Modder, modder, modder

Na de kilometers van vrijdag dacht ik eerst om het zaterdag rustig aan te doen maar dat is toch even anders uitgedraaid.

In de voormiddag nog even “snel” een wandelingetje met moeder gedaan van zo’n 5 km gedaan. Na de middag naar Peulis gereden en daar ook nog een wandelingetje van ongeveer evenveel kilometers gedaan.

Ik was tijdens die namiddagwandeling wel bijna slachtoffer van Wereldoorlog II. Ik wou nog eens snel binnenkijken in één van de vele bunkers die er in en rond Peulis staan maar had de hoogte van het deurgat wat verkeerd ingeschat. Gevolg : pijnlijke kennismaking met het beton en omdat ik me rechthield aan de struik die naast het deurgat stond ook nog een paar doornen in mijn hand. Gelukkig verder geen schade, alleen wat gekraakte trots 😉.

Van de sneeuw die over het land is getrokken hebben we weer weinig gemerkt want die was toen we deze middag naar Holsbeek vertrokken nagenoeg volledig verdwenen.

In Holsbeek zouden we de Dutselhoekwandeling doen, een knooppuntenwandeling.

Deze wandeling zou ons via trage paadjes naar het Dunbergbroek brengen om dan later via de berg van het Chartreuzebos terug naar het centrum van Holsbeek brengen.

Nu weten we dat iets met “broek” meestal een “vochtige” wandeling is. Dat is geen probleem wanneer je goed uitgerust bent en stevige, waterdichte, Meindl’s aan de voeten hebt. Maar wat we vandaag hebben meegemaakt dat hebben we nog niet vaak gezien. Modder, modder en nog eens modder. Tot aan de enkels of dieper. Dan moet je ook nog over omgevallen boomstammen klauteren, één keer zelfs tussen de boomstam door. Toen we het bos uitwaren en terug vaste grond onder de voeten hadden, hadden we het wel gehad. Dat Chartreuzebos is meer dan waarschijnlijk heel mooi maar we wilden niet het risico lopen om in die omstandigheden ook nog eens een berg te moeten beklimmen of afdalen. We gaan wel eens terug wanneer het een paar weken niet heeft geregend. Dat bos loopt niet weg.

Alhoewel … dat dachten we van het onlangs ontdekte Kelderbos in Rijmenam ook. Maar wat blijkt? Natuurpunt is deze week begonnen met het rooien van het volledige bos. Jawel … het volledige bos verdwijnt. Waarom? Omdat ze er de heide die er 40 jaar geleden bestond terug aan te planten. Echt waar hè, ik verzin dat niet. Ik heb veel respect voor mensen die zich inzetten voor het behoud van natuur maar een bos waar veel mensen wandelen en verkoeling zoeken in de zomer gaan kappen om heide aan te planten? Ik begrijp het echt niet. En wat met al die dieren die nu hun habitat kwijt zijn? De vogels, de eekhoorntjes, de bosdieren? Ik mag maar hopen dat ze weten wat ze doen. De buurtbewoners en de burgemeester zijn alvast laaiend.

Close Encounters of the Deer Kind

horstNog één week scheidt ons van onze verlof. Nog twee weken scheiden ons van onze vakantie aan de Moezel.

Het leek ons dan ook een goed idee om de wandelschoenen aan te trekken en nog eens één van de 75 wandelingen uit Conny’s Groot Wandelboek van Vlaanderen te doen.

Onze keuze was gevallen op wandeling 36 met vertrek aan het Kasteel van Horst in Sint-Pieters-Rode, deelgemeente van Holsbeek in het Hageland. Het Kasteel van Horst is de thuisbasis van Johan, de Rode Ridder maar is helaas (nog altijd) niet toegankelijk voor het publiek.

Het was nog vroeg, het was grijs en bewolkt maar de temperatuur was zalig toen we iets over negen vertrokken op de parking van het kasteel.

We waren nog maar goed vertrokken of we hebben één van de mooiste wandelmomenten ooit meegemaakt.

In een holle weg zagen we rechts van ons een klein diertje in onze richting huppelen. Eerst dachten we aan een grote haas maar het bleek een jonge ree te zijn. Uiteraard bleven we zo stil mogelijk staan en dat bleek te werken want het diertje bleef maar naderen. Heel traag maar het kwam dichter en dichter tot op enkele meters van ons.

Toen kwam er een auto aangereden en besloot de ree om toch maar dat gat in de haag in te duiken en ons te verlaten. Het was een wonderlijk moment. Daar wordt je zo vrolijk van dat niets onze dag nog kapot zou kunnen krijgen.

Even verderop nog een tweede traktatie. We liepen voor een stuk op het parcours van een old-timer rally. Een Citroën DS, een Jaguar MK II, een oude Porsche … mijn dag werd beter en beter.

De wandeling bracht ons verder door het Hageland met mooie stukken bos en mooie vergezichten, kortom perfect om te wandelen.

Uiteindelijk hebben we bijna 12 km verzameld.