Stappen

Vandaag eens niet gewandeld maar wel gefietst. We zijn van Peulis naar Werchter gefietst en terug, kwestie van het parcours al een beetje te verkennen tegen 14 juli.

We zijn immers van plan om met de fiets van Peulis naar TW Classic te rijden. We vermoeden immers dat we met de auto even lang zoniet langer onderweg gaan zijn om de 13 km te overbruggen.

Stappen heb ik de laatste 6 weken immers voldoende gedaan. Samen met 1173 collega’s (op onze maatschappij en bij verschillende makelaars en agenten) hebben we de afgelopen 6 weken immers 156.120.357 stappen gezet, genoeg om 3,4 keer rond de wereld te stappen ofwel 142.837 km.

Samen hebben we zo 20.215 euro bijeen gelopen voor Pink Ribbon. En tegelijkertijd ook mijn suikerspiegel naar beneden gehaald want die staat de laatste tijd heel goed. Dat is ook de reden waarom ik gisteren online een stappenteller heb besteld. Zo’n stappenteller telt immers niet alleen de stappen die je zet, hij zet je ook aan om meer stappen te zetten.

pinkribbon.jpg

Brussel

Het concertvoorjaar zit er op. Gisteren hebben we het op een heel waardige manier kunnen afsluiten in de Ancienne Belgique in Brussel.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze hoofdstad een beetje van dichterbij te leren kennen. Omstreeks 9u30 zaten we al op de trein richting Brussel-Centraal met een dagtrip voor de Pompeï-tentoonstelling in de Beurs van Brussel op zak.

Eerst zouden we echter naar het Koninklijk Paleis aan het Warandepark gaan. Niet om een koffietje te drinken met Filip (al had het gekunnen want hij was thuis). Wel om een bezoek te brengen aan het BELvue museum en het Coudenbergmuseum.

Het BELvue museum is een voormalig hotel dat naast het Koninklijk Paleis is gelegen. Ooit verbleven daar Sarah Bernhardt, Honoré de Balzac, Franz Liszt en koning Edward VII. Gisteren waren Conny en ik het hoog bezoek. Dit museum is een aanrader voor iedereen die Brussel bezoekt. In zeven zalen komen zeven maatschappelijke thema’s aan bode en tussendoor kan je 200 typisch Belgische objecten of uitvindingen bekijken.

Eens je het BELvue museum hebt gedaan kan je doorsteken naar het Coudenbergmuseum. Het Coudenberg Paleis was ooit het verblijf van de Hertogen van Brabant en Bourgondië. Tegenwoordig blijven enkel de fundamenten en de kelders over. Maar die zijn ook zeker een bezoekje waard. Momenteel loopt er trouwens een tentoonstelling over reuzen, ook nog zoiets typisch Belgisch.

Na een trendy maar smakelijk hap in Le Pain Quotidien hebben we onze tocht door de Brusselse straatjes verder gezet. Echt leuk om te doen, rustig slenteren door smalle straatjes, af en toe even gaan zitten en naar de mensen kijken … kortom genieten.

Uiteindelijk kwamen we dan aan bij de Beurs voor de tentoonstelling rond Pompeï, de stad die in 62 na Christus zwaar werd beschadigd na een aardbeving en die 17 jaar later in 79 na Christus volledig werd verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius. Gelukkig hadden we een audiogids mee die ons het verhaal van een Romeinse familie vertelde want anders waren we waarschijnlijk op een kwartiertje terug buiten geweest. Oninteressant was het niet maar een hoogvlieger evenmin.

Uiteindelijk was het bijna zes uur toen we in de Steenstraat aankwamen en het AB resto binnenstapten. Tegenwoordig doen we dat bijna altijd wanneer we een concert in de Ancienne Belgique hebben. Je kan voor een schappelijke prijs heerlijk eten en je kan “via de achterdeur” binnen zodat je meer kans hebt op een goede zitplaats.

Die plaatsen hadden we deze keer zeker wel : in het midden van de eerste rij van het balkon, beter kan niet.

Om kwart voor acht begon het voorprogramma. We waren heel blij dat dit hetzelfde was als de dag ervoor namelijk … Bent Van Looy. Jammer genoeg mocht hij maar een halfuurtje volmaken. We moeten hem dringend eens een full-show zien geven.

Om negen uur begon dan het laatste concert van dit voorjaar : BECK. Als je me op voorhand had gevraagd of ik nummers van Beck kende zou ik neen hebben geantwoord maar achteraf gezien kende ik er dus wel, alleen wist ik niet dat ze van hem waren. Anderhalf uur lang bracht hij het beste van zichzelf en dat beste was goed … héél goed. Ik zou kunnen proberen om te omschrijven wat ik heb gezien en gehoord maar dat is onbegonnen werk. Het was goed en daar hou ik het bij.

