Dré

Op 21 januari 1994  werd in Woerden ene André Gerardus Hazes geboren. Zijn roepnaam was Dré en zijn vader was een vrij bekende Nederlandse volkszanger die toevallig ook André heette.

Toen de jonge André 10 jaar was kwam zijn vader te overlijden na een dubbele hartinfarct.

In 2007 zong hij als dertienjarige voor het tv-programma In Duet met Hazes het lied Bedankt mijn vriend postuum in duet met zijn vader.

Daarna volgden onder andere een deelname aan Kinderen dansen op het ijs, een rol in de musicalversie van Kruisbroek in Spijkertocht. Hij begon ook platen te maken had , ook in België, een hit met Leef.

Hij zal volgend jaar ook te zien en te horen zijn in het VTM-programma Liefde voor muziek. Maar afgelopen zaterdag was hij ook te zien en te horen in het Hasseltse Ethias Theater. Zelf ben ik niet zo’n fan maar moeder wou hem wel eens zien dus …

Ook hier had ik weer vaak plaatsvervangende schaamte maar het was anders dan bij zijn landgenoot Jan een weekje eerder. In Hasselt was het meer een vervelend en irritant publiek. Muzikaal vond ik het wel iets sterker dan de Jan, maar dat was vooral te danken aan de geweldige gitaristen, trompettist en saxofonist die in zijn band zaten.

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

andre hazes hasselt

Jan

Op 31 december 1985 werd in Volendam ene Johannes Hendricus Maria Smit geboren. Zijn roepnaam was Jantje, later werd het Jan.

Sinds Jan Keizer van BZN hem in 1996 uitkoos om een duet op te nemen met zangeres Carola Smit is het niet meer gestopt voor hem.

Zingen, presenteren, in het bestuur van F.C. Volendam zitten … hij doet het allemaal. Samen met onze Belgische Christoff en de Duitser Florian Silbereisen vormt hij KLUBBB3 en vult hij de zalen in Duitsland.

Maar op zondag 3 november stond hij gewoon op het podium van de Antwerpse Stadsschouwburg en dat was ook waar ik met mijn moeder naartoe ging omdat zij wel een beetje fan is en hem nog nooit live aan het werk had gezien.

Ik ben niet zo’n fan maar moet achteraf wel toegeven dat de jongen echt wel een stukje kan zingen. Soms had ik wel een beetje plaatsvervangende schaamte als ik naar de rest van het publiek keek maar ja, die mensen amuseren zich gewoon hè?

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

 

jan smit theater

Tijd vliegt

Ga je eens een verlengd weekend naar de Veluwe, kom je thuis, knipper je eens met je ogen en voor je het goed en wel beseft zijn we tien dagen verder. TIEN DAGEN !

Ik schaam me er bijna voor. Want we hebben niet stil gezeten hoor. Maar de dagen zijn zoooo druk dat het er ’s avonds niet meer van komt om nog een blogje te schrijven.

Nochtans was er vorige vrijdag genoeg om over te schrijven. Dat was immers de dag van de damesquiz van KVLV Peulis in samenwerking met de quizploeg Schoenen en Sjakossen. Twee jaar terug zat ik daar in de jury (best wel leuk : 250 dames in de zaal en ik had altijd gelijk). Dit jaar heb ik in de namiddag Conny en Maria geholpen bij het uitstallen van de prijzen en in de avond de deelnemers voorzien van drank en eten (garçon gespeeld dus).

Afgelopen zondag was ook best gevuld. Toen zijn we voor een dag naar Sint-Niklaas getrokken voor een rommelbeurs. Niet als bezoeker maar als verkoper. Zo’n 230 boeken en 60 DVD’s had ik mee. Een kleine 40 boeken heb ik verkocht net als 44 DVD’s. Deze laatste trouwens al een uurtje vóór de beurs begon aan collega-verkopers. Het was best een leuke ervaring maar om dit elk weekend te doen zoals onze buren … dat is toch niets voor ons.

En gisteren tot slot zijn we nog eens naar de jarige AB getrokken. Dat was geleden van mei ! Gisteren stond Stef Kamil Carlens op het podium. Sinds zijn deelname aan Liefde voor Muziek op VTM ben ik fan geworden van de jongen. Ik dacht dat hij een arrogante kwal was maar eigenlijk is het een heel bescheiden, introverte en gevoelige jongen. Muzikaal is het een genie. Een geweldig concert was het.

