Auteur: walkingwithluc

Lokeren (en niet Tienen)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

lokerenOmdat de organisatoren van Suikerrock ons dit jaar een beetje in de steek hadden gelaten hebben we onze aandacht naar het westen in plaats van het oosten gericht, meer bepaald richting Lokeren.

Eén dag hebben we er uit gekozen namelijk de woensdag.

Met namen als SX, Trixie Whitley, Róisín Murphy en Christine (zeg maar Chris) & The Queens kan een avond niet tegenvallen, tenminste toch niet op papier. Eerst zien en horen en dan zullen we wel spreken.

Tegen alle verwachtingen in ging de verplaatsing naar de andere kant van het water behoorlijk vlot. Enkel aan de tunnel onder het water ging het even iets trager maar files hebben we niet gehad. We waren dan ook goed op tijd op het festivalterrein.

Om 19u begon SX er aan. Deze Kortrijkse etherische indiepopgroep bestaat al 10 jaar maar wij hadden de kans nog niet gehad om ze te zien. Ondertussen hebben we ze afgevinkt van onze to-do-lijst en kunnen we bevestigen dat ze het wachten waard waren. We willen er zeker eens een full-concert van zien.

sx

Daarna was het de beurt aan Trixie Whitley. Een prettig weerzien voor ons, na haar concert in de AB eerder dit jaar. Even zag het er wel naar uit dat niet zo goed zou uitdraaien omdat de geluidstechniekers in het begin even de mist ingingen. Gelukkig was dat euvel snel hersteld en kon Trixie het beste van zichzelf geven. In de AB kwam ze wel meer tot haar recht.

trixie

Derde op deze vrouwendag was de Ierse Róisín Murphy. Ik had haar al eens eerder gezien, heel lang geleden toen ze samen met Mark Brydon als MOLOKO naar Vorst Nationaal kwamen. Zij was voor mij de reden waarom we naar Lokeren reden. En ze heeft het nog steeds hoor. Eigenlijk is het niet echt “mijn muziek” maar voor haar maak ik graag een uitzondering.

roisin

De avond werd afgesloten door Christine & The Queens. Zij stond al een hele tijd bovenaan de bucketlist van Conny. Persoonlijk vond ik het iets te poppy maar het was best te genieten. Conny vond het wel geweldig goed. De show was in ieder geval wel heel mooi. Ze deed me denken aan de optredens van Michael en Janet Jackson in de jaren ’90.

christine

Het was al donderdag toen we terug richting Peulis reden waar we rond een uur of twee aankwamen.

 

Terug in de tijd

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Derde en laatste dag alweer van het verlengde weekend naar Gelderland.

Na een uitgebreid ontbijt in het Fletcher Hotel in Apeldoorn bracht een korte reis ons naar Terschuur waar het Oude Ambachten & Speelgoedmuseum gevestigd is. Even over tien reden de we volledig verlaten parking op. Lekker vroeg dus.

Helaas, het was ook veel te vroeg. Op zondag gaat het museum pas om 11u open en niet om 10u. Dan maar even de buitententoonstelling al bezocht. Dan mochten we, twintig minuten vóór elf, toch al binnen samen met een paar andere vroege vogels.

Het voordeel is van als eerste binnen zijn is dat je alles goed kan bekijken. En dat er veel te bekijken is, daar valt geen seconde aan te twijfelen. Een gigantische collectie brengt je terug in het verleden, soms heel ver, soms relatief dichtbij.

Nog een smakelijke kom soep en een zacht broodje met kaas en we konden terug richting Kempen vertrekken. Daar kwamen we in de loop van de namiddag aan.

Missie volbracht : moeder heeft er van genoten. Ik heb er ook van genoten, ook al lag het tempo net iets trager dan normaal maar ja, dat moet ook wel wanneer je met een tachtiger op pad bent ;-).

Elburg

walkingwithlucEen reactie plaatsen

In tegenstelling tot gisteren is er vandaag, op 7 druppels na, geen regen gevallen.

Gelukkig maar want voor vandaag had ik een bezoekje gepland aan Elburg, een pareltje van een stad die ik vorig jaar met Conny al had bezocht. Ik wist wel zeker dat moeder dit bezoek zou kunnen appreciëren en ik had gelijk.

We waren vrij vroeg in Elburg. Omdat het VVV pas om 11u open ging moest ik eerst naar de lokale boekhandel om een folder van de stadswandeling te halen. Deze wandeling bracht ons langs enkele van de honderden rijksmonumenten die Elburg rijk is.

Daartoe behoort bijvoorbeeld ook het Orgelmuseum in het Arent Thoe Boecophuis. Het huis op zich is al een bezoek waard, de orgels (sommige op ware grootte, andere in maquettevorm) maken het bezoek compleet.

