Nooit meer (Inhaalbeweging (3))

Er was een tijd dat ik voor concerten nagenoeg alleen naar het Sportpaleis of de Lotto Arena reed. Je weet wel, de “grote” optredens.

Sinds ik, vooral dankzij Conny, ook steeds meer de “kleinere” zalen zoals de AB, Het Depot of De Roma, ben beginnen bezoeken heb ik steeds minder en minder zin in dat gedrocht naast de Ring. Want dat is het feitelijk toch hè? Een gedrocht.

De concerten zijn er verschrikkelijk duur en de drank nog veel duurder (4 euro voor een halve liter plat water!). Maar het zijn toch vooral de slechte plaatsen die echt niet meer kunnen. Op de bovenste ring moet je quasi abseilen om op je plaats te geraken. En zowel op de bovenste als onderste ring zit je op een zielig stukje plastiek in een ongemakkelijke houding samengeperst tussen een linker- en een rechterbuur naar een concert te luisteren.

Afgelopen zondag ben ik vermoedelijk voor de allerlaatste keer naar het Sportpaleis geweest. Ik ben mijn moeder voor de tiende keer naar André Rieu geweest en dat was geen pretje. Aan de artiest lag het zeker niet. Rieu en zijn Johann Strauβ Orkest weten als geen ander een publiek in te pakken. Deze keer zaten er enkele leuke nieuwigheden in. Neen hoor … op het concert heb ik absoluut niets aan te merken, eerder het tegendeel.

rieu2020

Maar de concertbeleving op zich was niet wat het moest zijn. Dat lag zelfs niet aan die bezoekers die het nodig vinden om te pas en te onpas recht te staan (en zo het zicht van een 85 jarige fan benemen). Ze werden vrij snel terecht gewezen door die 85 jarige fan ;-).

Neen, het lag aan de infrastructuur. Na anderhalf uur begon mijn rug al te klagen. En dat doet hij quasi nooit in andere zalen. En dan betaal je vaak het dubbele of meer dan andere zalen. Daarom denk ik dat ik nooit nog naar het Sportpaleis zal gaan. We gaan nog wel minstens één keer naar de Lotto Arena.

Er staan nochtans nog grote namen op de affiche hoor maar het zal zonder ons zijn. We zullen wel een midweekje meer naar Nederland gaan.

Geen Santana, Simple Minds, Eric Clapton, Lenny Kravitz, Queen + Adam Lambert of Simply Red voor ons. Als we toch nog naar Antwerpen gaan dan zal het naar De Roma zijn of naar den Trix (om nieuwe groepen te ontdekken).

 

Inhaalbeweging (2)

Het is een grijze, druilerige dag, maar De Cock laat zijn humeur er niet door verpesten. Aangekomen op de Warmoesstraat kan hij meteen weer op pad: er is een dode aangetroffen in een slootje bij voetbalclub HAS’32 in Ookmeer.
Als hij even later samen met Vledder aan de drassige slootkant staat, blijkt dat het om Richard Geelhoed gaat, een bestuurslid. De man heeft geen zichtbaar letsel en lijkt verdronken, maar De Cock weet eigenlijk wel zeker dat er opzet in het spel is en dat Geelhoed is vermoord.

Omdat De Cock geen aanknopingspunten heeft, besluit hij eerst maar eens wat rond te vragen op de voetbalclub. Zo belandt hij die zaterdagochtend langs de lijn samen met Keizer, wiens zoontje speelt bij HAS’32. Het is De Cock al snel duidelijk dat het bestuur van de club een besloten wereldje op zich is binnen de club, en hij heeft het sterke vermoeden dat hij daar moet zoeken naar het motief voor de moord op Geelhoed..

In het 81ste deel uit de Baantjer reeks komen de klassieke punten uit een De Cock-verhaal naar boven. Peter Römer is een waardige opvolger van Appie Baantjer, de meester zelve.

En het is ook perfecte treinliteratuur. Leest vlot en vraagt een pak minder concentratie als bijvoorbeeld De Zonnekoning.

baantjer81

 

Inhaalbeweging (1)

Dit jaar gaan we proberen om, na een “weekconcert”, zoveel mogelijk een dagje verlof in te plannen. Tenslotte zijn we geen twintigers weer. En van dat dagje verlof proberen we dan iets leuks te maken. Een dagtripje bijvoorbeeld of een dagje werken in de tuin.

Vorige week, de dag na Novastar en Geike, kozen we voor een dagtripje. Onze bestemming was Brussel, meer bepaald Autoworld. Conny had gezien dat daar een tijdelijke tentoonstelling rond de Britse Klassiekers was. Als Anglofiel mocht ik dat niet missen.

Autoworld is sowieso een leuk museum om in rond te lopen, er stonden deze keer ook enkele mooie Britse wagens. Al ontbraken er ook wel een aantal. Geen Aston Martin DB5, geen Jaguar Mk II (hoefde zelfs niet bordeauxkleurig te zijn), geen Mr.Bean mini …

Maar zeker wel een bezoekje waard en met onze Museumpas hoefden we niet te betalen aan de inkom. De doos Ty-Phoo thee die we in de souvenirwinkel kochten was een leuk extraatje.

