Thuiswedstrijd

Het was alweer een druk gevuld weekend.

Zaterdag een wandeling door mijn eigen Vorselaar, mooi Vorselaar al zeg ik het zelf. Dit was onze eerste wandeling die was uitgestippeld via de “pro-functie” van de Wandelknooppunten website. Sinds kort heb ik een abonnement genomen en dat biedt toch behoorlijk wat mogelijkheden. De kans dat we nog deelnemen aan georganiseerde wandelingen is een pak kleiner geworden.

Gisterenavond dan nog eens een concertje gedaan. In de Stadsschouwburg van Antwerpen vierden Gunther, Davy en Chris immers hun vijftiende verjaardag. Jawel … ik ben naar De Romeo’s geweest. Weliswaar zonder Conny maar wel met mijn moeder. Zij heeft ervan genoten en als ik heel eerlijk moet zijn … slecht waren ze zeker niet. Zingen kunnen ze zeker, een paar goede muzikanten hadden z ook bij en het was geen Schlagerfestival. Ze hebben zelfs enkele goeie covers gebracht. Openen met See Me, Feel Me van The Who … ik had het niet verwacht.

Deze namiddag dan nog een tweede wandeling gemaakt doorheen het nabijgelegen Molenbos. Daar heeft Natuurpunt een nieuwe wandeling uitgekapt en die wilden we wel eens proberen. Het is ook altijd fijn om Conny te laten kennismaken met de omgeving waar kleine Luc is groot geworden.

Cooder

Na vier zalige dagen in Zeeland was het vrijdag helaas tijd om terug te keren naar België.

Dat deden we echter wel met een omweg. ’s Avonds stond er immers nog een concert in het Casino Kursaal van Oostende op het programma. Niemand minder dan Ry Cooder passeerde daar en laat die man nu al heel lang op mijn bucketlist staan.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat we een bezoek zouden brengen aan Raversijde vóór we ons zouden settelen in het Mercure Hotel in Oostende. Een koffiestop in Sluis besliste daar echter anders over. Omdat het zo’n lekker weer was besloten we om ook daar onze boterhammetjes op te eten. Op een bankje naast de Vesten.

Na het eten moet je altijd even wandelen en daartoe leent Sluis zich ook perfect. Enkele jaren geleden heb ik daar eens een halve marathon gelopen maar rustig wandelen is toch veel aangenamer. We leerden zo ook dat Sluis veel meer is dan winkels en drankgelegenheden. Heel mooi om te wandelen.

Aangekomen in Oostende was het verschil met de Zeeuwse kust oneindig groot. De zeedijk met zijn appartementsblokken … het blijft gewoon spuuglelijk. De galerijen van de Thermae Palace hebben natuurlijk wel hun charmes. Daar loopt momenteel trouwens een mooie fototentoonstelling.

ry cooderEven genieten van de toch wel mooie zonsondergang en dan was het tijd om naar het Casino Kursaal te gaan. Joachim Cooder, zoon van, deed zijn uiterste best om ons op te warmen maar daar slaagde hij helaas niet in, ook al was het in de zaal behoorlijk warm.

Tien minuten vroeger dan gepland, zo rond twintig voor negen was het dan de beurt aan de meester zelf : Ryland Peter Cooder, Ry voor de vrienden.

71 jaar is hij ondertussen maar dat was er niet aan te horen. Hij bracht flink wat nummers van zijn nieuwe CD, The Prodigal Son en verder eerder onbekende covers van onder andere Woody Guthrie. Voor een man met zoveel klassiekers vind ik dat toch moedig. Hij heeft “het” zeker nog wel maar zonder zijn guests zou het concert toch minder goed zijn geweest.

Die guests waren The Hamiltones : J.Vito, Tony Lelo en Corey Williams II. De manier waarop deze drie heren uit North Carolina samenzongen heb ik zelden gehoord. Deze zang in combinatie met het gitaarspel van Ry Cooder werkte gewoon perfect.

Bijna twee uur hebben de heren ons onderhouden en het was puur genieten. Ik was wel blij dat we die kamer hadden geboekt want terugrijden naar Peulis en/of Vorselaar zou niet simpel zijn geweest. Zowel Conny als ikzelf waren behoorlijk moe.

En zo is het ondertussen 14 oktober geworden … verkiezingsdag. Dat wordt ook hoog tijd want ik was al dat gedoe rond die verkiezingen k**sbeu.

