Burg-Olymp-Tour

Eerste volledige dag aan de Moezel en ook eerste wandeldag.

Op het programma stond de Burg-Olymp-Tour, een wandeling die volgens de lokale wandelgids als “gemiddeld” op de moeilijkheidsgraad werd aangeduid. Bij ons leek het toch eerder een zwaardere wandeling.

Burg slaat op de Wilhelmhöhe. Wilhelm I zou meerdere malen in Bernkastel-Kues verbleven hebben. Hij kreeg de burcht van Bernkastel als geschenk.

Olymp slaat dan weer op het hoogste punt van de Hunsrück die met zijn 415 m hoogte mooie uitzichten biedt op de Moezel en de Eiffel. In de Griekse mythologie was de Olympus uiteraard de zetel van de Goden en ook zij hadden een mooi uitzicht.

Toen we vertrokken hing er nog een dikke laag nevel over de bergen maar die verdween snel. Het was een heel mooie wandeling doorheen het bos met soms wel heel steile stukken maar die werden goedgemaakt door de mooie uitzichten.

Ook mooi was de kruisweg naar de St. Anna kapel. De kapel op zich viel wel een beetje tegen.

Op het hoogste punt in de buurt, de Olymp, kregen we het gezelschap van een kleine bosmuis.

Na een bezoekje aan de Burg volgde nog een heel steile afdeling tussen de wijngaarden  (ook niet simpel om te doen). De wandeling sloten we af op een terrasje in het centrum van Bernkastel.

Bernkastel-Kues

Eindelijk is het aan ons. De “grote” vakantie is aangebroken. Nu ja, erg groot is hij niet maar na een weekje van doktersbezoeken (huisarts, endocrinoloog en oogarts die me allemaal goede punten hebben gegeven) en hard werken zijn we vanochtend vertrokken naar onze vakantiebestemming.

Deze keer zijn we naar onze Oosterburen getrokken, meer bepaald naar Bernkastel-Kues. Dit kleine stadje met zo’n 7.000 inwoners aan de oevers van de Moezel en omringd door wijngaarden is onze thuis voor de komende week.

Vandaag hebben we alvast vastgesteld dat vooral Bernkastel aan de Oostkant van de Moezel de toeristische trekpleister is.

Aan de overkant van de Moezel was er dan weer een FN-bijeenkomst. Enkele tientallen klassieke motors uit de tijd dat FN nog rollend materiaal maakte en niet enkele schietend materiaal.

Het was er in ieder geval aangenaam rondkuieren. Veel terrasjes waar liters en liters ijskreem werden verorberd. Wij hebben ons beperkt tot een Latte en een zwarte thee. Het leek wel alsof we een voorgevoel hadden en dat we ons moesten “sparen” voor ’s avonds.

Dat voorgevoel bleek trouwens terecht want het avondmaal was super lekker maar ook bijzonder veel.

Er waren blijkbaar maar twee koppels die gebruik maakten van de halfpension formule. Het andere koppel zijn ook Belgen. Sterker nog … het is mijn oude chef uit de tijd dat we nog ING Insurance waren. It’s a small world. Zij zijn hier echter om te fietsen, niet om te wandelen.

 

Wandelen in Geel

We hebben onze “grote” vakantie ingezet met een wandeling.

Daarvoor zijn we naar Geel getrokken waar we een 8 km lange knooppuntenwandeling hebben gedaan.

Het was wisselvallig weer en onderweg naar Geel hebben we een paar fikse buien gehad maar tijdens de wandeling zelf hebben we nagenoeg geen regen gehad (op een beetje “smos” in het begin).

Wat hebben we wel gehad? Heel dramatische wolken en een mooi stukje natuur (met ook de nodige dieren).

Het was ook een perfecte gelegenheid om mijn nieuwe Canon 70-300 mm telezoom uit te testen. Die test is trouwens heel geslaagd al zal ik voor panoramafoto’s ofwel een extra lens moeten meezeulen of mijn gewoon mijn kleinere camera ook altijd meenemen.

Wat ook zeker werkt is de B-grip waarmee ik mijn camera vast kan maken aan mijn rugzak. Dat stapt een stuk gemakkelijker.

Druk

Alweer een goed gevuld weekend achter de rug maar voor het eerst in weken is er niet in de tuin van Conny gewerkt.

Gisteren waren we al wel vóór negen uur onderweg naar Eindhoven. Daar vond immers het Brabants Stripspektakel plaats. Deze stripbeurs was vroeger één van mijn favorieten. Toen vond ze echter plaats in het laatste weekend van Augustus en moest ik er voor naar Valkenswaard.

Toen namen nieuwe organisatoren het over en zij verplaatsten de beurs naar het eerste weekend van september, een weekend dat ik meestal in Engeland vertoefde.

