Circus

Ik ben al in veel concertzalen geweest in België maar afgelopen zaterdag was mijn eerste bezoek aan het Koninklijk Circus in Brussel.

Hoe het komt dat dit zolang heeft geduurd? Ik heb er geen flauw idee van. Misschien dat er nooit de juiste groepen optraden of dat het een tikkeltje te duur was of dat het niet paste in onze agenda.

Hoedanook, vorige zaterdag paste het wel in onze agenda, kostte het niet teveel en was het zeker een juiste groep.

Net als de AB is het Koninklijk Circus heel gemakkelijk bereikbaar vanuit het Centraal Station toch wel prettig. Bij aankomst was ik enorm blij dat ik kaarten voor “beneden” had besteld. Want het is een enorm mooie zaal maar oh zo steil. Ik denk niet dat ik het op het bovenverdiep zou hebben uitgehouden. Nu zaten Conny en ik gelukkig lekker dicht bij het podium in verrassend knusse zetels.

Om tien voor acht gingen de zaallichten uit en konden we een halfuurtje genieten van Tusks. Tusks is de artiestennaam van Emily Underhill. Haar willen we zeker nog eens terugzien met volledig programma, bijvoorbeeld in Het Depot in Leuven.

tusks

Om kwart voor negen was het dan de beurt aan de groep waarvoor we echt naar Brussel waren gekomen : Bear’s Den, de folkrockgroep van Andrew Davie en Kevin Jones. We hadden hen in 2017 al aan het werk gezien in de Lotto Arena in Antwerpen en toen hadden ze bij ons al een gevoelige snaar geraakt, zeker met hun cover van Heaven van Bryan Adams.

Dat laatste nummer hebben ze helaas niet gebracht maar de rest was even goed zoniet beter. Een heel mooi en vooral ingetogen concert, waarbij ze het zelfs aandurfden om echt unplugged te gaan. Ze brachten het mooie Sophie, met z’n vijven op de rand van het podium, zonder enige vorm van versterking, noch voor hun stem, noch voor hun instrumenten. Wondermooi.

den

Niet alle recensenten zaten op dezelfde lijn maar wij vonden het een fantastisch concert in een wondermooie zaal. Zeker voor herhaling vatbaar.

 

Monsieur Luc

Na enkele “aparte” concerten met mijn moeder zijn Conny en ik gisteren nog eens naar onze vertrouwde Ancienne Belgique in Brussel geweest.

Helaas is op zondag de AB Resto niet open en moesten we elders iets zoeken om te gaan eten. Ik koos voor Le Cirio aan de Beurs. Dat zou een heel mooi etablissement moeten zijn waar je voor een deftige prijs ook deftig zou moeten kunnen eten. Voor alle veiligheid had ik maar een tafeltje gereserveerd.

Toen we binnenkwamen en ik de reservering vermeldde werd ik ineens Monsieur Luc. Ook toen we terug buiten gingen werden we uitgezwaaid met een vrolijke Au Revoir Monsieur Luc. Verder waren de commentaren die ik had gelezen wel in orde. Het was er mooi, het eten was goed en niet te duur, en de ontvangst was hartelijk in een gezellige mix van Nederlands, Frans, Spaans en Italiaans.

Toen we tegen 19u naar de AB stapten moesten we vaststellen dat we daar niet alleen waren. Als dat maar geen problemen zou geven voor een zitplaats. Gelukkig zijn we een geöliede machine en terwijl Conny de jassen in een locker stopte haastte ik me naar boven om twee zitplaatsjes te bemachtigen.

Om 19u45 opende Rosborough de debatten. En dat deed deze Noord-Ierse zanger heel goed. Op gitaar en begeleid door een drummer bracht hij een halfuurtje het beste van zichzelf. Dat beviel me zo goed dat ik later, vóór we terug naar huis gingen, nog even zijn EP en ook nog een mooi T-shirt van hem kocht.

rosborough

Om 20u45 was het dan de beurt aan de hoofdact van de avond … Amy MacDonald. Voor mij de derde keer, voor Conny een eerste kennismaking.  Ik  had ze immers al gezien in 2012 op TW Classic en een tweede keer in 2017, ook in de AB. Dat concert was toen wel heel goed, ook al werd het voortijdig afgebroken om 22u30 maar ik hou er toch geen fijne herinneringen aan over. Ook toen was het uitverkocht maar zaten de trappen boven ook vol. En daar kan ik dus niet tegen. Mijn collega’s vinden dat flauw maar ik kan het gewoon niet hebben dat ze mijn vluchtweg blokkeren.