Duur

In mei 2019 zullen The Eagles hun tour starten in het Sportpaleis. Ik kan daar bij zijn als ik wil, ik krijg zelfs voorrang op andere klanten omdat ik al eerder tickets voor hun concerten kocht. En ook al heeft Conny deze supergroep nog niet gezien … we gaan niet.

Enerzijds omdat The Eagles niet meer The Eagles zijn maar vooral omdat de tickets verschrikkelijk veel geld kosten. Van 73 euro tot 168 euro … en dan heb je niet eens comfortabele stoeltjes om op te zitten.

Neen hoor, dat hoeft niet voor ons. Dan gaan wij liever eens naar zaal Trix om nieuwe groepen te leren kennen. Dat hebben we gisteren nog eens gedaan.

Op het programma in Trix Bar stonden Drum Drum Dance Dance en The Sherlocks.

Drum Drum Dance Dance is een Antwerpse Indierock/Garagerock band. Het trio werd in 2017 geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Winnen deden ze niet (dat deden onder andere Tamino en The Lighthouse) maar ik vond het wel jammer dat ze maar een halfuurtje speelden. Dat had best wel wat langer mogen duren.

DDDD

The Sherlocks was eigenlijk de groep waarvoor we gingen. Die waren ons ook totaal onbekend maar voor 13 euro (jawel … DERTIEN euro) kan je wel een risico nemen. En het heeft geloond want zij waren nog beter dan DDDD. De groep bestaat uit tweemaal twee broers (en buurjongens): Kiaran Crook – Lead Vocals/Rhythm Guitar, Josh Davidson – Lead Guitar, Andy Davidson – Bass en Brandon Crook – Drums.

sherlocks

Ook dit optreden had best langer mogen duren maar het feit dat het om 10u gedaan was had ook zijn voordelen. Dan kan je immers vroeger gaan slapen. Het was vandaag tenslotte “werkendag”. Die 13 euro waren trouwens uitstekend besteed.

Inhaalbeweging (2)

Na het bezoekje aan Antwerpen hadden we eigenlijk net genoeg tijd om te eten vóór we alweer op pad waren.

Deze keer ging het met de fiets naar Rijmenam op een boogscheut van Peulis.

We waren nog op tijd om het laatste halfuur van André Brasseur mee te pikken. Het was de kranige Waal niet aan te zien dat hij bijna 80 is. Iedereen kent trouwens André Brasseur alleen weten de meesten het gewoon niet. Zijn Early Bird uit 1965 (!) zal ongetwijfeld bekend in de oren klinken (https://youtu.be/Gm2tli3OAnw). Zijn band mocht er trouwens ook wezen.

Daarna trokken we naar de andere kant van het plein om het (akoestisch) optreden van Wally te zien. Niet Eddy maar wel het alias van Wouter Immers. We hadden er een beetje schrik voor vanwege zijn link met Tourist LeMC (en die vinden wij een beetje vervelend). Maar dat viel heel goed mee. Samen met twee gitaristen en één gitarist/toetsenist bracht hij een gesmaakt optreden van ruim een half uur.

Terwijl op de mainstage JToTheC (Jay To The Cee) zijn best deed kozen wij een goed plaatsje uit voor het volgende akoestisch optreden. De verwachtingen lagen immers behoorlijk hoog.

Stefan Dixon was me eigenlijk onbekend net als zijn Zuid-Afrikaanse landgenoot Gerald Clark maar Eva De Roovere, Jan Hautekiet en Klaas Delrue waren dat niet. Onze verwachtingen werden trouwens volledig ingelost. Het was een geweldig optreden van ongeveer drie kwartier.

Het was de bedoeling dat we ook nog een stuk van Vive la Fête zouden meenemen maar na een paar minuten hadden we al door dat Els Pynoo niet echt kan zingen en dat we beter terug richting Peulis konden fietsen.

Al bij al toch een heel geslaagde avond voor amper 5 euro.

Hoppin’ Around goes retro

Vandaag nog eens een thuismatch gespeeld.

Voor de vijfde keer werd immers Hoppin’ Around Goes Retro georganiseerd. Een gratis evenement met een hoop oldtimers en classic cars, enkele retrokraampjes en een paar optredens … kortom een leuke en gezellige namiddag.

