Metaal

De afgelopen dagen stonden in het teken van de tuin en ook van metaal.

Gisteren en eergisteren een dagje vakantie genomen. Eigenlijk met de bedoeling om flink wat in de tuin te werken bij Conny maar dat is een beetje in het water gevallen. Letterlijk dan.

We hebben wel behoorlijk wat kunnen onkruid wieden maar op veel plekken in de tuin voel je de grond wegzakken onder je voeten. Om geen permanente schade aan te brengen hebben we enkel tijdens de droge periodes (donderdagvoormiddag en vrijdagvoormiddag) gewerkt. De rest van de tijd hebben we besteed aan rondrijden om nog wat “accessoires” te kopen zoals daar zijn boomschors en kastanjehouten hekjes en palen.

Wat heeft dat metaal dan te maken met die tuin? Helemaal niks. Maar het heeft wel alles te maken met de concerten van afgelopen woensdag en vrijdag.

Woensdag trokken we nog eens naar Trix in Borgerhout voor een avondje metal. Hoewel ik altijd al een heel brede smaak heb gehad was ik in mijn jonge jaren een hardrocker. Ik ben dat eigenlijk nog altijd want dat ben je voor het leven maar de lange haren zijn ondertussen wel verdwenen.

Mijn favoriete groepen, naast oppergoden KISS, waren voornamelijk Brits en behoorden blijkbaar tot de NWOBHM (de New Wave of British Heavy Metal). Behoorden tot die strekking : Iron Maiden, Def Leppard, Girlschool, Motörhead en Saxon.

En laat het nou net die laatsten zijn die woensdag op het podium stonden in Borgerhout. In het voorprogramma stond met Diamond Head ook een groep uit diezelfde lichting al was die groep mij tot woensdag totaal onbekend. Het werd een klassieke metalavond. Veel tattoos, zwarte T-shirts, baarden, lange haren, bierbuikjes maar vooral goede muziek. Conny is niet zo’n metalhead maar zolang er een goeie melodie in zit kan twee à drie keer op een jaar geen kwaad 😉. Ikzelf voel me op zo’n avonden terug een tiener die na een concert een hele nacht in Brussel bleef rondhangen om de eerste trein terug naar huis te nemen.

saxon

Ook gisteren hadden we een metal concert maar dan van the sixth metal … Het Zesde Metaal dus. Zij kwamen Skepsels, hun nieuwe CD voorstellen in Het Depot in Leuven, één van onze favoriete zaaltjes (waar alles voor ons begon) maar wel een zaaltje met een nadeel. De deuren gaan pas open om 20u, ook wanneer het pijpenstelen regent.

Het concert maakte gelukkig het lang wachten in de regen goed. Wannes Cappelle was in topvorm en de gitaristen Tom Pintens maar misschien nog meer Robin Aerts waren geweldig goed. Voeg daar nog een fantastische lichtshow aan toe en je hebt één van de betere concerten van dit jaar.

zesdemetaal

Keizers

Dit weekend stond in het teken van de keizers.

Afgelopen vrijdag met het véloke naar het zuid in Antwerpen waar ik had afgesproken met Conny. Een hamburger gegeten in een verlaten Ellis Burger en dan te voet naar Borgerhout waar we verwacht werden in de mooiste concertzaal van het land … De Roma.

In de Roma werden we eerst opgewarmd door RAMAN, een Gentse groep die veel potentieel toont maar die op dit moment nog niet standvastig genoeg is.

Om 21u, 10 minuten later dan voorzien, betraden de heren van Kaiser Chiefs het podium op de tonen van Money for Nothing van Dire Straits. Ik had ze al twee keer eerder gezien, eenmaal op de wei van Werchter in 2012 en eenmaal op de Markt in Tienen in 2013. Maar bij Conny stonden ze behoorlijk hoog op de bucketlist dus moesten we echt wel gaan. Toen wisten we uiteraard niet dat ze later dit jaar nog eens terugkeren naar die wei in Werchter.

Ze waren goed, zelfs heel goed. Maar ze waren niet zo goed als 7 jaar geleden. Wat misschien wel logisch is. Zeven jaar geleden had ik waarschijnlijk ook nog net iets meer energie dan nu (al lijkt mijn energie de laatste 4 jaar en zeker de laatste twee jaar wel terug te zijn toegenomen 😉).

kaiserchiefs

Het was in ieder geval de verplaatsing naar Borgerhout waard geweest.

En ook vandaag stond de dag in teken van een keizer. Nu ja, we zijn gaan wandelen in Herentals en daar hebben ze toch een standbeeld staan van een Keizer? Zoek het maar eens op in Google : keizer + Herentals.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons van het station naar het Olens Broek zou brengen waarbij we een stuk langs de Kleine Nete zouden wandelen. Het water van die Nete stond trouwens behoorlijk hoog. Sommige stukken viel het nog mee maar op andere stukken waar de wind vrij spel had en waar de regen ons teisterde waren minder leuk.

