Auteur: walkingwithluc

Jasper

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Nog even en ons concertjaar zit er helemaal op.

Maar we sluiten het jaar wel af met enkele knallers.

Jef Neve was misschien niet 100% een succes en het Kerstconcert in de kerk van Vorselaar dat ik zondag met mijn moeder bezocht was weliswaar goed maar toch ook niet echt wat we ervan hadden verwacht.

Dat werd gisteren allemaal goedgemaakt door Jasper Steverlinck. Ongeveer een jaar geleden hadden we hem al aan het werk gezien in de Zwaneberg in Heist op den Berg, enkel begeleid door een piano. Gisteren hebben we opnieuw mogen genieten van zijn wondermooie stem en zijn prachtige liedjes. Het feit dat hij optrad in de Henri Le Boeuf zaal van de Bozar in Brussel maakte de gelegenheid nog net iets specialer.

Hij paste wel in de omgeving. Mijn collega’s vinden hem maar niks maar Conny en ik zijn grote fan. Enig minpuntje misschien … het strijkerskwartet dat hij had meegebracht had iets meer aan bod mogen komen. Een detail, ik weet het. Het weerhield het publiek er in ieder geval niet van om hem te bedanken met een (welverdiende) staande ovatie.

Hopelijk doet Joost het aanstaande donderdag in de AB even goed.

Gelijkspel

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Nog 15 dagen zitten er in het jaar 2018 en het lijkt of deze dagen volgepropt zitten met concerten.

Gisteren trokken Conny en ik nog eens naar het CC Zwaneberg in Heist op den Berg. Aangezien het dit weekend ook Kerstmarkt was in Heist (en dit op het plein vóór het Cultureel Centrum) waren we goed op tijd vertrokken. Gelukkig hadden we vrij snel een parking gevonden. Even snel over de Kerstmarkt (niet echt ons ding), effe iets drinken in Het Derde Bedrijf, effe een klapke doen met collega Heidi die we toevallig tegenkwamen om dan onze beklimming naar rij U op het balkon te maken. In Heist is dat een heuse onderneming.

Even over acht begon Jef eraan, begeleid door een strijkwartet, een bassist, een orgelist en een drummer. Bij concerten heb je winnaars en soms verliezers. Wij hebben gelukkig zelden verliezers, dit jaar eigenlijk enkel Paul Young.

Gisteren was het een gelijkspel. Met momenten heel mooi, met momenten uiterst vervelend, zelfs slecht (althans dat vond ik). Het probleem was wel dat ik tijdens de mooie melodieuze stukken soms moeite had om mijn ogen open te houden. Maar ja … ik heb blijkbaar niet gesnurkt dus dat is geen probleem :-).

Maar hoe je het ook keert of draait … Jef Neve is een begenadigd pianist.

Vandaag hebben we dan nog eens gewandeld om te wandelen. We verzetten elk weekend wel wat kilometers maar dat is toch anders. Vandaag was het echt de wandelschoenen aan en ruim acht kilometer wandelen. Het deed echt deugd.

 

Der Hansi

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De dagen zijn tegenwoordig zo vermoeiend dat het er soms zelfs niet van komt om een blogstukje te schrijven, zelfs niet over een concert dat je hebt bezocht.

Nu ja, het concert dat ik afgelopen zondag heb bezocht is wel één van die concerten “buiten competitie”. Ik bedoel hiermee concerten die Conny of ik nooit “vrijwillig” zouden bezoeken. Maar soms moet je eens een beetje aan zelfopoffering doen, zeker wanneer één van de favoriete zangers van je moeder naar het Ethias Theater in Hasselt komt.

Daar kwam zondag immers Hansi Hinterseer nog eens langs samen met zijn vaste begeleidingsgroep Tiroler Echo. Uiteraard bracht hij zijn Weinachtsshow.

Op zich is dat niet slecht hoor maar het is nu eenmaal niet “mijn muziek” (en ik heb een heel gevarieerde smaak). Maar moeder heeft enorm genoten van de meer dan twee uur durende muziek en dat was uiteraard de bedoeling.

Dat het concert om 18u begon en rond 20u30 gedaan was viel ook wel mee. Dan ben je nog op een christelijk uur thuis. Altijd meegenomen wanneer je ’s maandags moet werken.

IMG-20181209-WA0022.jpeg

Burn Out

walkingwithlucEen reactie plaatsen

arnout1Onze collega’s en vrienden denken dat wij elke week naar een concert gaan maar dat is echt niet waar hoor.