Omdat de dag nog jong was hebben we een wandeling door Brussel gemaakt naar één van de andere musea geweest die open waren op maandag … het Belgisch Centrum voor het Stripverhaal in de Zandstraat. Vroeger een winkel, ontworpen door Horta, na de restauratie dus omgevormd tot stripmuseum.

Het was jaren geleden dat ik daar nog eens was langsgelopen en eerlijk gezegd … ik ben enigszins teleurgesteld buitengegaan. Franquin, Nys, Vandersteen, Sleen, Goscinny, Berck, Morris, Buth, Mau, Merho … geen spoor van te vinden.

Gelukkig is het gebouw an sich een pareltje om te bezoeken.

Eenvoud siert

Het jaar is nog maar een weekje bezig en we hebben al een knaller van een concert gehad.

Het was Joost Zweegers die hiervoor gezorgd heeft en hij deed dat in het CC Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.

novastar1

Omwille van de Heistse Nieuwjaarsdrink en vuurwerk mochten de deuren van het cultureel centrum pas om kwart over acht open. Het concert zelf begon om kwart voor negen.

Eerst mochten we genieten van een halfuurtje Geike Arnaert, begeleid op piano door Joost zelf. Ze deed dat ook al eens in 2018, toen in de AB, maar gisteren was het toch veel beter.

novastar2

Daarna was het de beurt aan Joost zelf. Gewoon Joost, niemand meer en niemand minder. Soms op gitaar, soms op piano, altijd worstelend met microfoons die niet hingen waar ze volgens zouden moesten hangen.

Die 90 minuten waren jammer genoeg zo voorbij.

novastar3

Als dit eerste concert de maatstaf wordt voor dit jaar dan zitten we gebeiteld.

 

Wisselen

Voilà, die jaarwisseling is ook weeral achter de rug. Eindelijk zou ik zelfs zeggen want ik vind het het meest overroepen feest van het jaar. Dronken mensen, ongevallen met vuurwerk, dierenleed door vuurwerk, rellen, ongevallen, doden, mensen die je het beste wensen voor het volgende jaar en je dan compleet negeren of erger nog … tegenwerken.

Het is ook veel collega’s die vakantie hebben terwijl ik “de wacht” hou.

En dat allemaal omdat we nog eens rond de zon zijn gegaan. Neen hoor, aan mij is het niet besteed.

Zoals gebruikelijk heb ik een rustig oudjaar en nieuwjaar gehad. Gezellig samen met de mensen die ertoe doen. Eens lekker eten en gezellig keuvelen. Meer moet dat niet zijn.

Ondertussen heb ik wel een boekwisseling gedaan. De Zonnekoning van Johan Op De Beeck is wel een goed boek hoor maar niet echt om op de trein te lezen. Daarom ben ik maar overgeschakeld op Jurre De Cock en Dick Vledder die hun zoveelste moord oplossen. Louis XIV zal moeten wachten tot de volgende vakantie.

2020

Kerststappen

Vanmiddag van het aangename weer geprofiteerd om nog eens een mooie wandeling te maken in één van de mooiste streken van het land (al ben ik misschien een beetje bevooroordeeld).

Ik heb het uiteraard over het Land van Nete en Aa op de grens tussen Vorselaar, Grobbendonk en Herentals … mijn geboortestreek.

Via de watermolen van Grobbendonk ging het langs het militair domein, beter bekend als het Engels Kamp naar Lentehei. De priorij van Den Troon hebben we rechts laten liggen, die hebben we al vaker gezien.

Daarna ging het via het Heiken terug naar Vorselaar, samen goed voor een 9 km.

Na het eten hebben we nog een tweede wandeling gemaakt. Deze keer zijn we in het centrum van Vorselaar gebleven. Tijdens de feestdagen wordt Vorselaar immers versierd met verschillende kerstornamenten en die komen het best tot hun recht wanneer het donker is. Er reed vandaag zelfs een kersttreintje rond maar dat leek ons geen goed idee.

Alles bij elkaar heeft mijn Fitbit vandaag afgeklokt op +24.000 stappen, goed voor 18 km.

Bindteksten

Wat is een bindtekst? Eigenlijk zou dat een korte tekst moeten zijn om de overgang van het ene lied naar het andere lied aangenamer te maken. De zanger kan bijvoorbeeld, in het kort, uitleggen waarover het volgende nummer gaat.

Henk Hofstede van Nits is daar heel goed in. Dat hebben we afgelopen vrijdag nog eens mogen meemaken in De Roma tijdens het laatste concert voor dit jaar, althans toch voor Conny enb mezelf.

