Kruistocht in Spijkerbroek

Wanneer Dolf Wega op bezoek is bij Dr. Simiak is hij danig onder de indruk van de materietransmitter die het laboratorium vult. Met dit toestel kan men voorwerpen wegflitsen naar een ander tijdperk. Voorwerpen terughalen lukt niet altijd want daarvoor moeten ze op exact dezelfde plaats blijven staan.

Wanneer Dolf voorstelt om eens een mens te verplaatsen, meer bepaald zichzelf, wordt dit eerste geweigerd maar uiteindelijk geeft de dokter toch toe.

Dolf overtuigt de dokter om hem naar Montgivray in Frankrijk te sturen en meer bepaald op 14 juni 1212. Op die datum vond daar immers het riddertoernooi van de Hertog van Dampierre plaats en dat zou hij wel eens willen zien.

Er loopt echter iets mis en Dolf belandt in de buurt van Keulen. Daar redt hij de Italiaanse student, Leonardo Fibonacci uit Pisa, uit de handen van struikrovers. Even later zien ze een lange stoet kinderen passeren. Door die stoet verliest Dolf de exacte plaats van zijn aankomst uit het ook en op die manier strandt hij in de 13de eeuw in het gezelschap van een paar duizend kinderen die op weg zijn naar Jeruzalem.

Dolf besluit dan maar mee te gaan. Onderweg sluit hij vriendschap met enkele kinderen. De jonge Mariecke en Carolus die voorbestemd is om Koning van Jerusalem te worden, Fredo, Bertho, Hilde en zovele anderen. De kinderen volgen de herdersjongen Nicolaas die in een visioen gezien heeft dat hij naar Jerusalem moet om de Saracenen te verjagen. Hij wordt begeleid door twee paters, Dom Anselmus en Dom Johannis. Op een of andere manier vertrouwt hij de twee niet.

De kinderen moeten vele ontberingen doorstaan en dankzij het organisatietalent en de (20ste eeuwse) kennis van Dolf, oftewel Rudolf Wega van Amstelveen overleven velen de tocht. Helaas sterven er ook veel kinderen. Zullen ze uiteindelijk in het Heilige Land geraken? 

Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman was, toen ik jong was, één van mijn favoriete boeken. Samen met Oorlogswinter van Jan Terlouw werd dat boek minstens één keer per jaar meegebracht uit de bibliotheek (of de “boekerij” zoals wij ze toen noemden).

Nu het boek heruitgebracht is en bovendien verkrijgbaar voor slechts 2,50 euro leek het me een goed idee om het opnieuw te kopen en uiteraard te lezen. De beste 2,50 euro die ik dit jaar heb uitgegeven. Dit boek heeft niet voor niets de Gouden Griffel gekregen in 1974. De bekroning met de Europese jeugdboekenprijs voor de beste historische roman in 1976 is evenmin gestolen.

Na al die jaren blijft het een sterk boek, zelfs voor iemand ondertussen middle aged is. Geschiedenisschrijvers zijn er nog altijd niet volledig uit of de twee Kinderkruistochten uit 1212 wel degelijk om kinderen ging of dat het een verkeerde vertaling is en feitelijk om jongvolwassen ontheemde boeren ging. Feit zou wel zijn dat ze beide werden geleid door iemand die een visioen had gezien. In Frankrijk volgden zo’n 30.000 mensen ene Stephan van Cloyes, in Duitsland kreeg herdersjongen Nicolaas zo’n 8.000 volgelingen.

Wat er ook van zij … het is een geweldig boek en de middeleeuwse structuren en gewoonten worden er perfect in beschreven.

Ik kan het iedereen warm aanbevelen. Ga snel naar de winkel en koop het voor slechts 2,5 euro! Je zal er geen spijt van hebben.

kruistocht

 

Nostalgie

Dat optredens van jeugdhelden altijd een risico inhouden heeft Paul Young twee weken terug jammer genoeg bevestigd.

Gelukkig valt het niet altijd tegen. Het valt soms zelfs supergoed mee. Dat hebben we zaterdag mogen meemaken dankzij Kim Wilde. Zij sloot haar Europese tournee af in De Roma in Borgerhout. Collega Heidi had ze twee weken terug al gezien in de Roma en was erg enthousiast. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.