Akkoord, afgelopen donderdag zijn we nog naar Het Zesde Metaal geweest maar de reden waarom we gisteren naar het Cultureel Centrum in Heist op den Berg gingen had niks te maken met muziek maar des te meer met een Burn-out.

Aan het woord over dit onderwerp was Arnout van den Bossche. Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik nog nooit van de man had gehoord maar Conny vond zijn vorige show “De Relatiefluisteraar” zo goed dat we gisteren dus naar “Burn-out voor beginners” zijn geweest.

We hebben het ons niet beklaagd. Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb. De man is gewoon geniaal. En alles wat hij vertelt is zo herkenbaar. Bijna alles wat hij vertelt heb ik (en waarschijnlijk ook alle andere bezoekers) al wel eens meegemaakt. De baas die altijd en overal is en de baas die je nooit ziet, de collega die altijd een reply to all doet op alle mails die hij ontvangt. Enorm grappig en herkenbaar.

Ook hier moet ik weer zeggen : als je de kans krijgt om hem aan het werk te zien … DOEN !

https://arnoutvandenbossche.be/show/

arnout2

Het zesde

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Zelf heb ik in de Zesde Moderne Talen gezeten in het Koninklijk Atheneum Arthur Vanderpoorten in Lier maar gisteren in het Cultureel Centrum De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg zat ik in het Zesde Metaal.

We hadden deze groep rond Wannes Cappelle in 2017 al eens op Gladiolen gezien maar toen stonden we vrij ver achteraan in een heel rumoerige tent dus echt genieten was er niet bij.

Gisteren was dat gelukkig wel het geval. De heel comfortabele zetels van de Zwanenberg leenden zich perfect voor dit optreden. Soms heel ingetogen, soms vrij stevig, de ene keer het Westvlaams iets beter verstaanbaar dan de andere keer. Maar het was goed … heel goed. Zo goed zelfs dat ik bij het buitenkomen een verzamelcd heb gekocht.

Uiteraard gaat dat niet hetzelfde klinken maar toch. Het Zesde Metaal is uiteraard wel meer dan Wannes Cappelle alleen. Met Filip Wauters op elektrische gitaar en steelguitar, Tim Van Oosten op drums en vibrafoon, Robin Aerts op bas en last but not least Tom Pintens op elektrische gitaar, piano en synthesizer staat er een heel sterke groep op het podium. De belichting mocht er trouwens ook zijn.

Kortom … het was een heel goed concert. Als je de kans nog krijgt om ze aan het werk te zien … niet twijfelen maar doen.

zesde metaal 02.JPG

Vandaag heb ik van een snipperdag gebruikt gemaakt om, na lange tijd, nog eens een bezoekje te brengen aan mijn favoriete winkel : Stripwinkel Beo in Antwerpen. Dat was ook weeral veel te lang geleden. Gelukkig trouwens dat ik nog eens langs ging. Blijkt immers dat de Fenix Collectie van Brabantstrip niet stop is gezet zoals ik dacht. Het Vlaams Stripcentrum in Wilrijk zet de reeks blijkbaar verder.

Het principe blijft hetzelfde. Nooit verschenen Vlaamse stripverhalen uitbrengen in beperkte oplage. Het verschil is wel dat dat deze nieuwe verhalen (De Vermiste Spion, een Dees Dubbel verhaal van Rik en De Bende van Black-C van Hurey) niet genummerd zijn. Enerzijds ben ik wel blij dat de reeks niet stopt, anderzijds blijft nu ook de stress om een album te missen. Dat zou toch zonde zijn na al die jaren.

Afwisseling

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Op de voorlaatste dag heb ik gisteren het zesde concert van de voorlaatste maand van dit jaar afgewerkt.

Als ik zo even terugkijk dan kan ik enkel vaststellen dat we toch wel een heel gevarieerde smaak hebben. We begonnen de maand met singersongwriter Luka Bloom, gevolgd door Gunter Neefs (ik op donderdag en Conny op vrijdag). Daarna volgden Paul Young, die overigens geweldig tegenviel maar dat kon zeker niet worden gezegd van Within Temptation die geweldig goed meevielen.