Dit jaar kreeg ze echter een nieuwe datum en een nieuwe locatie waardoor ik toch nog eens kon gaan. Terwijl ik me rustig doorheen de dozen en dozen met stripverhalen werkte genoot Conny van een smakelijk Latte en een paar hoofdstukken op de “-reader.

Ik had gehoopt om ook naamgenoot Charel Cambré te ontmoeten maar hij blijkt geen ochtendmens te zijn. Jan Bosschaert en Jean-Pol waren er wel.

Na de beurs die we toch weer enkele pareltjes heeft opgeleverd zijn we naar Postel gereden om een mooie wandeling te maken in en rond de Abdij. Postel is al sinds de 12de eeuw de thuisbasis van deze Norbertijnerabdij. Je kan er abdijkaas en gigantisch grote broden kopen maar je kan er dus ook heel mooi wandelen. Wij kozen voor de wandeling van 6,5 km.

Ook vandaag werd er gewandeld maar dan in het Molenbos in Grobbendonk, met een drankpauze in Den Herberg van Bartel Van Riet.

Kortom een goed weekend geweest voor De Roze Mars ten voordele van Pink Ribbon.

Buien of Grillen

Met de Mei-se buien of grillen in het achterhoofd zijn we vandaag maar niet te ver weg gaan wandelen. Beter nog … voor mij was het een thuismatch en voor Conny dus een half-thuismatch.

Het gaf ons ook de gelegenheid om de Vraaliewandeling van 1 juni nog eens te verkennen. Die vindt dit jaar immers in Vorselaar plaats maar daarover later meer.

Het was een vrij fotogenieke wandeling, mede dankzij de dramatische wolken. Niets zo mooi als een bewolkte hemel. Zelfs donkere donderwolken zijn dan mooi om te zien.

Het geluk was met ons want 9,75 km gestapt en geen druppel regen gehad. Nog geen minuut nadat we thuis waren viel de regen en de hagel met bakken uit de hemel.

Toch wel een beetje tegenslag ook want de brasserie waar we wilden gaan eten op 1 juni is dan gesloten. Dat wordt dus zoeken naar een alternatief.

Jong (en minder jong) leven

De Lente en Pasen … beide staan eigenlijk symbool voor het nieuwe leven maar ook een beetje voor afscheid van het oude leven (de winter).

Ik heb het wel vrij gepast gevierd. Zaterdag hebben Conny en ik het einde gevierd van de twee tuinhuizen die bij Conny in de tuin stonden. Het heeft ons een paar zaterdagen gekost maar er is nu ruimte voor iets nieuws.

Gisteren, op Pasen dus, ben ik met mijn moeder naar het Westvlaamse Tielt. Daar vierde een jeugdvriend van haar zijn 60ste huwelijksverjaardag en daar offer ik graag mijn vrije zondag voor op. Zowel de gastheer en gastvrouw als mijn moeder hebben er enorm van genoten en ik heb smakelijk gegeten … WinWin toch?

Ook vandaag is er heel smakelijk gegeten maar deze keer moest ik niet zo ver rijden. Boortmeerbeek ligt nets iets dichterbij dan Tielt. In de voormiddag hebben we, net als gisterenavond, nog een mooie lentewandeling gemaakt door Peulis en Rijmenam. Als die bloesems en knoppen, lammetjes in de weide, paardenbloemen in de wei en vogeltjes die zingen. Het leven kan soms mooi zijn.

Na de wandeling trokken we dan met z’n allen naar Silo’s in Boortmeerbeek waar enkele verjaardagen werden gevierd en waar, alweer, smakelijk werd getafeld.

Terug in Vorselaar ben ik dan nog effe naar een wei in de buurt gefietst omdat daar toch zooooooo’n schattige paardjes staan. Die moesten op de gevoelige plaat, allez … op het geheugenkaartje.

 

Gerwin

gersGerwin Pardoel, Gers voor de vrienden en de fans.  Geboren in Nijmegen en tegenwoordig inwoner van muziekstad Tilburg. Afgelopen donderdag was hij te gast in Heist op den Berg en ik was daar ook voor mijn laatste avondje in CC Zwanenberg dit seizoen. Conny was er niet bij maar mijn moeder wel. Zij vond de jongen vorig jaar heel goed in Liefde voor muziek op VTM en wou hem wel eens live aan het werk zien.

Zo waren er blijkbaar nog want ik heb nog nooit zo’n divers publiek gezien. Kinderen van 8 jaar, tieners, jonge ouders, vijfitgers en “ouderen van dagen” … ze waren er allemaal. Ik heb Gers al twee keer eerder gezien, telkens op Suikerrock, en dat viel best mee. Maar hoe zou dat gaan in een theater? Wel … heel goed. Tussen de nummers door wist hij ons te onderhouden met grappige en soms ook emotionele verhalen over zijn jeugd. Voor we het wisten waren de twee uur voorbij.