Maar we kunnen toch maar weer 8 km bijschrijven op onze teller. Genoeg om morgen een nieuwe werkweek aan te vatten.

Geveld

geveldJe kan radio of tv niet opzetten, de krant niet openslaan of gewoon even op het internet gaan zonder iets te horen, zien of lezen over het Corona-virus.

Wel, ik kan je vertellen, ook een doordeweeks virus kan je vellen hoor. Ik heb het mogen ervaren.

Vorige zondag nog mooi naar het sluitingsconcert van het verjaardagsjaar van de Cultuurraad van Vorselaar geweest (waarbij Jan De Wilde erg goed op dreef was). Maandag gaan werken met een verkoudheidje. Dinsdagochtend voel je je dan weer terug iets beter maar na een hele dag in die droge kantoorlucht is dat gevoel heel ver weg.

Met elke hoest lijken je longen er mee uit te komen en beslis je toch maar om naar de dokter te gaan. Geen virus op de longen maar wel op de luchtpijp. Gevolg … de rest van de week thuis, voor de derde keer in mijn 35-jarige carrière dus “op ziekenkas”.

Ondertussen ben ik gelukkig genoeg hersteld om terug onder de mensen te komen. Maar veel nuttigs heb ik de afgelopen dagen niet uitgestoken.

Alhoewel … gisteren toch een fietsvakantie naar Drente in juni geboekt en een wandelvakantie naar de Vulkaneifel in september.

Zo komt er toch nog iets goeds uit een eerder slechte week.

 

 

Nooit meer (Inhaalbeweging (3))

Er was een tijd dat ik voor concerten nagenoeg alleen naar het Sportpaleis of de Lotto Arena reed. Je weet wel, de “grote” optredens.

Sinds ik, vooral dankzij Conny, ook steeds meer de “kleinere” zalen zoals de AB, Het Depot of De Roma, ben beginnen bezoeken heb ik steeds minder en minder zin in dat gedrocht naast de Ring. Want dat is het feitelijk toch hè? Een gedrocht.

De concerten zijn er verschrikkelijk duur en de drank nog veel duurder (4 euro voor een halve liter plat water!). Maar het zijn toch vooral de slechte plaatsen die echt niet meer kunnen. Op de bovenste ring moet je quasi abseilen om op je plaats te geraken. En zowel op de bovenste als onderste ring zit je op een zielig stukje plastiek in een ongemakkelijke houding samengeperst tussen een linker- en een rechterbuur naar een concert te luisteren.

Afgelopen zondag ben ik vermoedelijk voor de allerlaatste keer naar het Sportpaleis geweest. Ik ben mijn moeder voor de tiende keer naar André Rieu geweest en dat was geen pretje. Aan de artiest lag het zeker niet. Rieu en zijn Johann Strauβ Orkest weten als geen ander een publiek in te pakken. Deze keer zaten er enkele leuke nieuwigheden in. Neen hoor … op het concert heb ik absoluut niets aan te merken, eerder het tegendeel.

rieu2020

Maar de concertbeleving op zich was niet wat het moest zijn. Dat lag zelfs niet aan die bezoekers die het nodig vinden om te pas en te onpas recht te staan (en zo het zicht van een 85 jarige fan benemen). Ze werden vrij snel terecht gewezen door die 85 jarige fan ;-).

Neen, het lag aan de infrastructuur. Na anderhalf uur begon mijn rug al te klagen. En dat doet hij quasi nooit in andere zalen. En dan betaal je vaak het dubbele of meer dan andere zalen. Daarom denk ik dat ik nooit nog naar het Sportpaleis zal gaan. We gaan nog wel minstens één keer naar de Lotto Arena.

Er staan nochtans nog grote namen op de affiche hoor maar het zal zonder ons zijn. We zullen wel een midweekje meer naar Nederland gaan.

Geen Santana, Simple Minds, Eric Clapton, Lenny Kravitz, Queen + Adam Lambert of Simply Red voor ons. Als we toch nog naar Antwerpen gaan dan zal het naar De Roma zijn of naar den Trix (om nieuwe groepen te ontdekken).

 

Inhaalbeweging (1)

Dit jaar gaan we proberen om, na een “weekconcert”, zoveel mogelijk een dagje verlof in te plannen. Tenslotte zijn we geen twintigers weer. En van dat dagje verlof proberen we dan iets leuks te maken. Een dagtripje bijvoorbeeld of een dagje werken in de tuin.