Maar Kim, bijgestaan door onder andere broer Ricky en nichtje Scarlett (dochter van Ricky), heeft ons absoluut niet teleurgesteld. Heel goeie show met een goeie mix van klassiekers en behoorlijk wat nieuw materiaal. Ook heel sterke muzikanten in haar band met twee drums. En ook nog eens een heel enthousiast publiek.

Van mij mag ze nog eens terugkeren naar bijvoorbeeld TW Classic;

Als je dan het weekend op zondag nog kunt afronden met een interessante Stripbeurs in Gent (stripverhalen dus) gecombineerd met een bezoekje aan mijn Gentse familie dan kunnen we spreken van een vermoeiend maar geslaagd weekend.

Inhaalbeweging (3)

De laatste inhaalbeweging is er eentje met een vrij hoog nostalgie-gehalte.

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en toen ik nog jong was, waren er in Vorselaar twee coureurs : Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Je was of voor de ene of voor de andere. Een gezonde rivaliteit die elke week een heuse volksverhuizing  teweeg bracht. Elke week trok een rits supporters immers naar de koers. Allemaal getooid met wielerpetjes. Sommigen mochten zelfs rond het parcours wandelen met reservewielen. Bedoeling was uiteraard om de palm mee naar huis te nemen.

Zondag kwam dat gevoel een beetje terug. Het Belgisch Kampioenschap Retro Koers werd immers bij ons georganiseerd.

Enkele spelregels van de retrokoers zijn bijvoorbeeld dat de benen niet mogen geschoren worden, dat de versnellingshendels aan de kader zitten en niet aan het stuur en dat er geen klikpedalen mogen worden gebruikt. Eigenlijk zou een oude worstenhelm ook moeten maar ik begrijp dat moderne helmen nu eenmaal veiliger zijn. Jammer genoeg hadden de oude kaders te vaak hypermoderne wielen maar ja …

Hoewel het ludiek is werd er toch behoorlijk doorgereden. Wie er uiteindelijk kampioen is geworden weet ik niet. Ik heb niet op het einde gewacht.

Maar het heeft wel enkele mooie plaatjes opgeleverd.

Nostalgie

1958 … het jaar van de Expo, de wereldtentoonstelling op de Heizelvlakte in Brussel. 1958 is ook het jaar waarin mijn ouders zijn getrouwd. Zij zijn trouwens op huwelijksreis geweest naar die wereldtentoonstelling.

Een diamanten huwelijksverjaardag zit er helaas niet meer in maar het leek me toch een leuk idee om mijn moeder nog eens mee te nemen naar Brussel. Van de wereldtentoonstelling blijft er niet veel meer over. Het Amerikaans Theater bijvoorbeeld, de Dessert 58 chocolade en natuurlijk het Atomium.

Vóór we ons naar het ijzeratoom begaven hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan Mini Europe. Ik had een beetje schrik dat het er vervallen zou uitzien maar dat was helemaal niet het geval. De vrees bleek onterecht. Het viel heel goed mee. Op één of andere manier ben ik er wel een flink aantal foto’s kwijtgespeeld. Hoe het is gebeurd weet ik niet maar ze zijn weg. Vorig jaar heb ik dat ook eens gehad in Gent. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de touchscreen.

In het Atomium zelf probeerden ze nog om me op de foto laten gaan met Robbedoes maar aan zo’n dingen doe ik niet mee. Via de lift schoten we naar de bovenste bol waar we, in afwachting van een lunch in het restaurant, konden genieten van enkele prachtige vergezichten. Minder genieten was het van de rekening. 4 euro voor een tasje koffie, 5 euro voor ½ liter water. 36 euro voor een vol-au-vent, 26 euro voor een (weliswaar heel lekkere) risotto … Andere schotels gingen van de hand voor 50 tot 60 euro.

Met de lift ging het terug naar beneden om dan met roltrappen en vaste trappen naar de bollen te gaan waar enkele tentoonstellingen waren, o.a. 60 jaar Expo 58 of rond René Magritte. Best leuk maar “waaw” was het niet. Als we dit vergelijken met ons bezoekje aan de Kasteeltuinen van Arcen dan zijn onze noorderburen duidelijke winnaars.

Op terugweg naar huis nog een beetje meer nostalgisch gedaan en een tas koffie gaan drinken in Lier, de stad waar ik zes jaar school heb gelopen en op internaat heb gezeten en ook de stad waar de 2 tantes van mijn moeder jaren hebben gewoond.