Mollen zonder grillen

Omdat er in Peulis nog een berg strijk lag en ik bijzonder slecht ben in strijken ben ik na het ontbijt maar terug naar Vorselaar gereden. Jawel, zover gaat mijn opofferingsbereidheid ;-).

De voorspellingen voor vandaag waren toch vooral Aprilse grillen met winterse neerslag. En ja hoor, kort na de middag sneeuwde het in Vorselaar.

Kort daarna zag ik echter op buienradar.be dat er een droge periode zat aan te komen. Dan maar direct de wandelschoenen aangetrokken en met moeder naar Poederlee gereden. Daar kan je tijdens de vakantie de tweeënhalfste Mollenjogging doen.

Afstanden van 5 tot 21 km doorheen Poederlee. Wij kozen voor de kortste afstand.

Het werd een mooi wandeling doorheen de bossen en weiden en ook een stukje langs de Aa. Enige stoorzender was de wind die zich soms heel erg deed voelen. Maar verder geen regen, hagel noch sneeuw.

Een halfuurtje nadat we thuis waren sneeuwde het overigens terug.

28.500 redenen

28.500 mensen. Zoveel zijn er tussen 1942 en 1944 gedeporteerd vanuit de Kazerne Dossin in Mechelen. Achtentwintigduizend en vijfhonderd mensen.

Om u een beetje een idee te geven … dat is de volledige bevolking van mijn buurgemeente Herentals. Of die van Harelbeke. Of Nijvel. Of Vorselaar, Grobbendonk, Bouwel en Herenthout samen.

Weggevoerd naar kampen. Slechts 1.250 mensen hebben de beproeving overleefd.

Hun verhaal kan je volgen in het museum dat is gelegen tegenover de eigenlijke Dossin Kazerne (waar momenteel appartementen zijn gevestigd).

De Dossinkazerne was ideaal gelegen: centraal tussen Brussel en Antwerpen, de twee steden waar de meeste Joden woonden. Een goederenspoorweg naast de Dossinkazerne leidde de gevangenen ongezien naar de wagons. Het kamp stond onder de leiding van SS-Sturmbannführer Philipp Schmitt, ook verantwoordelijk voor het Fort van Breendonk. In 1943 nam Hans Johannes Gerhard Frank de functie over met een meer gematigde aanpak.

Aanvankelijk werden de Joden in de Dossinkazerne verzameld via een tewerkstellingsbevel. Enkele weken later ging men over op grootscheepse Jodenrazzia’s, in Antwerpen, Brussel, Luik en Charleroi. Bij hun aankomst in de Dossinkazerne werden Joden en zigeuners geregistreerd en werden hun namen op de deportatielijsten geschreven. Hun goederen werden geconfisqueerd door het Duitse leger. Tijdens hun verblijf liepen de Joden risico op mishandeling en vernederingen. Anderzijds lag een zwaar repressief regime niet voor de hand, omdat de indruk moest worden hooggehouden dat het verblijf zou uitlopen op verplichte tewerkstelling in het buitenland. Ook moesten opstanden worden vermeden. Onder Hans Johannes Gerhard Frank werd het regime daarom wat versoepeld. De werkdruk werd verlaagd en de slaapruimtes werden verwarmd. Intussen verbleven de gedetineerden ook steeds langer in de kazerne, omdat het alsmaar moeilijker werd om een konvooi met 1000 personen te vullen.

De gedeporteerden werden in 28 transporten naar Auschwitz gebracht. Op 19 april 1943 werd transport XX door het Belgische verzet te Boortmeerbeek tegengehouden. Hierbij konden 232 gevangenen ontsnappen, waarvan er 119 nooit meer opgepakt werden. Dit was tevens het eerste transport waarbij Joden werden vervoerd in goederenwagons. De gevangenen, waaronder vrouwen en kleine kinderen, moesten tijdens de reis een aantal dagen rechtop blijven staan. (Bron: Wikipedia)

Voor mij was het vandaag de bestemming van de Corona-treinpas voor deze maand. Ik hoop dat meer mensen dat doen want als er een plaats is waar je de gevaren van extremisme kan zien dan is het daar wel . En dan bedoel ik alle vormen van extremisme … rechts, links, gelovig … het maakt niet uit.

De wandeling van het station naar de kazerne en terug was trouwens ook weer de moeite waard. Dat Dijlepad blijft een aanrader.