Na ruim twee uur wandelen was het tijd om te gaan eten. Toen sloeg de vermoeidheid een beetje toe bij moeder. Gelukkig stond er een rustgevende activiteit op het programma voor de namiddag : een boottochtje van ongeveer een uur op het Veluwemeer.

Dat meer had men ook het Zwanenmeer kunnen noemen. Blijkbaar komen deze dieren hier altijd de zomer doorbrengen. Nog nooit heb ik zoveel zwanen gezien. Het is ook bekend voor zijn watertoerisme.

Alweer een geslaagde dag gehad dus.

Uitgeregend

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Wat doe je wanneer je vriendin, naar jaarlijkse traditie, er een paar dagen op uit trekt met een paar fietsvriendinnen?

Je kan van de gelegenheid gebruik maken om thuis een aantal klussen of een grote schoonmaak uit te voeren.

Of je vraagt aan je moeder of ze geen zin heeft om drie dagen naar De Veluwe te trekken. Uiteraard zegt die ja. En zo zitten we nu in het Fletcher Hotel in Apeldoorn.

Onze minitrip begon in Garderen. Daar is het Veluws Zandsculpturenfestijn. Het thema voor dit jaar is Reis rond de wereld. Een aanrader als je het aan mij vraagt. Niet alleen zijn er heel mooie kunstwerken te zien, er is ook een heel knusse en gezellige brocanteriewinkel aan verbonden. Dit was zeker zijn geld waard. Moeder heeft er in ieder geval van genoten ondanks de regen.

Onze volgende stop vóór we naar ons Hotel gingen was Paleis Het Loo. Deze voormalige woonplaats van onder andere Koningin Wilhelmina en Prinses Irene kan je momenteel weliswaar niet bezoeken omwille van verbouwings- en renovatiewerken maar de tuin is wel een bezoekje waard. Toen ik daar vorig jaar met Conny was hadden we het geluk dat er ook een brocantemarkt was.

Dat geluk hadden we dit jaar niet. Het enige dat we hadden was regen, regen en nog eens regen. Toch zijn we naar de paleistuin geweest. Hij is nog altijd mooi maar te nat.

Al bij al toch een leuke eerste dag gehad.

Voor morgen zijn de weersvoorspellingen beter.

Inspiratie(loos)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Jaja hoor … ik leef nog altijd.

Al zou je kunnen denken dat het anders was, tenminste afgaande op de berichten die de laatste weken (niet) op deze blog verschenen.

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Het is druk. Ik heb een nieuw bed in elkaar gestoken. Omdat ik bij het installeren van dat bed ook mijn kleerkast wilde verplaatsen en die kleerkast liever in elkaar stuikte heb ik ondertussen, ook weer met de hulp van perfekteplanlezeres Conny, een nieuwe kleerkast in elkaar gestoken.

Verder ik heb voldoende tijd moeten besteden aan zweten, zweten en nog eens zweten. Dat begint bij mij al vanaf 25°C, je kunt je niet indenken wat dat wordt bij 42°C. Dat is dus gutsen hè.

Tot slot is er ook nog een gebrek aan inspiratie. Deze blog bestaat ondertussen 11 jaar en terwijl er in de beginperiode elke dag een stukje werd neergepend wordt dat nu iets moeilijker. Een boekbeschrijving hier, een wandeling of fietstocht daar, een concertje of festival. Maar soms komt er niets … Een soort writer’s block zeg maar.

Er zijn ondertussen wel een paar moeilijke beslissingen genomen. Als je zo eens opruimt en je komt tot de vaststelling dat je veel boeken hebt, héél veel boeken, gigantisch veel boeken … dan moet je je toch afvragen of het niet stilaan tijd wordt om de 21ste eeuw in te stappen en over te schakelen op een … E-reader? Want zo’n klein ding met 2.000 boeken er op is toch een pak eenvoudiger dan laat ons zeggen 500 boeken in een kast. Conny probeert me trouwens al jaren te overtuigen om de stap te zetten. Het zou wel eens kunnen dat ze gaat winnen. Ik heb in ieder geval tientallen boeken klaar staan om te verhuizen naar het kringloopcentrum.

En dan begin je verder te denken. Ergens op de zolder staan ook een kleine duizend Coca-Cola-blikjes. Jawel … DUIZEND. Verzameld over gedurende de laatste 35 jaar … gewone blikjes, speciale reeksen, uit de hele wereld, van alle verschillende smaken. Heel mooi om zien maar het probleem is dat je ze niet ziet want ze staan in dozen op de zolder.