Bijzonder prettig was ook het optreden van de Security mensen. Ik heb namelijk een bloedhekel aan mensen die op trappen gaan zitten. Zeker wanneer er voldoende papieren hangen die vragen om dat niet te doen. Het is niet alleen egoïstisch (als je een zitplaats wil dan moet je maar net als wij goed op tijd komen), mensen die dat doen brengen ook mijn veiligheid in gevaar. Ze blokkeren immers mijn vluchtweg. Meestal doet de security niks maar soms dus wel en gisteren was zo’n dag. Bleef je iets te lang op de trappen staan of durfde je maar even te gaan zitten. Binnen de 30 seconden stond er iemand van de security bij. Zalig. Jammer genoeg wordt deze firma niet elke keer geboekt.

stef2

De pan

duurDe laatste dagen circuleren er weer een hoop grote namen die in de nabije of niet-zo-nabije toekomst ons land een bezoekje brengen. En het zijn namen die ik en Conny zeker wel eens willen (terug)zien.

Er zijn echter twee problemen.

Het eerste probleem is de locatie. Van de zes namen passeren er vijf in de slechtste concertlocatie van het land … het Antwerpse Sportpaleis. Slecht geluid en gruwelijke zitplaatsen.

Tweede probleem : de prijzen die ze tegenwoordig vragen voor sommige concerten. Die rijzen echt wel de pan uit.

Een overzichtje:

  • Eric Clapton (Sportpaleis Antwerpen)
    • 71, 107, 124 en 141 euro
  • Elton John (Sportpaleis Antwerpen)
    • 58, 76, 90, 106, 136 en 165 euro
  • Joe Bonamassa (Kursaal Oostende)
    • 78, 98, 144 en 164 euro
  • Simply Red (Sportpaleis Antwerpen)
    • 40, 57, 73 en 101 euro
  • Queen + Adam Lambert (Sportpaleis Antwerpen)
    • 64, 87, 98 en 109 euro
  • Simple Minds (Sportpaleis Antwerpen)
    • 44, 57 of 72 euro

Hoe graag we ze ook zouden zien, dat kunnen we er echt niet aan geven. Stel dat je twee tickets voor een deftige plaats koopt voor Eric Clapton. Dan ben je 250 euro kwijt. Voor dat geld gaan we 5 dagen naar een Landal Bungolowpark.

Het is jammer maar we passen dan maar. Eigenaardig genoeg heb ik gisteren ook tickets gekocht voor de concerten van Yevgueni (Depot Leuven), Het Zesde Metaal (Depot Leuven) en Sea Girls (Trix Bar Borgerhout) en dat kostte ons 109 euro. Niet per concert, zelfs niet per persoon. Neen hoor, voor de drie concerten en voor de twee personen samen. En dan is het nog in veel aangenamere zalen.

Druk

Zo’n eerste week terug gaan werken na een deugddoende vakantie als de onze … simpel is dat niet hoor.

We konden dan ook elke vorm van ontspanning gebruiken.

Zaterdagnamiddag zijn we nog eens een goeie ouderwetse (en deels kletsnatte) wandeling aan ’t Kruiske in Bevel gaan doen. Via de Nete ging het naar Gestel waar we er eindelijk in geslaagd zijn om iets te gaan drinken in de Klappeistaak. Dat koffiehuisje in het pittoreske Gestel zou echt wel de moeite waard zijn, althans, zo vertelt men ons.

Eigenlijk was het een tegenvaller. Het is er proper en netjes en het eten zag er ook heel lekker uit. Maar … als men de pretentie heeft van een theekaart te hebben, dan moet je daar ook thee opzetten. Opa’s Fruittuin mag dan al appel, vlierbes, rode biet, hibiscus, zwarte bves, framboos, braam, aardbei en aalbes bevatten … thee is het NIET. En van Rooibos, appel, rozijnen, amandelen en Pistache maak je evenmin thee.

De enige thee die ze wel hadden was Earl Grey. Een vergissing die ze nogal veel maken in dergelijke zaken. Beseffen ze niet dat niet iedereen van de smaak van bergamot houdt?

Neen, als je thee wil serveren zorg dan op z’n minst voor een Breakfastmelange (Engels of Iers ofzo), of een Darjeeling of een Ceylon thee. Enfin. We zijn er nu geweest. Maar daarmee is alles gezegd.

’s Avonds zijn we dan naar Heist getrokken waar de broers Kolacny een avond met Scala voor ons hadden gepland. In hun nieuwe programma “Meisjesnamen” nemen ze Nederlandstalige nummers onder handen. Layla, Anja, Irene … ze passeerden allemaal de revue. Het was heel mooi maar 2 uur (zonder pauze) in een warme zaal was meer dan genoeg. Anderhalf uur had beter geweest. Twee keer een uur met pauze nog beter.

scala

Zondag zijn we dan naar Borgerhout getrokken voor een ontdekkingsconcertje. Minstens één keer per jaar pikken we in zaal Trix een caféconcertje mee. Voor een habbekrats krijg je dan twee concertjes van beginnende groepen. Gisteren was het de beurt aan Ten Tonnes, de artiestennaam van Ethan Barnett en dat is dan weer het jongere broertje van George Barnett en die is dan weer beter bekend als George Ezra.

