Auteur: walkingwithluc

Classic

walkingwithlucEen reactie plaatsen

classicDe zomer is voor ons meestal een rustige periode op concertgebied. We hadden eerder deze maand wel Steve Winwood in het OLT en binnen twee weken gaan we naar Suikerrock maar gisteren zijn Conny en ik richting Werchter getrokken.

Daar ging voor de 17de keer TW Classic door. Voor mij was het de 13de keer. Het was wel mijn 1ste keer met de fiets. We hadden ook met de auto kunnen gaan maar wanneer het vanuit Peulis maar een goeie 45 minuten fietsen is dan zou het te gek voor woorden zijn om ergens een auto achter te laten, een flink stuk te voet te gaan en dan ’s avonds meer dan drie kwartier nodig te hebben om van de parking te geraken.

Uiteraard waren we goed op tijd vertrokken zodat we ruim voor het begin van de eerste groep een plaatsje konden zoeken op een bijzonder hete weide. Gelukkig hadden we al eens geoefend met onze SeatSac zodat we, in tegenstelling tot anderen, nogal vrij snel comfortabel in ons zeteltje zaten.

Om 13u was het aan de jongens van Bløf om de spits af te bijten. Dat deden ze met grote happen want ze waren echt wel goed. En ja hoor, ze hadden ook Geike Arnaert om dé hit van 2018 te zingen … Zoutelande. Afsluiten deden ze met Iedereen is van de Wereld van The Scene. Een veelbelovende start.

blof

Tweede naam op het programma was Richard Ashcroft. De naam zei ons niet echt veel maar toen An Lemmens liet vallen dat hij mede-oprichter van The Verve was gingen er wel een hoop belletjes rinkelen. Zijn set mocht gerust wat langer hebben geduurd want ook dit was een voltreffer.

ashcroft

Ondertussen was het echt heel warm geworden zodat het tijd was voor een korte wandeling. Er waaide heel af en toe wel een frisse bries over de wei maar het was toch te warm om te blijven zitten. Lang kon ze niet duren want om 16u was het een eerste hoogtepunt voor mij. En dan bedoel ik niet de strijd om de bronzen medaille op het WK. Al had die op geen beter uur kunnen plaatsvinden. Nu was het immers heel rustig op de wei en was er ruimte om iets meer naar voor te gaan staan. Het was immers de beurt aan Nathaniel Rateliff & the Night Sweats. Derde keer dat ik hem zie en derde keer dat hij kei maar dan ook KEIgoed is.

nathaniel

Vierde naam op de lijst sprak me niet echt aan, gewoon omdat ik een hekel heb aan Tom Barman. Ik moet de man echt niet. Ik geef toe dat ze enkele sterke nummers hebben maar live hebben ze me nog niet kunnen bekoren. Voor ons was het dan ook tijd om de inwendige mens te versterken en een plaatsje in de schaduw te versieren. Tot onze verbazing lukte dat toch wel zeker. En niets te vroeg.

Toen The National aan hun set begonnen was de grote hitte verdwenen. Het werd zelfs aangenaam. Na het “gedram” dat we van dEUS op de achtergrond hadden gehoord waren de jongens van The National een verademing. Akkoord, zanger Matt Beringer is arrogant (maar net niet irritant) en heeft weinig respect voor zijn microfoon maar ze waren wel goed. Hun set van anderhalf uur was dan ook voorbij vóór we het goed en wel beseften.

national

21u en nog twee groepen te gaan en de eerste daarvan begon om kwart voor tien : Kraftwerk. Deze pioniers van de electropop brachten hun 3D show naar de wei. Het was wel een gek zicht, al die mensen met een wit 3D-brilletje. Jammer genoeg kwam het 3D effect niet over op de wei, toch niet daar waar wij stonden. Maar muzikaal waren ze wel top. Alle klassiekers passeerden de revue : The Model, Autobahn, Radio Activity, Tour de France, Trans Europe Express, The Robots …

kraftwerk

Na hun optreden besloten we om niet meer te wachten op de Editors, headliner van deze editie. We waren immers moe. De hitte eiste zijn tol. En we moesten natuurlijk ook nog drie kwartier fietsen … in het donker deze keer. Uiteindelijk was het half één toen we in Peulis aankwamen en na een deugddoende (en noodzakelijke) douche konden gaan slapen. De Editors zal voor een andere keer zijn maar verder was het een heel geslaagde editie.