Plaats van dit alles was het pleintje van den Heikant. Om vier uur was er een optreden van Sébi Lee die een set van rock ’n roll covers bracht. Jerry Lee Lewis, Elvis en vele anderen passeerden de revue. Hij begeleidde zichzelf op piano of op gitaar. In het begin was het geluid niet echt goed maar na enkele nummers was dat probleem verdwenen.

Het tweede optreden begon pas om 19u wat ons de tijd gaf om even naar huis te gaan en een flinke boterham te eten.

Dat tweede optreden werd verzorgd door The Rusty Nails, een rockabilly groep die ons deed terugdenken aan het geweldige optreden van Brian Setzer vorig jaar in het OLT. Origineel was wel hun versie van Fat Bottomed Girls van Queen. Het lijkt een rare combinatie maar het werkte wel.

Suikerrock 2018 (deel 1)

Er was een tijd dat Suikerrock garant stond voor vier dagen muziek. Dat is teruggebracht naar drie dagen muziek maar dit jaar waren het maar twee dagen muziek.

Het stadsfestival in Tienen duurt nochtans nog altijd drie dagen maar mensen als Lil’ Kleine, Jebroer, Kraantje Pappie of Steve “ik-gooi-taarten-in-het-publiek” Aoki noemen wij geen muziek.

Slechts twee dagen voor ons dus.

Beginnen deden we op zaterdag met Sons, een hyperactief kwartet uit Melsele en één van de drie winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 van Studio Brussel. Wij vonden ze alvast heel goed en hopen ze in de toekomst nog eens te zien.

IMG_3172

Ook voor het tweede optreden van de dag kwam een finalist van diezelfde Nieuwe Lichting (maar dan van 2015) op het podium. Milo Meskens, door Isolde Lasoen “de Jeff Buckley van Deinze genoemd, hadden we vorig jaar al eens gezien op Gladiolen in Olen. Een jaar later op Suikerrock vonden we hem veel meer zelfvertrouwen hebben. Gitaar spelen kan hij als de beste dus de vergelijking met Buckley heeft wel iets.

IMG_3220

In afwachting van nummer drie op de Main Stage zijn we even snel naar de Food Street gewandeld en hebben we onze pastabeker opgegeten ter hoogte van de Accoustic Stage. Daar traden Dirty Toy Company op. Hardrockers uit Hoegaarden die het eens een keertje akoestisch probeerden. Best wel leuk ook al kwam de gitarist zo uit een (foute) jaren tachtig film gestapt.

IMG_3266

Na onze smakelijke Italiaanse hap waren op tijd terug op de markt voor nummer drie : Goo Goo Dolls. Gestart in 1986 maar vooral populair geworden in 1998 dankzij de soundtrack van City of Angels . Dit was zo één van die concerten die best wel leuk zijn maar die geen blijvende indruk achterlaten. Ondanks de pogingen van bassist Robby Takac die, blootsvoets 750 rondjes rond het podium heeft gelopen. Zanger John Rzeznik kan goed zingen maar het bleek wel veel van hetzelfde te zijn.

IMG_3293

Vierde groep het podium zou, zowel voor Conny maar toch ook voor mij, het hoogtepunt van de dag worden. Uit Ealing in de buurt van Londen waren de jongens van White Lies naar Tienen gezakt. Muzikaal nagenoeg perfect en zanger Harry McVeigh had duidelijk de beste stem van de dag. Van ons mogen ze nog wel eens terugkomen naar bijvoorbeeld de AB voor een volwaardig concert.

IMG_3364

De vijfde artiest van de eerste dag was een risicogeval. De Nederlandse Anouk komt de laatste tijd immers niet altijd even positief in het nieuws. Ik had ze al enkele keren gezien, in het Sportpaleis bijvoorbeeld maar ook op Suikerrock en tot dusver had ze mij alvast niet teleurgesteld. 100% gerust was ik echter niet. Ze heeft ons niet teleurgesteld maar een “waaw-gevoel” heeft ze evenmin achtergelaten. Conny kon niet vergelijken met vorige concerten maar voor mij was ze niet meer “het wijf” dat ze vroeger was.

IMG_3388

Om half elf hadden we de keuze … nog 45 minuten wachten op Alanis Morissette of op ons gemakje naar het station wandelen en terug richting Peulis vertrekken. Het was al een lange vermoeiende dag geweest dus kozen we voor het eerste. We zijn immers geen twintig meer (ook al zien we er nog héééééél goed uit voor onze leeftijd ;-)) Alanis zal ons niet hebben gemist.

