30 juli 1994. In Orphea, een kleine badplaats aan de Atlantische Oceaan, is alles in gereedheid gebracht voor de openingsavond van het allereerste theaterfestival. Bijna het hele dorp staat in de hoofdstraat om de feestelijkheden bij te wonen .

Bijna het hele dorp want Samuel Padalin rijdt wanhopig rond door de straten, op zoek naar zijn vrouw die niet is thuisgekomen na het joggen. In Penfield Crescent ziet hij iets liggen op het trottoir. Eerst denkt hij dat het een bergje kleren is. Het blijkt echter zijn vrouw te zijn die koelbloedig lijkt te zijn vermoord.

Dan merkt een politieagent dat de crime scene zich net voor het huis van de burgemeester bevindt. De deur van het huis staat half open. Hij gaat op onderzoek en vindt de burgemeester samen met zijn vrouw en kind … badend in het bloed. Het hele gezin is afgeslacht.

20 jaar later komt een journaliste, Stephanie Mailer, op bezoek bij Jesse Rosenberg, net op de receptie naar aanleiding van zijn nakend vertrek bij de Staatspolitie van New York. Jesse heeft destijds, samen met zijn toenmalige partner Derk Scott, de viervoudige moord in Orphea opgelost. De moordenaar Ted Tennenbaum is overleden tijdens de arrestatie.

Mailer vertelt echter dat hij de moord NIET heeft opgelost. Volgens haar lag de oplossing destijds vlak voor zijn neus maar heeft hij dat gemist. Hij zag wat hij wilde zien, niet wat hij kon zien.

Vóór hij terug met haar contact kan opnemen verdwijnt Stephanie echter.

Samen met oud-partner Derek en met Anna Kanner, adjunct-commissaris van de politie van Orphea begint hij een nieuw onderzoek naar de moorden van 1994. Hij leert dat er in Orphea veel mensen rondlopen met geheimen, zowel in 1994 als in 2014. Er vallen zelfs nieuwe slachtoffers wat doet vermoeden dat ze dichter bij de waarheid komen en dat ze in 1994 inderdaad de verkeerde man hadden.

De verdwijning van Stephanie Mailer is het tweede boek dat ik lees van de Zwitserse schrijver Joël Dicker. En net als De waarheid over de zaak Harry Quebert was ook dit een boek dat je vanaf bladzijde 1 in het verhaal trekt en wel op zo’n manier dat je het moeilijk kan loslaten. Al na 10 bladzijden had ik de neiging om achteraan in het boek te gaan zien wie het gedaan heeft.

Ik vind dit boek zelfs beter dan het eerste (en dat was al supergoed). Van mij krijgt het 5 sterren.

Dicker heeft blijkbaar nog een derde boek geschreven namelijk Het boek van de Baltimores maar dat heb ik dus gemist. Het staat zeker op mijn nog te kopen lijstje. Vraag is echter of het de papieren versie zal worden of de e-bookversie. Ik ben immers “eindelijk” overstag gegaan en heb me gisteren een Tolino aangekocht.