Klik op één foto om de volledige reeks te bekijken.

Dopjes

aurilisHet zal misschien eigenaardig overkomen voor iemand die gemiddeld 30 keer op een jaar naar een concert gaat maar ik heb pas vandaag de stap gezet naar op maat gemaakte oordopjes.

Sinds Suikerrock 2015 heb ik wel heel goede oordopjes maar die zaten toch niet echt zoals ze zouden moeten zitten. Ik had toen trouwens twee paar gekocht maar één paar daarvan heb ik een jaar later (permanent) uitgeleend aan Conny.

Sinds deze namiddag weet ik waarom die oordopjes niet altijd even goed zaten. Blijkt immers dat mijn linker oor van binnen gevoelig smaller is dan mijn rechter oor. Dat was ook duidelijk te zien aan de “gel” die ze in mijn oren hebben gespoten. Toch wel een beetje een raar gevoel trouwens wanneer ze uw oren volspuiten met gel die binnen een paar minuten hard wordt.

Enfin, binnen een paar weken zouden we onze persoonlijke oordopjes (rode voor mij en zilverkleurige voor Conny) moeten kunnen afhalen bij het Aurilis Hoorcentrum in Mechelen. Goedkoop zijn ze niet maar ze zouden wel heel aangenaam moeten zitten en vooral een goede bescherming moeten bieden. Voor mijn rechteroor is het vermoedelijk te laat maar voor mijn linkeroor zeker niet.

De Vraalie en de Frans

Gisteren was het weer zover … de jaarlijkse “vraaliewandeling en –etentje”. De “vraalie” zijn enkele vriendinnen (en vrienden) van Conny. Elk jaar komen ze samen om een wandeling te maken, gevolgd door een etentje. Vorig jaar ging de wandeling door in Rijmenam, dit jaar moesten we in Kessel zijn voor de wandeling en in Lier voor het etentje.

De wandeling die Lutgard en Denise hadden uitgestippeld vertrok aan De Beemden. Van daar ging het via de Kesselse Heide en het Hoogbos in Nijlen naar het Fort van Kessel. Daar ging het verder naar de Nete om zo terug aan De Beemden aan te komen. Een goeie 10 km stappen.

Eten hebben we gedaan in Den Draaibom aan de Kanaalstraat in Lier. Heel lekker eten al duurt het wel even eer je met 14 personen een compromis hebt gevonden. Er wordt immers gevraagd om van elk gerecht (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert) maximaal 4 verschillende schotels te kiezen.

En dan begint het … de ene heeft liever een voorgerecht, de andere liever een nagerecht, nog iemand wil enkel een hoofdgerecht. Persoonlijk eet ik ook liever een voorgerecht omdat die minder zoet zijn dan nagerechten. Maar in dit geval vond ik 10 euro voor een kommetje soep of 18 euro voor 2 garnaalkroketten behoorlijk duur ten opzichte van 22 euro voor een hoofdgerecht.

Gelukkig koos ik enkel voor een hoofdgerecht want dat was zoveel dat ik zelfs dat niet opkreeg. Toch een geslaagde dag. Een dag die volgend jaar zal worden herhaald in … mijn eigen Vorselaar ! Het is dus aan mij om een wandeling uit te stippelen en drank- en eetgelegenheden te zoeken.

Vandaag stond dan weer in het teken van de Frans, Frans Bauer. Hoewel ik Frans best wel een sympathieke Noorderbuur vind ben ik geen fan van zijn muziek. Op dergelijke concerten heb ik trouwens ook altijd last van plaatsvervangende schaamte. Ik heb bewondering voor mensen die, in tegenstelling tot mij, hun schaamtegevoel kunnen uitschakelen en staan mee te swingen op muziek ook al hebben ze geen greintje ritmiek in hun systeem zitten. Ze trekken het zich niet aan en amuseren zich. Maar ik kan het dus niet.

Ik wil wel zeggen dat de Frans een man is zonder kapsones, zonder streken, die zich 100% inzet voor zijn muziek en 200% voor zijn fans. En dat verdient toch wel respect. Het belangrijkste vandaag was dat mijn moeder een fijne namiddag heeft gehad en dat was zeker het geval. Ook geslaagd dus.

Stappenplan

Het wispelturige weer heeft er voor gezorgd dat ik deze week de verplaatsing naar Lier voor mijn halfuurtje joggen met Sally niet ga maken.

Ik heb geen zin om een klein halfuurtje met de auto te rijden om dan vast te stellen dat het daar stortregent en nog minder zin om kletsnat naar huis te komen.

Daarom maar afgebeld en een solootje gedaan. Niet zo onderhoudend als een tochtje met praatvaar Sally maar toch even nuttig. Niet alleen omdat mijn dokter dat zegt maar deze week ook omdat ik tussen gisteren en zondag minstens 5 dagen met 10.000 stappen of meer moet hebben.