Classic

classicDe zomer is voor ons meestal een rustige periode op concertgebied. We hadden eerder deze maand wel Steve Winwood in het OLT en binnen twee weken gaan we naar Suikerrock maar gisteren zijn Conny en ik richting Werchter getrokken.

Daar ging voor de 17de keer TW Classic door. Voor mij was het de 13de keer. Het was wel mijn 1ste keer met de fiets. We hadden ook met de auto kunnen gaan maar wanneer het vanuit Peulis maar een goeie 45 minuten fietsen is dan zou het te gek voor woorden zijn om ergens een auto achter te laten, een flink stuk te voet te gaan en dan ’s avonds meer dan drie kwartier nodig te hebben om van de parking te geraken.

Uiteraard waren we goed op tijd vertrokken zodat we ruim voor het begin van de eerste groep een plaatsje konden zoeken op een bijzonder hete weide. Gelukkig hadden we al eens geoefend met onze SeatSac zodat we, in tegenstelling tot anderen, nogal vrij snel comfortabel in ons zeteltje zaten.

Om 13u was het aan de jongens van Bløf om de spits af te bijten. Dat deden ze met grote happen want ze waren echt wel goed. En ja hoor, ze hadden ook Geike Arnaert om dé hit van 2018 te zingen … Zoutelande. Afsluiten deden ze met Iedereen is van de Wereld van The Scene. Een veelbelovende start.

blof

Tweede naam op het programma was Richard Ashcroft. De naam zei ons niet echt veel maar toen An Lemmens liet vallen dat hij mede-oprichter van The Verve was gingen er wel een hoop belletjes rinkelen. Zijn set mocht gerust wat langer hebben geduurd want ook dit was een voltreffer.

ashcroft

Ondertussen was het echt heel warm geworden zodat het tijd was voor een korte wandeling. Er waaide heel af en toe wel een frisse bries over de wei maar het was toch te warm om te blijven zitten. Lang kon ze niet duren want om 16u was het een eerste hoogtepunt voor mij. En dan bedoel ik niet de strijd om de bronzen medaille op het WK. Al had die op geen beter uur kunnen plaatsvinden. Nu was het immers heel rustig op de wei en was er ruimte om iets meer naar voor te gaan staan. Het was immers de beurt aan Nathaniel Rateliff & the Night Sweats. Derde keer dat ik hem zie en derde keer dat hij kei maar dan ook KEIgoed is.

nathaniel

Vierde naam op de lijst sprak me niet echt aan, gewoon omdat ik een hekel heb aan Tom Barman. Ik moet de man echt niet. Ik geef toe dat ze enkele sterke nummers hebben maar live hebben ze me nog niet kunnen bekoren. Voor ons was het dan ook tijd om de inwendige mens te versterken en een plaatsje in de schaduw te versieren. Tot onze verbazing lukte dat toch wel zeker. En niets te vroeg.

Toen The National aan hun set begonnen was de grote hitte verdwenen. Het werd zelfs aangenaam. Na het “gedram” dat we van dEUS op de achtergrond hadden gehoord waren de jongens van The National een verademing. Akkoord, zanger Matt Beringer is arrogant (maar net niet irritant) en heeft weinig respect voor zijn microfoon maar ze waren wel goed. Hun set van anderhalf uur was dan ook voorbij vóór we het goed en wel beseften.

national

21u en nog twee groepen te gaan en de eerste daarvan begon om kwart voor tien : Kraftwerk. Deze pioniers van de electropop brachten hun 3D show naar de wei. Het was wel een gek zicht, al die mensen met een wit 3D-brilletje. Jammer genoeg kwam het 3D effect niet over op de wei, toch niet daar waar wij stonden. Maar muzikaal waren ze wel top. Alle klassiekers passeerden de revue : The Model, Autobahn, Radio Activity, Tour de France, Trans Europe Express, The Robots …

kraftwerk

Na hun optreden besloten we om niet meer te wachten op de Editors, headliner van deze editie. We waren immers moe. De hitte eiste zijn tol. En we moesten natuurlijk ook nog drie kwartier fietsen … in het donker deze keer. Uiteindelijk was het half één toen we in Peulis aankwamen en na een deugddoende (en noodzakelijke) douche konden gaan slapen. De Editors zal voor een andere keer zijn maar verder was het een heel geslaagde editie.