Eens iets anders

Mars om de macht (te verspelen)

Film, muziek en theater vinden elkaar in een driedelige, muzikale satire over macht. Dimitri Verhulst schrijft een nieuwe tekst en de hoofdrol is weggelegd voor Jan Decleir en elf muzikanten van muziekensemble I SOLISTI.

In ‘Dagboek van Gloemov’ (1923) drijft de controversiële Russische filmregisseur Sergei Eisenstein schertsend de spot met de hypocrisie van de Russische aristocratie. De surrealistische montage en door Chaplin geïnspireerde commedia dell’arte is een clownesk commentaar op de grootheidswaanzin. I SOLISTI speelt er livemuziek bij van de jonge componist Jasper Charlet.

Met ‘Octet for Wind Instruments’ (1923) van Igor Stravinsky laat I SOLISTI de onvrede met het Russische regime subtiel verder klinken. De volbloed neoclassicistische muziek ademt orde, rust en balans. Als ware het een dekmantel voor Stravinsky’s eigen turbulente vertrek uit zijn vaderland in 1910.

Mauricio Kagel was een eersteklas schenenschopper en meester in de ironie. In ‘Der Tribun’ (1979) – een hoorspel voor politiek redenaar, marsklanken en luidspreker – zette hij het politieke populisme in zijn hemd met hoempapakoper en schuinsmarcheerdersmuziek. Jan Decleir schittert in zijn rol als hedendaags volksmenner. Zijn betoog, op tekst van Dimitri Verhulst, is er één op het absurdistische af, met snedige verzen en dubieuze zinspelingen, de komst van een nieuw tijdperk bejubelend: ‘De toekomst wenkt, de lucht klaart op en zelfs de rozen kleuren blauw. Morgen, morgen is van mij en jou.’  

 

Dit is de samenvatting van het optreden waar Conny en ik gisterenavond naartoe zijn geweest in CC Zwanenberg in Heist. Met nauwelijks 65 minuteen één van de kortste shows die we gezien hebben denk.

En ook wel een bizarre voorstelling maar even bizar misschien … toch wel goed. Al zal ik bij een volgende gelegenheid toch wel eerst nadenken vóór ik toezeg.

Het meest bewonderenswaardige aan de voorstelling was waarschijnlijk toch het feit dat Jan Decleir, 74 ondertussen, met een grote trom de trap van de grote zaal afliep in Heist. Zelfs voor een frisse jongeling als mezelf is dat, zonder grote trom, al een zware klus. Maar het hield Jan niet tegen.

Dinsdag in den Trix zal het met Sea Girls weer iets totaal anders zijn.

jandecleir

Eenvoud siert

Het jaar is nog maar een weekje bezig en we hebben al een knaller van een concert gehad.

Het was Joost Zweegers die hiervoor gezorgd heeft en hij deed dat in het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.

novastar1

Omwille van de Heistse Nieuwjaarsdrink en vuurwerk mochten de deuren van het cultureel centrum pas om kwart over acht open. Het concert zelf begon om kwart voor negen.

Eerst mochten we genieten van een halfuurtje Geike Arnaert, begeleid op piano door Joost zelf. Ze deed dat ook al eens in 2018, toen in de AB, maar gisteren was het toch veel beter.

novastar2

Daarna was het de beurt aan Joost zelf. Gewoon Joost, niemand meer en niemand minder. Soms op gitaar, soms op piano, altijd worstelend met microfoons die niet hingen waar ze volgens zouden moesten hangen.

Die 90 minuten waren jammer genoeg zo voorbij.

novastar3

Als dit eerste concert de maatstaf wordt voor dit jaar dan zitten we gebeiteld.

 

Juliet Letters

Vijfentwintig jaar geleden schreven Elvis Costello en het fameuze Brodsky Quartet de inmiddels legendarisch geworden songsuite ‘The Juliet letters’. In een tijd waarin het vermengen van rock en klassiek nog als vloeken in de kerk was, sloeg deze samenwerking in als een bom.