Zaterdag was het dan aflevering zoveel van “Hoe demonteer ik twee tuinhuizen af” bij Conny thuis en na dat harde werken hadden we vandaag wel een wandeling verdiend. We zijn het niet ver gaan zoeken. Effe met de auto naar het Bloso Sportcentrum van Herentals om vandaar langs de oevers van de Kleine Nete naar Lentehei in Vorselaar te stappen en terug naar Herentals. Slechts 7 km maar wel een hele mooie wandeling, eender in welk seizoen je dat doet. Onderweg een mooie Aalscholver kunnen fotograferen en ook mooie roofvogels al kan ik die met uitzondering van de Rode Wouw nooit identificeren.

 

Mestreech

Vandaag hebben we een dagje doorgebracht in Mosa Trajectum, tegenwoordig beter bekend als Maastricht. De oudste stad van Nederland die al sinds de Romeinse tijd is bewoond.

Maastricht is ontstaan langs de heirbaan van Tongeren naar Keulen die daar de Maas overstak. In 384 werd er de Bisschop van Tongeren, Sint Servatius begraven.

Nu is het bruisende winkelstad maar als je, zoals wij gedaan hebben, bij de VVV een stadswandeling gaat halen dan kom je ook op plekjes waar het veel rustiger is. Een bezoekje aan de Schatkamer van de Sint Servatiuskerk is ook de moeite waard. Je mag zeker niet vergeten om omhoog te kijken want tal van oude gebouwen hebben heel mooie gevelplaten.

Eigenlijk is er teveel te zien om op één dag te doen. We hebben nog niet de helft gedaan van hetgeen we wilden doen. Maar ja, nu kunnen (of moeten) we nog eens terugkomen hè.

Uiteraard hebben we ook een beetje geshopt maar we hebben vooral genoten van de stad.

En ondanks het feit dat het een “wandelvrije” dag was hebben toch maar weer 13 km op te teller staan.

Grijs (maar mooi)

Zo zonnig als het gisteren was … zo grijs was het vandaag.

De wandeling van vandaag zou ons langs verschillende kastelen brengen al is de term “kasteel” misschien misleidend. Eigenlijk waren het eerder kasteelhoeves maar dat maakte de wandeling niet minder mooi. Integendeel zelfs.

Af en toe moesten we de paraplu open doen maar met uitzondering van dat ene buitje rond de middag viel het al bij al nog heel goed mee. Gelukkig kwamen we onderweg een oude waterput tegen met een afdakje want tijdens die ene fikse bui was het net etenstijd. Verder bleef het beperkt tot enkele druppels.

Uiteindelijk hadden we 15 kilometers op de teller staan waarvan de laatste kilometer een stijgingspercentage van gemiddeld 12% had. Landal De Cauberg ligt immers op de top van … de Cauberg.

Terwijl ik dit schrijf valt de regen trouwens ook behoorlijk uit de lucht maar wat er vandaag valt kan morgen niet meer vallen. En morgen dat betekent voor ons een uitstapje naar Maastricht.

Juliet Letters

Vijfentwintig jaar geleden schreven Elvis Costello en het fameuze Brodsky Quartet de inmiddels legendarisch geworden songsuite ‘The Juliet letters’. In een tijd waarin het vermengen van rock en klassiek nog als vloeken in de kerk was, sloeg deze samenwerking in als een bom.

In België was er maar één zanger die deze uitdaging aandurfde, en het bleek een schot in de roos. De wereldvreemde klanken van Sjostakovitsj waren een vanzelfsprekend decor voor het warme naturel van Patrick Riguelles stem.

De tournee die Riguelle begin deze eeuw speelde, was niet alleen hier een succes, maar kreeg de uitdrukkelijke goedkeuring van de grote Elvis Costello en bracht hem tot in de verste uithoeken van Europa – en zelfs tot in het wereldberoemde Opera House van Sidney.

Nu heeft strijkerskwartet Apollo Music Experience gevraagd aan Riguelle om hen te vergezellen op een nieuwe tournee. Resultaat is een 80 minuten durende mix van klassieke muziek met fictieve brieven als songteksten en een stem die soms akelig dicht de stem van Costello benadert.

Er was niet veel volk in CC Zwanenberg in Heist maar als diegenen die er wel waren evenzeer hebben genoten als Conny en ik dan zijn ze ook tevreden naar huis gekeerd. Tevreden maar wel heel moe. In de namiddag hadden we immers nog een tuinhuis gesloopt.

riguelle

Vandaag zijn we dan nog eens naar Tielen gereden om bij het IJssloeberke een ijsje te gaan eten. Nu ja … ijsJE … twee bolletjes lijkt wel een liter ijskreem te zijn. Gelukkig hebben we ons onderweg laten afzetten en zijn we de rest van weg (een dikke 6km) te voet verder gegaan. Er stond een fikse wind maar we hebben er toch van genoten.