Eerst was het de beurt aan Alps, een zeskoppige band uit Antwerpen die al een aantal jaren samen speelt onder verschillende projecten maar nu naar buiten komt als Alps. De groep bestaat uit zanger/gitarist Jesse De Belder, zus Maja als backing vocal, Steve Herrijgers als bassist, Wouter Boeckmans op elektrische gitaar, Fabian Van Doorslaer als drummer en Wannes Minne op trompet. Ik volg ze ondertussen op Facebook want ze smaakten naar meer.

alps

Ook van Ten Tonnes wil ik wel meer horen. Zijn stem is nog niet zo “rijp” als die van zijn broer maar zijn muziek zeker wel.

ten tonnes

Lokeren (en niet Tienen)

lokerenOmdat de organisatoren van Suikerrock ons dit jaar een beetje in de steek hadden gelaten hebben we onze aandacht naar het westen in plaats van het oosten gericht, meer bepaald richting Lokeren.

Eén dag hebben we er uit gekozen namelijk de woensdag.

Met namen als SX, Trixie Whitley, Róisín Murphy en Christine (zeg maar Chris) & The Queens kan een avond niet tegenvallen, tenminste toch niet op papier. Eerst zien en horen en dan zullen we wel spreken.

Tegen alle verwachtingen in ging de verplaatsing naar de andere kant van het water behoorlijk vlot. Enkel aan de tunnel onder het water ging het even iets trager maar files hebben we niet gehad. We waren dan ook goed op tijd op het festivalterrein.

Om 19u begon SX er aan. Deze Kortrijkse etherische indiepopgroep bestaat al 10 jaar maar wij hadden de kans nog niet gehad om ze te zien. Ondertussen hebben we ze afgevinkt van onze to-do-lijst en kunnen we bevestigen dat ze het wachten waard waren. We willen er zeker eens een full-concert van zien.

sx

Daarna was het de beurt aan Trixie Whitley. Een prettig weerzien voor ons, na haar concert in de AB eerder dit jaar. Even zag het er wel naar uit dat niet zo goed zou uitdraaien omdat de geluidstechniekers in het begin even de mist ingingen. Gelukkig was dat euvel snel hersteld en kon Trixie het beste van zichzelf geven. In de AB kwam ze wel meer tot haar recht.

trixie

Derde op deze vrouwendag was de Ierse Róisín Murphy. Ik had haar al eens eerder gezien, heel lang geleden toen ze samen met Mark Brydon als MOLOKO naar Vorst Nationaal kwamen. Zij was voor mij de reden waarom we naar Lokeren reden. En ze heeft het nog steeds hoor. Eigenlijk is het niet echt “mijn muziek” maar voor haar maak ik graag een uitzondering.

roisin

De avond werd afgesloten door Christine & The Queens. Zij stond al een hele tijd bovenaan de bucketlist van Conny. Persoonlijk vond ik het iets te poppy maar het was best te genieten. Conny vond het wel geweldig goed. De show was in ieder geval wel heel mooi. Ze deed me denken aan de optredens van Michael en Janet Jackson in de jaren ’90.

christine

Het was al donderdag toen we terug richting Peulis reden waar we rond een uur of twee aankwamen.

 

Tinder(sticks)

Ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik, toen ik tickets bestelde voor het concert van gisteren, nog nooit had gehoord van Tindersticks. Ik had al wel eens gehoord van Tindr maar dat blijkt iets totaal anders te zijn. Al moet ik ook toegeven dat ik gisteren, na drie kwartier, ook wel zin had om te “swipen”.

Niet dat de in 1991 opgerichte groep rond zanger Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboardspeler David Boulter slecht was hoor. Integendeel, samen met nog enkele gastmuzikanten brachten ze echt wel heel mooie luisterliedjes.

En ik hou ook van heel mooie luisterliedjes. Maar 90 minuten aan één stuk heel mooie luisterliedjes, dat is nog net iets teveel voor Corneel. Daarvoor hou ik nu net iets teveel van de stevigere gitaarrock. Conny vond het, net als haar collega Ann die ons dit concert had aangeraden, heel erg goed. Ik daarentegen vond het niet slecht.

Van de snipperdag die we altijd proberen te nemen na een concert op een werkdag hebben we gebruik gemaakt om eens te gaan fietsen. Het knooppuntennetwerk bracht ons onder andere in Torekenswaver, Jut, Balder, Hest, Gèshaa en Raamenam. Ruim 50 km en maar één keer (behoorlijk) nat geworden. Tijdens de eerste stortbui zaten we net op het terras van Tante Trien in Heist-op-den-Berg.

Al bij al toch een heel leuke fietstocht, ondanks de regen de felle tegenwind op weg naar huis.

tindersticks