Vorige week was het dan de beurt aan Kim Wilde, die ook fantastisch goed meeviel. Gisteren zijn we dan naar Maaike Ouboter gaan kijken en luisteren. Geweldig mooie stem, heel mooie liedjes in één van de mooiste concertzalen van het land. Alleen jammer dat ze hadden besloten om er een staand concert van te maken. Van dergelijke mooie luisterliedjes hoor je eigenlijk te genieten in een comfortabele zetel. Maar dat was dan ook het enige (petieterige) minpuntje dat we konden aanmerken.

Omdat ik al een dagje ouder word 😉 had ik vandaag een snipperdagje genomen om te bekomen van het concert. Nu ja, ik heb ook van de gelegenheid gebruikt om een bezoekje te brengen aan het Aurilis hoorcentrum in Mechelen waar ik een vervolgstap heb gezet in de richting van beter horen. Na een bezoekje aan Simon Lévelt waar ik mijn voorraad thee heb aangevuld hebben we de dag afgerond in de Nekkerhal. Het was immers (te) lang geleden dat we nog eens een Boekenfestijn hadden bezocht.

7 boeken, 4 stripverhalen en een bundel met daarin alle dagstroken van Peanuts uit 1955 en 1956 hebben hun weg richting de Kempen gevonden:

  • Een Schitterend Mysterie – Louise Penny
  • True Grit – Charles Portis
  • De Kleine Keizer is terug – Romain Puértolas
  • Moederland – Maria Hummel
  • Zomerhuis – Linda van Rijn
  • De derde persoon – René Appel
  • Zinloos geweld – René Appel
  • Schone Handen – René Appel
  • Het elfde gebod – Jacqueline Hoefnagels & Santje Kramer
  • Peanuts, dagstroken 1955-1956 – Charles M. Schulz
  • Ergerlijk Eliootje 1: Herexamen – Leon & Steve Van Bael (stripverhaal)
  • Willems Wereld 1: Kriebels – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)
  • Willems Wereld 2: Sjoelen is graaf – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)
  • Willems Wereld 3: Guppen op de bank – Aloys Oosterwijk (stripverhaal)

Een goeie buit, goed voor meer dan 2.500 pagina’s leesplezier (en voor minder dan 40 euro).

Nostalgie

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Dat optredens van jeugdhelden altijd een risico inhouden heeft Paul Young twee weken terug jammer genoeg bevestigd.

Gelukkig valt het niet altijd tegen. Het valt soms zelfs supergoed mee. Dat hebben we zaterdag mogen meemaken dankzij Kim Wilde. Zij sloot haar Europese tournee af in De Roma in Borgerhout. Collega Heidi had ze twee weken terug al gezien in de Roma en was erg enthousiast. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.

Maar Kim, bijgestaan door onder andere broer Ricky en nichtje Scarlett (dochter van Ricky), heeft ons absoluut niet teleurgesteld. Heel goeie show met een goeie mix van klassiekers en behoorlijk wat nieuw materiaal. Ook heel sterke muzikanten in haar band met twee drums. En ook nog eens een heel enthousiast publiek.

Van mij mag ze nog eens terugkeren naar bijvoorbeeld TW Classic;

Als je dan het weekend op zondag nog kunt afronden met een interessante Stripbeurs in Gent (stripverhalen dus) gecombineerd met een bezoekje aan mijn Gentse familie dan kunnen we spreken van een vermoeiend maar geslaagd weekend.

Herfst

walkingwithlucEen reactie plaatsen

De herfst is toch wel een fantastisch seizoen voor wandelaars en amateurfotografen. Ik geniet er alvast met volle teugen van. Het is de afgelopen jaren ook het seizoen van de keigoede concerten.

Gisteren zijn Conny en ik nog eens naar Kruiskensberg in Bevel getrokken om een korte wandeling langs de oevers van de Nete te doen richting Gestel. Er stond een frisse wind maar het was genieten.

’s Avonds zijn we dan naar de Lotto Arena getrokken om Sharon Den Adel en de rest van Within Temptation aan het werk te zien. Voor mij was het de zevende keer maar voor Conny was het een eerste kennismaking (die gelukkig heel goed is meegevallen). Sharon was heel goed bij stem en de show was wederom geweldig.

Vandaag dan, na een voormiddagje werken, nog een tweede herfstwandeling gedaan. Nu het weer zo goed is moet je daar van profiteren hè.

Young or too old?

walkingwithlucEen reactie plaatsen

youngIk ben muzikaal opgegroeid op het einde van de jaren ’70 en nog meer in de jaren ’80. En hoewel ik de laatste jaren, vooral door toedoen van Conny, mijn horizonten  op muzikaal gebied behoorlijk heb uitgebreid, blijf ik toch vooral een kind van de jaren ’80.

