Lokeren (en niet Tienen)

lokerenOmdat de organisatoren van Suikerrock ons dit jaar een beetje in de steek hadden gelaten hebben we onze aandacht naar het westen in plaats van het oosten gericht, meer bepaald richting Lokeren.

Eén dag hebben we er uit gekozen namelijk de woensdag.

Met namen als SX, Trixie Whitley, Róisín Murphy en Christine (zeg maar Chris) & The Queens kan een avond niet tegenvallen, tenminste toch niet op papier. Eerst zien en horen en dan zullen we wel spreken.

Tegen alle verwachtingen in ging de verplaatsing naar de andere kant van het water behoorlijk vlot. Enkel aan de tunnel onder het water ging het even iets trager maar files hebben we niet gehad. We waren dan ook goed op tijd op het festivalterrein.

Om 19u begon SX er aan. Deze Kortrijkse etherische indiepopgroep bestaat al 10 jaar maar wij hadden de kans nog niet gehad om ze te zien. Ondertussen hebben we ze afgevinkt van onze to-do-lijst en kunnen we bevestigen dat ze het wachten waard waren. We willen er zeker eens een full-concert van zien.

sx

Daarna was het de beurt aan Trixie Whitley. Een prettig weerzien voor ons, na haar concert in de AB eerder dit jaar. Even zag het er wel naar uit dat niet zo goed zou uitdraaien omdat de geluidstechniekers in het begin even de mist ingingen. Gelukkig was dat euvel snel hersteld en kon Trixie het beste van zichzelf geven. In de AB kwam ze wel meer tot haar recht.

trixie

Derde op deze vrouwendag was de Ierse Róisín Murphy. Ik had haar al eens eerder gezien, heel lang geleden toen ze samen met Mark Brydon als MOLOKO naar Vorst Nationaal kwamen. Zij was voor mij de reden waarom we naar Lokeren reden. En ze heeft het nog steeds hoor. Eigenlijk is het niet echt “mijn muziek” maar voor haar maak ik graag een uitzondering.

roisin

De avond werd afgesloten door Christine & The Queens. Zij stond al een hele tijd bovenaan de bucketlist van Conny. Persoonlijk vond ik het iets te poppy maar het was best te genieten. Conny vond het wel geweldig goed. De show was in ieder geval wel heel mooi. Ze deed me denken aan de optredens van Michael en Janet Jackson in de jaren ’90.

christine

Het was al donderdag toen we terug richting Peulis reden waar we rond een uur of twee aankwamen.

 

Suikerrock 2018 (deel 2)

Zondag is traditioneel familiedag op Suikerrock. Een paar groepen voor de jeugd en voor de rest vlotte muziek. Op zich zegt traditie niet veel meer, dat hadden we vrijdag al begrepen.

Maar zondag bleef de traditie nog enigszins overeind. Geen K3 dit jaar maar wel de Ketnetband en Soufiane Eddyani om de dag te openen. Aangezien wij niet tot de doelgroep behoren zijn wij pas later naar Tienen vertrokken. We schrokken wel een beetje toen de parking achter het station nagenoeg leeg was.

Onze verbazing werd nog groter toen de Markt ook nagenoeg leeg bleek te zijn. Nochtans was het nog maar een kwartiertje vóór Gers Pardoel als derde artiest van de dag op het podium mocht. Nu ja, ons hoor je niet klagen hoor. Wij hebben immers liever wat ruimte om te ademen.

Ik had Gerwin al eerder gezien op Suikerrock maar voor Conny was het een première. Een première die niet teleurgesteld heeft. In tegenstelling tot andere rappers is Gers Pardoel een aardige Nederlandse jongen. Geen kapsones, geen vuile praat, gewoon een gezellige gast die als geen ander weet hoe hij een publiek moet bespelen. Heel geslaagd optreden dus.

IMG_3432

Ook de volgende artiest was al eerder op Suikerrock maar we zijn niet blijven plakken. Stan van Samang mag misschien een goede entertainer zijn en zelfs een aardig stukje zingen … wij zijn geen fan. Dan gingen we liever een restaurantje zoeken om een hapje te eten. Na dat hapje zijn we nog even blijven plakken bij het Accoustic Stage waar Nbrska n Loewak net aan hun set begonnen. Het moeten immers niet altijd grote namen zijn. Neen, dit was een heel goed alternatief.

IMG_3443

Tegen half negen waren we terug op de Markt. Het was immers de beurt aan Andy – ikhebgeenellebogen – McClusky en Paul Humphreys van OMD om op het podium te komen.

We hadden ze vorig jaar in december nog gezien in De Roma en toen waren ze fantastisch goed maar zondag waren ze gewoon supergoed. De ene na de andere hit kwam uit de speakers. En het publiek hield er van, dat was wel duidelijk. 75 minuten waren helaas zo voorbij. Dat hadden er gerust 90 of meer mogen zijn.

IMG_3486IMG_3513

Toen stonden we voor de keuze … nog 45 minuten wachten op Kool & the Gang of op een hoogtepunt stoppen en terug naar Peulis rijden. We kozen voor het laatste.