Vorige week, de dag na Novastar en Geike, kozen we voor een dagtripje. Onze bestemming was Brussel, meer bepaald Autoworld. Conny had gezien dat daar een tijdelijke tentoonstelling rond de Britse Klassiekers was. Als Anglofiel mocht ik dat niet missen.

Autoworld is sowieso een leuk museum om in rond te lopen, er stonden deze keer ook enkele mooie Britse wagens. Al ontbraken er ook wel een aantal. Geen Aston Martin DB5, geen Jaguar Mk II (hoefde zelfs niet bordeauxkleurig te zijn), geen Mr.Bean mini …

Maar zeker wel een bezoekje waard en met onze Museumpas hoefden we niet te betalen aan de inkom. De doos Ty-Phoo thee die we in de souvenirwinkel kochten was een leuk extraatje.

Omdat de dag nog jong was hebben we een wandeling door Brussel gemaakt naar één van de andere musea geweest die open waren op maandag … het Belgisch Centrum voor het Stripverhaal in de Zandstraat. Vroeger een winkel, ontworpen door Horta, na de restauratie dus omgevormd tot stripmuseum.

Het was jaren geleden dat ik daar nog eens was langsgelopen en eerlijk gezegd … ik ben enigszins teleurgesteld buitengegaan. Franquin, Nys, Vandersteen, Sleen, Goscinny, Berck, Morris, Buth, Mau, Merho … geen spoor van te vinden.

Gelukkig is het gebouw an sich een pareltje om te bezoeken.

Eenvoud siert

Het jaar is nog maar een weekje bezig en we hebben al een knaller van een concert gehad.

Het was Joost Zweegers die hiervoor gezorgd heeft en hij deed dat in het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.

novastar1

Omwille van de Heistse Nieuwjaarsdrink en vuurwerk mochten de deuren van het cultureel centrum pas om kwart over acht open. Het concert zelf begon om kwart voor negen.

Eerst mochten we genieten van een halfuurtje Geike Arnaert, begeleid op piano door Joost zelf. Ze deed dat ook al eens in 2018, toen in de AB, maar gisteren was het toch veel beter.

novastar2

Daarna was het de beurt aan Joost zelf. Gewoon Joost, niemand meer en niemand minder. Soms op gitaar, soms op piano, altijd worstelend met microfoons die niet hingen waar ze volgens zouden moesten hangen.

Die 90 minuten waren jammer genoeg zo voorbij.

novastar3

Als dit eerste concert de maatstaf wordt voor dit jaar dan zitten we gebeiteld.

 

Whispering Sons

Vóór we aan onze laatste shortbreak begonnen hebben we vorige week donderdag ook één van onze laatste concerten van dit jaar gedaan.

Daarvoor trokken we nog eens naar de Ancienne Belgique in Brussel. Ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de AB mochten Whispering Sons daar voor het eerst als main artist de grote zaal proberen te vullen. En dat lukte hen probleemloos hoor.

Tijdens de twee voorprogramma’s die ze hadden uitgenodigd was er nog niet zoveel volk maar veel hebben de afwezigen niet gemist. Noch Croation Amor, noch CTM konden ons echt boeien.

Dat lukte Whispering Sons gelukkig probleemloos. Het concert had zeker meer dan 75 minuten mogen duren.

Ze zouden postpunk spelen maar eigenlijk spelen ze onvervalste new wave uit de jaren tachtig ook al was zangeres Fenne Kuppens nog lang niet geboren. Datzelfde zal ook wel gelden voor de andere groepsleden.

De combinatie van de energie en vooral de speciale stem van Fenne Kuppens in combinatie met 4 geweldige muzikanten werkt. Doe je ogen dicht en je waant je terug 18 jaar. Mij deden ze vooral denken aan Sisters Of Mercy, althans die van toen, niet die enkele jaren terug op Suikerrock een poging deden om een goed optreden te brengen (maar daar niet in slaagden).

Het was gewoon super goed. De povere 20 euro die we moesten betalen meer dan waard.

Nog ééntje hebben we nog te gaan en dat zijn NITS op vrijdag.

whisperingsons

 

Gitaarrock ?

Eén van mijn collega’s verwijt me soms dat ik enkel naar concerten van gitaarrock uit de jaren tachtig ga. Terwijl ik toch echt wel een heel gevarieerd programma heb hoor. Van Abba tot Zappa, van Beethoven tot Strauss, van Armand tot Verminnen.