In België was er maar één zanger die deze uitdaging aandurfde, en het bleek een schot in de roos. De wereldvreemde klanken van Sjostakovitsj waren een vanzelfsprekend decor voor het warme naturel van Patrick Riguelles stem.

De tournee die Riguelle begin deze eeuw speelde, was niet alleen hier een succes, maar kreeg de uitdrukkelijke goedkeuring van de grote Elvis Costello en bracht hem tot in de verste uithoeken van Europa – en zelfs tot in het wereldberoemde Opera House van Sidney.

Nu heeft strijkerskwartet Apollo Music Experience gevraagd aan Riguelle om hen te vergezellen op een nieuwe tournee. Resultaat is een 80 minuten durende mix van klassieke muziek met fictieve brieven als songteksten en een stem die soms akelig dicht de stem van Costello benadert.

Er was niet veel volk in CC Zwanenberg in Heist maar als diegenen die er wel waren evenzeer hebben genoten als Conny en ik dan zijn ze ook tevreden naar huis gekeerd. Tevreden maar wel heel moe. In de namiddag hadden we immers nog een tuinhuis gesloopt.

riguelle

Vandaag zijn we dan nog eens naar Tielen gereden om bij het IJssloeberke een ijsje te gaan eten. Nu ja … ijsJE … twee bolletjes lijkt wel een liter ijskreem te zijn. Gelukkig hebben we ons onderweg laten afzetten en zijn we de rest van weg (een dikke 6km) te voet verder gegaan. Er stond een fikse wind maar we hebben er toch van genoten.

Tussenuit

Het was alweer geleden van 2 november dat we er nog eens een paar dagen tussenuit waren geweest. Als je dan een Bongobon voor een weekendje weg krijgt dan mag je die niet oud laten worden en neem je een vrijdag verlof zodat je een verlengd weekend hebt.

Vóór we aan ons weekend begonnen zijn we gisteren nog eens naar Heist op den Berg gereden waar de Canadese folkgroep Còig op ons wachtte. De groep was een nobele onbekende maar als folk valt zelden tegen. En voor 13 euro mag je al wel eens een (berekend) risico nemen. Al bij het eerste nummer verdween alle twijfel en de volgende twee uur zijn voorbij gevlogen. Heel goed optreden, zeker voor herhaling vatbaar.

coig

Vandaag trokken we dan richting West-Vlaanderen, meer bepaald naar de stad van Vincent en Stefaan … Kortrijk. Onze eerste halte was Kooigem, deelgemeente van Kortrijk waar we een wandeling door het Land van Mortagne gingen doen.

Het weer was zalig, de omgeving was prachtig, het was er heerlijk stil en rustig … kortom alles was aanwezig om een rustgevende wandeling van ruim 12 km te doen. De zoveelste wandeling uit ons wandelboek Vlaanderen en het was weer een voltreffer.

Ondertussen zitten we in ons hotel na een heerlijke maaltijd in Café Rouge. Moe maar voldaan zeg maar. Nagenieten van een geweldige dag.

Gelijkspel

Nog 15 dagen zitten er in het jaar 2018 en het lijkt of deze dagen volgepropt zitten met concerten.

Gisteren trokken Conny en ik nog eens naar het CC Zwaneberg in Heist op den Berg. Aangezien het dit weekend ook Kerstmarkt was in Heist (en dit op het plein vóór het Cultureel Centrum) waren we goed op tijd vertrokken. Gelukkig hadden we vrij snel een parking gevonden. Even snel over de Kerstmarkt (niet echt ons ding), effe iets drinken in Het Derde Bedrijf, effe een klapke doen met collega Heidi die we toevallig tegenkwamen om dan onze beklimming naar rij U op het balkon te maken. In Heist is dat een heuse onderneming.

Even over acht begon Jef eraan, begeleid door een strijkwartet, een bassist, een orgelist en een drummer. Bij concerten heb je winnaars en soms verliezers. Wij hebben gelukkig zelden verliezers, dit jaar eigenlijk enkel Paul Young.