Wat onthouden we van Suikerrock 2018? Dat we dit jaar in december geen combi ticket meer gaan kopen. We wachten wel tot er genoeg namen bekend zijn. En als die tegenvallen dan kunnen we misschien beter voor de Lokerse Feesten gaan. Niet dat de 97 euro die we dit jaar voor een “early bird ticket” hebben betaald weggegooid geld was. De zaterdag was geweldig en de concerten die we zondag gezien hebben waren ook de moeite waard maar de vrijdag was wel een verloren dag.

Suikerrock 2018 (deel 1)

Er was een tijd dat Suikerrock garant stond voor vier dagen muziek. Dat is teruggebracht naar drie dagen muziek maar dit jaar waren het maar twee dagen muziek.

Het stadsfestival in Tienen duurt nochtans nog altijd drie dagen maar mensen als Lil’ Kleine, Jebroer, Kraantje Pappie of Steve “ik-gooi-taarten-in-het-publiek” Aoki noemen wij geen muziek.

Slechts twee dagen voor ons dus.

Beginnen deden we op zaterdag met Sons, een hyperactief kwartet uit Melsele en één van de drie winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 van Studio Brussel. Wij vonden ze alvast heel goed en hopen ze in de toekomst nog eens te zien.

IMG_3172

Ook voor het tweede optreden van de dag kwam een finalist van diezelfde Nieuwe Lichting (maar dan van 2015) op het podium. Milo Meskens, door Isolde Lasoen “de Jeff Buckley van Deinze genoemd, hadden we vorig jaar al eens gezien op Gladiolen in Olen. Een jaar later op Suikerrock vonden we hem veel meer zelfvertrouwen hebben. Gitaar spelen kan hij als de beste dus de vergelijking met Buckley heeft wel iets.

IMG_3220

In afwachting van nummer drie op de Main Stage zijn we even snel naar de Food Street gewandeld en hebben we onze pastabeker opgegeten ter hoogte van de Accoustic Stage. Daar traden Dirty Toy Company op. Hardrockers uit Hoegaarden die het eens een keertje akoestisch probeerden. Best wel leuk ook al kwam de gitarist zo uit een (foute) jaren tachtig film gestapt.

IMG_3266

Na onze smakelijke Italiaanse hap waren op tijd terug op de markt voor nummer drie : Goo Goo Dolls. Gestart in 1986 maar vooral populair geworden in 1998 dankzij de soundtrack van City of Angels . Dit was zo één van die concerten die best wel leuk zijn maar die geen blijvende indruk achterlaten. Ondanks de pogingen van bassist Robby Takac die, blootsvoets 750 rondjes rond het podium heeft gelopen. Zanger John Rzeznik kan goed zingen maar het bleek wel veel van hetzelfde te zijn.

IMG_3293

Vierde groep het podium zou, zowel voor Conny maar toch ook voor mij, het hoogtepunt van de dag worden. Uit Ealing in de buurt van Londen waren de jongens van White Lies naar Tienen gezakt. Muzikaal nagenoeg perfect en zanger Harry McVeigh had duidelijk de beste stem van de dag. Van ons mogen ze nog wel eens terugkomen naar bijvoorbeeld de AB voor een volwaardig concert.

IMG_3364

De vijfde artiest van de eerste dag was een risicogeval. De Nederlandse Anouk komt de laatste tijd immers niet altijd even positief in het nieuws. Ik had ze al enkele keren gezien, in het Sportpaleis bijvoorbeeld maar ook op Suikerrock en tot dusver had ze mij alvast niet teleurgesteld. 100% gerust was ik echter niet. Ze heeft ons niet teleurgesteld maar een “waaw-gevoel” heeft ze evenmin achtergelaten. Conny kon niet vergelijken met vorige concerten maar voor mij was ze niet meer “het wijf” dat ze vroeger was.

IMG_3388

Om half elf hadden we de keuze … nog 45 minuten wachten op Alanis Morissette of op ons gemakje naar het station wandelen en terug richting Peulis vertrekken. Het was al een lange vermoeiende dag geweest dus kozen we voor het eerste. We zijn immers geen twintig meer (ook al zien we er nog héééééél goed uit voor onze leeftijd ;-)) Alanis zal ons niet hebben gemist.

Bokrijk

Vrijdag 27 juli … dag 1 van Suikerrock. Maar met namen als Jebroer, Lil’Kleine, Steve Aoki en zo gaan wij daar onze tijd niet aan verdoen.

Wat doen wij dan wel? Op de warmste dag van het jaar rijden wij naar Bokrijk om daar een paar uur rond te slenteren in een gelukkig bosrijke omgeving waardoor de temperaturen van meer dan 35 graden enigszins draaglijk waren.

Er was trouwens heel weinig volk in Bokrijk, een aangename bijkomstigheid. Het openluchtmuseum is best wel een bezoekje waard hoor. Wij hebben er in ieder geval van genoten. Je moet er wel je tijd voor nemen en, vooral bij deze temperaturen, geregeld een pauze inlassen en voldoende drinken.

Na vijf uren hadden we het wel gehad en zijn we terug huiswaarts gekeerd. Morgen gaan we wel naar Suikerrock. Sons, Milo Meskens, Goo Goo Dolls, White Lies, Anouk en Alanis Morissette kunnen ons wel bekoren.