Afgelast, uitgesteld, aanpassen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

coronaJe kan er niet naast kijken tegenwoordig. Corona hier, Corona daar, Corona overal.

Mensen die genoeg wc-papier inslaan om de volgende 20 jaar toe te komen, ellenlange rijen in de supermarkten, gezellig dicht bij elkaar (zucht …) , Lockdownparties …

Helaas ook wel afgelaste concerten en evenementen. Jukebox 2020 van gisteren … geannuleerd. Xander De Rijcke van volgende week … geannuleerd, Concert van de Harmonie van volgende week … geannuleerd.

Ik heb zelfs het etentje voor de collega’s dat voor vandaag gepland stond geannuleerd. Vanuit het bedrijf kregen we immers de instructies om vanaf maandag tot nader order thuis te werken en om zo weinig mogelijk contact te hebben met elkaar. Het leek dan ook niet verstandig om net vóór die regel ingaat nog effe gezellig met heel het team in een kleine ruimte te kruipen. Wij zijn tenslotte de crème-de-la-crème van de maatschappij hè 😉 (en niet zo stupide als die lockdownparty’ers van gisterenavond).

Het zou trouwens moeilijk genoeg zijn geweest om alles rond te krijgen aangezien de helft van de benodigdheden die we nodig hadden voor het eten quasi onvindbaar was in de Okay.

Maar we hebben van de nood een deugd gemaakt en een hele dag gezellig in de tuin gewerkt. Daar was het weer ideaal voor en in de buitenlucht werken, wandelen of joggen wordt nog altijd aangeraden, zolang je het maar niet met teveel samen doet.

Gisteren trouwens voor de eerste keer sinds november (!) nog eens gaan joggen. 4 km in 29 minuten en altijd een vrij constant tempo kunnen aanhouden.

Dat ga ik de volgende weken meer moeten doen want met dat thuiswerken gaat er een hoop beweging wegvallen en die beweging heb ik echt wel nodig om mijne suikerspiegel op peil te houden.

Veel water, weinig schapen

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Gisteren konden we door omstandigheden niet gaan wandelen. Jammer want het was er echt wel het weer voor. Maar dat zou ons vandaag niet overkomen.

Om half negen stonden we al aan de kerk in Itegem voor een wandeling. En ondanks de strakke wind was het best mooi weer.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons langs de Nete naar de Averegten zou brengen. Op die manier konden we de effecten van de regen van de afgelopen weken combineren met de lammertijd die ondertussen toch ook begonnen is.

Het stuk langs de Nete was indrukwekkend. Zo ver je kon zien water, water en nog eens water. Bijzonder mooi om zien, zeker in combinatie met de wolken.

Het probleem was echter ook dat de paden van het wandelknooppuntennetwerk ook onder water stonden. En niet zo’n klein beetje hè, neen hoor, zeker een halve meter water.

Dan maar onverrichterzake teruggekeerd op onze voetstappen en met de auto naar De Averegten gereden. Daar het “klassieke” joggingpad gewandeld maar lammetjes hebben we niet gezien. Hooguit een paar schapen die wel drachtig leken maar geen enkel schattig wollen pluisje te zien.

Dat was op zich wel jammer maar we hebben onze wandeling toch maar weer gehad. En net op tijd want we zaten nog niet terug in de auto en het begon te regenen.

De Klerck of De Cock?

walkingwithluc1 reactie

Ondernemer Bart Bovend’Eerdt komt naar het hoofdbureau om een misverstand recht te zetten. Terwijl hij op zakenreis was, is iemand zijn kantoorpand heimelijk binnengedrongen, een gebeurtenis die door een verborgen camera is vastgelegd.

Na weken speuren heeft De Klerck een verdachte vastzitten. Volgens Bovend’Eerdt is er sprake van een misverstand en zit de verdachte onschuldig vast. Hoewel hij grote bedenkingen heeft, laat De Klerck op aandringen van Bovend’Eerdt de verdachte los. De ondernemer en de verdachte verlaten gezamenlijk het politiebureau.

Een uur later komt er een ontstellend bericht. Bart Bovend’Eerdt heeft zichzelf opgehangen aan de Erasmusbrug. Hij liet op zijn kantoor een afscheidsbriefje achter. Maar is het wel een vrijwillige zelfmoord?

De Klerck en zijn assistent Ruben Klaver zitten met tal van onbeantwoorde vragen, maar commissaris Hakkel wil dat ze de zaak afsluiten.

De Klerck bijt zich echter vast in de zaak en merkt dat er veel meer aan de hand is.