Gisteren was het een gelijkspel. Met momenten heel mooi, met momenten uiterst vervelend, zelfs slecht (althans dat vond ik). Het probleem was wel dat ik tijdens de mooie melodieuze stukken soms moeite had om mijn ogen open te houden. Maar ja … ik heb blijkbaar niet gesnurkt dus dat is geen probleem :-).

Maar hoe je het ook keert of draait … Jef Neve is een begenadigd pianist.

Vandaag hebben we dan nog eens gewandeld om te wandelen. We verzetten elk weekend wel wat kilometers maar dat is toch anders. Vandaag was het echt de wandelschoenen aan en ruim acht kilometer wandelen. Het deed echt deugd.

 

Burn Out

arnout1Onze collega’s en vrienden denken dat wij elke week naar een concert gaan maar dat is echt niet waar hoor.

Akkoord, afgelopen donderdag zijn we nog naar Het Zesde Metaal geweest maar de reden waarom we gisteren naar het Cultureel Centrum in Heist op den Berg gingen had niks te maken met muziek maar des te meer met een Burn-out.

Aan het woord over dit onderwerp was Arnout van den Bossche. Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik nog nooit van de man had gehoord maar Conny vond zijn vorige show “De Relatiefluisteraar” zo goed dat we gisteren dus naar “Burn-out voor beginners” zijn geweest.

We hebben het ons niet beklaagd. Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb. De man is gewoon geniaal. En alles wat hij vertelt is zo herkenbaar. Bijna alles wat hij vertelt heb ik (en waarschijnlijk ook alle andere bezoekers) al wel eens meegemaakt. De baas die altijd en overal is en de baas die je nooit ziet, de collega die altijd een reply to all doet op alle mails die hij ontvangt. Enorm grappig en herkenbaar.

Ook hier moet ik weer zeggen : als je de kans krijgt om hem aan het werk te zien … DOEN !

https://arnoutvandenbossche.be/show/

arnout2

Young or too old?

youngIk ben muzikaal opgegroeid op het einde van de jaren ’70 en nog meer in de jaren ’80. En hoewel ik de laatste jaren, vooral door toedoen van Conny, mijn horizonten  op muzikaal gebied behoorlijk heb uitgebreid, blijf ik toch vooral een kind van de jaren ’80.

De grote namen uit die tijd zijn ondertussen, net als ikzelf, flink wat jaartjes ouder geworden maar velen ervan toeren nog steeds of opnieuw rond.

Als de kans zich voordoet dan pikken we graag zo’n concertje mee. Soms vallen die heel goed mee. Nu bijna drie jaar geleden was het concert van The Stranglers er zo eentje. Staat nog altijd heel hoog in ons klassement. UB40, Status Quo, 10CC, Paul Carrack, Golden Earring, Lloyd Cole, Brian Setzer Paul Weller, Depêche Mode … allemaal meevallers.

Helaas zitten er soms ook tegenvallers bij. Sisters of Mercy op Suikerrock in 2015 was zo’n tegenvaller. En sinds zondag moeten we helaas ook Paul Young daar bij tellen. Niet dat het allemaal slecht was hoor. Hij had heel goede muzikanten bij die ook nog een mooi stukje konden zingen, vooral de percussioniste dan.

Aan de nummers zelf lag het ook niet. Love of the Common People, No Parlez, Wherever I Lay My Hat, Love Will Tear Us Apart, What Becomes of the Broken Hearted, Everything Must Change, Everytime You Go Away, Come Back and Stay … allemaal klassiekers.

Lag het dan aan Paul zelf ? Heel eerlijk gezegd zou hij beter op pensioen gaan. Sommige nummers klonken best wel goed, een enkel nummer zelfs heel goed. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de helft van de nummers ondermaats gezongen waren. Zijn stem was vroeger al niet zuiver maar nu was ze soms gewoon weg. In plaats van No Parlez was het No Chantez

You win some, you lose some … Laat ons zeggen dat dit een gelijkspel was.