Gisteren niets van dat. Tegenwoordig lopen er altijd een paar securitymensen rond die eventuele trapzitters op andere gedachten brengt. Ik vraag me dan vaak af of dat een gevolg is van mijn posts op sociale media waarin ik dat egoïstische gedrag aan de kaak stel. Ongetwijfeld niet maar ik maak het mezelf graag wijs.

Over het concert kan ik kort zijn. Het was GEWELDIG goed. Meer kan ik niet zeggen. Ze heeft ijzersterke nummers, zingt geweldig goed, heeft een paar geweldige muzikanten achter zich en is bovendien nog grappig ook. Kortom … zalige avond.

amy

Uitdovende ster

scabsSterren komen, sterren gaan, alleen Elvis blijft bestaan.

Gisteren hebben we helaas moeten zien hoe één van die sterren stilletjesaan aan het uitdoven is. Ik heb het dan over Willy Willy, gitarist van The Scabs.

Die zijn momenteel bezig aan een theatertournee rond jaar 40 Scabs. Waar die veertig vandaan komt weet ik niet echt. In 2010 hebben ze hun 30ste verjaardag gevierd met een groot verjaardagsconcert in de Lotto Arena. Dat zou betekenen dat ze in 1980 zijn opgericht en nu dus 39 jaar bestaan.

Op hun eigen website staat dan weer dat ze in 1981 begonnen zijn. Dat staat trouwens ook op Wikipedia als oprichtingsjaar maar daar staat ook dat ze in 2007 drie reünieconcerten gaven ter gelegenheid van hun 25ste verjaardag. Enfin … we zullen het er maar op houden dat ze goed zijn in muziek maar slecht in wiskunde.

In muziek zijn ze gelukkig wel heel goed. Voor de theatertournee (wat ervoor zorgde dat Het Depot plots enkel zitplaatsen had) hebben ze hun nummers een beetje herwerkt. Vaak valt dat heel goed mee, bij sommige nummers zoals Matchbox Car en Is This Life, vond ik het minder geslaagd. Andere topnummers zoals Four Aces, Time en Hard Times zijn sowieso al iets rustiger.

Willy Willy heeft maar enkele nummers meegespeeld. In juni vorig jaar werd bij hem kanker vastgesteld. In Het Laatste Nieuws zei hij : “Mensen vragen me soms waarom ik nu, net na de ­diagnose, meer dan ooit wil doorgaan. Maar wat moet ik doen? In mijn bed gaan liggen? Luister, ik heb kanker, zoals zoveel mensen, en daarom wil ik nog zo veel mogelijk genieten. En mijn werk is mijn passie, dus een volle agenda maakt me gelukkig. Ik zal er dus bij zijn tijdens die tour van The Scabs. En daarna wil ik met The Voodoo Band naar de festivals. Ik heb geen enkele reden tot klagen. Ik geniet met volle teugen van het leven, en ­samen met mijn partner Michèle blijf ik erin ­geloven.”

Het is misschien lelijk om te zeggen maar hij zag er niet gezond uit. Het lijkt er op dat die vreselijke ziekte hem toch meer heeft vermoeid dan gedacht. Hij kreeg uiteraard een warm en welgemeend applaus en het strekt The Scabs tot eer dat ze hem dit eresaluut geven maar als we echt eerlijk zijn dan zouden ze hem beter laten rusten. Echt gitaar spelen zit er niet meer in, het zingen verging hem ook niet goed en ik had er eigenlijk medelijden mee. Ik zou hem liever herinneren als die Vlaamse Keith Richards die ik in 2013 nog op Suikerrock zag spelen (zie foto’s hieronder).

Het lijkt er trouwens op dat spelen bij The Scabs niet goed is voor de gezondheid. Ex-Scabbers Berre Bergen en Fonne Sijmons hebben ons ook al te vroeg verlaten.

 

Finn

Na twee concerten die we eigenlijk voor onze moeders hebben bezocht (en die feitelijk ook wel goed waren hoor) zijn we gisteren begonnen aan ons “eigen” seizoen.

Daarvoor trokken we naar Leuven. Een redelijk druk Leuven overigens en daar had de laatste zaterdag van de solden ongetwijfeld mee te maken. En ja, ook wij hebben ons nog eens aan bezondigd. Maar ja, wat wil je … met kortingen van 50% en dan nog eens een korting van 20% op het resterende saldo.