Rechercheur De Klerck en het Doodvonnis is het eerste verhaal rond deze Rotterdamse rechercheur van de hand van Paul Dieudonné.

Dat Dieudonné een fan is van Albert Cornelius Baantjer en dus ook van diens creatie De Cock met ceeooceekaa stopt hij niet onder stoelen of banken. Hij draagt het boek trouwens ook op aan Baantjer. Bovendien wordt De Klerck, wanneer hij naar Amsterdam gaat opgevangen door ene rechercheur Jurre, een oudere man met een sjofel hoedje die al eens graag een cognacje drinkt en een cafeetje met een graatmagere caféhouder.

Net als de boeken van Baantjer is dit eerste verhaal van Dieudonné heel vlot te lezen. Een nobelprijs voor literatuur zal hij nooit krijgen maar het is wel heel ontspannende spannende lectuur, perfect om na een zware werkdag tot rust te komen op de trein.

Ik ben fan.

de klerck 1

Metaal

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De afgelopen dagen stonden in het teken van de tuin en ook van metaal.

Gisteren en eergisteren een dagje vakantie genomen. Eigenlijk met de bedoeling om flink wat in de tuin te werken bij Conny maar dat is een beetje in het water gevallen. Letterlijk dan.

We hebben wel behoorlijk wat kunnen onkruid wieden maar op veel plekken in de tuin voel je de grond wegzakken onder je voeten. Om geen permanente schade aan te brengen hebben we enkel tijdens de droge periodes (donderdagvoormiddag en vrijdagvoormiddag) gewerkt. De rest van de tijd hebben we besteed aan rondrijden om nog wat “accessoires” te kopen zoals daar zijn boomschors en kastanjehouten hekjes en palen.

Wat heeft dat metaal dan te maken met die tuin? Helemaal niks. Maar het heeft wel alles te maken met de concerten van afgelopen woensdag en vrijdag.

Woensdag trokken we nog eens naar Trix in Borgerhout voor een avondje metal. Hoewel ik altijd al een heel brede smaak heb gehad was ik in mijn jonge jaren een hardrocker. Ik ben dat eigenlijk nog altijd want dat ben je voor het leven maar de lange haren zijn ondertussen wel verdwenen.

Mijn favoriete groepen, naast oppergoden KISS, waren voornamelijk Brits en behoorden blijkbaar tot de NWOBHM (de New Wave of British Heavy Metal). Behoorden tot die strekking : Iron Maiden, Def Leppard, Girlschool, Motörhead en Saxon.

En laat het nou net die laatsten zijn die woensdag op het podium stonden in Borgerhout. In het voorprogramma stond met Diamond Head ook een groep uit diezelfde lichting al was die groep mij tot woensdag totaal onbekend. Het werd een klassieke metalavond. Veel tattoos, zwarte T-shirts, baarden, lange haren, bierbuikjes maar vooral goede muziek. Conny is niet zo’n metalhead maar zolang er een goeie melodie in zit kan twee à drie keer op een jaar geen kwaad 😉. Ikzelf voel me op zo’n avonden terug een tiener die na een concert een hele nacht in Brussel bleef rondhangen om de eerste trein terug naar huis te nemen.

saxon

Ook gisteren hadden we een metal concert maar dan van the sixth metal … Het Zesde Metaal dus. Zij kwamen Skepsels, hun nieuwe CD voorstellen in Het Depot in Leuven, één van onze favoriete zaaltjes (waar alles voor ons begon) maar wel een zaaltje met een nadeel. De deuren gaan pas open om 20u, ook wanneer het pijpenstelen regent.

Het concert maakte gelukkig het lang wachten in de regen goed. Wannes Cappelle was in topvorm en de gitaristen Tom Pintens maar misschien nog meer Robin Aerts waren geweldig goed. Voeg daar nog een fantastische lichtshow aan toe en je hebt één van de betere concerten van dit jaar.

zesdemetaal

Belpop

walkingwithlucEen reactie plaatsen

belpop1Belpop.

Bij mij roept die term herinneringen op aan het begin van de jaren ’80 toen de Belgische rockmuziek hoogdagen beleefde. T.C. Matic, Luna Twist, The Machines, The Bet, Raymond, Twee Belgen, The Pop Gun, 1000 Ohm, Allez Allez …

Maar de laatste jaren doet het mij meer denken aan Jan Delvaux, de levende encyclopedie van de Belgische muziek. Volgens Bart Peeters weet hij daar meer over dan Wikipedia.