Vakantie dicht bij huis

walkingwithlucEen reactie plaatsen

daasOnlangs was Herr Seele te gast in De Zomer van 2018 op Radio 1. Elke gast kiest daar een thema en dan mogen luisteraars liedjes voorstellen die bij dat thema passen. Het thema van Herr Seele was “vakantie dicht bij huis”.

En eigenlijk heeft hij gelijk. Waarom toch altijd duizenden kilometers vliegen of rijden terwijl het dichtbij huis vaak zo mooi is. Sinds ik regelmatig wandel moet ik vaststellen dat België inderdaad heel mooi is.

Vandaag kozen we trouwens wel voor heel dichtbij namelijk mijn eigenste Vorselaar. In 2017 werd de Lovenhoek wandeling verkozen tot mooiste wandeling van het jaar in de Provincie Antwerpen. Het werd dan ook hoog tijd om ze eens te doen.

Kort na de middag was Conny hier en vertrokken we richting Lovenhoek, amper 3 km van mijn deur. Het eerste deel van de wandeling was weliswaar mooi maar toch niet zo speciaal. Tot we op een gegeven moment rechts het bos in draaiden.

Over planken en smalle bruggetjes ging het verder het bos in. In deze tijd van droogte waren de planken misschien overbodig maar ik kan me wel indenken dat het er in een regenachtige periode totaal anders uitziet.

Het was in ieder geval een heel mooie wandeling die ik iedereen kan aanraden. Zelfs de temperatuur viel, dankzij een aangename bries en voldoende schaduw, viel mee vandaag.

Het enige dat een beetje tegenviel waren mijn vrienden de dazen. Die vinden mij om op te eten. En dat hebben ze zeker weer geprobeerd. Drie serieuze beten waren het resultaat, tot bloedens toe.

Icoon

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De zomer is voor ons een vrij rustige periode. Suikerrock is uiteraard een vaste waarde en als het even kan nemen we ook TW Classic mee maar verder doen we op dat gebied niet veel.

Sinds vorig jaar kennen we wel het Open Lucht Theater in het Rivierenhof in Deurne. Toen zagen we daar Brian Setzer. Ook dit jaar staan er enkele iconen geprogrammeerd maar wij moesten ons beperken tot één naam en dat is Steve Winwood geworden.

Hij was slechts vijftien toen hij zijn muziekcarrière startte in de Spencer Davies Group, je weet wel … die van Gimme Some Lovin’. Daarna speelde hij bij groepen als Traffic en Blind Faith (met Eric Clapton en Ginger Baker). Hij speelde mee op albums van Jimi Hendrix, B.B. King, Joe Cocker, Lou Reed, Tina Turner, Marianne Faithfull tot en met Soulsister en Christina Aguilera.

Vóór Mijnheer Winwood aan de beurt was mocht Joe Summers, een Britse singer/songwriter ons een beetje opwarmen (wat hij trouwens heel goed deed).

Om half tien stipt begon Winwood dan aan zijn set. Hij bewees dat hij na al die jaren nog altijd niet versleten is maar toch waren we niet 100% overtuigd. Het probleem zat ‘m vooral in de solo’s. In de jaren ’60 en ’70 was het gebruikelijk dat live nummers eindeloos duurden omdat iedereen zijn solo moest brengen. Nu heb ik daar geen last van wanneer dat bij één nummer gebeurt maar om het nu bij elk maar dan ook elk nummer te doen … dat wordt een beetje vervelend.

steve

Onze conclusie was dan ook “goed maar zeker niet waaw”.