De concerten die ik de afgelopen week heb bezocht moeten dat toch wel bewijzen.

aridDe laatste vrijdag van november trokken Conny en ik nog eens naar de AB. In de reeks REWIND haalde de AB niemand minder dan ARID naar Brussel. Ze speelden, in een eenmalige reünie, hun debuutalbum Little Things of Venom integraal op het podium. Dat werd aangevuld met enkele andere van hun nummers. IJzersterk optreden was dat. De stem van Jasper Steverlynck is toch wel uniek hoor. En wat mij betreft één van de sterkste van ons land. Vóór het optreden mochten we trouwens nog getuige zijn van de onthulling van de gedenksteen die ze voor de oude ingang hebben gelegd.

burtonAfgelopen vrijdag mochten we naar CC De Zwanenberg in Heist op den Berg. Daar werden we verwacht door Michelino Bisceglia. Bisceglia is een Belgische Italiaan, geboren in 1970, jazzpianist en ook schrijver van filmmuziek. Zo heeft hij de muziek voor Marina (jeweetwel, die van Rocco Granata), De bende van Jan de Lichte en Hannah geschreven.

In het eerste deel van het optreden bracht hij eigen werk en dat was vrij moeilijk om volgen want echt wel jazz. Ik ben daar niet zo’n grote fan van. Drie muzikanten die elk hun eigen lied spelen? Voor mij hoeft het niet. Gelukkig was het tweede deel veel beter. Daar speelde hij muziek van films van Tim Burton. Weliswaar bewerkt zodat er een tikje meer piano in zat maar met nog 6 andere muzikanten en een twintigkoppig jeugdkoor op het podium was het genieten van de filmuziek. Zo werd het toch nog een leuk concert.

Ook vandaag ben ik naar Heist op de Berg geweest, weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Deze namiddag bracht het Vlaams Muziek Theater immers het beste van zich tijdens hun Galaconcert 2019.

Muziek van Mozart, Strauß, Lehar, Morricone, Lincke … gebracht door de 17 geweldige muzikanten, met 3 zangeressen en 2 zangers en ook Bram De Beul en Irina Yakousheva die samen het duo Vilja vormen en als dansduo in de finale van Belgium’s got Talent staan.

Zo’n concert is eigenlijk twee uur relaxen in uw stoel en genieten van de muziek. Dat mag ook met de ogen dicht (al zie je dan niets van die twee indrukwekkende dansers).

Zo zie je maar … drie goede concerten (nu ja, tweeënhalf) en geen gitaarrock. Het kan dus wel.

Dré

Op 21 januari 1994  werd in Woerden ene André Gerardus Hazes geboren. Zijn roepnaam was Dré en zijn vader was een vrij bekende Nederlandse volkszanger die toevallig ook André heette.

Toen de jonge André 10 jaar was kwam zijn vader te overlijden na een dubbele hartinfarct.

In 2007 zong hij als dertienjarige voor het tv-programma In Duet met Hazes het lied Bedankt mijn vriend postuum in duet met zijn vader.

Daarna volgden onder andere een deelname aan Kinderen dansen op het ijs, een rol in de musicalversie van Kruisbroek in Spijkertocht. Hij begon ook platen te maken had , ook in België, een hit met Leef.

Hij zal volgend jaar ook te zien en te horen zijn in het VTM-programma Liefde voor muziek. Maar afgelopen zaterdag was hij ook te zien en te horen in het Hasseltse Ethias Theater. Zelf ben ik niet zo’n fan maar moeder wou hem wel eens zien dus …

Ook hier had ik weer vaak plaatsvervangende schaamte maar het was anders dan bij zijn landgenoot Jan een weekje eerder. In Hasselt was het meer een vervelend en irritant publiek. Muzikaal vond ik het wel iets sterker dan de Jan, maar dat was vooral te danken aan de geweldige gitaristen, trompettist en saxofonist die in zijn band zaten.

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

andre hazes hasselt

Jan

Op 31 december 1985 werd in Volendam ene Johannes Hendricus Maria Smit geboren. Zijn roepnaam was Jantje, later werd het Jan.

Sinds Jan Keizer van BZN hem in 1996 uitkoos om een duet op te nemen met zangeres Carola Smit is het niet meer gestopt voor hem.

Zingen, presenteren, in het bestuur van F.C. Volendam zitten … hij doet het allemaal. Samen met onze Belgische Christoff en de Duitser Florian Silbereisen vormt hij KLUBBB3 en vult hij de zalen in Duitsland.

Maar op zondag 3 november stond hij gewoon op het podium van de Antwerpse Stadsschouwburg en dat was ook waar ik met mijn moeder naartoe ging omdat zij wel een beetje fan is en hem nog nooit live aan het werk had gezien.

Ik ben niet zo’n fan maar moet achteraf wel toegeven dat de jongen echt wel een stukje kan zingen. Soms had ik wel een beetje plaatsvervangende schaamte als ik naar de rest van het publiek keek maar ja, die mensen amuseren zich gewoon hè?

Het belangrijkste van de avond was wel dat mijn moeder er had van genoten en dat was zeker het geval.

Mission Accomplished dus.

 

jan smit theater