld een pauze inlassen en voldoende drinken.

Na vijf uren hadden we het wel gehad en zijn we terug huiswaarts gekeerd. Morgen gaan we wel naar Suikerrock. Sons, Milo Meskens, Goo Goo Dolls, White Lies, Anouk en Alanis Morissette kunnen ons wel bekoren.