Kempen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De laatste twee dagen van mijn (korte) vakantie waren weer behoorlijk gevuld.

Gisteren begon met een bezoekje aan het AZ in Herentals. Niets ernstigs hoor, gewoon een MRI-scan laten nemen in de hoop zo uit te vinden waarom ik zo slecht hoor langs mijn rechterkant. Omdat ik nog een tegoedbon van 15 € voor Taverne Wolfstee in Herentals had leek het de prefecte aangelegenheid om aan het ziekenhuisbezoek een fikse wandeling te koppelen om de dag dan af te sluiten met een smakelijke hap.

Kort na 8 u stond Conny al voor de deur en even later vertrokken we naar de stad van Keizer Rik. Omstreeks half elf hadden we de wandelschoenen aangetrokken en vertrokken we richting Netepark waar onze knooppuntenwandeling begon.

Niet veel later stonden we aan de Toeristentoren, de houten toren midden op de Kempische Heuvelrug van waaruit je, bij helder weer, een mooi uitzicht hebt op de Kempen en naar verluid tot 30 km ver kunt zien. Of dat laatste helemaal klopt weet ik niet maar het uitzicht is er in ieder geval de moeite ook al gaat het beklimmen van dergelijke bouwwerken bij mij altijd gepaard met de nodige angsten vanwege mijn hoogtevrees. Eens ik boven ben is er geen enkel probleem maar het is het naar boven gaan en het afdalen dat niet altijd vlot.

De temperatuur viel al bij al nog mee omdat we vrij veel schaduw hadden en omdat er een aangename wind was. Minder aangenaam waren de insecten die mij zo’n lekker stuk vinden. Vooral dazen zijn grote fan van mij. En die bijten dan echt tot bloedens toe hè. Daarnaast vinden ook muggen mijn bloed best smakelijk.

Het zou niet zo erg zijn ware het niet dat Conny dus geen enkele beet heeft gehad.

Vandaag weer vroeg uit de veren om terug naar Ieper te rijden, weliswaar met een tussenstop in Harelbeke. Had ik dan vorige week niet alles gezien? Uiteraard niet maar ik ben vooral teruggereden omdat mijn moeder ook nog eens graag Ieper wilde zien (en onderweg nog even stoppen bij vrienden die ze in 10 jaar niet meer had gezien).

En zo eindigt mijn (korte) vakantie waar hij begonnen is … in de Kattenstad. Morgen terug aan het werk voor twee lange zomermaanden waarin ik zelf (op drie dagen na) geen vakantie heb en waarin ik alle collega’s op vakantie zie vertrekken (sommigen zelfs twee keer). Dat het maar rap september is.

Nostalgie

walkingwithlucEen reactie plaatsen

1958 … het jaar van de Expo, de wereldtentoonstelling op de Heizelvlakte in Brussel. 1958 is ook het jaar waarin mijn ouders zijn getrouwd. Zij zijn trouwens op huwelijksreis geweest naar die wereldtentoonstelling.

Een diamanten huwelijksverjaardag zit er helaas niet meer in maar het leek me toch een leuk idee om mijn moeder nog eens mee te nemen naar Brussel. Van de wereldtentoonstelling blijft er niet veel meer over. Het Amerikaans Theater bijvoorbeeld, de Dessert 58 chocolade en natuurlijk het Atomium.

Vóór we ons naar het ijzeratoom begaven hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan Mini Europe. Ik had een beetje schrik dat het er vervallen zou uitzien maar dat was helemaal niet het geval. De vrees bleek onterecht. Het viel heel goed mee. Op één of andere manier ben ik er wel een flink aantal foto’s kwijtgespeeld. Hoe het is gebeurd weet ik niet maar ze zijn weg. Vorig jaar heb ik dat ook eens gehad in Gent. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de touchscreen.