1 verjaardag, 3 wandelingen, 4 hertjes en miljoenen paddenstoelen

Afgelopen (verlengd) weekend stond vooral in het teken van de verjaardag van Conny en het bijbehorende (coronaproof) verjaardagsfeestje.

Tussen de voorbereidingen door hebben we toch nog de tijd gevonden om nog wat in de tuin te werken en om elke dag een uurtje te gaan wandelen.

Net als in Vorselaar kan je ook in Peulis niet naast de paddenstoelen kijken. Paddenstoelen in alle maten en gewichten. Van piepklein tot bijzonder groot. Ook heb ik in Peulis de eerste vliegenzwam (de moeder aller paddenstoelen) gezien.

Ook gezien maar helaas niet op de gevoelige SD-kaart kunnen vastleggen : een familie hertjes (vader, moeder en twee kindjes). We zagen ze in de verte door de velden spurten maar voor we het goed en wel beseften waren ze verdwenen in het bos. Jammer … voor de lezers van deze blog. Niet voor ons want wij hebben ze wel gezien.

Thuisgekomen van het weekendje Peulis heb ik nog snel een korte wandeling gemaakt om nog wat meer foto’s van paddenstoelen te maken. En ook om nog wat stappen voor de Roze Mars te doen. We doen als bedrijf mee (de P&V Groep betaalt de deelname van al haar werknemers die daaraan deelnemen) en binnen het bedrijf kan je dan verschillende teams vormen.

Het doel van de Roze Mars is meer bewegen en tegelijkertijd geld inzamelen voor Pink Ribbon. Bijna 9.000 deelnemers doen dit jaar mee waarvan 209 bij ons op de maatschappij.

Naast dat goede doel is er toch een beetje een interne strijd om zo hoog mogelijk in de ranking te eindigen. Met 175.000 stappen sta ik momenteel op een mooie 7de plaats.

Ook mooi zonder hyacinten

Het is het cliché der clichés maar aan alle mooie liedjes komt echt wel een eind en dat geldt dus ook voor onze vakantie in Henegouwen. 

Aanvankelijk waren we van plan om onderweg van Froidchapelle naar Peulis een tussenstop te maken in Eigenbrakel en een bezoekje te brengen aan de Leeuw van Waterloo. Dat bleek met alle Coronatoestanden echter niet vanzelfsprekend.

Bovendien was het vandaag de laatste dag van de directeur van Conny en als we een beetje moeite deden dan was het een kleintje om nog een extra tussenstop te maken in Mechelen zodat ze nog afscheid kon nemen.

Daarom besloten we om op weg naar huis even halt te houden in Halle en een wandeling te doen in het Hallerbos. Iedereen kent dat waarschijnlijk van de jaarlijkse volksverhuizing in de lente om naar de tapijten van blauwe boshyacinten te gaan kijken. Maar het bos biedt zoveel meer. Je kan er 3 afgepijlde wandelingen doen waarvan de 7km lange Reebokwandeling de langste is. Uiteraard (😉) kozen wij voor die wandeling. Het bos heeft trouwens een link met Henegouwen. 

De oudste vermelding van het Hallerbos dateert uit 686. De (heilige) Waltrudis, uit het huis der Merovingers, bezat een landgoed op de plek waar nu de stad Halle ligt. Zij schonk dit landgoed in 686 aan het kapittel van de abdij van Bergen die zij in 661 had gesticht. Tot dat landgoed behoorde ook een uitgestrekt bos op de heuvels ten oosten van de stad. Door erfenissen kregen later achtereenvolgens de graven van Henegouwen, de hertogen van Bourgondië en de Habsburgse vorsten voogdijschap over Halle en omgeving. Omdat het zo afgelegen was, lieten de Henegouwse landheren reeds in 1228 het beheer over aan het kapittel van Brussel dat daarvoor 1/3 van de opbrengst kreeg.

In 1648 gaf koning Filips IV van Spanje de stad Halle samen het Hallerbos aan de hertog van Arenberg, als onderpand voor een lening. Toen de koning zijn schuld niet tijdig kon aflossen, verwierf de hertog in 1655 twee derden van het bos, gezamenlijk toen nog 900 bunders groot (d.i. ongeveer 1.125 ha). Het Sint-Waltrudiskapittel van Bergen bleef eigenaar van één derde.