Vóór we naar de mooiste concertzaal van het land gingen zijn we wel eerst even binnengestapt in de Amor, het restaurant dat de mensen van de Roma in het pand naast de zaal hebben ingericht. Het was ons eerste bezoek maar zeker niet ons laatste. Smakelijk eten en een goede bediening. Meer moet dat niet zijn.

Over het concert van Nits kan ik kort zijn. Het was weer geweldig goed. Het is de vierde keer in evenveel jaar tijd dat we ze zien en ze stellen nooit teleur. Je zou al gaan voor het plezier dat vooral Henk Hofstede op het podium heeft. Ook Robert-Jan Stips en Rob Cloet amuseren zich, dat zie je, maar Hofstede is gewoon een plezier om naar te kijken en uiteraard nog meer om naar te luisteren. Het was een meer dan waardige afsluiter van ons concertjaar. 10  op 10 voor het concert met extra punten voor het restaurant.

nits

Wie minder goed zijn in bindteksten zijn Nick & Simon. Naar hen ben ik gisteren samen met mijn moeder gaan kijken. Plaats van het optreden was de Heilig Hart Kerk in Hasselt. Daar bracht het Nederlandse duo het laatste optreden van hun Kersttoernee. Qua muziek en zang zat het allemaal wel snor. Maar om één of andere reden vonden ze het nodig om tussen de nummers door telkens een paar minuten te praten. Heel vervelend was dat, het haalde constant het tempo uit het optreden.

Reken daar nog de steenharde ongemakkelijke banken waarop we moesten zitten, het feit dat er geen toiletten noch drank voorzien was (wat achteraf gezien misschien wel best was gezien het ontbreken van toiletten) en de amateuristische organisatie dan was dit geen waardige afsluiter. Dit concert mag blij zijn met een 5 op 10.

nick&simon

Whispering Sons

Vóór we aan onze laatste shortbreak begonnen hebben we vorige week donderdag ook één van onze laatste concerten van dit jaar gedaan.

Daarvoor trokken we nog eens naar de Ancienne Belgique in Brussel. Ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de AB mochten Whispering Sons daar voor het eerst als main artist de grote zaal proberen te vullen. En dat lukte hen probleemloos hoor.

Tijdens de twee voorprogramma’s die ze hadden uitgenodigd was er nog niet zoveel volk maar veel hebben de afwezigen niet gemist. Noch Croation Amor, noch CTM konden ons echt boeien.

Dat lukte Whispering Sons gelukkig probleemloos. Het concert had zeker meer dan 75 minuten mogen duren.

Ze zouden postpunk spelen maar eigenlijk spelen ze onvervalste new wave uit de jaren tachtig ook al was zangeres Fenne Kuppens nog lang niet geboren. Datzelfde zal ook wel gelden voor de andere groepsleden.

De combinatie van de energie en vooral de speciale stem van Fenne Kuppens in combinatie met 4 geweldige muzikanten werkt. Doe je ogen dicht en je waant je terug 18 jaar. Mij deden ze vooral denken aan Sisters Of Mercy, althans die van toen, niet die enkele jaren terug op Suikerrock een poging deden om een goed optreden te brengen (maar daar niet in slaagden).

Het was gewoon super goed. De povere 20 euro die we moesten betalen meer dan waard.

Nog ééntje hebben we nog te gaan en dat zijn NITS op vrijdag.

whisperingsons

 

Weekendje Weg (3) … mooie liedjes

De clichés zeggen dat mooie liedjes niet lang duren en dat de tijd vliegt wanneer je je amuseert. En zoals vaker hebben de clichés gelijk. Onze driedaagse was razendsnel voorbij.

Hoewel we eigenlijk waren vertrokken om te gaan wandelen in combinatie met een bezoekje aan Brugge hebben we niet gewandeld. We hebben uiteraard niet stilgezeten met dagen van 20.000 stappen of meer.

Gisteren was het wel aangenaam weer om te wandelen maar we kozen ervoor om na het ontbijt terug naar Mechelen te rijden. Onderweg maakten we wel een tussenstop in Jabbeke om het huis van Constant Permeke. Ik kende Permeke vooral van naam (en van de briefjes van 1.000 Belgische Frank) maar met zijn werk was ik minder bekend. Ik wist niet dat veel van zijn schilderijen zo donker waren. Al weet men niet of dat echt zijn bedoeling was of dat het een gevolg was van slechte manipulaties. Zijn beeldhouwwerken spraken me meer aan. Het huis op zich is overigens ook een bezoekje waard.

Aangekomen in Mechelen zijn we eerst een hapje gaan eten. Aan de IIzerleen zat alles vol en aan de Vismarkt was er Kerstmarkt. Wij zijn dan maar in de schaduw van de Sint-Romboutstoren binnengestapt bij Il Cardinale. Best wel een leuk hamburgerrestaurant. Het was ons eerste bezoekje daar maar het zal zeker niet het laatste zijn.

En zo zat de driedaagse er weeral op. Het aftellen naar de volgende break kan beginnen.