In het Atomium zelf probeerden ze nog om me op de foto laten gaan met Robbedoes maar aan zo’n dingen doe ik niet mee. Via de lift schoten we naar de bovenste bol waar we, in afwachting van een lunch in het restaurant, konden genieten van enkele prachtige vergezichten. Minder genieten was het van de rekening. 4 euro voor een tasje koffie, 5 euro voor ½ liter water. 36 euro voor een vol-au-vent, 26 euro voor een (weliswaar heel lekkere) risotto … Andere schotels gingen van de hand voor 50 tot 60 euro.

Met de lift ging het terug naar beneden om dan met roltrappen en vaste trappen naar de bollen te gaan waar enkele tentoonstellingen waren, o.a. 60 jaar Expo 58 of rond René Magritte. Best leuk maar “waaw” was het niet. Als we dit vergelijken met ons bezoekje aan de Kasteeltuinen van Arcen dan zijn onze noorderburen duidelijke winnaars.

Op terugweg naar huis nog een beetje meer nostalgisch gedaan en een tas koffie gaan drinken in Lier, de stad waar ik zes jaar school heb gelopen en op internaat heb gezeten en ook de stad waar de 2 tantes van mijn moeder jaren hebben gewoond.

Scherpenheuvel

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Enkele jaren terug hebben we met de collega’s van IT eens een bedevaart naar Scherpenheuvel gemaakt omdat een migratie succesvol werd afgerond.

Vandaag ben ik nog eens terug gegaan. Niet met de collega’s maar wel met mijn moeder die daar in jaren niet meer was geweest en nog eens graag de basiliek en de kraampjes wilde zien.

De basiliek staat er nog steeds maar veel kraampjes waren er niet meer te zien. Veel bezoekers trouwens ook niet. De terugval van de Katholieke kerk was duidelijk zichtbaar. De gemiddelde leeftijd lag ook behoorlijk hoog.

Maar ja, er was er één blij dat ze nog eens in Scherpenheuvel was geweest.

Verschil

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Lees vandaag een boek en lees datzelfde boek binnen drie maanden en op een paar details na die je de eerste keer hebt gemist is het hetzelfde boek. Bekijk vandaag een aflevering van F.C. De Kampioenen en bekijk binnen drie maanden een aflevering van F.C. De Kampioenen en het zal hetzelfde zijn (zelfs wanneer het een totaal andere aflevering is).

Bezoek echter vandaag een tuin en bezoek diezelfde tuin binnen drie maanden en het verschil kan niet groter zijn.

Tijdens onze Paasbreak hebben Conny en ik de Kasteeltuinen van Arcen bezocht. Het was toen net het openingsweekend en nagenoeg heel de tuin zag geel van de hyacinten. Sommige delen zagen er vrij troosteloos uit maar ja … het was nog vroeg op het jaar.

Vandaag ben terug naar de Kasteeltuinen geweest. Omdat ze in de zorgsector nu eenmaal minder verlof hebben dan in de verzekeringswereld (iederéén heeft minder verlof dan in de verzekeringswereld) heb ik de tuinen deze keer wel bezocht met mijn moeder en niet met Conny.

We hadden trouwens geluk want het vandaag de laatste dag van hun Rozenfestijn. Heel het kasteel was versierd met allerlei kunststukjes met rozen. Ook de rozen in de tuin zelf waren op hun mooist. De tuin was niet mooier of minder mooi dan met Pasen, hij was gewoon totaal anders. Zelfs de ooievaars (er waren toen twee koppeltjes aan ’t “flirten”) hadden er een nazaat bij.

Enfin … het was een heel leuke dag en mijn moeder heeft er echt van genoten. Dat we meer dan 5km hebben gewandeld kon haar op haar 84-jarige leeftijd niet deren.

Westhoek

walkingwithluc1 reactie

Wat zijn de voordelen van een wereldkampioenschap voetbal waar de Rode Duivels aan meedoen? Jupiler verkoopt veel meer bier, elk café (met TV) zit vol tijdens de matchen en de warenhuizen verkopen veel meer snacks dan gewoonlijk.