Na een periode van gemeenschappelijk beheer rezen er moeilijkheden tussen beide eigenaars. Om een einde te maken aan de eindeloze ruzies, besloten zij uit onverdeeldheid te treden, en daartoe lieten zij het bos in 1779 opmeten. Ze plaatsten 24 piramidevormige “meerstenen” of grenspalen met aan de ene kant het opschrift SW (“van Sint-Waltrudis”) en aan de andere kant AR (“voor Arenberg”). Daarvan staan er nog altijd negentien stuks op de oorspronkelijke scheidingslijn in het bos. Tezelfdertijd werd vastgesteld dat de totale oppervlakte van het bos op dat ogenblik reeds verminderd was tot 531 bunders (= 644 ha), wegens omvorming tot landbouwgrond.

Tijdens de Franse overheersing werd, als gevolg van de Revolutie, het kapittel van Bergen opgeheven, waardoor de Arenbergs ook in het bezit kwamen van het resterende derde deel. Als eigenaars van nog andere grote bosgebieden (onder meer Heverleebos en Meerdaalwoud) stimuleerden de hertogen een degelijk bosbeheer.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog liet de Duitse bezetter alle grote bomen omhakken (onder meer voor hout in de loopgraven), zodat het Hallerbos vrijwel geruïneerd werd achtergelaten. Na de oorlog werd het domein onder sekwester geplaatst en in 1930 kwam het in het bezit van de Belgische Staat, bij wijze van oorlogsschadevergoeding. Het bos is ten slotte herbebost tussen de jaren 1930 en 1950, wat het relatief jeugdig aspect ervan verklaart.

Onteigeningen voor de aanleg van de E19-autosnelweg Brussel-Parijs in 1974 verminderden de oppervlakte van het Hallerbos nog eens met 25 ha. Als gevolg van de Belgische federalisatie werd het bosbeheer in 1983 opgesplitst tussen het Vlaamse (met 511 ha) en het Waalse Gewest (met 48 ha op het grondgebied van Woutersbrakel, gemeente Kasteelbrakel). ( Bron : Wikipedia)

Toen we terug aan onze auto stonden hadden we op de kop af 10 km gestapt. 10 behoorlijk pittige kilometers want er waren behoorlijk wat steile beklimmingen en afdalingen. Maar het waren ook 10 bijzonder mooie en vooral heel rustige kilometers.

Na enkele korte files op de Brusselse Ring waren we trouwens nog ruim op tijd in Mechelen voor het afscheid.

Het aftellen naar de volgende vakantie kan beginnen.

Warm

Afgelopen vrijdag heb ik samen met 339 collega’s deelgenomen aan de Warmste Wandeling van de P&V Group.

Wat enkele jaren geleden begon met enkele collega’s die warme choco verkochten voor de Warmste Week van StuBru is ondertussen uitgegroeid tot een maand vol acties om geld in te zamelen voor het goede doel. Enerzijds is er dus de Warmste Week en anderzijds is er, omdat we een tweetalige firma zijn, de gelijkaardige actie van de RTBF : Viva For Life CAP48.

De grootste actie blijft wel de wandeling die nu voor de tweede keer werd georganiseerd. Voor zover het werk het toelaat kunnen we deelnemen aan een 10km lange wandeling en ons per kilometer laten sponsoren. Wij vertrokken in Schelle en stapten naar De Schorre in Boom. De Brusselse collega’s vervoegden ons onderweg zodat we de laatste kilometers samen konden afleggen.

De wandelaars hebben samen 8.600 euro ingezameld, een bedrag dat wordt verdubbeld door onze werkgever.

warmste wandeling

warmste wandeling 2

Na de wandeling was het voor ons nog niet gedaan. Op ons programma stond immers nog een teambuilding activiteit. Daarvoor trokken we naar Niel. Aan de Matenstraat 118 werden we verwacht bij Escape Room Vlaanderen. Onopvallend aan de buitenkant maar toch wel goed ineengestoken aan de binnenkant. De mannen in Cel 1, de vrouwen in Cel 2 en dan in eerste instantie zien dat we van de ene cel in de andere geraken om dan samen de bom die The Joker had geplaatst te ontmijnen. En dat alles binnen het uur. Wel het is ons gelukt met bijna 2 minuten over.

escape1

Een lange dag werd afgesloten met een etentje. Fijne dag maar toch wel vermoeiend en laat in bed.

Ook gisteren was het bijna middernacht maar dat was dan weer de schuld van het VAT, het Vorselaars Amateur Toneel. Zij brachten Per(r)ongeluk, een blijspel in twee bedrijven (jawel TWEE en geen drie ;-)). Ik heb het al vaker gezegd, in Vorselaar loopt toch wel wat acteertalent rond. We hebben in ieder geval weer goed gelachen.

vat