Ik ben nog niet zover maar het zou wel eens kunnen dat ik ze van de hand ga doen. Het is nog niet zover maar het feit dat ik het overweeg is al heel wat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd …

inspiratie

Tinder(sticks)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik, toen ik tickets bestelde voor het concert van gisteren, nog nooit had gehoord van Tindersticks. Ik had al wel eens gehoord van Tindr maar dat blijkt iets totaal anders te zijn. Al moet ik ook toegeven dat ik gisteren, na drie kwartier, ook wel zin had om te “swipen”.

Niet dat de in 1991 opgerichte groep rond zanger Stuart Staples, gitarist Neil Fraser en keyboardspeler David Boulter slecht was hoor. Integendeel, samen met nog enkele gastmuzikanten brachten ze echt wel heel mooie luisterliedjes.

En ik hou ook van heel mooie luisterliedjes. Maar 90 minuten aan één stuk heel mooie luisterliedjes, dat is nog net iets teveel voor Corneel. Daarvoor hou ik nu net iets teveel van de stevigere gitaarrock. Conny vond het, net als haar collega Ann die ons dit concert had aangeraden, heel erg goed. Ik daarentegen vond het niet slecht.

Van de snipperdag die we altijd proberen te nemen na een concert op een werkdag hebben we gebruik gemaakt om eens te gaan fietsen. Het knooppuntennetwerk bracht ons onder andere in Torekenswaver, Jut, Balder, Hest, Gèshaa en Raamenam. Ruim 50 km en maar één keer (behoorlijk) nat geworden. Tijdens de eerste stortbui zaten we net op het terras van Tante Trien in Heist-op-den-Berg.

Al bij al toch een heel leuke fietstocht, ondanks de regen de felle tegenwind op weg naar huis.

tindersticks

De Vloek

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Jeremy Logan krijgt onverwacht een mailtje van Ethan Rush die hij sinds hun schooltijd niet meer heeft gezien of gehoord.

Rush heeft ondertussen zijn eigen centrum waar onderzoek wordt gedaan naar mensen die terug zijn gekomen uit de dood, mensen die even dood zijn geweest maar toch nog zijn gereanimeerd. De echtgenote van Rush is zelfs 14 minuten dood geweest.

Rush vraagt hem of hij mee wil gaan naar de Sudd, een ondoorgrondelijk moerasgebied in Soedan. Daar zou immers het graf liggen van Narmer, de eerste farao van Egypte, de man die verantwoordelijk zou zijn voor de eenmaking van Opper- en Neder-Egypte, de man die voor het eerste de beroemde farao-kroon zou hebben gedragen.

De laatste tijd gebeuren echter eigenaardige ongelukken bij de archeologische onderzoeken en daarom willen ze dat Logan hen helpt. Logan is immers Enigmatoloog en is gespecialiseerd in het bovennatuurlijke en in … vloeken.

Logan stemt in en vertrekt mee naar Soedan. Eens aangekomen in het basiskamp van de steenrijke Porter Stone gebeuren er nog ongelukken. Het graf wordt gevonden en er gebeuren nog meer ongelukken. Of zou er toch echt sprake zijn van een vloek?

De Vloek is een solo-thriller van Lincoln Child, de man die samen met Douglas Preston meerdere bestsellers heeft geschreven.

Een vlotlezende thriller al zal hij niet bij iedereen aanslaan. Bij mij wel hoor, deels omdat er toch ook een portie feiten in het boek zitten (de Sudd in Soedan, de eerste farao Narmer en zijn vrouw Neith-Hotep en vooral de geheimen rond deze farao) en verder omdat het een sterke thriller is.

vloek

Watertuin

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Ze zeggen wel eens dat mooie liedjes niet lang duren maar dat is niet waar hoor. Child in Time van Deep Purple duurt 10 minuten, Stairway to Heaven van Led Zeppelin duurt 8 minuten, Overture 2112 van Rush duurt zelfs 20 minuten.

Dus echt mooie liedjes kunnen wel degelijk lang duren.

Wat echter nooit lang duurt zijn toffe vakanties. Gisteren hebben wij alweer een einde moeten maken aan onze midweekvakantie bij onze landgenoten uit het Zuidoosten.

Het was eerst mijn bedoeling om op weg naar huis een tussenstop te maken in Namen of in Dinant maar op één of andere manier stootten we op Annevoie, bijna in het midden er tussen in.

De Tuinen van Annevoie werden 250 jaar geleden aangelegd, maken deel uit van het Belangrijk Erfgoed van Wallonië en het is de enige watertuin in ons Land.

De talloze fonteinen en watervallen in de tuin stromen puur op natuurlijke wijze. Er worden geen machines gebruikt. Alles werkt op basis van het systeem van communicerende vaten. Bovenaan de tuin loopt het Grand Canal en dat zorgt er door het hoogteverschil voor dat alle fonteinen al tweeënhalve eeuw ononderbroken stromen.

