Nooit meer (Inhaalbeweging (3))

Er was een tijd dat ik voor concerten nagenoeg alleen naar het Sportpaleis of de Lotto Arena reed. Je weet wel, de “grote” optredens.

Sinds ik, vooral dankzij Conny, ook steeds meer de “kleinere” zalen zoals de AB, Het Depot of De Roma, ben beginnen bezoeken heb ik steeds minder en minder zin in dat gedrocht naast de Ring. Want dat is het feitelijk toch hè? Een gedrocht.

De concerten zijn er verschrikkelijk duur en de drank nog veel duurder (4 euro voor een halve liter plat water!). Maar het zijn toch vooral de slechte plaatsen die echt niet meer kunnen. Op de bovenste ring moet je quasi abseilen om op je plaats te geraken. En zowel op de bovenste als onderste ring zit je op een zielig stukje plastiek in een ongemakkelijke houding samengeperst tussen een linker- en een rechterbuur naar een concert te luisteren.

Afgelopen zondag ben ik vermoedelijk voor de allerlaatste keer naar het Sportpaleis geweest. Ik ben mijn moeder voor de tiende keer naar André Rieu geweest en dat was geen pretje. Aan de artiest lag het zeker niet. Rieu en zijn Johann Strauβ Orkest weten als geen ander een publiek in te pakken. Deze keer zaten er enkele leuke nieuwigheden in. Neen hoor … op het concert heb ik absoluut niets aan te merken, eerder het tegendeel.

rieu2020

Maar de concertbeleving op zich was niet wat het moest zijn. Dat lag zelfs niet aan die bezoekers die het nodig vinden om te pas en te onpas recht te staan (en zo het zicht van een 85 jarige fan benemen). Ze werden vrij snel terecht gewezen door die 85 jarige fan ;-).

Neen, het lag aan de infrastructuur. Na anderhalf uur begon mijn rug al te klagen. En dat doet hij quasi nooit in andere zalen. En dan betaal je vaak het dubbele of meer dan andere zalen. Daarom denk ik dat ik nooit nog naar het Sportpaleis zal gaan. We gaan nog wel minstens één keer naar de Lotto Arena.

Er staan nochtans nog grote namen op de affiche hoor maar het zal zonder ons zijn. We zullen wel een midweekje meer naar Nederland gaan.

Geen Santana, Simple Minds, Eric Clapton, Lenny Kravitz, Queen + Adam Lambert of Simply Red voor ons. Als we toch nog naar Antwerpen gaan dan zal het naar De Roma zijn of naar den Trix (om nieuwe groepen te ontdekken).

 

André

Het concertjaar 2019 werd gisteren ingezet met een eerder a-typisch concert.

Voor mij was het, schat ik, de zevende keer dat ik de artiest in kwestie met zijn groepje muzikanten aan het werk zag. Voor Conny was het de eerste keer.

Het was ook het eerste concert waar onze beide moeders mee naartoe gingen. Dus neen … we zijn niet naar KISS geweest en ook niet naar Queen of The Stranglers.

Naar wie zijn we dan wel geweest? Naar een sympathieke Limburger uit Mestreech en zijn ruim 50 muzikanten en evenveel dansers.

Jawel, het eerste concert van dit jaar is het Nieuwjaarsconcert van André Rieu in het Antwerpse Sportpaleis geworden. André tapte uit het bekende vaatje : luchtige klassieke muziek en tussendoor lekker grappen en grollen met het publiek. Dat maakt de man trouwens zo populair. Het is best mogelijk dat de doorsnee Klara-luisteraar een hekel aan de man heeft maar ik vind ‘m echt wel goed.

En nog belangrijker : de moeders vonden ‘m héél goed.

Op het eerste “rock”-concert is het nog een paar weken wachten. Ondertussen gaan we volgende week nog wel naar de Vorselaarse Harmonie die Barbara Dex begeleiden. Dat kan ook alle kanten op.

rieu02