Toevallig kwam ik ook nog mijn favoriete directeur aller tijden tegen. Ondertussen is hij CEO van Ageas en gewezen CEO van het jaar maar tussen 1994 en 1998 was hij gewoon Bart, directeur van afdeling Leven. Na 20 jaar wist de man nog steeds dat wij in die periode een paar keer samen zijn gaan kwissen.

Na een, bijna traditionele, hap in den Domus trokken we naar Het Depot. Ruimschoots op tijd maar als je een goede zitplaats wil veroveren dan moet je goed op tijd zijn.

Het voorprogramma, Pablo Vasquez, was niet slecht maar kon me niet echt bekoren. Misschien ook wel omdat ik toch wel vrij moe was. Ik moet toegeven dat ik een dutje heb gedaan.

Om 21u30 was het dan de beurt aan Neil Finn en zoon Liam Finn. Neil is bekend van de groepen waarin hij met broer Tim heeft gespeeld zoals daar zijn Split Enz, Crowded House en The Finn Brothers.

Het was trouwens een gezellige familieuitstap want ook mama Sharon (op bas) en jongere zoon/broer Elroy stonden mee op het podium.

Bijna twee uur hebben ze gespeeld en het heeft geen seconde verveeld. Dit was een goed concert, een heel goed concert zelfs, neen … een fantastisch concert. Nieuwe nummers, zowel van vader als zoon, aangevuld met enkele klassiekers uit het verleden … het was genieten.

finn

Hopelijk trekt die lijn zich door. De komende weken staan onder andere op het programma : The Scabs, Coig, Jan de Smet, Patrick Riguelle, Amy McDonald, Bart Herman, Gers Pardoel, Joe Jackson, Dead Man Ray, Guido Belcanto, Trixie Whitley, Mark Knopfler en dan Graspop met o.a. KISS, Whitesnake en Def Leppard. Tussendoor gaan we ook nog naar Vitalski & Jean-Paul van Bendegem, Lieven Scheire en Spamalot.

High tea

Alweer een behoorlijk gevuld – verlengd – weekend achter de rug.

Zaterdag stond in het teken  van hard labeur. De bomen in de tuin bij Conny hebben de natte winters en droge zomers van de afgelopen jaren niet overleefd. De bomen moesten daarom worden geveld vóór ze uit zichzelf omvallen en schade veroorzaken (wat een paar bomen al hebben gedaan).

Nu laten we dat werk over aan specialisten maar zo’n geveld bos zorgt voor een hoop rommel en een deel daarvan hebben afgelopen zaterdag al opgeruimd.

Gisteren hebben we dan weer een hele dag in Vorselaar vertoefd met in de namiddag een , vrij natte, wandeling naar het Kasteel de Borrekens. Tegen zes uur trokken we terug naar de dreef maar dan naar de multifunctionele zaal voor de opening van het Cultuurjaar 2019. Dat gebeurt de laatste jaren steeds door de Koninklijke Harmonie Verbroedering Vorselaar onder leiding van Luc Verdonck.

Om de 30ste verjaardag van de Cultuurraad te vieren hadden ze dit jaar Barbara Dex uitgenodigd. Nu hoor ik al veel mensen zeggen … “Barbara Dex ? Gaan jullie daar naartoe?”. Wel ja, daar gaan wij zeker naartoe. En ik raad iedereen aan om dat ook eens te doen. Het meisje heeft een stem als een klok en kan vrijwel alle stijlen aan. Björk? Janis Joplin? Eigen werk? Werk van haar vader? Maakt niet uit … Zet daarachter onze geweldige Harmonie en je hebt een heel geslaagde muziekavond.

dex

Ook vandaag begon trouwens nat. In vreselijk slecht weer vertrokken we goed op tijd naar Heist op den Berg waar ik om 9u een afspraak had bij Katelijne van Hoorcentrum Aurilis om de definitieve aankoop van mijn Phonak Cross-Over te regelen. Het is niet goedkoop maar het is wel een flinke verbetering, vooral op ’t werk en in kleine gezelschappen. En de tussenkomst van de mutualiteit maakt het al gevoelig goedkoper.

En omdat we toch een dagje vakantie hadden zijn daarna op soldenjacht gegaan. Met Conny als persoonlijke Jani ben ik er toch in geslaagd om enkele geslaagde aankopen te doen.