Sinds 23 april loopt er bij ons op het werk immers de actie Every Step Counts, een actie georganiseerd door Prévidis (het preventie-initiatief van de P&V Groep) ten voordele van Pink Ribbon. Medewerkers van VIVIUM, P&V maar ook van makelaars en agenten, worden gestimuleerd om samen de wereld rond te stappen.

1173 deelnemers hebben zich aangemeld voor de actie en ondertussen zijn we aan ons derde rondje bezig. Deze laatste week worden er onder de deelnemers een tegoedbon van Decathlon van 50 euro maar ook een cadeaubox goed voor een verlengd weekend met twee overnachtingen ter waarde van 139 euro en daar zeg ik nooit neen tegen.

Voorlopig zit ik op schema met 10.542 stappen gisteren en 12.221 vandaag. Al dat stappen heeft trouwens een heel positieve invloed op mijn suikerspiegel. Die heeft in lange tijd niet zo goed gestaan.

esc2

Vorselaar

Vandaag stond in het teken van het mooiste dorp van de Kempen. Ik moet wel toegeven dat ik lichtjes bevooroordeeld ben.

Het dorp in kwestie is mijn eigen Vorselaar. Deze morgen met Conny een korte wandeling naar het mooiste kasteel van het land gemaakt (maar misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld), een kasteel dat aan de mooiste dreven van het land ligt (maar ik sluit niet uit dat ik een beetje bevooroordeeld ben).

Het was maar een korte wandeling maar we moesten ook nog bekijken welke voorstellingen het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg ons te bieden heeft in het seizoen 2018-2019. En bleek behoorlijk wat te zijn. Als we overal uitgeloot worden dan wordt het een vrij druk eindejaar.

Ook de namiddag stond nog in het teken van Vorselaar ook al zijn we naar Deurne gereden. “We” dat waren in dit geval mijn moeder, ikzelf en nog 50 andere dorpsgenoten. We reden immers naar het Experimentele Werkgroep voor Toneel-theater, misschien beter bekend als het EWT-theater.

Daar stond vandaag “Genaaid” op het programma en laat nu één van de actrices ene zeker Daisy Thijs zijn. De roots van Daisy liggen immers ook in Vorselaar. Tijdens haar eerste levensjaren is ze zelfs het buurmeisje van twee van mijn tantes geweest. En het is één van haar tantes die elk jaar een busreis naar Deurne organiseert.

20180527_171603

Het stuk op zich was een klassiek blijspel in drie bedrijven, met momenten heel grappig en gebracht in een perfect ge-airconditionede zaal.

 

Harry

Vóór Harry Potter begint aan zijn vierde jaar op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus kan hij met de Wemels naar het WK Zwerkbal.

Na de finale, waarin Ierland de betere is van Bulgarije ondanks het feit dat sterspeler Victor Kruml de sneep te pakken krijgt, is er opschudding in het supportersdorp want het Duistere Teken verschijnt aan de hemel. Dit zou betekenen dat hij die je niet mag noemen (Voldemort) iemand heeft vermoord.

Terug op school krijgen Harry, Ron en Hermelien het nieuws te horen dat er dit jaar geen zwerkbal zal worden gespeeld. In de plaats daarvan wordt een toverschooltoernooi georganiseerd. De drie grote scholen, Zweinstein, Klammfels en Beauxbatons mogen elk één kampioen afvaardigen. Kandidaat deelnemers gooien hun naam in de vuurbeker en die zal dan de kampioenen selecteren.

Groot is de verwondering wanneer naast Carlo Kannewasser (Zweinstein), Victor Kruml (Klammfels) en Fleur Delacour (Beauxbatons) een vierde naam uit de beker valt namelijk die van Harry Potter. Eigenlijk is hij te jong om deel te nemen maar de beslissing van de Vuurbeker moet worden aanvaard.

Gespreid over het schooljaar zullen de deelnemers drie gevaarlijke proeven moeten afwerken. Ondertussen zijn er tekenen die er op wijzen dat Harry’s aartsvijand Voldemort weer aan kracht begint te winnen.

Harry Potter en de Vuurbeker is de vierde aflevering in de reeks rond de jonge leerling –tovenaar van de hand van J.K. Rowling, de reeks die ik twintig jaar na het verschijnen van het eerste boek ben beginnen lezen (eindelijk). Tot dusver is dit wel het beste boek. Dit is geen kinderboek meer maar een spannend verhaal dat leest als een trein (maar dan wel een Japanse trein want die rijden naar het schijnt heel vlot 😉 ).