Een ander voordeel is het feit dat plaatsen waar het anders wel eens druk zou kunnen zijn vaak compleet verlaten zijn. Twee jaar terug hebben we dat gemerkt toen we een wandeling van Lier naar Kessel maakten. 3 uur gewandeld en misschien 6 mensen tegengekomen.

Daarom besloten Conny en ik van de tweede match van de Duivels gebruik te maken om de Westhoek eens te bezoeken. Het feit dat mijn broer momenteel ergens in de Schotse Highlands rondfietst hielp ook wel bij deze keuze. Zo konden we immers ook nog de kostprijs van een overnachting uitsparen.

Op weg naar Ieper stopten we eerst in Passendale om Tyne Cot Cemetery te bezoeken. De naam Tyne Cot(tage) werd door de 50th Northumbrian Division aan een schuurtje gegeven dat te midden van een vijftal Duitse betonnen bunkers stond, langs de weg van Broodseinde naar Passendale. Hiermee verwezen ze naar de huisjes (cottages) langs de Tyne, een rivier in Noord Engeland die door Northumberland loopt. (bron Wikipedia). In totaal liggen er 11.957 slachtoffers begraven waarvan 8.369 niet geïdentificeerde slachtoffers. Ik heb al behoorlijk wat oorlogskerkhoven bezocht maar dit is echt wel indrukwekkend.

Daarna ging het verder naar Ieper waar het behoorlijk druk was. Ik was immers vergeten dat het ook nog de Rally van Ieper was, een klassieker in de rallywereld. Nu heb ik wel “iets” met auto’s maar Conny eigenlijk totaal niet.

Even onze overnight bag naar onze studio gebracht, een paar boterhammetjes gegeten en op weg naar de Lakenhal voor de belangrijkste reden van ons bezoek aan de kattenstad … In Flander’s Fields. Ik heb het jaren geleden al wel eens bezocht maar dat was dus echt lang geleden.

Zoals verwacht was het er rustig … héél rustig. Dat gaf ons wel de tijd om alles goed te bekijken. Echt vrolijk kan je er niet van worden maar het is uiteraard wel uitermate interessant. En het zit bovendien heel goed ineen. Heel sterke filmpjes met sterke acteurs. We hebben er dan ook ruim twee uur rondgelopen.

Een korte wandeling (doorheen het rallygeweld) bracht ons naar de Menenpoort en de vestingwerken van meesterbouwer Vauban. Van de Menenpoort naar Lille Gate Cemetery om dan via de Rijselstraat terug naar de Markt te wandelen.

Ondertussen was het tijd om ons even te verfrissen en een hapje te gaan eten op de Grote Markt. De avond in Ieper werd afgesloten met de Last Post.

Na een welverdiende nachtrust en een smakelijk ontbijt (lekkere pistolets van Paris Croissant op de Grote Markt) lieten we Ieper achter ons en reden we richting Diksmuide met zijn IJzertoren. Het uitzicht alleen is al de moeite waard. De tentoonstelling op de weg naar beneden was soms wel interessant maar mag toch wel eens worden opgefrist worden. Wat ook een beetje stoort is het gevoel dat de slachtoffers van den grooten oorlog na 100 jaar nog altijd worden misbruikt voor politieke redenen.

Nadat we onze boterhammetjes hadden opgegeten hebben we nog een bezoekje gebracht aan het Duitse Kerkhof nabij Vladslo. Mensen vergeten immers vaak dat er aan het front ook veel Duitsers zijn gesneuveld. Dat waren ook vaak jonge jongens met een vader en een moeder. Die ouders treurden even hard om hun zoon als geallieerde ouders. Käthe Kollwitz is zo’n moeder. Zij ontwierp , ter nagedachtenis van haar zoon Peter, het beeldenpaar de Treurende Ouders dat in Vladslo staat. Schrijnend genoeg sneuvelde haar kleinzoon in de tweede wereldoorlog.