Afsluiten hebben we dit weekend in de Herentalse Zandstraat gedaan. Daar vind je op nummer 90 TasseTout. We hadden nog een bon waarmee we een High Tea konden krijgen aan halve prijs (of twee voor de prijs van één).

Ook dat kan ik iedereen aanraden. Beginnen deden we met een glaasje soep en een tomaat Mozarella. Daarna kwamen een mini hamburgertjes gevolgd door Scones met cream en lemon curd of bosvruchtencoulis. Afsluiten deden we met broodjes met tonijnsla, zalm-kruidenkaas en hesp, een croissantje met kaas/hesp, een glaasje youghurt, een glaasje rijstpap en nog wat hapjes als dessert. Bij dit alles kregen we een grote pot thee.

Het was heerlijk. Als we het nog eens doen dan gaan we ’s middags wel minder eten of vroeger eten. De hamburgertjes hadden niet echt gemoeten maar verder was het een culinair hoogtepunt. Ze zien ons daar zeker nog eens terug. Niet noodzakelijk voor de High Tea want ze doen daar ook ontbijt.

www.tassetout.be

 

André

Het concertjaar 2019 werd gisteren ingezet met een eerder a-typisch concert.

Voor mij was het, schat ik, de zevende keer dat ik de artiest in kwestie met zijn groepje muzikanten aan het werk zag. Voor Conny was het de eerste keer.

Het was ook het eerste concert waar onze beide moeders mee naartoe gingen. Dus neen … we zijn niet naar KISS geweest en ook niet naar Queen of The Stranglers.

Naar wie zijn we dan wel geweest? Naar een sympathieke Limburger uit Mestreech en zijn ruim 50 muzikanten en evenveel dansers.

Jawel, het eerste concert van dit jaar is het Nieuwjaarsconcert van André Rieu in het Antwerpse Sportpaleis geworden. André tapte uit het bekende vaatje : luchtige klassieke muziek en tussendoor lekker grappen en grollen met het publiek. Dat maakt de man trouwens zo populair. Het is best mogelijk dat de doorsnee Klara-luisteraar een hekel aan de man heeft maar ik vind ‘m echt wel goed.

En nog belangrijker : de moeders vonden ‘m héél goed.

Op het eerste “rock”-concert is het nog een paar weken wachten. Ondertussen gaan we volgende week nog wel naar de Vorselaarse Harmonie die Barbara Dex begeleiden. Dat kan ook alle kanten op.

rieu02

Stefan

20181222_191508Met het Weinachtsfest der Volksmusik heb ik gisteren het concertjaar 2018 echt afgesloten.

Hoewel ik een streepje volksmuziek wel kan smaken kan ik niet zeggen dat ik een superfan van het genre ben. Maar mijn moeder is dat wel. En als dan, voor de allereerste keer, Stefan Mross ons land bezoekt dan moeten we daar toch naartoe zeker.

Stefan Mross is de presentator van de populaire zondagochtendshow op ARD : Immer wieder Sontags, een programma dat steevast wordt opgenomen bij ons thuis. In Duitsland trekt de show elke zo’n 2.500.000 kijkers en blijkbaar heeft de show ook in België en Nederland zijn fans.

Ik vind trouwens dat we onszelf nu vrienden van Stefan mogen noemen. Zijn eerste liedje heeft hij gezongen al staande op de twee vrije stoelen naast ons (we zaten immers op de eerste rij). Daarna heeft hij mijn moeder nog de handen geschud en haar gevraagd waar we vandaag kwamen. Als dat niet volstaat om tot zijn inner circle te behoren dan weet ik het ook niet.

Heel veel waren er (nog) niet in het Ethias Theater maar dat kan ook aan slechte marketing hebben gelegen. Ik moet wel toegeven dat de afwezigen ongelijk hadden want het was best een leuke show. Hij was in ieder geval beter dan die van Hansi Hinterseer eerder deze maand. Maar dat lag waarschijnlijk aan de afwisseling die er nu was. Naast Mross waren er ook de Zillertaler Pur, Melanie Payer en Stimmen der Berge. Gastheer was de Nederlander Wijbrand van de Sande.

Ruim 3 uur heeft de show geduurd en eigenlijk waren die heel snel voorbij.

Nu is het twee weken rust. Op 6 januari beginnen we aan het nieuwe jaar : met de twee moeders naar André Rieu in Antwerpen.

Als dat maar goed komt.