Ik pak nu wel even een Potter-break zodat ik eerst de debuutroman van Tony Schumacher kan lezen … Tijden van Duisternis.

potter4

Verscholen dorp

Wat geldt voor mooie liedjes geldt helaas ook voor korte vakanties … voor je het weet zijn ze voorbij, zeker wanneer ze zo goed zijn als de vakantie de we net hebben gehad.

Vóór we terug naar België vertrokken hebben we nog wel een wandeling gemaakt. Een wandeling naar het Verscholen Dorp.

Het verscholen dorp verwijst naar het onderduikerskamp dat de naam “Pas Op Kamp” kreeg en waar van 1942 tot 1944 een honderdtal joden, piloten en verzetslui werden verborgen voor de Duitsers. Ze woonden in hutjes onder de grond maar hadden verder eigenlijk niets te kort.

Verzetsstrijders brachten, met gevaar voor eigen leven, eten en drinken. Later werd gewoon een waterpomp geïnstalleerd.

Toen het kamp bij toeval werd ontdekt door de Duitsers konden de meeste onderduikers vluchten. Acht mensen, waaronder een kind van 6, haalden het helaas niet en werden ter plekke gefusilleerd nadat ze hun eigen graf hebben gegraven.

En zo is het weeral voorbij. Maar geen nood. We tellen af naar de volgende vakantie die ons in September naar de streek van Shakespeare, Morse, Lewis en Barnaby zal brengen.

Koninklijk

selfieHet is alweer de laatste volledige dag van onze weliswaar korte vakantie. Een dag die er veelbelovend uitzag toen we vanochtend de gordijnen opentrokken. Koningsblauwe hemel, perfect dus om er een koninklijke dag van te maken.

Met een koninklijk ontbijt achter de kiezen en een koninklijk lunchpakket in de rugzak vertrokken we naar Apeldoorn om daar een bezoekje te brengen aan Paleis Het Loo. Het Paleis zelf ondergaat momenteel aanzienlijke verbouwingen maar de stallen, tuinen en het park zijn wel open voor het publiek.

Ook een bezoekje aan het dakterras is mogelijk. Een unieke gelegenheid om de (symmetrische) tuinen eens vanuit een ander standpunt te bekijken. De Oranje Wandeling door het park is ook een aanrader. Zeker in deze periode wanneer alles mooi in bloei staat.

Extraatje voor vandaag (volledig kostenloos) was een gezellige brocante markt. Altijd leuk om te doen.

Ook vandaag hadden Bas en Valerie trouwens weer een heel smakelijk avondmaal voor ons in petto (kleine quiche als voorgerecht, varkenshaasje met boontjes en spek met aardappeltje en kroketten en een frambozenbavarois als dessert).

Morgen zit onze vakantie er weer op maar het staat vast dat we nog terugkeren, niet enkel naar de Veluwe maar zeker ook naar Hotel Vierhouten bij Bas en Valerie (https://www.hotelvierhouten.nl/).

Maar voor we richting België rijden maken we eerst nog een wandeling naar het Verscholen Dorp.

Hanzesteden

Het ontbijt vanmorgen was al even goed als het avondmaal gisteravond. Minder goed was het weer. Het was immers grijs en er hing een vochtige nevel. Regen kon je het immers niet noemen. Maar Conny en ik laten ons niet afschrikken door een beetje regen. Wij hebben al ergere zondvloeden doorstaan.

Eerste stop van vandaag was Harderwijk. Uiteraard is Harderwijk bekend van zijn dolfinarium maar het heeft zoveel meer te bieden. We startten onze wandeling op de boulevard om daarna het centrum in te duiken.

Een verkeersluw centrum trouwens met een mooie mix van oude gebouwen en gezellige winkelstraten. Vóór we het goed en wel beseften was het middag en tijd om iets te gaan eten. Het was immers de bedoeling dat we nog twee Hanzesteden zouden bezoeken.

Bij aankomst in onze tweede tussenstop, Elburg, hadden we echter al snel door dat de derde stop (Hattum) voor een volgende vakantie in de Veluwe zou zijn. Nu MOETEN we wel terugkomen 😉

Elburg is trouwens even gezellig om door te kuieren maar veel pittoresker. Vooral wanneer je afwijkt van de hoofdstraat en meer de buitenkanten van deze vestingstad bezoekt. Ook hier vloog te tijd weer voorbij.

Terug aangekomen in ons hotel konden we na een korte rust nog eens vaststellen hoe attent onze gastheer en gastvrouw, Bas en Valerie, wel waren. Iedereen kreeg saté met pindasaus, voor pinda-allergiegevoelige Conny was er een andere saus voorzien. Zelfs de kroepoek kwam in apart kommetje omdat daar ook sporen van pinda konden inzitten. En voor mezelf was er een suikervrij dessertje voorzien in plaats van het suikerrijke sorbetijs.

We zitten nog maar in de helft van onze vakantie maar het staat nu al vast dat ze ons hier nog gaan zien.