Een heel mooie tuin waar het heel rustig wandelen is. Ongetwijfeld veel beter dan een wandeling door een drukke stad.

En zo zit deze vakantie er ook weer op. Nu is het dik twee maanden aftellen naar onze volgende midweek in september die ons naar de Moezelstreek zal brengen.

Tussenin vullen we onze vrije tijd dan maar met wandelingen, fietstochtjes en af en toe een concertje of een festivalletje.

Tabanidae

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Vandaag trokken we naar Rocherath in Duitstalig België, vlakbij de Duitse grens. Daar zou een heel mooie boswandeling moeten zijn in de verborgen vallei op het Hasselpath. De wandeling zou heerlijk zijn voor eenzame wandelaars (zoals wij) en was een meevaller voor smokkelaars (niet zoals wij).

Het duurde wel even voor we op het juiste pad waren. De wandeling was aangeduid met een groen kruis maar in het begin waren de bordjes toch niet helemaal duidelijk. Het lag niet aan ons oriëntatievermogen want ook twee Luxemburgse dames waren de weg kwijt. Uiteindelijk geraakten we wel op het juiste pad (letterlijk hè want figuurlijk lopen wij altijd op het juiste pad).

Dat pad bracht ons echter niet IN het bos zoals we gehoopt hadden maar vooral ROND het bos. Het was wel een mooie wandeling op goed bewandelbare paden. Onderweg aan de Johnny Nystenbrug (waar in 1948 de genaamde smokkelaar werd doodgeschoten door de politie) zijn we zelfs even de grens over gestoken om op een Duits bankje onze broodjes op te eten.

Na ruim 10 km stonden we terug aan de auto.

En wat heeft die Tabanidae uit de titel daar nu mee te maken? Wel Tabanidae is de Latijnse naam van de daas, de brems, bremster, daps, paardenvlieg, blinde daas, blinde mug, blinde vlieg, dazerik, of bouw.

En dat zijn insecten die Noah beter niet had meegenomen op zijn ark. Ik haat die beesten maar zij zien mij blijkbaar bijzonder graag. Zo graag zelfs dat ze me willen opeten. Vandaag hebben ze een flinke poging ondernomen. Een paar keer zelfs tot bloedens toe. Ik schat dat ik een tiental keer ben gebeten. Echt plezant is dat niet zeker niet wanneer je partner daar helemaal geen last van heeft.

Morgen is het alweer de laatste dag van onze Ardeense midweek. Mooie liedjes duren niet lang.

Rood of Blauw ?

walkingwithlucEen reactie plaatsen

In Nederland kennen ze alleen rood en blauw. In het Engels is het de moeder van alle kuuroorden. Bij ons hebben ze Reine, Reine Subtile, Intense, Finesse, Touch of Lemon, Fruit, Duo en nog zoveel meer.

Wij zijn vandaag naar de Koningin van de kuuroorden geweest … SPA.

Nadat we onze auto hebben achtergelaten op de Parkplatz hebben we de blauwe lijn gevolgd. Deze wandeling wordt aangegeven met tegels in de grond en brengt je langs de belangrijkste gebouwen van Spa.

En aan mooie gebouwen is in Spa zeker geen gebrek. Aan het einde van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw moet Spa een wondermooie stad zijn geweest. Dat is het nu uiteraard nog maar er wordt hier en daar wel gewerkt waardoor je er niet altijd ten volle van kunt genieten.

Zo durven ze ook al eens een tegeltje van de wandeling verkeerd leggen of het voetpad openbreken op belangrijke keerpunten in de wandeling. Zo zijn ook wij van de route afgeraakt maar op zich was dat niet echt een probleem. Dat gaf ons de kans om nog enkele van die oude huizen te zien die we anders hadden gemist.

Eenmaal terug aan het vertrekpunt moesten we een beslissing nemen. Ofwel nog wat rondhangen in Spa ofwel terug naar ons huisje met een tussenstop in Coo om de waterval te bekijken. Dat kan bij mij gemakkelijk 40 jaar geleden zijn, Conny was er nog nooit geweest. De keuze was dan ook snel gemaakt. Een tussenstop in Coo werd het. Buiten de waterval is daar trouwens niks meer te zien, tenzij je naar PlopsaCoo wil gaan.

Ze hebben er wel lekker ijs. Het duurde even eer ze de bestelling kwamen noteren maar eens dat in orde was kwamen onze coupes heel snel en ze waren heeeeeeerlijk.

Ondertussen zitten we nog na te genieten op ons terrasje … met een zalig windje en heel aangename temperaturen.