Sinds 2013 trekt hij de theaters rond met een avondvullend programma. Hij wordt bijgestaan door Jimmy Dewit, beter bekend als DJ Bobby Ewing.

Samen vertellen ze anekdotes en interessante verhalen over onze popgeschiedenis.

Dit jaar doen ze de City Specials.

In elke stad die ze aandoen brengen ze enkel weetjes over muziek die op een of andere manier met die stad te maken heeft.

Dan zit je met een stad als Heist op den Berg uiteraard goed. Al van in de jaren ’60 is daar muziek gemaakt. Heist had meerdere opnamestudio’s (Tamara King, Monopole), een eigen fabriek waar platen werden geperst en natuurlijk ook het nodige talent met namen als P.P. Michiels, Bobby Prins of Ruth McKenny (al waren er ook wel artiesten met een pak minder talent).

Voor we het beseften was de show van anderhalf uur voorbij. Een heel gezellige avond was het met als hoogtepunt voor mij toch wel een duet van Paul Michiels met Sir Tom Jones die samen Changes brachten.

belpop2

Congo

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De Amsterdamse privédetective Jager Havix wordt door de joodse zakenman Leimann ingehuurd om zijn opstandige dochter Ramona op te sporen.

Die is verdwenen, na diefstal van een groot geldbedrag, samen met Ernst Jimmink, een van Leimann’s naaste medewerkers.

Het bedrijf van Leimann handelt in zeldzame mineralen, waaronder het omstreden Coltan, dat wordt gewonnen in Congo. In dat land woedt een bloedige strijd om de macht over de onmetelijke minerale rijkdommen.

Havix ontdekt dat het bedrijf van Leimann in ongunstige zin wordt genoemd in diverse VN-rapportages over illegale praktijken in Congo. Als dan blijkt dat Ernst Jimmink op het spoor is gekomen van een grootschalige fraude, groeien bij Havix de twijfels over de motieven van zijn opdrachtgever.

Als de beste vriend van Ernst Jimmink wordt vermoord beseft Havix dat hij niet de enige is die jacht maakt op het verdwenen tweetal.

Hij volgt een spoor dat hem terugvoert naar de tijd toen de Congo de privékolonie was van de Belgische koning Leopold II. De gruwelijkheden die toen werden begaan door de Force Publique, het huurlingenleger van de koning, werpen hun schaduwen vooruit en jagen Havix op bij wat een race tegen de klok is geworden om de levens van Ernst en Ramona te redden.

De dode opdrachtgever is mijn eerste kennismaking met schrijver Gauke Andriesse. Deze Nederlandse schrijver heeft jaren gewerkt als ontwikkelingseconoom in Ecuador en reist sinds 2000 regelmatig naar Afrika om instellingen te ondersteunen die micro-kredieten verlenen.

Ik ben er van overtuigd dat het niet bij deze ene ontmoeting blijft. De Dode Opdrachtgever leest heel vlot en het plot zit vrij goed in elkaar. Maar het beste was wel een nuchtere kijk op één van de zwartste pagina’s uit onze Belgische geschiedenis : de kolonisatie van Congo en de manier waarop dat land is leeggeplunderd, van Leopold II tot Mobotu en Mugabe.

Een mix van fictie en non-fictie … ik ben grote fan.

dodeopdrachtgever

Keizers

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Dit weekend stond in het teken van de keizers.

Afgelopen vrijdag met het véloke naar het zuid in Antwerpen waar ik had afgesproken met Conny. Een hamburger gegeten in een verlaten Ellis Burger en dan te voet naar Borgerhout waar we verwacht werden in de mooiste concertzaal van het land … De Roma.

In de Roma werden we eerst opgewarmd door RAMAN, een Gentse groep die veel potentieel toont maar die op dit moment nog niet standvastig genoeg is.

Om 21u, 10 minuten later dan voorzien, betraden de heren van Kaiser Chiefs het podium op de tonen van Money for Nothing van Dire Straits. Ik had ze al twee keer eerder gezien, eenmaal op de wei van Werchter in 2012 en eenmaal op de Markt in Tienen in 2013. Maar bij Conny stonden ze behoorlijk hoog op de bucketlist dus moesten we echt wel gaan. Toen wisten we uiteraard niet dat ze later dit jaar nog eens terugkeren naar die wei in Werchter.

Ze waren goed, zelfs heel goed. Maar ze waren niet zo goed als 7 jaar geleden. Wat misschien wel logisch is. Zeven jaar geleden had ik waarschijnlijk ook nog net iets meer energie dan nu (al lijkt mijn energie de laatste 4 jaar en zeker de laatste twee jaar wel terug te zijn toegenomen 😉).

kaiserchiefs

Het was in ieder geval de verplaatsing naar Borgerhout waard geweest.