Het was een fijn weekendje weg maar toch ook wel een zwaar weekend op psychologisch vlak. Zoveel leed, zoveel slachtoffers en waarom ??? Het is vooral triest dat er na 100 jaar nog niets is veranderd :-(.

Solo

walkingwithlucEen reactie plaatsen

solo star warsHet mag dan misschien niet de kaskraker zijn die hij werd verwacht te zijn maar wij hebben gisteren toch genoten van Solo, a Star Wars Story. Deze film die, net als Rogue One, geen deel uitmaakt van één van de drie trilogieën, zou je dus als een los verhaal moeten kunnen zien.

Op zich kan dat wel maar als je de originele trilogie niet hebt gezien dan mis je toch enkele grappen. In die films wordt namelijk al eens verwezen naar de Kessel Run (en dat is dan niet een jogging in de Nijlense deelgemeente). In Solo zie je effectief hoe Han Solo de Kessel Run in minder dan 12 parsecs doet (als je naar beneden afrondt). Dat zijn details die mij dus opvallen maar die Conny mist.

Maar het was een leuke film. Oscars zal hij niet winnen maar hij gaat zeker in mijn collectie komen wanneer hij op Blu Ray verschijnt. Wat me wel een beetje stoorde waren de 3D-scenes. Je merkt gewoon dat die speciaal gemaakt zijn voor 3D maar wat mij betreft is dat verspilling van tijd en geld. Maar ja … ik ben dan ook een oude knorrepot.

Vandaag hebben we dan de wandelschoenen nog eens aangetrokken om den dikke 11 km te wandelen door mijn eigen Vorselaar. Volgend jaar gaat de vraaliewandeling immers in Vorselaar en dan moet ik toch een wandeling uitstippelen waar het beste van mijn dorp te zien is zeker?

De eerste poging is alvast een redelijk succes. De eerste 5 km zijn quasi perfect. Aan de tweede helft is nog wat werk.

Om de wandeling af te sluiten zijn we nog even over de kermis gelopen. Iets minder groot dan de Sinksenfoor maar even luid.

Wat als ?

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Londen 1946. Nadat het de Koning en de koningin en Churchill en zijn regering naar Canada zijn gevlucht heeft Duitsland de oorlog aan het westelijk front gewonnen. Groot-Brittannië is bezet gebied.

Gewezen politieman, oorlogsheld en drager van het Victoria Cross, John Rossett, werkt voor de SS bij het Bureau voor Joodse Zaken. Hij organiseert Jodentransporten naar Polen. Sinds zijn vrouw en zoon zijn omgekomen door een bom van het Britse Verzet is hij een verbitterd man.

Dat veranderd wanneer een oude Jood hem een vraag stelt net voor hij op een transport wordt gezet. Rossett herkent hem als de oude Galkoff, de winkelier waar Rossett vroeger met zijn moeder ging winkelen.

Galkoff vraagt hem om zijn kleinzoon Jacob te helpen. Die zit thuis verborgen in een kast. Op één of andere manier raakt Jacob een gevoelige snaar bij Rossett. Die blijk toch nog menselijke gevoelens te hebben en zet alles op alles om de jongen te redden.

Hij moet daarbij niet enkel vrezen voor de Duitsers maar ook voor het verzet, zowel het communistische verzet als het royalistische verzet.

Een spannende klopjacht is begonnen.

Tijden van Duisternis, het debuut van Tony Schumacher is een “wat als-thriller”. Het is niet het eerste boek dat ik lees waar de Duitsers de oorlog hebben gewonnen maar het is wel één van de betere. Het leest heel vlot maar gaat toch ook wel dieper in op bijvoorbeeld de redenen waarom iemand gaat collaboreren met de vijand.

Ik kan het iedereen aanraden.

duisternis

Vanaf morgen begeef ik me terug in de wereld van die jonge tovenaar met het litteken op het voorhoofd. Dan begin ik in Harry Potter en de Orde van de Feniks.