Loodjes

Terwijl op het werk de laatste loodjes serieus beginnen door te wegen hebben we vandaag nog eens iets gedaan dat al een eeuwigheid geleden was.

We hebben nog eens de Vesten rond Lier gelopen.

Ik loop die eigenlijk niet graag maar onze trainer Cédric, de zevenjarige zoon van loopmaatje Sally wilde persé de vesten doen.

Dat is dan wel 500 meter meer dan gewoonlijk maar ja … ’t is de jongen zijn laatste vakantieweek en dan geef je maar toe hè 😉

En zo hebben we nog eens 4,75 km gelopen in plaats van 4,25 km.

Ondertussen gaat het aftellen naar de vakantie onverstoord voor. Nog drie dagen werken. En nog 5 keer slapen en we vertrekken naar Engeland.

Was het al maar zover …

joggen lier

Fiets

Het moet niet altijd wandelen zijn. Soms mag het ook fietsen zijn. Zeker bij temperaturen van rond de 30°C en ook wel wanneer de jaarlijkse fietsvakantie van Conny eraan zit te komen.

We kozen vandaag voor een fietsknopenroute naar Lier. Niet alleen omdat we dan op de terugweg een behoorlijk stuk naast de Nete konden fietsen maar vooral omdat in Lier, net halfweg onze tocht, zeker voldoende drankgelegenheden zouden vinden ;-).

Het was trouwens best aangenaam fietsweer. De wind speelde hier wel een deugddoende rol, ook al was het soms behoorlijk vechten om vooruit te raken.

Uiteindelijk stonden er 42 km op de teller en als je fietstochtjes tot dusver waren beperkt tot een tochtje naar de krantenwinkel of naar de bakker dan voel je dat toch een beetje.

Het nadeel van fietsen is wel dat je iets minder foto’s maakt. Het voordeel daarvan is dan weer wel dat je minder werk hebt met het bewerken ervan of met het kiezen van welke foto’s wel of niet deze blog of het album op Facebook halen ;-).

Nostalgie

1958 … het jaar van de Expo, de wereldtentoonstelling op de Heizelvlakte in Brussel. 1958 is ook het jaar waarin mijn ouders zijn getrouwd. Zij zijn trouwens op huwelijksreis geweest naar die wereldtentoonstelling.

Een diamanten huwelijksverjaardag zit er helaas niet meer in maar het leek me toch een leuk idee om mijn moeder nog eens mee te nemen naar Brussel. Van de wereldtentoonstelling blijft er niet veel meer over. Het Amerikaans Theater bijvoorbeeld, de Dessert 58 chocolade en natuurlijk het Atomium.

Vóór we ons naar het ijzeratoom begaven hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan Mini Europe. Ik had een beetje schrik dat het er vervallen zou uitzien maar dat was helemaal niet het geval. De vrees bleek onterecht. Het viel heel goed mee. Op één of andere manier ben ik er wel een flink aantal foto’s kwijtgespeeld. Hoe het is gebeurd weet ik niet maar ze zijn weg. Vorig jaar heb ik dat ook eens gehad in Gent. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de touchscreen.

In het Atomium zelf probeerden ze nog om me op de foto laten gaan met Robbedoes maar aan zo’n dingen doe ik niet mee. Via de lift schoten we naar de bovenste bol waar we, in afwachting van een lunch in het restaurant, konden genieten van enkele prachtige vergezichten. Minder genieten was het van de rekening. 4 euro voor een tasje koffie, 5 euro voor ½ liter water. 36 euro voor een vol-au-vent, 26 euro voor een (weliswaar heel lekkere) risotto … Andere schotels gingen van de hand voor 50 tot 60 euro.

Met de lift ging het terug naar beneden om dan met roltrappen en vaste trappen naar de bollen te gaan waar enkele tentoonstellingen waren, o.a. 60 jaar Expo 58 of rond René Magritte. Best leuk maar “waaw” was het niet. Als we dit vergelijken met ons bezoekje aan de Kasteeltuinen van Arcen dan zijn onze noorderburen duidelijke winnaars.

Op terugweg naar huis nog een beetje meer nostalgisch gedaan en een tas koffie gaan drinken in Lier, de stad waar ik zes jaar school heb gelopen en op internaat heb gezeten en ook de stad waar de 2 tantes van mijn moeder jaren hebben gewoond.