De grote namen uit die tijd zijn ondertussen, net als ikzelf, flink wat jaartjes ouder geworden maar velen ervan toeren nog steeds of opnieuw rond.

Als de kans zich voordoet dan pikken we graag zo’n concertje mee. Soms vallen die heel goed mee. Nu bijna drie jaar geleden was het concert van The Stranglers er zo eentje. Staat nog altijd heel hoog in ons klassement. UB40, Status Quo, 10CC, Paul Carrack, Golden Earring, Lloyd Cole, Brian Setzer Paul Weller, Depêche Mode … allemaal meevallers.

Helaas zitten er soms ook tegenvallers bij. Sisters of Mercy op Suikerrock in 2015 was zo’n tegenvaller. En sinds zondag moeten we helaas ook Paul Young daar bij tellen. Niet dat het allemaal slecht was hoor. Hij had heel goede muzikanten bij die ook nog een mooi stukje konden zingen, vooral de percussioniste dan.

Aan de nummers zelf lag het ook niet. Love of the Common People, No Parlez, Wherever I Lay My Hat, Love Will Tear Us Apart, What Becomes of the Broken Hearted, Everything Must Change, Everytime You Go Away, Come Back and Stay … allemaal klassiekers.

Lag het dan aan Paul zelf ? Heel eerlijk gezegd zou hij beter op pensioen gaan. Sommige nummers klonken best wel goed, een enkel nummer zelfs heel goed. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de helft van de nummers ondermaats gezongen waren. Zijn stem was vroeger al niet zuiver maar nu was ze soms gewoon weg. In plaats van No Parlez was het No Chantez

You win some, you lose some … Laat ons zeggen dat dit een gelijkspel was.

Tilburg 013 (vervolg)

walkingwithlucEen reactie plaatsen

Na een copieus ontbijt vertrokken we richting het station. Op het programma stond immers een uitstapje naar het Wandelbos 013 en het aangrenzende Warandepark. De eenvoudigste manier was, zo vertelde ze ons bij het VVV, om de trein te nemen. Vlakbij is immers de universiteit van Tilburg met een station.

Op zich lijkt het gek om 5,60 euro per persoon te betalen voor een retourbiljetje maar het was inderdaad wel gemakkelijk. En zo kon de auto blijven staan op de afgesloten parking.

We waren nog maar net in het bos aangekomen of Conny zag iets wat leek op een eekhoorntje wegstuiven. Het leek echter helemaal niet op onze gekende Rode Eekhoorn, zelfs niet op zijn Amerikaanse neef de Grijze Eekhoorn. Neen, dit diertje was veel kleiner en had een gestreepte pels. Een korte speurtocht op het wereldwijde web leerde ons dat het een Siberische Grondeekhoorn was.

Blijkbaar was er tot 1973 een dierenpark in Tilburg. Toen dat werd gesloten en de dieren werden verplaatst zou er een kist van de vrachtwagen zijn gevallen en vluchtte de inhoud in het nabijgelegen bos. Die “inhoud” waren dus die Siberische Grondeekhoorns. Er zouden er nog een honderdtal leven in Tilburg. Volgens “Europa” zouden ze als “exoten” moeten worden afgemaakt maar daar heb ben ze gelukkig een stokje kunnen voorsteken. Deze diertjes zijn, in tegenstelling tot de Grijze Eekhoorns, immers geen enkele bedreiging voor de Rode Eekhoorns. Later in de voormiddag zagen we nog een exemplaar maar deze keer net iets beter en lang genoeg om een (wazige) foto te nemen.

Na de middag namen we de trein terug naar het centrum van de stad. Er waren immers nog de Piushaven, de wijk Korvel en Oude Dijk die we nog graag bezochten. In de Piushaven zag Conny dan toevallig een restaurantje dat wel tof leek om ’s avonds te gaan eten. Ze had gelijk, een paar uur later hebben we heerlijk getafeld in Restaurant Harboury.

Zo kwam er weer veel te snel een einde aan een heerlijke dag. Zondag, na alweer een geweldig ontbijt hebben we afscheid genomen van René van B&B Hoe Maakt u Het en keerden we terug richting België. Onderweg nog een tussenstop gemaakt op het Kiel om de fototentoonstelling van Fotoklub72 te bezoeken (en om ex-collega Carine nog eens te zien).

Het aftellen naar het volgende weekend of uitstapje kan beginnen.