En ook vandaag stond de dag in teken van een keizer. Nu ja, we zijn gaan wandelen in Herentals en daar hebben ze toch een standbeeld staan van een Keizer? Zoek het maar eens op in Google : keizer + Herentals.

Ik had een wandeling uitgestippeld die ons van het station naar het Olens Broek zou brengen waarbij we een stuk langs de Kleine Nete zouden wandelen. Het water van die Nete stond trouwens behoorlijk hoog. Sommige stukken viel het nog mee maar op andere stukken waar de wind vrij spel had en waar de regen ons teisterde waren minder leuk.

Maar we kunnen toch maar weer 8 km bijschrijven op onze teller. Genoeg om morgen een nieuwe werkweek aan te vatten.

De Monogram-moorden

walkingwithlucEen reactie plaatsen

1929 – Poirots rustige avondmaal in een Londens koffiehuis wordt verstoord als een opgejaagde, jonge vrouw hem toevertrouwt dat iemand op het punt staat haar te vermoorden. Ze is doodsbang, maar zegt dat het recht zal zegevieren als ze dood is, en ze smeekt Poirot geen onderzoek te verrichten in het geval van haar dood.

Later die nacht worden drie mensen dood aangetroffen in een chic, Londens hotel. De moordenaar heeft drie sinistere aanwijzingen achtergelaten: een manchetknoop met initialen in de mond van elk slachtoffer.

Al snel is Hercule Poirot, samen met de jonge Edward Catchpool van Scotland Yard, verwikkeld in de zaak en terwijl hij alles op alles zet om de bizarre stukjes van de puzzel in elkaar te zetten, maakt de moordenaar zich op om weer toe te slaan.

Alles lijkt te kunnen worden teruggebracht naar dramatische gebeurtenissen, lang geleden in een klein Engels dorpje.

De Monogram Moorden is het eerste boek van Sophie Hannah waarbij Hercule Poirot, de beroemdste Belgische detective, een reboot kreeg. Ik had al eerder Het mysterie van de drie kwarten gelezen en ook deze keer was het weer heel lekker lezen. Perfect voor op de trein.

Ook deze keer weet Hannah de sfeer uit het interbellum weer te geven, een heel mooi eerbetoon aan Agatha Christie.

monogram

Blitsbezoek aan Breda

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Mooie liedjes duren niet lang, gezellige verlengde weekends ook niet.

Na het uitgebreide ontbijt lieten we Auberge De Moerse Hoeve achter ons en trokken we terug richting het land zonder regering.

Het was behoorlijk vechten om de wagen op de baan te houden. Gelukkig hadden we na een halfuurtje rijden onze tussenstop al bereikt … Breda. Conny was er al eerder geweest, voor mij was het een première.

Het was zondag dus veel museums waren er niet open maar we hebben wel een gezellige, zij het heel winderige, stadswandeling gemaakt. We zijn tot de conclusie gekomen dat het naar meer smaakt en dat we zeker nog eens terugkomen maar dan ineens voor een heel weekend. Een ideetje voor het najaar.

Na een gigantisch grote Croque Monsieur bij Dickens & Jones een bezoekje aan koopcentrum De Barones was het dan tijd om echt naar huis te rijden.

De terugweg was behoorlijk vermoeiend, een constant gevecht met de wind maar gelukkig was het droog.

En nu kunnen we aftellen naar de volgende shortbreak … binnen 6 weken.

Duinen zonder zee

walkingwithluc1 reactie

Voor onze tweede wandeling trokken we vandaag naar Drunen op een halfuurtje rijden van de Moerse Hoeve.

Daar kozen we voor een knooppuntenwandeling van ongeveer 11km met vertrek en aankomst aan Herberg de Drie Linden.

Al snel zaten we echt in de duinen. Dat doet toch raar hoor … zo in het midden van Noord-Brabant metershoge duinen. Het enige verschil met die van Zeeland die we vorig jaar bezochten zijn de schelpjes.

Het was echter een heel mooie wandeling waarbij de landschappen steeds veranderden maar het was ook behoorlijk lastig wandelen door de duinen. En dan was het zand nog vrij stevig. In de zomer wanneer het droog is moet het nog lastiger zijn.

Uiteindelijk bereikten we na ruim 12 km de finish. Behoorlijk moe maar dan van dat plezant moe.